மறுபடியும் ஒரு மகாபாரதம் – அத்தியாயம் – 34

This entry is part of 36 in the series 20060818_Issue

ஜோதிர்லதா கிரிஜா



துர்க்காவின் நெற்றியில் அடிபட்டு இலேசாக இரத்தம் கசியத் தொடங்கி யிருந்தது. மேடையில் தயாராக வைக்கப்பட்டிருந்த முதலுதவிப் பெட்டியை எடுத்து வந்த ஓர் இளைஞர் துர்க்காவின் நெற்றியைப் பஞ்சால் ஒற்றித் துடைத்து மருந்து ஒன்றைத் தடவி அதன் மீது பஞ்சை வைத்துக் கட்டுப் போட்டார். ஐந்து நிமிட இடைவெளிக்குப் பிறகு துர்க்கா தொடர்ந்தார்:
“இதையே ஒரு பெண் சொன்னால் அவளை என்னதான் செய்ய மாட்டீர்கள் என்று நான் கேட்டதற்கு ஒரு சகோதரரிடமிருந்து எனக்கு உடனடியான பதில் கிடைத்துவிட்டது. .. .. .. பரவாயில்லை! பெண்ணாதரவு வழக்குகளை நாங்கள் கையில் எடுத்துகொள்ளும் ஒவ்வொரு முறையும் கொலை மிரட்டல் மொட்டைக் கடிதங்களும் தொலைபேசி மிரட்டல்களும் எங்களுக்கு வரத்தான் செய்கின்றன, அதற்கெல்லாம் நாங்கள் அஞ்சி நடுங்கியிருந்தால், பெண்களின் இவ்வியக்கம் இந்த அளவுக்கு வளர்ந்திருக்க முடியாது. .. .. அடுத்த நபர் கேள்வி கேட்கலாம்.. .. “
“என்னுடைய சகோதரர் ஒருவரது இதயமற்ற, அறிவற்ற, பண்பற்ற, ஆத்திரச் செயலுக்காக முதலில் ஆண்களின் சார்பில் நான் மன்னிப்புக் கேட்டுக்கொள்ளுகிறேன். .. ..” என்று ஓர் இளைஞர் தொடர, ஆண்களிடமிருந்தும் பெண்களடமிருந்தும் கைதட்டல் கிளம்பிற்று.
“நண்பர்களே! பெண்ணுரிமை பற்றிப் பெண்கள் பேசினால் ஆண்களுக்குக் கோபம் வருகிறது. ஆனால் அவர்களுக்கு ஆதரவாகப் பேசுகிற ஆண்களோ மிகச் சிலரே. அப்படி யிருக்கையில் தங்கள் பிரச்னைகளைப்பற்றி அவர்கள்தானே பேசியாக வேண்டும்? அவர்கள்தானே போராட வேண்டும்? ஊருக்கு ஒரு பாரதியும், பேட்டைக்கு ஒரு பெரியாரும் தோன்றினாலும் நாம் மாறப் போவதில்லை என்றே தோன்றுகிறது. நாம் பெண்ணுரிமை பேசுகிறவர்கள் மீது கல்லெறியத்தான் தயாராக உள்ளோம். அவர்களுக்குக் கொலை மிரட்டல் விடுக்கவே முற்படுகிறோம். பெண்ணுரிமைக் குரலைப் பெண்கள் எழுப்பினால்தானே உங்களுக்கு எரிச்சல் வருகிறது? இதோ, இப்போது நான் எழுப்புகிறேன். கல்லெறிபவர்கள் எறிந்துகொள்ளுங்கள். நண்பர்களே! நாம் நியாயமாக நடந்து வந்திருந்தால், பெண்கள் ஏன் குரல் எழுப்ப வேண்டும் என்பதைப் பற்றிக் கொஞ்சம் யோசித்துப் பார்க்குமாறு உங்களைக் கேட்டுக்கொள்ளுகிறேன். காலஞ்சென்ற வ.ரா. அவர்களின் கூற்றை துர்க்கா அவர்கள் திருப்பிச் சொன்னதற்கே கல்லெறிகிற அளவுக்கு உங்களில் ஒருவருக்கு ஆத்திரம் வந்து விட்டது. தந்தை பெரியார் சொல்லியுள்ளதைக் கேட்டால் அந்த நண்பர் கத்தியை எடுத்துக்கொள்ளுவாரோ! சொல்லுகிறேன், கேளுங்கள். ‘பெண் ஏன் அடிமை ஆனாள்?’ என்கிற சிறு நூலில் தந்தை பெரியார் கூறுவதைக் கேளுங்கள். அதன் பத்தாம் அத்தியாயத்துக்கு, ‘பெண்கள் விடுதலைக்கு ஆண்மை அழிய வேண்டும்’ என்று மிகக் கடுமையான – அதிரடியான – ஒரு தலைப்பை அவர் கொடுத்துள்ளார்! அப்படியெல்லாம் கொடுமையாக நம் பெண்கள் சொல்லவில்லையே! .. .. .. ‘பிள்ளை பெறும் தொல்லை யிலிருந்து பெண்கள் அடியோடு ஒழிந்து போக வேண்டும்’ என்பது அவர் கருத்து. ‘இதைத் தவிர வேறு எதனாலும் ஆண்மை அழியாது என்பதோடு, பெண்களுக்கு விடுதலையும் இல்லை என்கிற முடிவு நமக்குக் கல் போல் உறுதியாக இருக்கின்றது. பெண்கள் பிள்ளை பெறுவதை நிறுத்திவிட்டால் உலகம் விருத்தியாகாது என்று தர்ம நியாயம் பேசச் சிலர் வருவார்கள். உலகம் விருத்தியாகாவிட்டால் பெண்களுக்கு என்ன கஷ்டம் வரும்? மானிட வர்க்கம் பெருகாவிட்டால் பெண்களுக்கு என்ன ஆபத்து நேர்ந்துவிடப் போகிறது? அல்லது, இந்த ‘தர்ம நியாயம்’ பேசுபவர்களுக்குத்தான் என்ன கஷ்டம் உண்டாகிவிடும் என்பது நமக்குப் புரியவில்லை. இதுவரையில் பெருகிக்கொண்டு வந்துள்ள மானிட வர்க்கத்தால் ஏற்பட்ட நன்மைதான் என்ன என்பதும் நமக்குத் தெரியவில்லை.. .. ..’ என்கிறார் தந்தை பெரியார். ஆனால் இந்தப் பெண்ணுரிமைக்காரர்கள் இவ்வளவு கடுமையாய் ஆண்களைச் சாடவில்லை. இந்த இயக்கம் நல்ல ஆணுக்கு எதிரானது அன்று என்பதை நாம் உணரவேண்டும். பெண்களைத் தங்கள் இஷ்டம் போல் ஆட்டி அலைக்கழித்துக்கொண்டிருக்கும் ஆண்களின் அராஜகத்துக்கு மட்டுமே எதிரானது என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். இந்தக் கஷ்டங்கள் நாளைக்கு நம் மகள்களுக்கு வரக்கூடாதல்லவா? அதையும் எண்ணிப் பார்க்கவேண்டும் .. .. ..”
துர்க்காவே அடுத்துப் பேசினார்: “ தந்தை பெரியார் பெண்ணுக்கு விடுதலை வேண்டுமானால் ஆண்களின் ஆண்மை அழியவேண்டும் என்றாரே அதில் நமக்குச் சம்மதமில்லை. ஆண்கள் மீது அவருக்கு அவ்வளவு ஆத்திரம். அது அவரது பெண்மைக்குணத்தைக் காட்டுகிறது. ஒரு பெண்ணின் நிலையில் தம்மை வைத்துப் பார்க்கத் தெரிந்த அவரது நேர்மையை மெய்ப்பிக்கிறது! .. .. ஆணும் பெண்ணும் குடும்பம் என்கிற வண்டியை இழுக்கின்ற இரண்டு மாடுகள். இரண்டு பேரும் ஒருவரோடொருவர் ஒத்துழைத்தால்தான் வண்டி குடை சாயாமல் ஓடும். மகாகவி பாரதியார் சொல்லுவதைக் கேளுங்கள் : ‘பெண்ணறத்தினை ஆண்மக்கள் வீரம்தான் பேணுமாயின் பிறிதொரு தாழ்வில்லை’ என்கிறார். ‘விலகி வீட்டிலோர் பொந்தில் வளர்வதை வீரப்பெண்கள் விரைவில் ஒழிப்பராம்’ என்கிறார்! ‘சாத்திரங்கள் பல பல கற்பராம், சவுகரியங்கள் பல பல செய்வராம், மூத்த பொய்மைகள் யாவும் அழிப்பராம், மூடக் கட்டுகள் யாவும் தவிர்ப்பராம்’ என்கிறார். இந்தச் சமுதாயத்தின் இரண்டு கண்கள் போன்றவர்கள் ஆணும் பெண்ணும். இரண்டு கண்களுமே சம அளவில் முக்கியமானவைதானே! .. .. ஆண்கள் பெரிய அளவில் முன்னேறியுள்ள இந்தக் காலத்தில், மனைவியை அடித்தல் எனும் காட்டுமிராண்டித்தனம் அயல் நாடுகளில் கூட – சுருக்கமாய்ச் சொன்னால், உலகம் முழுவதிலும் – நிலவுகிறது. அதிலும் குடித்துவிட்டு மனைவியை அடிக்கிற ஆண்களின் எண்ணிக்கை கணிசமாகவே இருக்கிறது. காலங்காலமாக இத்தகைய அக்கிரமங்களைப் பொறுத்துக்கொண்டு வந்திருக்கும் பெண்கள் – கணவன் என்ன செய்தாலும் அவனே தெய்வம் என்று போதிக்கப்பட்டு, கல்வி மறுப்பால் சிந்தனை மழுங்கி, அதனை நம்பியும் வந்துள்ள பெண்கள் – மகாத்மா காந்தி, தந்தை பெரியார், பாரதியார் போன்றோரின் தூண்டுதலால் பொங்கி எழுந்து தங்கள் உரிமைகளுக்காகப் போர்க்கொடி உயர்த்தி யிருப்பது உங்களுக்கெல்லாம் ஏன் கடுப்பா யிருக்கிறது? .. .. .. கர்நாடகம், தமிழ் நாட்டில் குறிப்பாகச் செட்டிநாடு, ஆந்திரம் இன்னும் இதர மாநிலங்கள் சிலவற்றிலும் கொஞ்ச நாள் முன்பு வரை தேவதாசி முறை பழக்கத்தில் இருந்து வந்தது. ஏன்? இன்னமும் பல கிராமங்களில் அது இருந்துதான் வருகிறது. பெண் என்பவள் ஒரு நுகர்பொருள் என்கிற எண்ணம் கிட்டத்தட்ட எல்லா ஆண்களிடமும் இருக்கிறது. அவ்வெண்னத்தின் தீவிரம் வேண்டுமானால் ஆணுக்கு ஆண் பேதப்படலாம். அதிலும், இவ்விஷயத்தில், உயர் பதவிகளில் இருக்கும் பெரிய மனிஹர்கள் செய்கிற அட்டூழியங்கள் கணக்கிலடங்கா. மகாராஷ்டிர மாநிலத்தில் உள்ள ஜல்காங்வ் என்னும் இடத்தில் இரண்டு பிரபல அரசியல் கட்சியாளர்கள் நூற்றுக்கணக்கான அபலைப் பெண்களை வன்னுகர்வு செய்தார்கள். அது பற்றி வெளியே மூச்சும் விடக்கூடாதென்று அவர்கள் அச்சுறுத்தவும் பட்டார்கள். எனினும், விஷயம் வெளிக்கொண்டுவரப்பட்டு, அதன் விளைவாக இரண்டொருவர் ராஜிநாமாச் செய்தார்கள். ஆளுங் கட்சியினர், எதிர்க்கட்சியினர் ஆகிய இரு தரப்பினருமே குற்றவாளிகளா யிருந்ததால், அவ்வழக்கு இப்போது கிடப்பில் உள்ளது! சின்னஞ்சிறு பெண்களைக்கூட இந்த மிருகங்கள் விட்டுவைப்பதில்லை. மிக அண்மையில், வடக்கே உள்ள மாநில முதல்வர்களுள் ஒருவரின் பேரன் தன் ஐந்தாறு நண்பர்களுடன் ஓர் அயல்நாட்டுப் பெண்மணியை வம்புக்கு இழுத்ததை நாடே அறியும். கடைசியில், தன் கற்புக்குப் பங்கம் விளையவில்லை என்றும், வெறும் தொடுகைகளுடன் அவர்கள் நிறுத்திக்கொண்டதாகவம் அந்தப் பெண் கூறிய பின் அவர்கள் விடுவிக்கப்பட்டனர். கற்பழிப்பு நடக்கவில்லை என்பதாகவே இருந்தாலும் கூட, ஒரு பெண்னை – அதிலும் இந்திய ஆண்கள் நல்லவர்கள் என்று நம்பி வந்த ஓர் அயல்நாட்டுப் பெண்ணை – அவள் சம்மதமின்றித் தொடுவதோ, ஆடை அவிழ்ப்புச் செய்வதோ மட்டும் குற்றத்தோடு சேர்த்தி இல்லையா? இந்தக் குற்றவாளிகளுக்குத் தண்டனை தர வேண்டாமா? ‘இது ஒரு சிறு சம்பவம். இதற்காக நான் ரஜிநாமாச் செய்ய வேண்டியதில்லை’ என்றாரே அம் மாநிலத்து முதல்வர்! பாதிக்கப்ட்ட அந்தப் பெண் அவருடைய மனைவியாகவோ, மகளாகவோ இருந்திருந்தால் இப்படித்தான் அவர் சொல்லியிருப்பாரா? அது அவருக்கு அற்பச் சம்பவம் என்று தோன்றுமா, என்ன! .. .. 1992 ஆம் ஆண்டில் ஒரு பொதுக் கூட்டத்தின் போது ஒரு பிரபல பெண்மணியின் மார்பில் ஓர் அமைச்சர் கைவைத்து அழுத்தினார். அந்தப் பெண்மணி அது பற்றிச் செய்த புகார் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது. ஏனெனில் மத்தியில் ஆட்சி செய்துகொண்டிருந்த கட்சியைச் சேர்ந்தவரல்லர் அந்த மந்திரி. இதற்கிடையே, மத்திய ஆளுங்கட்சி முதல்வர் ஒருவர் விமான தளத்தில் இதே பெண்ணிடம் அதே சேட்டையைச் செய்ய, இந்தத் தடவை அப் பெண்ணின் புகார் கண்டுகொள்ளப்படவில்லை! இத்தனைக்கும், இரண்டாவதாக அவளிடம் சேட்டை செய்தவரின் பரிந்துரையின் பேரில்தான் முதல் குற்றவாளியின் மீதான அவளது புகார் விசாரிக்கப்பட்டது! இவற்றை யெல்லாம் காணும் போது, நாம் வாழ்வது ஒரு ஜனநாயக நாட்டில்தானா எனும் சந்தேகமே வருகிறது. இப்போது நான் சொன்ன இரண்டாவதாய்ச் சேட்டை செய்த மாநில முதல்வர், ‘இதெல்லாம் ஆண்மைத்தனமான செயல். கண்டுகொண்டு பெரிதுபடுத்தக் கூடாது’ என்றாராம்! இதையே இவர் மனைவியிடமோ, மகளிடமோ ஒருவர் செய்துவிட்டு இப்படி ஒரு சமாதானத்தைச் சொன்னால் அதை ஏற்றுக்கொண்டு இவர் மவுனமா யிருந்துவிடுவாராமா! ‘பெரிய அரசியல் புள்ளிகளும், பதவியாளர்களும், காவல்துறையினரும்தான் இப்படி நடந்து கொள்ளுகிறார்கள் என்றில்லை. மொத்தத்தில் ஆண்களுடைய இயல்பான நடவடிக்கையே அப்படித்தான் இருக்கிறது’ என்று ஒரு பிரபல ஆய்வாளர் அறிக்கை விட்டுள்ளார். சுருக்கமாய்ச் சொன்னால், பெண்களைக் காக்கவேண்டிய வேலிகளே பயிரை மேய்கின்றன என்றுதான் சொல்லவேண்டும்.. .. ..”
“ஆண்களைப் பற்றிய உங்கள் கணிப்பு ரொம்பவும் மிகைப்படுத்தப்பட்ட ஒன்றா யிருக்கிறது, மேடம்!”
துர்க்கா புன்னகை செய்தார்: “இல்லை, சகோதரரே! இப்போது நான் சொல்லப் போகும் தகவன் உங்களுக்கு – ஏன்? இந்தியர்கள் அனைவருக்குமே – வெட்கத்தை ஏற்படுத்தும். இந்தியாவைச் சுற்றிப் பார்ப்பதற்காகப் பல வெளி நாடுகளிலிருந்தும் பயணிகள் வருகிறார்களல்லவா? அவர்களில் ஒரு பெண் பயணி இந்தியாவின் பிரபல ஆங்கில இதழில் தம் சுற்றுலா அனுபவங்களைப் பற்றி ஒரு கட்டுரையைப் பல ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் எழுதியிருந்தார். நாக்கைப் பிடுங்கிக்கொண்டு சாகலாம் போல் தோன்றச் செய்யும் கட்டுரை அது. அதில் அவர் கூறுகிறார் – நாங்களும் எத்தனையோ நாடுகளுக்குப் போகிறோம். ஆனால் பெண்சீண்டல், அவர்கள் மீது வேண்டுமென்றே உராய்வது, இடிப்பது, தற்செயலாக நேர்ந்துவிட்டது போன்று மோதுவது போன்றவற்றை இந்திய ஆண்களின் அளவுக்குப் பிற நாட்டு ஆண்கள் செய்வதில்லை!’ என்று. .. .. .. எல்லா நாடுகளிலும் ஆண்களின் அடிப்படை மனப்பான்மை என்பது ஒன்றுதான். ஆனால் இந்தியாவின் ஆண்கள் பிற நாட்டவர்களைவிட மோசமாம். இந்தியாவில்தான் அவர்கள் அதிகத் தொல்லைகளுக்கு உட்படுகிறார்களாம். சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னால், கேரவான் (Caravan) எனும் ஆங்கில இதழில் ஓர் அயல்நாட்டுப் பெண்மணி இதே கருத்தைத் தெரிவித்ததோடு, ‘இந்திய ஆண்கள் தங்கள் நாட்டுப் பெண்களிடமும் இப்படித்தான் செய்கிறார்கள். அதே சமயத்தில், வெளி நாட்டு வெள்ளைத்தோல் பெண்களை உரசினால் எப்படி இருக்கும் என்று பார்க்கும் ஆவல் இந்தியர்களுக்கு!’ என்று சொல்லியுள்ளார். என்ன அசிங்கமிது! நாங்கள் குற்றம் சொன்னால், எங்களுக்குத் தகாத காழ்ப்பு என்பீர்கள். வெளி நாட்டுப் பெண்கள் நம்மூர் ஆண்களை வேலை மெனக்கெட்டு எதற்காக அப்படி விமர்சிக்க வேண்டுமாம்? எண்ணிப் பாருங்கள், சகோதரர்களே!”
“பெண்களில் சிலர் வெளிப்பாடாகவும் ஆபாசமாகவும் உடை யணிகிறார்களே! அது வீணான வம்புதானே?”
“உண்மைதான். அது கண்டிக்கப்பட வேண்டிய ஒன்றுதான். ஆனால், ஆண்கள் சீண்டுவது அப்படிப்பட்ட பெண்களை மட்டுந்தானா என்று ஒரே ஒரு நாள் சென்னைப் பேருந்து ஒன்றில் பயணம் செய்து பார்த்துத் தெரிந்துகொள்ளுங்கள்! பெண்கள் எல்லாரும் தேவதைகள் என்றோ பத்தரை மாற்றுத் தங்கங்கள் என்றோ நாங்கள் சொல்லவே இல்லை .. .. .. பெண்களும் ஆண்களைத் தவறுகளுக்குத் தூண்டக்கூடாதுதான். அது தங்களுக்குத்தான் ஆபத்தைத் தேடித் தரும் என்பதை யும் அவர்கள் உணர வேண்டும்.. .. .. பெண்கள் புத்திசாலித்தனத்துடன் நடந்து தங்களைக் காத்துக்கொள்ள வேண்டும்.”
“பெண்களின் வேலைச் சுமை பற்றி ஆய்வு நடந்துள்ளதா?”
“ஓ. நடந்துள்ளது. நம் நாட்டில் மட்டுமின்றி, உலகத்து நாடுகள் பலவற்றிலும் ஆய்வுகள் நடந்துள்ளன. இந்த ஆய்வு வெளிப்படுத்தும் விஷயம் அனைத்து நாடுகளிலுமே கிட்டத்தட்ட ஒன்றுதான். ஆய்வுகளின் ஒரு முடிவு, பெண் ஆணைப்போல் இரண்டு மடங்கு வேலை செய்தாலும் அவளுக்கு ஆணின் கூலியை விடவும் குறைவாகவே தரப்படுகிறது என்பது! அது மட்டுமல்லாமல், வீட்டு வேலைகளையும் பெரும்பாலும் பெண்களே செய்வதாலும், குழந்தை வளர்ப்பிலும் ஆண்கள் தங்களால் முடியக்கூடியவற்றைக் கூடச் செய்யாம லிருப்பதாலும், எல்லா நாடுகளிலுமே பெண்கள் அதிகமாய் உழைத்து ஆரோக்கியக் குறைவுக்கு ஆளாகிறார்கள் என்பது இன்னொன்று. பெண்களைப் பெரிதும் போற்றுவதாய்ச் சொல்லிக்கொள்ளும் ரஷ்ய நாட்டிலும் கூட, அங்கு ஏற்படும் மணவிலக்குகளின் அறுபது விழுக்காடு பெண்களின் அதிகமான வேலைச் சுமையால் கணவன் மனைவியரிடையே விளையும் சண்டை-பூசல்களாலேயே ஏற்படுபவையாம்! இதற்கு என்ன சொல்லுகிறீர்கள்? மனைவிக்கு அடுக்களையில் கூட மாட உதவி செய்யும் ஆண்கள் இருக்கவே செய்கிறார்கள். நான் மறுக்கவில்லை. ஆனால் அவர்களின் எண்ணிக்கை கால் விழுக்காடு கூட இருக்காது என்பதே கசப்பான உண்மை. .. .. அப்புறம் பெண் சிசுக்கொலைகள்.. . . .. நீங்களே அனைத்துப் பிரச்னைகளையும் ஏற்படுத்திவிட்டு, பெண்களால் பிரச்னை என்று சொல்லி அவளைக் கருவிலேயே அழிக்கிறீர்கள். பல ஆண்டுகள் கழித்து இதன் விளைவு என்னவாக இருக்கும்? பெண்களின் எண்ணிக்கை மளமள வென்று குறையும். இதன் விளைவுகள் பயங்ககரமானவையாக இருக்கும். பாலியல் கொடுமைகள், நோய்கள் போன்றவை மேலும் மிகும்.. .. .. பணியிடங்களிலேனும் பெண்களுக்குப் பாதுகாப்பு உண்டா? இல்லை. அலுவலக அதிகாரிகளே வாலாட்டுகிறவர்களாக இருக்கிறார்கள்.. .. .. அருமைச் சகோதரர்களே! வீட்டை விட்டுப் பல்வேறு கட்டாயங்களால் வெளியே வரத்தொடங்கியுள்ள பெண்களுக்குப் பாதுகாப்பாக இருக்க முயலுங்கள்.. .. .. முடியாவிட்டால், தொந்தரவு தராமலாவது இருங்கள்! .. .. .. இறுதியாக ஒன்று. சமுதாயம் சார்ந்த எந்த இயக்கமாக இருந்தாலும், ஆண், பெண் ஆகிய இரு பாலரும் இணைந்து அதில் ஈடுபட்டால்தான் அது வெற்றி பெற்றுப் பயனளிக்கும். எனவே, அருமைச் சகோதரர்களே! நீங்களும் நாளை பெண் குழந்தைகளுக்குத் தகப்பன்மார் ஆவீர்கள் என்பதை நினைத்துப் பார்த்து உங்கள் இளமைப் பருவத்திலிருந்தே பெண்களுக்கு ஆதரவு தரும் பணிகளில் ஈடுபடுங்கள். எங்கள் இயக்கத்தில் உங்களையும் இணத்துக்கொண்டு எங்களுக்கு உதவுங்கள். இவ்வியக்கத்தின் சாதனைகள் நாளை உங்கள் மகள்களுக்குப் பெரிதும் உதவும் .. .. மிக்க நன்றி.. .. “ – கட்டுப் போடப்பட்டிருந்த தன் நெற்றியைத் தொட்டவாறே துர்க்கா கைகூப்பிவிட்டு அமர்ந்தார்.
கூட்டத்தினர் பேரிரைச்சலாய்க் கைதட்டினார்கள். .. .. ..
.. .. .. .. இது வரையில் என் வரலாற்றை எழுதிக்கொண்டுவந்து கொடுத்த பக்கத்து வீட்டு முன்னாள் எழுத்தாளர் மாலதி, “இன்னிக்கு ராத்திரியே உக்காந்து படிச்சு முடிச்சுடுங்கோ, மேடம்.. .. நாளைக்கு ஒரு முக்கியமான விஷயமா உங்களை நான் பாக்கணும்.. .. ..” என்றாள்.
.. .. .. அன்றிரவே அதைப் படித்து முடித்தேன். காலையில் முதல் வேலையாக மாலதியைக் கூப்பிட்டு அனுப்பினேன்.
மாலதி உடனே வந்தாள்.
“மாலதி. உக்காரும்மா. நான் சொன்னதெல்லாம் சரியா வந்திருக்கு. .. .. ஆனா, ஒண்ணு சொன்னாக் கோவிச்சுக்க மாட்டியே?” என்றேன்.
“என்ன மேடம் நீங்க்? சும்மா சொல்லுங்க – எதுவானாலும்.. .. ..”
“அந்தக் கடைசி அத்தியாயம் ரொம்ப போர்னு வாசகர்கள் திட்டுவாங்க. ஒரே பிரசார மயமா யிருக்கும்மா.”
“இருக்கட்டுமே, மேடம். அது இல்லைன்னா, இந்தக் கதைக்கு ‘மறுபடியும் ஒரு மகா பாரதம்’ னு பேரு வெச்சதே அடிபட்டுப் போயிடும். பிடிக்காதவா அந்த அத்தியாயத்தைப் படிக்க வேண்டாமே!”
“அந்த விஷயங்களுக்காகத்தானேம்மா நாவலையே எழுதியிருக்கே? அப்புறம், பிடிக்காட்டா படிக்கவேண்டாம்னா அதெப்படி?”
“அப்ப அப்படியே இருக்கட்டும், மேடம். ஏற்கெனவே நாம சொல்லிட்டு வர்ற விஷயங்கள் பத்தித் தெரிஞ்சவங்கதானே அந்த அத்தியாயத்தால எரிச்சல் படுவாங்க? பட்டா படட்டும்! மத்தவங்க படிச்சுட்டு எரிச்சல் படுவாங்க! அவ்வளவுதானே?” என்று மாலதி வாய்விட்டுச் சிரித்தாள்.
“இருந்தாலும் பிரசார நெடி ரொம்பவே ஜாஸ்தியா யிருக்கும்மா.”
“எனக்கும் தெரியுது, மேடம். ஆனா தவிர்க்க முடியல்லே. முடியல்லேன்றதை விட, விரும்பல்லேங்கிறதுதான் சரியா யிருக்கும். ஒரு பொதுக் கூட்டம்னா அப்படித்தானே மேடம் எல்லரும் பேசுவாங்க? அதைத்தான் நான் எழுதி யிருக்கேன். இவளுக்கு வேற வேலை கிடையாதுன்னு எரிசால் பட்றவங்க படிக்க வேண்டாமே! கதையை மட்டும் படிக்கட்டுமே! இன்னும் சொல்லப் போனா எவ்வளவோ சுருக்கமாத்தான் பேசியிருக்காங்க என்னோட கதா பாத்திரங்கள் எல்லாருமே!”
எனக்குத் தாங்க முடியாத அளவுக்குச் சிரிப்பு வந்துவிட்டது: “சா¢யாப் போச்சு, போ! சரி, விடு. அது உன்னோட இஷ்டம். .. .. அது சரி. என்னமோ ஒரு முக்கியமான விஷயமா என்னைப் பாகாணும்னு சொன்னியே? என்ன அது?”
“ரொம்பவே ஆச்சரியமான விஷயம், மேடம்!”
“ உன்னை விட்டுட்டு ஓடிப்போன உன் புருஷன் திரும்பி வந்துட்டானாக்கும்!”
“.. .. .. என்னோட புருஷன் இல்லே, மேடம்!”
“பின்ன யாரோட புருஷன்?”
“.. .. .. உங்களோட புருஷன்! மிஸ்டர் சிவகுரு!”
என் கண்கள் விரிந்தது எனக்கே தெரிந்தது: “ என்ன சொல்றே, மாலதி?”
“ஆமா, மேடம். போன வாரம் நான் மதுரையிலே இருக்கிற எங்க சித்தி வீட்டுக்குப் போயிருந்தேனில்ல? அப்ப அவங்க வீட்டுக்கு மிஸ்டர் சிவகுரு வந்திருந்தாரு. பேச்சு வாக்கில அவரு உங்களோட ஹஸ்பண்ட்ங்கிற விஷயம் எனக்குத் தெரிஞ்சிடிச்சு.”
“சரி. இப்ப அதுக்கு என்ன?”
“அவர் இன்னைக்கு எங்க வீட்டுக்கு வறார். உங்க கிட்ட சொல்லி அவரோட பேத்திக்கு வேலைக்கோ இல்லாட்டி உங்க ஹோம் ஒண்ணுல இருக்கிறதுக்கோ ஏற்பாடு பண்ண முயற்சி செய்யிறதாச் சொல்லி யிருக்கேன். அவர் வந்ததும் அவரை இங்கே கூட்டிட்டு வருவேன், மேடம். உங்க கிட்ட முன் கூட்டியே அனுமதி கேக்காததுக்கு மன்னிச்சுக்குங்க. உங்களுக்கு ஒரு வியப்பை ஏற்படுத்தணும்னுதான்! உங்க சுயசரிதையோட கடைசி அத்தியாயமா அந்தச் சந்திப்பு நடக்கிறப்போ உங்க பேச்சு, பாவனைகள் இதெல்லாம் அமையட்டும். என்னோட அதிகப் பிரசங்கித்தனத்தை மன்னிச்சிடுக்ங்க, மேடம். கதை முடிவு ஒரு சுவாரசியத்தோட இருக்குமில்ல? அதுக்காகத்தான்! அது மட்டுமில்லே. யதார்த்தமாவும் இருக்கும்! என்ன, மேடம், சொல்றீங்க?” என்ற மாலதி புன்னகை புரிந்தாள். எனக்கும் சிரிப்பு வந்தது.
– தொடரும்
jothigirija@vsnl.net

Series Navigation