திசை ஒன்பது திசை பத்து (நாவல் தொடர் -21)

This entry is part of 60 in the series 20040429_Issue

எஸ். ஷங்கரநாராயணன்


பகுதி பதிமுன்று – தொ ட ர் ச் சி (முடிவுப் பகுதி)

—-

சிறிய ஊரே அது. அடடா என்ன சுத்தம். சென்னை போல அத்தனை அசுத்தமாகாமல் காற்றே மிச்சமிருந்தது. போக்குவரத்துப் போலிஸ்காரர்களும் அவர்களது புது மோஸ்தர் தொப்பியுமே வேடிக்கையாய் இருந்தன. பிளாட்பார பெல்ட் வியாபாரி அடுக்கி வைத்தது போல நீளநீளமான வீதிகள். அவற்றின் பிரஞ்சுப் பெயர்கள் வாயில் நுழையவேயில்லை. ஜனங்கள் எப்படி இந்த வீதிகளை ஞாபகம் வைத்துக் கொள்கிறார்களோ என்றிருந்தது.

இதையெல்லாம் தமிழ்ப் பெயராக மாற்றி எந்த அரசியல் கட்சியும் ஓட்டுக்கு இதுவரை முயலவில்லை என்பதே ஆச்சரியம். தமிழ்நாட்டில் வீதிக்குப் பெயர் வைப்பது – எந்த ஜாதிக்காரனுக்காவது வாய்க்கரிசி போடணும்னா ஆளுங்கட்சி சட்டுனு அவன் பெயரை ஒரு வீதிக்கு வெச்சிரும். இல்லாட்டி அந்தாளுக்கு நடுத்தெருவில் இந்த நுாத்தியெட்டு டிகிரி வெயில்ல சாகுடான்றாப்ல சிலை வெச்சி விட்ரும். அதைவிடப் பெரிய எடுப்புன்னா அவங்க ஆட்களா இருக்கிற மாவட்டத்தை ரெண்டாப் பிரிச்சி அவங்களுக்கு உள்வசதி எதாவது பண்ணிக்கங்கப்பான்னு – வீட்டுக்குள்ள ஏ/சி பண்றதில்லையா… அதைப்போல தாராளம் பண்ணி விட்டுர்றதுதான்.

அதுக்காக பாண்டி அரசியல் பத்தி ரொம்ப உத்தமமா நினைக்கண்டாம். முதலமைச்சர் ஆனபிறகும் எம்மெல்ஏ ஆகத் தொகுதி கிடைக்காமல் ஒரு சார்வாள் திண்டாடல்லியா ?

போய் இறங்கியதும் பஸ்நிலையத்தில் இருந்து நாதன் சாரைக் கூப்பிட்டான். ‘ ‘அங்கியே இருப்பா. வந்திட்டேன் ‘ ‘ என்று வந்து விட்டார் அவர். அந்த வயதிலும் அவர் காட்டிய உற்சாகம் … நட்பின் அழகான அம்சம் அல்லவா.

ஒரு பழைய வண்டி டிவியெஸ் சாம்ப் வைத்திருந்தார். தடாலடியாய் அதில் வந்து இறங்கினார் மனுசன். வெள்ளை ஜிப்பா வெள்ளை வேட்டி. முகத்தில் வெள்ளை முள்ளிட்ட ரெண்டுநாள்த் தாடி. பட்டையான கருப்புக் கண்ணாடி… அதன்மேல் தனியே கூலிங்கிளாஸ் நீலக்கலரில் பொருத்திக் கொண்டிருந்தார். இப்பல்லாம் அதும் மாதிரி வழக்கம் ஒழிஞ்சிட்டது. ஆடோமேடிக் கண்ணாடிகள்… வெயிலேற தானே நிறம் மாறிக்கும். இரவானால் வெள்ளையா ஆயிக்கும்… என்கிற அளவில் வந்தாச்சி.

பச்சோந்தி மாடல்.

‘ ‘சொன்னபடி eastcoast வண்டி பிடிச்சியாய்யா. அதான் சர்ர்ருனு வந்துருவான்… ‘ ‘ என்றார் அவர். வந்த வேகத்தின் அலுப்பு தெரியாத வேகமான பேச்சு.

‘ ‘ஆமா சார் ‘ ‘ என்கிறான் புன்னகையுடன். தலைக்கு மேலே வெயில் படுபோடு போடுகிறது. இந்த வயதில் இந்தப் பெரியவர் வெயிலைப் பொருட்படுத்தாமல் டூவீலரில் வந்து இறங்கி அதே உற்சாகத்தில் பேசுகிறார்- நட்புதான் வாழ்வில் எத்தனை நல்ல விஷயம்.

நாதன் கையை ஜிப்ப்ாவுக்குள் செலுத்திக் கொண்டார். அக்குள்ப் பக்கம் சொறிகிறார் என நினைத்தான். பூநுாலை வாகுசெய்து கொள்கிறார். பொம்பளையாட்கள் புடவை முந்தானையைச் செருகிக் கொள்வார்கள். தோள்ப் பக்கம் ‘ஊக்கு ‘ போட்டுக் கொள்வார்கள். இவர்கள் இந்த பூநுால் இறக்கத்துக்கு எதும் அட்ஜெஸ்ட்மென்ட் இன்னும் கண்டுபிடிக்கவில்லை போல.

‘ ‘சார் குளிர்பானம் எதாவது சாப்பிடறீங்களா ? ‘ ‘ என்றான் கரிசனத்துடன்.

‘ ‘ஏ அப்பா… எங்க ஊர்ல வந்து என்னையே உபசரிக்கிறியா ? ‘ ‘ என்று சிரித்தார் நாதன். ‘ ‘உனக்கு வேணுமா சொல்லு ‘ ‘ என்றவர் அவன் மறுக்கு முன் ‘ ‘வா செவ்விளநி சாப்டு. பாண்டிச்சேரி இளநி தனி ருசி ‘ ‘ என்று முன்னே செல்கிறார்.

—-

உணர்வுகளின் சூட்சுமங்களைச் சின்ன வயசில் இருந்தே தீட்டிக் கொண்டவன் அவன். அன்னையின் ஆசிரம வளாகம் அருகில் வருகிற போதே கவிந்த பூ வாசனை அவனை உள்-உசுப்பல் உசுப்பி விட்டது. விமான நிலையத்தில் வெளிவந்த ஜோரில் டாக்சி டிரைவர்கள் வந்து அப்புவதைப் போல. வண்டியை ஓரமாய் நிறுத்தி விட்டு வந்தார் நாதன்.

அவருடன் வர உற்சாகத்துக்குக் குறைவில்லை. எல்லாம் ஏற்கனவே அறிமுகப் பட்டாப்போலவே… அவனுக்கு நெருங்கிய வளாகம் போலவே தோன்றியது. என்ன உணர்வு இது- மனசில் ஒரு புதிய இடத்தின் கவர்ச்சித் தித்திப்பு, ஆனந்தத் திகைப்பு தட்டவேயில்லை. முன்பரிச்சயப் பட்ட இந்த பாவனை ஆச்சரியம். வேடிக்கை. இம்முறை நாதன் சாரிடமே வயது வித்தியாசமில்லாத விகல்பமில்லாத நட்பு… சட்டென்று திரும்ப மின்சாரம் வந்தாப் போலவும், பாட்டு விட்ட இடத்தில் இருந்து ஒலிபெருக்கியில் தொடர்ந்தாப் போலவும்…

பெண்கள் வரிசையாய் நின்றும் அமர்ந்தும் பூ விற்றுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். நாதன் சார் பூ வாங்க முன்னே செல்கிறார். இந்த வயசிலும் என்ன வேகமான நடை. சோம்பேறித்தனம் வந்து விடக்கூடாது எனப் பிடிவாதமாய் இருக்கிறாப் போல இருக்கிறது அவரைப் பார்க்க.

‘ ‘எப்டி யிருக்கே சுடர் ?… ‘ ‘ என்று கேட்டபடி கையை நீட்டுகிறார் அவர். சட்டென்று அந்தப் பெயர் அவனுள் விளக்கேற்றியது- புரைக்கேறினாப்போல உள்ளே ஒரு திடுக். அவளை ரெண்டாம் முறை பார்க்கச் சொன்னது அந்த எச்சரிக்கை.

எளிமையான பெண். கழுத்தில் தாலி அடையாளம் இல்லை… என்பதை உடனே உள்மனம் குறித்துக் கொண்டதே… ஏன் அப்படி முதல் விதை விழ வேண்டும். தனக்குள் ஒரு உற்சாக அலை குளுமை பரத்துகிறது. அதற்குமாய் ஒருபடி மேலே அவள் தந்த அந்த வண்ணப் பூக்கள். அப்படி மலர்களை அவன் அதுவரை பார்த்ததேயில்லை. வெளியே நீலமும் உள்ப் பக்கமாய் சற்று வெள்ளைப் பரவல். இரண்டு தாமரை மொக்குகள். மஞ்சளோ மஞ்சளாய் ஒரு கொத்து… அந்தக் கலவை அற்புதமாய் இருந்தது. கையில் குளுமைதட்ட அவன் விருப்பமுடன் பெற்றுக் கொண்டான்.

மனசில் அந்த சிவகுமார் – முதலாளி பையன்… ஒரு பெண் ஒரு ஆணுக்குப் பூ கொடுத்தால் அது காதல்தான்… என்கிறான். உள்ளெலாம் சிரிக்கிறது இவனுக்கு. சற்று கூச்சமாய் இருந்தாலும் சமாளித்துக் கொண்டு அவளை தலைமுதல் கால்வரை பார்க்கிறான். சுடர் – என்கிறது மனசு ஒற்றைச் சொல்.

என் மனம் இருண்டு கிடக்கிறது சுடர்…

நாதன் சாரைக் கையமர்த்தி விட்டு அவர் வாங்கிக் கொண்ட பூவுக்கும் அவனே பணந் தருகிறான். பார்வையை ஏனோ பிட்டுக்கொள்ள வகையில்லாமல் போனது. இப்படி எந்தவோர் பெண்ணையும் இதுவரை நிதானித்து… அளவெடுக்கிறாப் போல அவன் பார்த்ததேயில்லை.

அந்தப் பார்வையின் குறுகுறு உடுருவல் தாளாமல் சற்று – ஆனால் தைரியமான புன்னகையுடன் அவள் நாதன் சாரைப் பார்த்து ‘ ‘வீட்டுக்கு விருந்தாளியா ஐயா ‘ ‘ என்கிறாள்.

‘ ‘ஆமாம்மா ‘ ‘

‘ ‘சாரும் எழுத்தாளரா ? ‘ ‘

‘ ‘என்ன பதில்யா சொல்றது ? ‘ ‘ என்று சிரிக்கிறார் நாதன்.

‘ ‘முதல்கதை சரியா வரல்ல… பாதியெழுதி கிழிச்சிப் போடறாப்ல ஆயிட்டது… ‘ ‘ என்கிறான் யோசனையாய்.

‘ ‘ரெண்டாவது கதை எழுத வேண்டிதானே ? ‘ ‘ என்றாள் சுடர். நாதன் சாரின் பரிச்சயப்பட்ட பாவனை இருக்கிறது அவள் பேச்சில்.

‘ ‘எழுதப் போறேன் ‘ ‘ என்றான் தனக்கே பதில் சொல்கிறாப் போல.

—-

உள்ளேயோ வேறு மாதிரி அனுபவம் தந்தது. அட இது எனக்கு கண்ணுக்குப் புதிய வளாகம்… என்றாலும் முன்னோர் வழி எனக்கு பாத்யதைப்பட்ட இடம்… என்கிறாப்போல அந்தப் பழகிய உணர்வு தொடர்ந்தே அவனில் இருந்தது. தன்னைப் போல மனம் அமைதி காத்தது. ஆ நான் தன்னியல்பாய் அமைதியானவன். விஷயம் அதுதான். வளாகத்துப் பேரமைதி… அதை நோக்கி நான் பயணிப்பது… மகன் அப்பாவை நோக்கிப் போகிறதைப் போல. அன்னையை நோக்கிப் போகிறதைப் போல.

சக்கரம் வண்டியுடன் பொருந்துகிறாப் போல…

அடாடா அடாடா… அதோ அன்னை ஒரு வெள்ளொளி போல அங்கே பீடத்தில் சயனித்திருக்கிறதை அவனால் பார்க்க… ஆமாம் பார்க்க முடிகிறது. திகைப்பாய் இருந்தது அந்தக் கணம். இது சாத்தியமா ? அன்னையையா ? நானா ? பார்க்கிறேனா ? சட்டென்று கரங் குவிகிறது. மனசில் பேரலையாய் ஒரு பால்வெள்ளை உய்யென எழும்பி அன்னையின் அந்த எல்லைவரை தொட்டாப்போல பொங்கி வழிந்து இறங்குகிறது. எப்பெரும் நிகழ்வு அது. ஆகாவென்றிருந்த கணம்- அட யார் நம்புவார்கள் இதை. வெகு சாமானியன் நான். சாதாரணன்… அன்னையின் வளாகத்திற்கு முற்றிலும் புதியவன். அன்னை பற்றிய படிப்பு நுகர்வு சிறிதுமற்றவன். அன்னை எனக்கு தரிசனப் பட்டாள் என்றால் முதற்கண் என் பேற்றை என்னென்பது… மெல்ல அந்த பீடத்தை நெருங்கினான். வந்தேன் அன்னையே என்கிறது மனசு. ஆ- அதில்லை. என்னை அழைத்துக் கொண்டாய் அன்னையே. அதை உறுதி செய்கிறாய் அன்னையே… உன் தரிசனம் தந்தாய். என் உயிருக்கே ஊட்டம் தந்தாய். இனி இந்த உயிர் உள்ளவரை இந்தக் காட்சியம்சம் என் மனசில் அழியாது. மலர்களை அன்னையின் பீடத்தில் சமர்ப்பிக்கிறான். இந்தக் கணம் இவ்வாறு அமையக் கடவது என்று முன்பே தீர்மானிக்கப் பட்ட உணர்வைத் தவிர்க்க முடியவில்லை. நான் முன்பே இங்கே பலமுறை வந்திருக்கிறேன். அன்னையை வணங்கி யிருக்கிறேன். நடமாடி யிருக்கிறேன் இந்த வளாகத்தில். ஆ- நான் அன்னையின் ஒரு பகுதி. காலடி பட்ட மலர். இந்தக் கணத்துக்கும் இனிவரும் கணங்களுக்கும் மனம் தன்னைப்போல உள்ளே காத்துக் கிடந்திருக்கிறது. இந்த சந்திப்பு நிகழாமல் என் வாழ்க்கை முடிவு பெற்றிருக்க முடியாது.

பிரமிப்பே இல்லை. ஆச்சரியமே யில்லை. வந்து சேர வேண்டிய இடம் இது. வந்து சேர்ந்து விட்டேன்… என்ற உணர்வு மேலோங்கி நிற்கிறது திரும்பத் திரும்ப.

பிறர் பீடத்தைச் சுற்றிவந்து வணங்க வழிவிட்டு கிளைபிரிந்து தனியே வந்து அமர்கிறான்.

மூச்சு திகைக்கிறது தலை தன்னைப்போலத் தாழ்ந்து கண்கள் மூடிக் கொள்கின்றன. மனம் எழுச்சி கண்டுவிட்டது. ஆசுவாசப்பட வேண்டியிருக்கிறது. உணர்வுகளின் அந்த ஆட்டத்தில் உடம்பெல்லாம் என்னவோ செய்கிறது… இதுதான் பரவசமா தெரியாது. அவன் சிறியவன். அவன் ஆன்மிகவாதியும் அல்ல. இப்படி உணர்வுகளுக்கு அவன் அன்னையால் தேர்வு செய்யப் பட்டிருக்கிறான் என்பது தவிர தனக்கான தகுதியாக இந்த தரிசனம் காட்சிப் பதிவு அமைய நியாயம் கிடையாது. தர்க்கம் கிடையாது.

நேரப் பதிவும் அற்றுப் போனது. காலமற்ற வெளி அது. மனிதக் கற்பனை அற்ற வெளி. அப்படியெல்லாம் கற்பனை செய்து கொண்டு மனதை ஏமாற்றிக் கொள்ள முடியாது. விழிகளைக் கனவில் போலத் திறக்கிறான். நாதன் சாரைப் பார்த்துத் தலையாட்டுகிறான்.

‘ ‘சார்… நம்புகிறீர்களா ? நான் அன்னையை பீட சயனக் கோலத்தில் பார்த்தேன்… ‘ ‘

‘ ‘ஆகா ‘ ‘வெனத் தழுவிக் கொள்கிறார். ‘ ‘வெகு அபூர்வமான சிலருக்கு மட்டும் அது சாத்தியப் பட்டிருக்கிறது ‘ ‘ என்று நெகிழ அவன் கையைப் பிடித்துக் கொள்கிறார்.

—-

/தொ ட ரு ம்/

/14/

சிறியதாய் இருந்தாலும் நாதன் சார் அழகாய்க் கட்டியிருந்தார் வீட்டை. உள்ளறையில் பெரிய அன்னை படம். வீட்டுக்கே பளீரென தனி எடுப்பைத் தந்தது படம். ஆசிரமத்து மாதக்காலண்டர் வேறு. அன்னையின் குறும்பான சிரிப்புடன். அவரது பூ தேவைகளுக்கு சுடர் வாடிக்கையாகப் பூ தருகிறாள். நாகலிங்க மலர், தாமரை மொக்குகள், ரோஜா என்று விதவிதமான மலர்களை வித்தியாசமான அலங்கார வரிசையில் தட்டுகளில் அன்னைமுன் படைப்பது தனி உற்சாகம் அளித்தது பார்க்கவே. அன்னைமுன் அமர்ந்து கண்குவித்து மனதுள் பார்வையைக் குவிக்க சராசரி ஜனங்களுக்கு ஒரு பற்றுக்கோடு தேவைப் படவே செய்கிறது. கொழுகொம்பைச் சுற்றி கொடி படர்கிறதைப் போல.

தியானம் அல்லது மனதைக் குவித்தல் கடும் பயிற்சி. உள்நோக்கி தன்னை அளவெடுத்தல். மனசு அப்படி நினைவுக் கட்டளைக்குள் சிக்கிவிடுமா என்ன ? அப்போதுதான் மனம் அலைய ஏங்கும். கட்டுப்பாடுகள் உடனே அவற்றைத் தகர்த்தெறிய உள்ளாவேசம் தருகின்றன!… என்றான நிலையில் சுய கட்டுப்பாடுகள் மேலும் கடினமாகிறது.

இப்படி நிலைகளில் மனசை ஒழுங்குபடுத்த ஒருநிலைப் படுத்த அன்னை கண்ட வழி… பூ அலங்காரத்தின் முன்… அன்னை முன் அமர்ந்து அன்னையை தியானம் செய் – தனியறை தன்னறையில் அமர்ந்த தியானம் வெளியே உலவித் துழாவி சமையலறை வாசனையையோ, வெளியே மாம்பழேம்… என வியாபாரியின் ஒலியையோ நோக்கி கவனம் சிதறடிக்குமாயின்… புலன்கள் கைமீறி நாய்க்குட்டியாய், பிடிவாதக் குழந்தையாய் வெளியே ஓடுமானால்… அதை அதன் ருசி அடிப்படையிலேயே கட்டுப்படுத்த நெறிப்படுத்த சித்தம் கொண்டனர் அன்னை.

அந்தப் பூ வாசனை. ஏற்றிய ஊதுபத்தியின் நல்வாசனை என தியான உட்கவனத்தை சிதறடிக்காமல் பேண அவரால் முடிந்தது. வெளி வளாகத்து ஓசைகள் அப்போது நல்லோசைகளாக, எரிச்சல் தராமல், நம்மை மேலும் தொந்தரவு செய்யாமல் பதிவு பெறுகின்றன. மனம் தனக்கான பிரத்யேக வளாகங்களில், அது தியானிக்கிறவரின் சுய பிரச்னைகளைத் தீர்மானித்து… முடிவுகள் எடுக்கிற கட்டங்களாகக் கூட இருக்கலாம்… அதை நோக்கி மனத் தோணியைச் செலுத்த தற்போது மேலும் இலகுவாகி விடுகிறது.

கூட்டுதியானப் பயிற்சியில் அன்னைசார்ந்த அரவிந்தர் சார்ந்த சிறு சுலோகங்களும் அன்னை இசைத்த இசையும் கூட எத்தனை மகத்தான மாற்றங்களை, பேருதவிகளை மனசில் நிகழ்த்துகின்றன. ஒலியலைகளை எழுப்பி பின் அமைதியை மனதுக்குத் தருதல்…

சார் உள்ளே உறங்கிக் கொண்டிருந்தார். தனுஷ்கோடி வாசல் நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்தபோது சுடர் – பூ விற்பனை முடித்து வருகிறாள் போலும் – வீதியில் வந்தாள். ஒருவித மனக் குறுகுறுப்புடன் அவன் வீட்டில் இருக்கிறானோ என அவளே எதிர்பார்ப்பது போலவே பட்டது அவனுக்கு.

வாசலிலேயே அவனைப் பார்த்ததும் அவளுக்கு ஒரு ‘பிடிபட்ட ‘ வெட்கம் வந்தது. அவனுக்கும் சிரிப்பு வந்து விட்டது. சட்டென்று எழுந்து ‘ ‘உள்ளே வாங்க சுடர் ‘ ‘ என்று கதவைத் திறக்கிறான். அவசரப்பட்டு, அவள் போய்விடுவாளோ என்கிற பயத்துடன் வந்தாப் போலிருக்கிறது எழுந்து அவன் வந்த வேகம்… அதை ரசித்தாள்.

காலம் மெல்ல கண்ணுக்குத் தெரியாத கண்ணிகளால் அவர்களை கிட்ட நெருக்கும் அழகான கணங்கள்.

பெண்களுக்கு – எந்த வயதானாலும் – தாங்கள் அழகாய் இருப்பதான பிரமை உண்டு… என அறிவான். முதல் வசீகர வசனத்தை அவன் அவள்மீது பூவென எறிகிறான்.

‘ ‘சுடர் நீங்க அழகா இருக்கீங்க… ‘ ‘

‘ ‘இதைச் சொல்லத்தான் கூப்டாங்களா ? ‘ ‘ என்று கலகலப்பாய்ச் சிரித்தாள். அவள் மனம் ஏற்கனவே மிதக்க ஆரம்பித்து விட்டது. அவனுக்கும் அப்படியே- என்றாலும் பேச்சு என்பதே – உரையாடல் என்பதே சிரிக்க ஒரு சாக்கு… என்றான நிலை அது. மனம் கொண்டாடும் உன்மத்த நிலை.

‘ ‘உட்காருங்க சுடர்… ‘ ‘

‘ ‘சொந்த வீடு மாதிரி உபசரிச்சாறது… ‘ ‘ அவள் கண்ணில் அந்த மீன் எகிறல்… கனவெடுப்பு அவனுக்குச் சிரிப்பாய்ப் படுகிறது. பிடித்த ஆண் என்றானால் ஒரு பெண்ணுக்கும் – அப்படியே பெண்ணானால் அருகிருக்கும் ஆணுக்குமான நெருக்க உணர்வு – உள்-உருக்கம்… கும்மாளியிடுகிறது…

மனதுள் திருவிழா! கூத்துக்கு முன் தண்டோரா இசை போல…

இதனால் சகலருக்கும் அறிவிப்பது என்னவென்றால் நம்ம ஸ்ரீ அன்னை வளாகத்தில் சுடருக்கும் தனுஷ்கோடிக்கும் காதல்! தண்டக்கு தண்டக்கு தண்டக்கு….

கிட்டத்தில் மேலும் அழகாய் இருந்தாள். அல்லது அவனுக்கு அப்படித் தோணியதோ… அன்னைக்கே வெளிச்சம். மனசில் ஊற்று திறந்து கொண்டது. வெகுகாலம் கழித்து குளுமையாய் ஒரு நீர் பொங்கி அவனுள் சிதறியடிக்கிறது. யானை வெளிப்பக்கம் தன்மேல் நீரையிறைத்துக் கொள்ளும் இப்படி. இது மனசுக்குள்…

‘ ‘என்ன இன்டர்வியூவா ? ‘ ‘ என்றாள். அவளுக்கே ஆச்சரியம் தான் தைரியமாய்ப் பேசுவது. அவனோடு பேசுவது அவளுக்குப் பிடித்திருக்கிறது. பெண்ணை பெண்மையை மதிக்கத் தெரிந்தவன் அல்லவா ? சுருளான கேசம் முன்நெற்றியில் கொடுக்காப்புளியென காற்றில் அலைந்தது. சற்று அதிகப்படியான எண்ணெய் தடவியிருந்தான். பளபளத்துக் கிடந்தது தலைமுடி. சார் வீட்டில் திரும்பத் தலைசீவி பெளடர் போட்டிருந்தான்…

நான் வருவேன் என எதிர்பார்த்திருந்தான் போலும், சந்திக்க வேணும் என்றிருந்தான் போலும்… பக்கத்துத் தெருவுக்கு அவளைத் தேடி விசாலம் மாமி வீட்டுக்கே அவனும் நாதன் சாரும் வந்திருக்கக் கூடும்…

அட வெயில் அதிகம் என்று ஒரு பெளடர் அடிப்பு அடித்திருக்கிறான். அதற்கு இத்தனை யூகங்களா என தனக்குள் சிரித்துக் கொள்கிறாள். அவளுக்கே அந்தக் கணங்கள் கிறுகிறுப்பாய் இருக்கின்றன. யார் இவன்… இவன் பின்னணி என்ன… எந்தப் பின்னணியும் இன்றியே மனம் அவனைச் சுற்றிப் படர்கிறதே என அவளுக்கு வியப்பாய் இருக்கிறது. மனம் அதை விரும்புகிறதே அதைச் சொல்.

‘ ‘உட்காருங்க சுடர் ‘ ‘

‘ ‘பரவால்லங்க நான் நின்னுக்கறேன் ‘ ‘

‘ ‘என்பேர் தனுஷ்கோடி ‘ ‘

‘ ‘சார் சொன்னார்… ‘ ‘ என்றாள் புன்னகையுடன்.

‘ ‘சார் வேறென்ன சொன்னார் ? ‘ ‘

‘ ‘வேறெதுவும் சொல்லவில்லை ‘ ‘ என்கிறாள். ‘ ‘விசாரணைக் கமிஷன் போலக் கேள்வி கேட்கிறீர்கள்… ‘ ‘

‘ ‘சாரி ‘ ‘ என்றான்.

‘ ‘பரவாயில்லை- முன்னறிமுகம் இல்லாவிட்டால் முதல் உரையாடல் சற்று வளவளப்பாகவே தோணும்… ‘ ‘

‘ ‘நீங்க நல்லாப் பேசறீங்க. நல்லாப் புரிஞ்சுக்கறீங்க… ‘ ‘ என்றான் அவளை உள்ளே கிளுகிளுக்கச் செய்கிற காய்-நகர்த்தலுடன். ‘ ‘நான் ஒரு அச்சகத்தில் வேலை பார்க்கிறேன்… ‘ ‘

‘ ‘தெரியும்… ‘ ‘

‘ ‘சார் சொன்னாரா ? ‘ ‘

‘ ‘இல்லை- என் ஞான திருஷ்டி கொண்டு கண்டுபிடித்தேன் ‘ ‘ என்றாள் தைரியமாய். அவளது நையாண்டி அவனைத் திகைக்கடிக்கிறது. என்னமாய் மடக்குகிறாள்.

‘ ‘சார் இன்னும் என்னென்ன சொல்லவில்லை என்னைப் பற்றி… ‘ ‘ என்று அப்பாவி பாவனைக்குத் தன்னை அவள்முன் சமர்ப்பித்துக் கொண்டான். அவளிடம் ‘பிடிபட ‘ அவனுக்குப் பிடித்திருந்தது.

அவள் அதற்கு பதில் சொல்லவில்லை. சற்று அமைதியாய் இருந்தார்கள் ரெண்டு பேரும். தொடர்ந்து உதைபந்தை அளைவது போல வாயில் வார்த்தைகளை மெல்வதும் கேள்விகளை எறிவதும் சகஜப் பட்டிருந்தது. சட்டெனக் கவிந்த மெளனம் திகைப்பை எற்படுத்தியது.

‘ ‘வாழ்க்கை பெரும் துயரக்கடல்… ‘ ‘ என்றாள் இகழ்ச்சியாய்.

‘ ‘நாம் நினைத்தால் அதை இலகுவாக்கிக் கொள்ள முடியும்… ‘ ‘ என்கிறான் எதிர்பார்ப்பான ஆதங்கத்துடன். நாதன் சார் உன்னைப் பற்றிச் சொன்னார் பெண்ணே. நானும் பெரிய அளவில் அடிபட்டவன்தான்… என ஒர் அழுகையுடன் பேச வந்தது அவனுக்கு. சட்டென இருவர் மனசிலும் மேகம் சூழ்ந்தாற் போலிருந்தது. ஆனால் விரைந்து தெளிந்தாள் அவள். துணிச்சலாய் அவனை நோக்கி பிறகு பேசினாள் அவள் இப்படி-

‘ ‘நாம் நினைத்தால்… என்றால் ‘நாம் ? ‘ ‘

என்ன தைரியமான வார்த்தையெடுப்பு. அவன் திண்டாடிப் போனான். வெறும் பூ விற்பனைப் பெண்ணா இவள். சுடர் நீ இருக்க வேண்டிய இடமா இது…

ஒரு சவால் போல அந்த உரையாடலை அவன் வளர்த்த விரும்பினான்.

‘ ‘நாம் என்றால் துயரக்கடலாய் வாழ்க்கையை நினைக்கிற அனைவரும்… இப்போதைக்கு ‘நாம் ‘ என்பது நீங்கள் ‘ ‘ என்றான்.

‘ ‘இப்போதைக்கு நாம் என்பது நான் – சரி. நாளைக்கு ? ‘ ‘ என அவள் அடுத்த கணையை அவன் மீது எறிந்தாள். அயர்ந்து போனான். அட ஆடவா… நான் பெண். என்னை நீ விரும்பினால் உன் கூட்டை விட்டு வா. உடைத்துச் சொல் தனுஷ்கோடி. சவால்!

அது ஊடலின் உன்மத்த நிலை. அவள் துாண்டிலில் நானாவது சிக்குவதாவது…

‘ ‘சரி. ஒத்துக் கொள்கிறேன். வாழ்க்கை என்பது எனக்குமே துயரக்கடல் ‘ ‘ என்றான். பிறகு ஒரு லகரியுடன் அவனே அவளுக்குப் பிடி கொடுத்தான். ‘ ‘நேற்றுவரை… ‘ ‘

‘ ‘சரி. நாளை நமக்கானது என நம்புவோம்… ‘ ‘ என்றாள் அவள். குரலில் கனவு இறங்கி யிருந்தது. அவன் விளையாட்டு திடாரென அவளால் தாள முடியாது போனது. கனவு நுால் அறுபட்டது. அழுகை வருகிறாப் போல ஒரு மயக்கம். பெருமூச்சு விட்டாள். பேசேன் அப்பா… பெண்மை தன்னை உன்முன் அர்ப்பணித்துக் கொள்ளத் திணறுவதை நீ அறிய மாட்டாதவனா ? சூட்சுமந் தெரியாதவனா ?

‘ ‘நாளை நமக்கானது- சரி. யார் நாம் ? ‘ ‘ என அவன் அவளை ஊக்குவிக்க முயன்றான்.

‘ ‘புண்பட்ட எல்லாரும்… ‘ ‘ என அவள் பெருமூச்சு விட்டாள்.

‘ ‘நான் ரொம்பக் கஷ்டப்பட்டு விட்டேன் சுடர். என் வாழ்க்கை… நான் பிறந்த கணத்தில் இருந்தே இருண்டது… ‘ ‘

அவள் திரும்பி அவனைப் பார்த்தாள்.

‘ ‘இரவில் பிறந்த குழந்தையா நீங்கள் ? ‘ ‘ என்றாள் அவள் சிரிக்காமல். என்ன நுணுக்கமான நகைச்சுவை அது. அவன் அயர்ந்தான்.

‘ ‘தெரியாது ‘ ‘ என்றான் அவன். ‘ ‘நான் பிறந்த வேளை எனக்குத் தெரியாது ‘ ‘ என்றான். சற்று மெளனத்துக்குப் பின் ‘ ‘என் அப்பா அம்மா யார் என்றே எனக்குத் தெரியாது… ‘ ‘ என்றான் கசப்புடன். எழுந்து இங்குமங்குமாக நடக்க ஆரம்பித்தான்.

அவனது உள்ளாவேசம் பார்த்து அவள் மெளனம் காத்தாள். பேசட்டும். பேசி யடங்கட்டும்… நல்லதுதான்.

‘ ‘நான் உருவானதே என் தாய்க்கும் தந்தைக்கும் இடைஞ்சலான ஓர் அம்சமாகி விட்டது என யூகிக்கிறேன். ‘ ‘

—-

/தொ ட ரு ம்/

பதினான்காம் பகுதி – தொ ட ர் ச் சி

—-

தாம்பிரவருணிக் கரையின் ஒரு சிற்றுார் அது. மணல்மேடு. ஊர் ஞாபகமே அழிந்து விட்டது இந்நாட்களில். அவனே… அவன் பெயரே அழிந்த ஊரின் பெயர்… தனுஷ்கோடி அல்லவா ?

தர்மாஸ்பத்திரி வளாகத்துக் குப்பைத் தொட்டியில் ஆயா அவனைக் கண்டுபிடித்தாள். தாயாரம்மா… அவன் அந்த தர்மாஸ்பத்திரியில்தான் பிறந்திருக்க வேண்டும். அவள் அந்த ஆஸ்பத்திரியில் ஆயா. வாராவாரம் பணிநேரம் மாறும். வார்டு மாறும். பிரசவ வார்டில் அவள் இல்லை அந்த வாரம்.

அதிகாலை வேலைக்கு வந்து கொண்டிருக்கிறாள் தாயாரம்மா. குழந்தையின் அழுகுரல் அவளைத் துாக்கிவாரிப் போட வைக்கிறது. பிறந்த சில மணி நேரங்களே ஆன சிசு. எச்சில் இலைகளுடன் அதை வீச எப்படி அந்தப் பெத்த பாதகத்திக்கு மனசு வந்தது ? குழந்தையே காதலனின் எச்சில் என நினைத்தாளா ? இத்தனை வெறுப்பு கொண்டவள் அதை ஏன் ‘பெத்துக் ‘ கொள்ள வேண்டும். கருவிலேயே அழித்துக் கொண்டிருக்கலாம். ஆ… பெண்கள் ஆண்களை நம்புகிறார்கள். வயிற்றில் கரு… அவனை ஒருநேரம் இல்லா விட்டால் ஒரு நேரம் மனம் இளகச் செய்யும் எனக் காத்திருந்தாளா பாதகத்தி தெரியவில்லை…

பெத்தவள் அவள். அவள் தவறு செய்தவள். தண்டனை அந்தக் குழந்தைக்கு. ஆயுள் தண்டனை. தாயாரம்மாவுக்கு மனம் கசிந்தது. அவளுக்கு ஏற்கனவே மூன்று குழந்தைகள். மூணும் பெண். இது ஆண் – ஒரு ஆண்குழந்தையைக் கூட தொட்டியில் வீசுவார்களா என்று ஆயாவுக்குத் திகைப்பு…

ஆஸ்பத்திரிக் குப்பைத் தொட்டி. காலி மருந்து பாட்டில்கள். ஊசிகள். இட்லி பார்சல் எடுத்து வந்த எச்சில் இலைகள். உணவுத் துணுக்குகள். எல்லாவற்றையும் விட முக்கியமான விஷயம்… எறும்பு மொய்க்கக் கிடந்தது தொட்டி… மிச்ச உணவைத் தேடி எதும் நாய் உள்ளே பாய்ந்திருந்தால் குழந்தை அப்பவே செத்திருக்கும்.

‘ ‘ஐயோ ‘ ‘ என்றாள் சுடர் நெஞ்சைப் பிடித்துக் கொண்டு.

‘ ‘நான் செத்திருக்கலாம்… ‘ ‘ என்கிறான் தனுஷ்கோடி இகழ்ச்சியாய்.

‘ ‘சற்று முன் எனக்கு நம்பிக்கை யூட்டியவரா நீங்கள் ? ‘ ‘ என்றாள் அவள்.

‘ ‘ஊட்டிவிட நீங்கள் குழந்தையா என்ன ? ‘ ‘ என அவன் சிரித்தான். அவன் முகமே வியர்த்து சோர்ந்து போயிருந்தது.

அவன் சிரித்தது அவளுக்குப் பிடித்திருந்தது.

‘ ‘சரி… நீங்களே குழந்தையாய் இருங்கள். உங்கள் கதையைச் சொல்லுங்கள்… அதற்குமுன் ஒரு சிறு நகைச்சுவை… இப்போது தாங்குவீர்களா ? ‘ ‘

‘ ‘பரவாயில்லை சொல்லுங்கள்… ‘ ‘

‘ ‘உங்க ஊர்ல பெரிய மனுஷங்க யாராவது பொறந்திருக்காங்களா ?-ன்னானாம் ஒருத்தன். அதுக்கு அடுத்தவன் பதில் சொன்னான்- இல்லிங்க… பொறந்தது எல்லாமே குழந்தைங்கதான்! ‘ ‘

—-

மூணு பெண் குழந்தைகள். கணவனை இழந்து அதன் அடிப்படையில் பெற்ற வேலை. ஆனால் தாயாரம்மா பிள்ளையை அப்படியே விட்டுவிடவில்லை. ஆஸ்பத்திரி பொதுவார்டில் கிடைக்கிற பாலும் ரொட்டியும் தந்து அந்த ஆஸ்பத்திரியிலேயே அவனை வளர்த்தாள். வரும் நோயாளிகள் விரும்பித் தரும் உணவுகள். அவர்களுக்கான சிறு வேலைகள் செய்தான் தனுஷ்கோடி.

இந்தப் பெயர் எப்படி அமைந்தது என்றே தெரியாது. யார் வைத்தது தெரியாது. யாரோ ஒரு முதியவர் இரக்கப் பட்டு அவனை குருபரர் மடத்தில் ஆண்டிகளோடு ஆண்டியாய் வளர வைத்தார் பின்னால். குருகுலம் போன்ற வாழ்க்கை. உப்பு சப்பில்லாத உணவு. ஒரு நாளைக்கு ஒரே வேளை உணவு. காலையில் எதுவுமே சாப்பிடாமல் பள்ளிக்கூடம் போக வேண்டும். மதியச் சாப்பாடுக்கு – அந்த ருசி-சிறிதும்-அற்ற சாப்பாட்டுக்கு ஓடோடி வர வேண்டும். இளமையில் வறுமை கொடிது கொடிது…

‘ ‘எதுவரை படித்திருக்கிறீர்கள்… ‘ ‘

‘ ‘மடத்துப் பள்ளிக் கூடம்… எசெல்ஸி. அந்தப் படிப்பே கனவு போலிருக்கிறது. ‘ ‘

‘ ‘ஏன் பாடம்லாம் மறந்திட்டதா ? ‘ ‘ என அவள் அவனைச் சிரிக்க வைக்க முயல்கிறாள்.

‘ ‘பாடங்கள் அல்ல- அவை காயங்கள் அல்லவா ‘ ‘

‘ ‘அடடா ‘ ‘ என்கிறாள் சுடர். ‘ ‘நீங்கள் அவற்றை மறந்துவிட வேணும். இன்று புதிதாய்ப் பிறந்ததாக வாழ்வதே முறை… ‘ ‘

‘ ‘நான் இன்று புதிதாய்ப் பிறந்தேன் குப்பைத் தொட்டியில்… என் கதை… மன்னிக்கவும்… நான் உங்களைத் துன்பப் படுத்துகிறேனில்லை ? ‘ ‘ என்கிறான் பதறி.

‘ ‘பரவாயில்லை ‘ ‘ என்றாள் அவள். ‘ ‘என் துயரம் பெரியதென நினைத்திருந்தேன்… நீங்களோ இள வயதிலேயே புயலில் சிக்கி யிருக்கிறீர்கள் பாவம்… ‘ ‘

‘ ‘பார்த்தால் சாது போலிருக்கிறீர்கள். நல்ல பேச்செடுப்பும் சாதுர்யமும் உங்களிடம் காண்கிறேன். பாராட்டுக்கள் ‘ ‘ என்கிறான்.

‘ ‘பாராட்டுக்கள் எனக்கல்ல. என் தந்தைக்கு… கோவிலில் ஓதுவார் அவர்… வீட்டிலுங்கூட மொட்டை மாடியில் அவர் மடியில் படுத்துக் கொண்டு நான் தேவாரம் கேட்டிருக்கிறேன்… அப்பா இறந்து விட்டார். பிறகு…. ஆ – உலகமே இருண்டு விட்டது எனக்கு… ‘ ‘

‘ ‘அவர் சந்திவேளையில் இறந்தாரா ? ‘ ‘ என்றான் அவள் பாணியில்.

அவள் சிரிக்காமல் அவனைப் பார்த்தாள்-

‘ ‘நாம் ஏன் இவ்வளவு ஆவேசத்துடன் ஒருவரை ஒருவர் அறிமுகப் படுத்திக் கொள்ள வேணும் ? ‘ ‘

‘ ‘தேவையில்லைதான்… இன்னும் காலம் மிச்சம் இருக்கிறது… நிறைய… ‘ ‘

‘ ‘வாழ்க்கையும் மிச்சமிருக்கிறது… நிறைய… ‘ ‘ என்றான் பிறகு ‘ ‘நமக்கு… ‘ ‘ என்றான். பிறகு சற்று சிரித்து ‘ ‘நமக்கு… என்றால் நாம் இருவருக்கும் ‘ ‘ என்றான். பிறகு நம்பிக்கையுடன் ‘ ‘பெண்ணே நான் உன்னை விரும்புகிறேன் ‘ ‘ என்றான்.

‘ ‘பழைய கதைகளை நாம் மறந்து விடலாம். அவை திரும்பத் திரும்ப அழுகையை உள்ளே நிரப்புவதாய் இருக்கும்… ‘ ‘

‘ ‘நோ மோர் தத்துவம் ‘ ‘ எனச் சிரித்தான் அவன்.

‘ ‘சரி ‘ ‘ என அவள் ஒத்துக் கொண்டாள்.

‘ ‘சுடர்… நீ என்னை விரும்புகிறாயா ? ‘ ‘ என்றான் தனுஷ்கோடி.

‘ ‘நீங்கள் அழகாக உளருகிறீர்கள் ‘ ‘ என்றாள் அவள்.

‘ ‘நீ அழகாக இருப்பதால் உளருகிறேன் ‘ ‘ என்றான் போதையுடன்.

‘ ‘இதற்குமேல் என்னால் தாங்க முடியாது ‘ ‘ என்கிறாள் அவள்.

‘ ‘நான் அவ்வளவு கனமா ? ‘ என்கிறான் அவன் விடாமல்.

‘ ‘முற்றும் ‘ ‘

‘ ‘இல்லை… ஒரு ஜோக்… உன்னால் சிரிக்காமல் இருக்க முடியாது ‘ ‘

‘ ‘சொல்லுங்கள் ‘ ‘

‘ ‘நர்ஸ் சொல்கிறாள் நோயாளியிடம்- நாளைக்கு டிஸ்சார்ஜ் ஆயிப் போறீங்க. உடம்பை நல்லாப் பாத்துக்கங்க… அவன் சொன்னான்- சரிம்மா காட்டு! ‘ ‘

/மு டி கி ற து/

Series Navigation

எஸ்.ஷங்கரநாராயணன்