இளங்கோ * துர்மரணத்தின் பின் கதவு ரகசியமாகத் தட்டப்படுகிறது அது மரத்தாலானது அதன் கெட்டித்துப் போன கடைசலில் செதில்கள் சொரசொரத்துவிட்டன தன் மென் தட்டலில் ஓசையெதுவும் கடத்துமெண்ணம் ஏதுமில்லை காற்று உடைக்கும் சிறிய இடுக்கில்…
பனசை நடராஜன், சிங்கப்பூர் நிஜம்... தன் நிழல்களையே முன்னிறுத்துகிறது, நிறைய நேரங்களில்.. வரவுக்காக.. வாய்ப்புக்காக.. சரிசமமான பயணத்திற்காக.. பொய்யானப் புகழ்ச்சிக்காகக் கூட.. தனக்கென்றுத் தனியாக நிறமொன்று இருப்பதால், இடத்துக்கேற்ப பயன்படுத்த இருப்பில் வைத்திருக்கிறது, வெவ்வேறு…
நாச்சியாதீவு பர்வீன். பாரத்தின் சுமை வாழ்க்கையை நசுக்கிய சுவடுகள் வழியே நிமிசங்கள் கரையும். காதல் வழியில் கவனம் சிதறிய.. அநேகரின் செழிப்பும் சிரிப்பும்.. வதனம் விட்டு கழண்டு விதிக்குள் மறைந்து காணமல் போய்விடும் நேற்றைகள்…
தேனு நான் நானாக இருப்பதில்லை.. உணர்வுச் செதில்களில் உதிரத்தின் சுவை நிரம்பிடும் வேளைகளில் நான் மறக்கப்படுகிறேன்.. மிச்சம் வைத்திருக்கும் சுவை நரம்புகள் பசியின் எச்சிலை திரட்டி விழுங்கத் துவங்கி விட்டன.. எண்ணச் சாளரங்கள் வழி…
ரசிகன் யுத்த களத்தின் புழுதியில் நசுக்கப்படுகிறது என் இரவுகள்! சுட்டெரிக்கும் நிலவில் பரிமாறப்படும் நிழலில் நீ நீயாக காட்சியளிப்பதில்லை எனக்கு! மந்திரக்காரியாகவே தந்திரங்களை முன் வைக்கிறாய்! சுவாரசியங்களை கவிதை எழுதுகிறாய்! நிர்வாணமாகிறது எனதறை! நிபந்தனையோடு…
இளங்கோ * நகரின் மௌனம் தன் அடர்ந்த செதில்கள் ஊடே இடையறாது சுவாசிக்கிறது இரவுகளை அது துணுக்கு விளக்கொளிகளில் கரைகிறது அழுக்கின் கசடென எளிதில் கடந்துவிட முடியாத தருணங்களை உற்பத்தி செய்கிற ரகசிய இருப்பிடமாய்…
ரவிஉதயன்தொட்டில் குளத்தில் கைகால் உதைத்து சிற்றலைகளை எழுப்புகிறது ஒரு பொற்றாமரைக்குழந்தை ரவிஉதயன் raviuthayan@gmail.com
கவியன்பன்” கலாம், கல்லினை உளியால் நீக்கி கவின்சிலைப் படைக்கும் சிற்பி சொல்லினைச் சீராய்க் கோர்க்கும் சொல்வனம் புலவன் யாப்பில் நெல்லினை விதைத்து ஆவல் நெருங்கிடக் காக்கும் வேளாண் வில்லென வளைந்து நெற்றி வியர்த்திட உழைக்கும்…
ஷம்மி முத்துவேல் அறை முழுதும் நிரம்பிக் கொண்டு இருந்தது ஞாபகக் குப்பை இழுத்த மூச்சு வழியே புழுதிகள் நிரப்பி நுரை ஈரல் நசுக்கியது , சிதறிக்கிடந்த காகிதங்களில் எழுதிய கிறுக்கல்களை விட எழுதாதவைகள் அதிகம்…
செண்பக ஜெகதீசன் உலகப்பந்து உருண்டு கொண்டேயிருக்குது, அதன் முதுகில் அமர்ந்து விதவிதமாய் உரிமை கொண்டாடிய பெரிய சிறிய மனிதரெல்லாம் இருக்குமிடம் தெரியாமல் உருத்தெரியாமல்.. போயே போயாச்சு, அகிலமெல்லாம் தனதென்றவன்.. ஆளைக் காணோம் ! ஆனால்,…