இந்த வாரம் இப்படி – செப்டம்பர் 13 2002 (காவிரி,செப்11, அமெரிக்காவில் முஷாரஃப், கல்லூரிகள்)

This entry is part of 30 in the series 20020917_Issue

மஞ்சுளா நவநீதன்


ஜெயலலிதா உடல் நலக் குறைவு: பலி லட்சக் கணக்கில் விவசாயிகள்

நம் தமிழ்நாட்டுத் தலைவர்களுக்கு மிகச்சரியான நேரத்தில் உடல் நலக்குறைவு வரும். ஊழல் வழக்கு விசாரணைக்கு வரும்போது வயிற்று வலி வரும், ஆங்கிலம் படிக்க முடியாமல் ஆகிவிடும். உடல் நலக் குறைவைக் காரணம் காட்டி தான் தப்பிப்பது கூடப் பரவாயில்லை. நீதித்துறையில் உள்ள ஓட்டைகளை – ஓட்டைகள் என்று கூடச் சொல்ல முடியாது- தமக்குச் சாதகமாகப் பயன் படுத்திக் கொள்கிற ஒரு சந்தர்ப்ப வாதம் . ஆனால் லட்சக் கணக்கில் விவசாயிகளும் தமிழ் நாட்டின் உணவுப் பிரசினையும் சம்பந்தப் பட்ட இடத்தில் உடல் நலக் குறைவைக் காரணம் காட்டி தமிழ் நாட்டின் முதல்வர் காவிரிக் கூட்டத்திற்கு போகவில்லை என்று செய்தி படிக்கும் போது இது என்ன அரக்கத் தனம் என்று கேட்கத் தோன்றுகிறது.

கோடிக்கணக்கான விவசாயிகள் வயிற்றை இறுக்கப்பிடித்து கொண்டு தண்ணீர் தவம் செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள். ஏற்கெனவே 1.25 டி.எம்.சி என்று உச்சநீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்து இருக்கிறது. இதனைகூடக் காப்பாற்றிக்கொள்ள வக்கில்லாத அரசியல்வாதிகள் இன்று தமிழ்நாட்டின் தலைமைப் பதவியில் இருக்கிறார்கள். இந்தப் பிரச்னைக்கு விளிம்பில் இருக்கும் பாண்டிச்சேரி, கேரள முதலமைச்சர்கள்கூட காவிரி நதி நீர் ஆணையக் கூட்டத்தில் கலந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். பாரதப்பிரதமர் வெளிநாட்டுக்குச் செல்லவேண்டிய அவசரத்தில் கூட இந்த ஆணையத்தை நடத்தியிருக்கிறார். முக்கியமாக இதில் பங்கு பெறவேண்டியது யார் ? தமிழ்நாடு. தமிழ்நாட்டு முதலமைச்சருக்கு அன்று பார்த்து உடல்நலக் குறைவு. இவருக்குப் பதிலாகப் பொன்னையன் கலந்து கொண்டிருக்கிறார். பொன்னையனிடம் என்ன சொன்னார் முதலமைச்சர் ஜெயலலிதா. சும்மா தலையாட்டி விட்டு வந்துவிடுங்கள் என்று சொன்னாரா ? ஏன் அவர் அதனை ஒப்புக்கொண்டார் ? அவர் ஒப்புக்கொள்ள முடியாது என்று ஜெயலலிதா போல வெளிநடப்புச் செய்ய வேண்டியதுதானே ? வெளியே வந்துவிட்டு நான் நீதிமன்றம் செல்லபோகிறேன் என்றால் எப்படி ? நான் போய் அந்தக் கூட்டத்தில் கலந்து கொண்டு குறைவாக தண்ணீரை வாங்கிக்கொண்டுவந்துவிட்டால் எனக்குக் கேவலம் என்பதால் ஜெயலலிதா போகாமல் இருந்து விட்டாரா ? ஜெயலலிதாவின் சொந்த ஈகோ, தமிழ்நாட்டின் தண்ணீர்த் தேவையை விட முக்கியம் என்பது அனைவரும் அறிந்ததுதானே ?

காவிரிப் பிரசினை முன்னுக்கு நிற்கும் போது சொந்த ஈகோவிற்காக சோனியாவை எதிர்த்து அர்த்தமில்லாத போர்க் கொடி உயர்த்தியதே ஒரு அசிங்கம். காவிரி ஆணையத்தில் உள்ள மானிலங்கள் தமிழ் நாடு தவிர காங்கிரசின் கீழ் உள்ளவை. அகில இந்திய அரசியல் நோக்கங்கள் ஜெயலலிதாவிற்கு இருக்கலாம். அதற்காக ஏன் தமிழ் நாட்டின் விவசாயிகளைப் பாதிக்கிற முறையில் இப்படி தான் தோன்றித் தனமாகச் செயல் பட வேண்டும். ஜெயலலிதாவின் ஈகோ தமிழ் நாட்டின் விவசாயிகளுக்கு தண்ணீர் கொடுக்க வழி செய்யுமா ?

இது பற்றி மணிசங்கர் அய்யர் எழுதிய கட்டுரை ‘ஹிந்து ‘ பத்திரிகையில் வெளிவந்துள்ளது. தன் எஜமானியைத் திருப்திப் படுத்தும் வகையில் காங்கிரசினால் பிரசினை அல்ல மத்திய அரசு தான் பிரசினை என்று திசை திருப்ப முயற்சி செய்துள்ளார். ஆனால் அவர் சொல்லியிருக்கும் வேறு சில விஷயங்கள் அ தி மு க அரசின் அலட்சியத்தைப் பதிவு செய்கின்றன. பி எச் பாண்டியனை அணுகி காவிரிப் பிரசினையில் எல்லா தமிழக எம் பிக்களும் இணைந்து செயல்படலாமென்று மணி சங்கர் அய்யர் சொன்னாராம். ஆனால் அம்மா கடைசி வரை இது பற்றி எதுவும் சொல்லவில்லை. தமிழ்நாட்டில் முழு நலனைக் கருதி மற்ற கட்சிகளுடைனும் இணைந்து செயலாற்ற வேண்டும் என்ற அடிப்படை நாகரிகம் தான் ஜெயலலிதாவிற்குக் கொஞ்சமும் கிடையாதே.

நாடாளுமன்றத்தில் காவிரிப் பிரசினையை எழுப்ப அ தி மு க எம் பிக்கள் முயல்வதே இல்லை என்று சொல்கிறார் மணி சங்கர் அய்யர்.

ஜெயலலிதாவின் தவறான கொள்கைகளால் ஏற்கனவே நெசவாளிகள் தெருவுக்கு வந்து விட்டார்கள். கல்வித் துறை கிளர்ச்சி செய்கிற நிலைக்கு வந்து விட்டது. ஜெயலலிதாவின் ஈகோவினால் இப்போது விவசாயிகள் பாதிக்கப் படுகிறார்கள்.அடுத்த பலி கடாக்கள் யார் ?

****

செப்டம்பர் 11- நினைவு நாள்

அமெரிக்காவின் நியூ யார்க் நகரில் உலக வர்த்தக மையத்தின் மீது தாக்குதல் நடந்த நிகழ்ச்சியை மக்கள் மனதில் ஆழப் பதியச் செய்யும், ‘நாம் மறக்க மாட்டோம் ‘ என்ற கோஷத்துடன் நினைவு நாள் நிகழ்ச்சிகள் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டன. இது தொலைக்காட்சியில் உலகம் முழுதும் சென்றடைந்தது.இதன் உடனடிப் பயன் ஒரு விதத்தில் புஷ் தலைமையின் கீழ் அமெரிக்க மக்களைத் திரட்டுவதற்காகத் தான். ஒவ்வொரு மரணமும் துயர் மிக்கதே. அதுவும் யுத்தத்தில், வெறுப்பிற்குப் பலியாகி, அர்த்தமற்ற லட்சியங்களுக்காகப் போராடி ஒட்டுமொத்தமாக மனிதக் குழுக்கள் இறக்கும் போது அதன் துயர் இந்தக் காரணங்கள் மீண்டும் எழக்கூடாது என்பதற்காக இருப்பது தான் சிறப்பு. ஆனால் ஈராக் யுத்தத்திற்கு தயாரிப்பில் முனைந்த நிலையில் புஷ்ஷின் இந்த நினைவு நாள் நிகழ்ச்சிகள் ஓர் இருண்ட நிழலை நினைவுபடுத்திக் கொண்டே இருந்தன. அமெரிக்க நகரில் இறந்த மக்களின் எண்ணிக்கையைக் காட்டிலும் அதிக எண்ணிக்கையில் ஆஃப்கானிஸ்தானில் மக்களைக் கொன்றாகிவிட்டது. இதற்கு அது சரி என்ற ஒரு தர்க்கம் . ஆனால் இது முழுக்க நிற்காவிடிலும், பெருமளவில் நிற்கக் கூடும் என்பதற்கான எந்த அறிகுறியும் இல்லை.

இந்த அஞ்சலியின் போது போரில் மாண்ட கோடிக்கணக்கான மக்களை நினைவுகூரவேண்டும். இருண்டகாலம் தொடங்கி, செங்கிஸ்கான் வழியாகி, வியத்நாம் வரையில் போர்க்கொலைகள் நீள்கின்றன. பங்களா தேஷ், குஜராத் என்று தம்முடைய அரசினாலேயே மக்கள் கொல்லப் படுகிறார்கள். தேசத்தின் எல்லைக் கோடுகளுக்காக சுதந்திரம் பெற்ற இரு நாடுகளுக்கிடையில் பிண ரெயில்கள் ஓடியிருக்கின்றன.இன மதக் கலவரங்களில் மக்கள் கொல்லப்படுகிறார்கள். எத்தனை காந்திகள் இருந்தாலும் கடைசியில் வெற்றி பெறுவதென்னவோ வெறுப்புத் தத்துவங்களும் , இரும்பு மனிதர்களாய் அரசுக் கட்டிலில் அமர்ந்திருக்கும் மனிதர்களும் தான். ஜனநாயகம் உண்மையான அர்த்தத்தில் மலரவும் அடிமட்ட மனிதன் அறிவு பெற்று விழிப்புப் பெற்று தன்னைச் சுற்றியுள்ள சூழலின் நடப்பிற்குப் பொறுப்பேற்கவும் முன்வருஇம்படி சமூக நிலை மாறினால் தான் இது குறைய வழி உள்ளது. ஆனால் அப்போதும் கூட ஒரு சிறு குழு , அல்லது தனிமனிதன் பெரும் அழிவு நடத்தக் கூடிய அலவு தொழில் நுட்பம் வளர்ந்துள்ளது. இது தான் இன்னமும் கவலை அளிக்கும் விஷயம்.

*********

அமெரிக்காவில் முஷரஃப் , வாஜ்பாய்

அமெரிக்காவில் இந்த இரு தலைவர்களும் சென்றது பற்றி அமெரிக்க பத்திரிகைகளும் சரி, தொலைக் காட்சி வரிசைகளும் சரி கண்டுகொள்ளவே இல்லை. இதற்குக் காரணம் எளிமையானது. இஸ்ரேலில் நடக்கும் நிகழ்ச்சியும், பயங்கரவாதம் பஆற்றிய நிகழ்ச்சிகளும், ஈராக் மீது யுத்தமா இல்லையா, சதாம் உசேனைப் பதவியிறக்கம் செய்வதா இல்லையா என்று தான் இவற்றிற்குக் கவலை. இந்தியாவும் பாகிஸ்தானும் மீண்டும் அணுகுண்டு வெடிக்கும் வரையில் இந்த நாடுகள் பற்றி இவற்றிற்குக் கவலை இல்லை. இருக்கும் என்று எதிர்பார்க்கவும் முஇடியாது.

வழக்கம் போல காஷ்மீர் காஷ்மீர் என்று முஷரஃப் குரல். வழக்கம் போல எல்லை தாண்டிய பயங்கரவாதம் என்று வாஜ்பாய் குரல். புதிதாய் எதுவும் இல்லை.

************

அரசு கல்லூரிகள் – பல்கலைக் கழகங்களுடன்

கல்வியின்மீது அ தி மு க அரசின் தாக்குதல் பல விதங்களில் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. கல்வி என்பது ஒரு சமூகத்தின் செலவினம் அல்ல. அது ஒரு முதலீடு. கல்வியில் லாப நோக்கு மட்டுமே பார்க்கிற ஒரு சமூகம் அழிவை நோக்கித் தான் போகிறது என்று பொருள்.

இகிராமத்தில் உள்ள பள்ளிகளில் குறிப்பிட்ட எண்ணிக்கை மாணவர்கள் இல்லாத பள்ளிகளை மூடுவதும், ஆசிரியர் நியமனத்தில் சுணக்கம் காண்பிப்பதும் நல்லதல்ல. ஏற்கனவே ஆர் ஈ சி போன்ற உயர்கல்வி நிறுவனங்களின் தரத்தைக் கெடுக்கும் வழியில் சில நடவடிக்கைகள் எடுக்கப் பட்டுள்ளன. அரசுக் கல்லூரிகளைப் பல்கலைக் கழகங்களுடன் இணைப்பதால் மாணவர்கள் செலுத்தும் கட்டணம் அதிகரிக்கும் என்ற நியாயமான பயத்தை மாணவர்கள் வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார்கள். அதில்லாமல் ஊழியர்களின் ஊதியம் எப்படி பாதிக்கப் படும் என்பதும் கேள்விக்குறியாய் உள்ளது.

***********

manjulanavaneedhan@yahoo.com

***

Series Navigation