மறுபடியும் ஒரு மகாபாரதம் – அத்தியாயம் – 20

This entry is part of 39 in the series 20060512_Issue

ஜோதிர்லதா கிரிஜா


தங்கம்மாவின் வீட்டில் வேலைக்குச் சேர்ந்த பிறகான இந்தச் சில நாளில், சாமிநாதனுடன் எதுவும் பேசாவிட்டாலும் அவனது நடமாட்டம், பூஜையறையில் அமர்ந்துகொண்டு அவன் இரைந்த குரலில் இராகம் போட்டுச் சொன்ன சுலோகங்கள், தேவாரம், திருவாசகம், சாப்பாடு பரிமாறுகையில் நிகழ்ந்த அவசியமான சொற்பரிமாற்றம் ஆகியவை அவளுள் அவன் மீது ஒரு பாதிப்பை விளைவித்திருந்தன. அடிக்கடி அவன் அவள் கனவில் வந்தான். கனவின் போது அவளுடன் ஏதும் பேசாவிட்டாலும், அவளைப் பார்த்து அன்பாகச் சிரித்தான். அவன் விழிகளில் தெறித்த அன்பின் பாதிப்பால் அவள் உறக்கம் கலைந்து அடிக்கடி எழுவது வழக்கமாகிவிட்டது. ‘இது பாவம். தகாத எண்ணங்களின் விளைவு. என்னையும் மீறி என்னை ஆட்டுவித்துக்கொண்டிருக்கும் நினைப்பின் தாக்கம். இது கூடாது’ என்கிற சுயக்கடிதலையும் கடந்து அது அடிக்கடி நிகழ்ந்து கொண்டிருந்தது.

ஒரு தரம், ‘இந்தச் சாமிநாதன் எனக்குத் தாலி கட்டி யிருந்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருந்திருக்கும்!’ என்னும் “பாவம்” நிறைந்த கற்பனையும் அவளுக்கு வரத்தான் செய்தது! ‘கணவனின் உறவை இழந்து வாழும் நீயும் ஒரு கைம்பெண் போன்றவள்தான். உன்பாலும் என் உள்ளம் உருகவே செய்யும்’ என்று அவன் காந்தியின் அந்தக் கட்டுரைகளைக் கொடுத்துத் தனக்கு உணர்த்த முயன்றதோடு கடிதம் வேறு எழுதி யிருந்தது அவளுள் அளவு கடந்த நடுக்கத்தை விளைவித்தது. அவள் பதறிய நெஞ்சுடன் கடிதத்தைப் படிக்கத் தொடங்கினாள்:

‘அன்புள்ள பங்கஜம்!

நான் இந்தக் கடிதத்தை எழுதுவது உங்களுக்குப் பிடிக்கவில்லையானால், என்னை மன்னித்து விடுங்கள். முதலில் தயவு பண்ணி இதைப் பொறுமையாகப் படித்து முடியுங்கள். அதற்குப் இறகு உங்கள் தீர்ப்பு எதுவானாலும் அதை நான் ஏற்றுக்கொள்ளுகிறேன். என் அம்மாவிடம் என்னைக் காட்டிக் கொடுத்தாலும் சரி. அல்லது ஊர்க்காரர்களிtaம் தெரிவித்து என்னை அவமானப்படுத்தினாலும் சரி. உங்கள் மீது என் உள்ளத்தில் பொங்கிக்கொண்டிருக்கும் அன்பால் நான் எதையும் தாங்கிக்கொள்ளுவேன்.

கிட்படத்தட்ட, பதினொரு வருஷங்களாகப் புருஷனை விட்டுப் பிரிந்திருக்கிறீர்கள். இனி அந்த மனிதன் உங்களைச் சேர்த்துக்கொள்ளப் போவதில்லை. உங்களுக்கோ வயது இருபத்தொன்பதுதான் ஆகிறது. வெளியே போய் வேலை செய்து பிழைக்க வேண்டிய நிலை. பக்கவாதத்தால் ஒருமுறை உங்கள் தகப்பனார் படுத்த படுக்கையாக இருந்து குணமானவர் என்று அறிகிறேன். வேலை செய்கிற இடங்களில் நாகலிங்கத்தைப் போன்ற ஆண்களே அதிகம். அவன் விதி விலக்கு என்கிற எண்ணம் ஒரு போதும் உங்களுக்கு வேண்டாம். சந்தர்ப்பம் கிடைத்தால் ஒரு பெண்ணை நாசப்படுத்தப் பார்க்கும் கும்பலே இந்த உலகத்தில் அதிகம். இதை எண்ணிப் பார்த்தால், நம் சாஸ்திர சம்பிரதாயங்கள் மீது உங்களுக்கு மரியாதையே வராது. அவற்றை மீறுகிற தைரியம்தான் வரும்!

இந்த ஊரில் இருந்துகொண்டு நீங்கள் வதைபட வேண்டிய அவசிய மில்லை. நீங்கள் சம்மதித்தால், நான் உங்களைப் பட்டணத்துக்கு அழைத்துக்கொண்டுபோய் விடுவேன். அங்கே போய் நாம் கல்யாணம் செய்துகொண்டு கவுரவமாக வாழலாம். கல்யாணம் ஆகி, புருஷனும் உயிருடன் இருக்கின்ற ஒரு பெண்ணுக்கு இப்படி யெல்லாம் எழுதிகிறானே, இவனுக்கு என்ன தைரியம் என்று தப்பாக எண்ண வேண்டாம். இத்தனை நாளும் நான் கல்யாணமே செய்துகொள்ளக் கூடாது என்று இருந்தவன்தான். உங்களைப் பார்த்த நிமிஷத்திலிருந்து என் மனம் மாறிவிட்டது. உங்களை எண்ணி என் மனம் எந்த அளவுக்கு உருகுகிறது என்பதையோ உங்களை யடைய என் மனம் எப்படித் தவியாய்த் தவிக்கிறது என்பதையோ விவரிக்க என்னிடம் வார்த்தைகள் இல்ல. நான் உங்களை ஒரு போதும் கைவிட மாட்டேன். உங்களுக்கு விருப்பம் மிருந்தால் சொல்லுங்கள். அதன் பிறகு நாம் ஆக வேண்டியதைப் பற்றி யோசிக்கலாம்.

உங்கள் அப்பாவை எண்ணிக் கவலைப்பட வேண்டாம். அவர்களெல்லாம் வாழ்ந்து முடித்துவிட்டு வாழ்வின் வெளிவாசலில் நின்றுகொண்டிருப்பவர்கள். வாழ்வை இழந்து நிற்கும் உங்களுக்கு ஒருவன் அளிக்க முன்வரும் வசந்தத்துக்குக் குறுக்கே நிற்கும் உரிமை அவர்களுக்கு இல்லை. ஊரில் ஒரு வேளை ஊகிப்பார்கள். என்னைப் பொறுத்தவரையில், நீங்கள் சம்மதித்தாலொழிய, நான் உங்களை அழைத்துக்கொண்டு பட்டணத்துக்குப் போவதாக யாரிடமும் சொல்லவே மாட்டேன். யார் கண்ணிலாவது பட்டு, விஷயம் மற்றவர்க்குத் தெரியவந்தால், அது வேறு விஷயம்.

என்ன சொல்லுகிறீர்கள்? நம் ஜாதியிலும் குலத்திலும் இல்லாத ஒன்றை இவன் தயக்கமே இல்லாமல் செய்யத் துடிக்கிறானே என்று என் மீது அருவருப்பு அடையாதீர்கள். என் அன்பு உயர்ந்தது. எனக்கு வேண்டியதெல்லாம் ஒன்றுதான். அதாவது உங்கள் உறவு. ஆனால், உங்களை அழைத்துப் போனதன் பிறகும், நீங்கள் சம்மதித்தாலல்லாது, என் விரல் கூட உங்கள் மேல் படாது. மிகவும் கவனமாக இருப்பேன். முப்பது வயது கடந்தும் பிரும்மசாரியாக இருக்கும் எனக்கு இது ஒரு பொருட்டே இல்லை. ஆதரவான பதில் தேவை. இன்னும் ஒரு வாரம் அல்லது பத்து நாளில் நான் புறப்படுகிறேன். நான் மட்டும் தனியாகப் போகப் போகிறேனா, அல்லது உங்களுடன் போகப் போகிறேனா என்பது உங்கள் பதில் பார்த்து நிச்சயம் செய்ய வேண்டிய விஷயம். இதன் கீழேயே உங்கள் பதிலை – அது எதுவானாலும் – எழுதுங்கள்.

உங்கள் அன்புள்ள,

சாமிநாதன்.

பங்கஜத்தின் படபடப்பு விநாடிக்கு விநாடி அதிகரித்துக்கொண்டிருந்தது. மூச்சு வாங்கியது. முகத்திலும் கழுத்திலும் வேர்வை அரும்பத் தொடங்கியது. நோட்டுப் பத்தகத்தைப் பற்றி யிருந்த விரல்கள் வெடவெடவென்று ஆடின. அவள் விழிகள் அவளையும் அறியாது சாமிநாதனின் அறைப் பக்கம் பார்த்தன.

அவள் பதில் எழுதுவதற்குத் தோதாக ஒரு பென்சில் நூலில் கோக்கப்பட்டு, நோட்டுப்புத்தகத்தின் நடுவில் இணைக்கப்பட்டிருந்தது.

தன்னைப் பற்றிய உணர்ச்சிகள் சார்ந்த வியப்புடன் பங்கஜம் ஏற்கெனவே திகிலும் திகைப்புமாகத்தான் இருந்து வந்தாள். ‘அப்படி ஓர் எண்ணம் வருவது பாவமானது’ என்று தன்னைத் தானே அவள் கடிந்துகொண்டிருந்த நிலையில் அது ஒன்றும் பாவமான காரியமன்று என்கிற நம்பிக்கையை அந்தக் கடிதம் அவளுள் விதைத்தது.

‘என்னதான் எனக்கு ஆர்வம் இருந்தாலும், உடனே பதில் எழுதிவிடக்கூடிய விஷயமா இது? நான் யோசிக்க வேண்டாமா? .. .. .. இவர் சொல்லுவது மாதிரி எனக்கு நல்லது செய்யாத ஓர் ஏற்பாட்டுக்கு – இன்னும் சொல்லப் போனால் நிச்சயமாய்த் தீமை செய்யப் போகிற ஓர் ஏற்பாட்டுக்கு – அதுதான் மரபு என்கிற ஒரே காரணத்துக்காக – சாஸ்திரம் பெண்ணுக்கு அந்த உரிமையைக் கொடுக்கவில்லை என்பதற்காக- நான் ஏன் என் தலையில் மண்ணை வாரிப் போட்டுக்கொள்ள வேண்டும்? .. .. ..’

சாமிநாதன் மெதுவாகத் தன்னறைக் கதவைத் திறந்துகொண்டு வெளியே வந்தான். முதலில் தாயின் புறம் நோக்கி அவள் குறட்டை விட்டுக் கொண்டிருந்ததைப் பார்த்த பின், பங்கஜத்தின் புறம் நோக்கிப் புன்னகை செய்தான். பங்கஜம் எழுந்து நின்றாள். அவன் அவளைத் தாண்டிக்கொண்டு, சமையற்கட்டுக்குத் தண்ணீர் குடிக்கப் போவது போல் நடந்தான்.

அவளை நெருங்கிய கணத்தில், “மெதுவா பதில் சொன்னாப் போறும்,” என்றான். அப்போது அவன் அவளைப் பார்த்த பார்வையும், பார்த்த கண்களிலிருந்து சிந்திய கரையற்ற காதலும் பங்கஜத்¨தை என்னவோ செய்தன. உடலையும் உயிரையும் கடந்து ஆன்மாவைத் தழுவிக் கரைகிற மட்டற்ற அன்பு அது என்பதை அவள் புரிந்துகொண்டாள். பசிக்கிற விழிகளையே தன் கணவனிடம் பார்த்துப் பழகி யிருந்த அவளுக்கு அந்தப் பார்வை ஒரு புது அனுபவமாக இருந்தது. அவள் சிலிர்த்துப் போனாள். அவள் விழிகளில் உடனடியாக மெல்லிய நீர்ப்படலம் பரவியது. அதைக் கவனித்த சாமிநாதனின் முகத்தில் சிறு கீற்றாய்ப் புன்னகை தோன்றியது.

‘இவளுக்கு என் மீது கோபமோ அருவருப்போ இல்லை! இவள் என் வழிக்கு வரக் கூடியவள்தான்!’ என்னும் நம்பிக்கையை அவள் கண்களின் கலக்கம் அவனுள் தோற்றுவித்தது. அவன் திரும்பித் தன் தாயின் குறட்டை யொலியைக் கேட்ட பின், “பயப்படாதீங்கோ, பங்கஜம்! இதைப் பத்தி உடனே உங்களால முடிவெடுக்க முடியாதுன்னு நேக்கு நன்னாத் தெரியும். டைம் எடுத்துக்குங்கோ. ஆனா, நான் இன்னும் பத்தே நாள்ல கெளம்பணும். எங்கம்மாவை நம்ப முடியாது. நான் மெட்றஸ்க்குப் போனதும் உங்கள வேலையை விட்டு நிறுத்தினாலும் நிறுத்திடுவா. எங்கம்மா அப்ப்டிப் பண்ணிட்டா அப்புறம் நாம சந்திச்சுப் பேசிக்கவே முடியாம போயிடும்.. .. ..” என்றான், மிக மெல்லிய குரலில்.

வாய் பேசிக்கொந்திருக்க, அவன் பார்வை குறட்டைவிட்டுக் கொண்டிருந்த தங்கம்மாவின் மீதே பதிந்திருந்தது.

“நோட்டு இந்த மேசை டிராயர்ல இருக்கட்டும். அம்மா தூங்கறப்ப உங்க பதிலை எழுதிக் குடுத்துடுங்கோ. ஏன்னா, உக்காந்து பேசறதுக்கும் கொள்றதுக்கும் நமக்கு சந்தர்ப்பம் கெடைக்கும்னு தோணல்லே.”

அவன் அந்த நோட்டுப் புத்தகத்தை வாங்கிக் கூடத்து மேசை இழுப்பறைக்குள் வைத்தான். பிறகு, சமையற்கட்டுக்குச் சென்று தண்ணீர் குடித்த பின் தன் அன்பையெல்லாம் கொட்டி அவளைப் பார்த்துவிட்டுத் தன்னறைக்குள் புகுந்துகொண்டான்.

பங்கஜத்தின் செஞ்சுத் துடிப்பின் ஒலி எகிறிக்கொண்டே போயிற்று.. .. எழுந்து போய்க் காப்பிக்கு அடுப்பை மூட்டிவிட்டுச் சிந்தனையில் ஆழ்ந்தாள். நெடுநாளக உறங்கிக்கொண்டிருந்த தனது பெண்மை உசுப்பப்பட்டு விட்டதாக மிக உறுதியாக உணர்ந்து அதிர்ந்து போனாள். ‘சாமிநாதன் நல்லவர். என்னைப் பட்டணத்துக்குக் கூட்டிக்கொண்டு போய் ஒழுங்காய்க் கல்யாணம் செய்துகொண்டுதான் குடித்தனம் வைப்பார். சகுந்தலையைத் துஷ்யந்தன் கைவிட்டது மாதிரி இவர் என்னைக் கைவிடமாட்டார்!.. .. ..’

இரவெல்லாம் கண்கொட்டாமல் விழித்திருந்து யோசிதத பின் விடிந்த மறு நாள் பங்கஜம் அதே நோட்டுப் புத்தகத்தில் சாமிநாதனுக்குப் பதில் எழுதினாள் – தனது கொச்சையான நடையில்.

‘உங்க்ளை என்ம்னன்னு சொல்லி எழுதறதுன்னே தெரியல்லே. அதனால மொட்டையா ஆரம்பிக்கிறேன். உங்களோட பட்டணத்துகு வர்றதுக்கு நான் சம்மதிக்கிறேன். நேத்தெல்லாம் தூங்காம யோசிச்சுட்டு இந்த முடிவுக்கு வந்திருக்கேன். யோசிச்சுப் பாத்தா, சாஸ்திரம் பொண்களுக்கு ரொம்பவே அநியாயம் பண்ணி இருக்குன்னுதான் தோண்றது. நேக்கு உங்க மேல முழு நம்பிக்கை இருக்கு. ஆனா, எங்கப்பாவை நெனச்சாத்தான் பாவமா யிருக்கு. நான் இப்படிப் பண்ணிட்டது ஒரு ஊகமாப் புரிஞ்சுட்டா, நிச்சியம் அவர் தூக்குப் போட்டுண்டுடுவார். அப்படி ஏதாவது ஆச்சுன்னா பகவான் என்னை மன்னிக்கவே மாட்டார். இருந்தாலும் நான் உங்க கூட வறேன். மத்த வெவரமெல்லாம் அப்புறமா நேக்குச் சொல்லுங்கோ.. .. ..’

மேற்கண்டபடி எழுதி மேசை இழுப்பறையினுள் தான் வைத்துவிட்டதை ஒரு கண்ணசைப்பின் வாயிலாக ஒரு வாய்ப்பான கணத்தில் அவள் அவனுக்குத் தெரிவிக்க, அவனும் அதை எடுத்துக்கொண்டான்.

கதவைத் தாழிட்டுக்கொண்டு பங்கஜத்தின் கடிதத்தைப் படித்த அவனால் தன் கண்களையே நம்ப முடியவில்லை. ‘காந்தி சொல்லுவது போல் பெண்களுக்கும் ஆண்களுக்கும் ரொம்பவும் பெரிய வித்தியாச மெல்லாம் இல்லை. அவர்களது காதல் அதிக அளவில் ஆன்மாவோ¡டும் மனசோடும் சம்பந்தப் பட்டது என்பதைத் தவிர! உடலார்ந்த விஷயத்திலும் ஆண்களைவிடவும் சற்றே தீவிரம் குறைவு என்பதையும் தவிர! .. .. .. பஞ்சாட்சரம் அய்யரை நினைத்தால் எனக்கே பாவமாகத்தான் இருக்கிறது. ஆனால், அதற்கு என்ன செய்ய? பட்டணத்துக்குப் போன பிறகு அவருக்குப் பணம் அனுப்பலாமா? ஆனால், விஷயத்தை நானே தபால் ஆ·பீஸ் மூலமாய்த் தம்பட்டம் அடிப்பதாக இருக்குமே. .. .. எனக்கு அது பற்றிய பயம் இல்லாவிட்டாலும், பங்கஜம் சம்மதிக்க வேண்டுமே? அவள் சம்மதித்தால் அப்படிச் செய்யலாம். .. ..’ – இப்படி யெல்லாம் யோசித்துக்கொண்டே சாமிநாதன் அவள் எழுதியிருந்த தாளைத் தனியாய்க் கிழித்துத் தன் பெட்டியின் அடியில் பத்திரப்படுத்தினான்.

ஆனால், அதற்கெல்லாம் தேவையே இல்லாத படி, மறுநாளே அதிகாலையில் திடீரென்று பக்கத்து வீட்டுப் பாகீரதியை அழைத்து, நெஞ்சுவலி என்று ஜாடை காட்டிய பஞ்சாட்சரம் மிகச் சில நொடிகளில் தலையைத் தொங்கப் போட்டுவிட்டார் ..

மகளின் நடத்தை சார்ந்த அவமானம் அவருக்கு வரக்கூடாது என்பதாலோ, அல்லது பங்கஜத்துக்கும் தனக்கும் குற்ற உணர்வு வரக்கூடாது என்பதற்காகவோ, ஆன்டவனாய்ப் பார்த்து அவரை அழைத்துக்கொண்டு விட்டதாகத்தான் சாமிநாதனுக்குத் தோன்றியது. தங்கம்மாவின் முழு மனத்துடனான ஆதரவும் இணக்கமும் கிடைக்காவிட்டாலும், சாமிநாதனே அவளது மறுதலிப்பைப் பொருட்படுத்தாமல் அவருடைய ஈமச்சடங்குச் செலவுகளை ஏற்றான். யாரோ ஒரு தாயாதிக்காரன் கொள்ளி வைக்க அவரது வாழ்க்கை முடிந்து போனது.

பத்து நாள்களில் கிளம்ப இருந்த சாமிநாதன் மேலும் ஒரு வாரத்துக்குத் தன் புறப்பாட்டை ஒத்திப்போட்டான். பங்கஜத்தோடு பேசி முடிக்க வேண்டியவை நிறைய இருந்தன. வியந்து கேள்வி கேட்ட தங்கம்மாவிடம் தன் நண்பனிட மிருந்து இன்னும் தகவல் வரவில்லைஎன்று காரணம் சொன்னான்.

பதின்மூன்றாம் நாள் காரியம் ஆனதும் பங்கஜம் சமையல் வேலைக்குத் திரும்பினாள். இதற்கிடையே அவளுக்கு உதவும் சாக்கில் செங்கல்பாளையத்துக்குப் போய் வந்து கொண்டிருந்த சாமிநாதன் தோதான நேரங்களில் அவளுடன் பேசித் தெரிவித்த திட்டத்தை அவள் ஏற்றுக்கொண்டாள். தன் அப்பாவைத் துன்புறுத்தும் சாத்தியம் இனிக் கிடையாது என்பதால், தனது மறுவாழ்வை அமைத்துக் கொள்ளுவதில் அவளுக்கிருந்த கொஞ்ச நஞ்சத் தயக்கமும் அறவே நீங்கியது. இருந்தாலும், ‘அப்பா! உங்களுக்குப் பிடிக்காததைச் செய்யறதுக்காக என்னை மன்னிச்சுடுங்கோ’ என்று தனக்குள் சொல்லிக்கொண்டாள்.

‘நாம ரெண்டு பேரும் ஒரே நாள்ள காணாமப் போறதுக்குப் பதிலா நான் முதல்ல திண்டுக்கல்லுக்குப் போய் ரெயில்வே ஸ்டேஷன்ல காத்திண்டிருக்கேன். நான் கெளம்பின மத்தாநாள் அம்மா குளிக்கப் போறப்ப நீங்க கெளம்பி நேரா திண்டுக்கல்லுக்குப் பஸ்ல வந்துடுங்கோ. ரெயில்வே ஸ்டேஷனுக்கு யாரைக்கேட்டாலும் வழி சொல்லுவா. அங்க நான் காத்திண்டிருப்பேன். அடுத்த ரெயில்ல ஏறி மெட்றாஸ் போயிடலாம், ‘ என்று அவன் சொல்லி யிருந்தான்.

தான் கொஞ்சமும் நினைத்துப் பாராத ஒரு திருப்பம் தன் வாழ்க்கையில் நிகழ்ந்து கொண்டிருந்த ஆச்சரியம், அதைத் தொடர்ந்த மனங்கொள்ளா மகிழ்ச்சி ஆகியவை மட்டுமே இப்போது பங்கஜத்தின் உள்ளத்தை நிறைத்திருந்தன. குற்ற உணர்வு காணாமல் போயிருந்தது !

.. .. .. எல்லாம் திட்டமிட்டபடியே நடந்தன. மதராஸ் புரசைவாக்கம் ‘தானா’ தெருவில் சாமிநாதனும் பங்கஜமும் ஒரு சிறிய வீட்டில் குடிபுகுந்தார்கள். திண்டுக்கல் ரெயில் நிலையத்தில் வண்டியில் ஏறி யமர்ந்த பிறகுதான் அவன் அவளை “நீ” என்று ஒருமையில் விளிக்கலானான்.

“அப்பா செத்துப் போய் நிறைய நாள் ஆகல்லே. அதனால இன்னைக்கு நம்ம வாழ்க்கையில மொத நாளானாலும் அதுக்காகப் பாயசம் கீயசம் வெச்சுடாதே!” என்ற அவனைக் காதல், பரிவு, மரியாதை, நன்றி ஆகிய பல்வேறு உணர்ச்சிக் குவியலால் கண்களில் நீர் சோர அவள் பார்த்தாள்.

சில நாள் ஆனதும், ஒரு நாள், “பங்கஜம்! நான் ஏற்கெனவே சொன்னபடி நீ மனப் பூர்வமா இணங்கினாலொழிய நான் உன்னைத் தொடமாட்டேன்!” என்ற சாமிநாதனை அவள் வெட்கத்துடன் ஏறிட்டாள்.

உண்மையிலேயே தொட நினைக்காதவன் அந்தப் பேச்சையே எடுத்திருக்கப் போவதில்லை என்பது புரிய, ‘மறுத்துடாதே, பங்கஜம்!’ என்கிற கெஞ்சுதலே அச் சொற்களில் வெளிப்பட்டதாகவும் புரிந்துகொண்ட பங்கஜம், “ஒரு காயிதம் தறேளா?” என்றால் முகத்துச் சிவப்புடன்.

“எழுதிக் காமிக்கப் போறியா என்ன?””

அவன் கொடுத்த வெள்ளைத் தாளில், “எனக்குக் கொழந்தை வேணுமே!” என்று எழுதி அவனிடம் நீட்டிவிட்டு அவள் தலையைத் தாழ்த்திக்கொண்டாள்.

அட்டகாசமாய்ச் சிரித்த அவன், “தேங்க்ஸ், ரொம்ப தேங்க்ஸ்!” என்றான்.

.. .. .. மறு நாள் அவன் அவளிடம் அதுகாறும் தான் கூறாதிருந்த சில விஷயங்களைச் சொன்னான்.: “பங்கஜம்! நான் இங்க அச்சாபீஸ் வெச்சிருக்கிறதென்னவோ உண்மைதான். ஆனா அதை நாங்க நாலஞ்சு பேர் கூட்டாச் சேந்துதான் வெச்சிருக்கோம். அப்பப்ப கல்யாணக் கடுதாசி, பெருக்கல் வாய்ப்பாடு இதை யெல்லாம் அச்சடிச்சாலும் எங்களோட முக்கியமான காரியம் வெள்ளைக்காரனுக்கு எதரான நோட்டீஸ்களை அச்சடிக்கிறதுதான்!”

“அய்யோ! மாட்டிண்டுட்டேள்னா?”

“ஏதோ இது வரையில தப்பிச்சிண்டு வறோம்.. .. சுப்ரமணிய சிவா தெரியுமா?”

“கேள்விப்பட்டிருக்கேன். வத்தலக்குண்டுக்காரர்தானே?”

“ஆமா. ஆனா அவர் இப்ப உசிரோட இல்லே. அவர் நடத்திண்டிருந்த பாரதமாதா ஆசிரமத்துல நானும் ஒரு மெம்பர். நாங்கள்ளாம் எப்பவும் பிரும்மசாரிகளாவே இருக்கணும்கிறது விதி.. அதாவது ரூல். அதும்படிதான் நான் இருந்தேன். இப்ப அவரும் போயாச்சு. உன்னை நான் சந்திக்காம இருந்திருந்தா ஒரு வேளை கல்யாணம்கிற விலங்கை மாட்டிண்டிருந்திருக்க மாட்டேன்!”

“என்னது! விலங்கா! என்னை அடைஞ்சதுக்கு அப்புறம் அது விலங்காத் தெரியறதாக்கும்! சாமர்த்தியக்காரர்தான் நீங்க!”

“சேச்சே! சும்மா, வெளையாட்டுக்கு.”

“புரியறது, புரியறது!”

“அப்புறம், இன்னொரு முக்கியமான விஷயம்.”

“சொல்லுங்கோ.”

“எங்களுக்கு ஊர்ல நிறைய நெலம் இருக்கு; ரெண்டு வீடு இருக்கு.”

“தெரியும்.”

“சுதந்திரப் போராட்டத்துல நான் இருக்கிறதால, நாளைக்கு நேக்கு ஏதானும் ஆச்சுன்னா.. ..”

“அய்யோ!”

“ஒரு பேச்சுக்குச் சொல்றேன். எதையும் எதிர்கொள்ள நாம தாயாரா யிருக்கணுமோல்லியோ? அதான் சொல்றேன்.. .. ஏதாவது ஆச்சுன்னா, எங்கம்மாவோட தயவு நோக்கு வேண்டியிருக்கும். அதனால ஒரு ரெண்டு மாசம் கழிச்சு நீயும் நானும் ஊருக்குப் போய் அம்மாவைப் பாக்கணும்.”

“அய்யோ! பழைய தாலியைக் கழட்டி எறிஞ்சுட்டு, உங்க கையால இன்னொண்ணு கட்டிண்டதை யெல்லாம் அவா ஒத்துப்பாளா? நேக்கு பயம்மா யிருக்கு. அவாளை நிமிந்தே என்னால பாக்க முடியாதுன்னா! அவா மூஞ்சியிலயே என்னால முழிக்க முடியாது!”

“முழிச்சுத்தான் ஆகணும். எல்லாச் சொத்தும் அம்மா பேர்லதான் இருக்கு. அவா காலத்துக்கு அப்புறந்தான் எனக்குன்னு எங்கப்பா எழுதி வெச்சிருக்கார். உண்மையிலே, அப்பப்போ ஊருக்கு நான் போறதெல்லாம் என் செலவுக்கு அம்மாகிட்டேர்ந்து பணம் வாங்கிண்டு வர்றதுக்கோசரந்தான். உன் மனசில தைரியம் வந்ததுக்கு அப்புறம் போய்க்கலாம். ஆனா போய்த்தான் ஆகணும். வேற வழியே இல்லே.”

“சுதந்திரப் போராட்டத்துலேர்ந்து விலகிண்டு நீங்க வேற ஏதாவது வேலை பண்ணலாமே?”

சாமிநாதன் சிரித்தான்: “எங்கம்மா மாதிரி நீயும் ஆரம்பிக்காதே, பங்கஜம்! இந்த உயிர் என் ஒடம்புல இருக்கிற வரைக்கும் நான் அதுலதான் இருப்பேன். .. அதுக்காக நீ பயப்படாதே. உன் வாழ்க்கைக்கு ஒரு வழி பண்ணி வெச்சிடுவேன். உன் வருங்கலாம் பிரச்னை யில்லாம கழியறதுக்குண்டான எல்லா ஏற்பாட்டையும் பண்ணிவைப்பேன். கவலைப்படாதே!”

பங்கஜம் திகிலுடன் அவனைப் பார்த்துவிட்டுத் தலையைக் கவிழ்த்துக்கொண்டாள். அவளது அடி மனத்தில் ஓர் அச்சம் ஏற்பட்டு அவளது வயிற்றைக் கலக்கியது.

– தொடரும்

jothigirija@vsnl.net

Series Navigation