அனந்த் (அனந்தநாராயணன்) உழவன்: இன்னும் கொஞ்சம் நிலமிருந்தால் இயந்திரம் வாங்கி உழுதெனது சின்னக் குடிலைப் பெரிதாக்கிச் சிறப்பாய் வாழ்ந்து மகிழ்ந்திடுவேன் வணிகன்: இன்னும் கொஞ்சம் பணமிருந்தால் இரண்டை நாலாய்ப் பெருக்கிஒரு மன்னன் போல இவ்வுலகம்…
சேவியர் நலமா, எனும் விசாரிப்புகள் தொடரும். செவிப்பறைகள் பதில் வருமுன் பூட்டிக் கொள்ளும். உன்னைப் பார்த்ததில் மனசு மகிழ்கிறது எனும்போதும், கண்கள் தூக்கக் கலக்கத்தில் விழிக்கும். மிச்சமிருப்பதெல்லாம் சொற்களுக்கும் பற்களுக்குமான உறவு... இமைகள் கூட…
வ.ந.கிாிதரன் - 'காங்ாீட் '! காங்ாீட் '! காங்ாீட் ' சுவர்கள்! கதிருறிஞ்சிக் கனலுதிர்த்திடுங் கள்ளங்கரவற்ற வெண்பரப்புகள். 'சீமெந்து ' சிாிக்கும் நடைபாதைகள். அஞ்சா நெஞ்சத் தூண்களின் அரவணைப்பில் மயங்கிக் கிடக்கும் இட வெளிகள்.…
தி. கோபாலகிருஷ்ணன், திருச்சி நேருக்கு நேராய் நினைப் பார்க்க விழைகிறேன் பின் ஏனோ விழிகளைத் தழைக்கிறேன் உன்னிடம் ஏதோ சொல்ல நினைக்கிறேன் ஆனால் இதழ் புதைத்து மெளனம் காக்கிறேன் வளைக்கரத்தை மெல்ல வருட நினைக்கிறேன்…
கோகுல கிருஷ்ணன் மலர்ந்து புல்லாக மாறி நிற்கிறது மண். மண் தின்று அசை போடுகின்றன மாடுகள். மாடுகளின் மடியில் மண் கறந்து குடிக்கின்றனர் மனிதர்கள். மனிதர்களைச் சிதைத்து, மண் தின்று மறுபடியும் மலர்கிறது மண்.
கு.முனியசாமி எனக்கும் உனக்கும் ஏழரை வருட இடைவெளி... நான் பிறந்தவுடன் நலிவடைந்த கோள்கள் எல்லாம் நீ பிறந்தவுடன் நிமிர்ந்து நின்றதனால் அப்பாவுக்குப் பதவி உயர்வு அப்பார்ட்மெண்ட் வாங்கும் வசதி... அமுதா ராசியான பொண்ணு ஆனந்த்…
'அனந்த் ' அனந்தநாராயணன் ஐயா! என்னைப் படைத்தவனே! அடியேன் பணிந்தோர் வரம்கேட்பேன்: கையால் ஆகா நிலையிலுள்ளேன் கடவுள் நீதான் கதியெனக்கு மெய்யாய்க் கவனம் செலுத்திடநீ வேண்டு மிலையேல் சொலமாட்டேன்! பொய்யாய் எதையும் புனைந்துரைக்கும் புன்மைப்…
கவியோகி வேதம் சரஸ்-என்றால் 'பொய்கை 'என, சகலரும் சொன்னாரே! சருகு-ஆன என்மனச் சகதியிலும் அமர்ந்ததனால், சரSவதி!அம்பிகையே!சரணடைந்தேன்!உன்னிடமே! அருமையாய் நீயும்தான்,அதனாலோ கவிபொழிந்தாய் ? பொய்யிலே கைவைத்தேன்!மெய்யிலே 'பொய் 'கலந்தேன்! 'பொய்கை ' யிதுவு(ம்)எனப் புன்சிரிப்பாய்ச் சொல்தந்தாய்!…
திலகபாமா,சிவகாசி வெள்ளி நிலவை வெட்கமின்றி விரகத்தோடு அணைத்தது ஆண்மனோபாவமேகம் சந்தடி சக்கில் தடவிச் செல்லும் மேகத்துக்கு பயந்து சன்னல் கம்பிச் சிறைக்குள் சந்திரனா ? மேகம் அழவைத்து மோகம் கரைத்து வானம் துடைத்து வந்து…
சேவியர் தேசங்கள் தோறும் பாயும் சமத்துவ நதி கண்ணீர். இதயக்காட்டுக்குள் இடிவிழும்போதும், மனசின் மதில் சுவரில் மண்வெட்டிகள் மூர்க்கத்தனமாய் மோதும் போதும், கண்களில் விழும் மழை கண்ணீர். தோல்விகளும், ஏமாற்றங்களும் கால்களைக் கட்டிக்கொண்டு வேர்விட்டுக்…