வணக்கம் துயரமே! – அத்தியாயம் – 18

This entry is part of 43 in the series 20070104_Issue

நாகரத்தினம் கிருஷ்ணா



பிரான்சுவாஸ் சகன்

அத்தியாயம் – 18

சவ அடக்கம் பாரீஸில் நடைபெற்ற அன்று நல்ல வெயில், கருப்புடை அணிந்து கலந்துகொண்டவர்களில் முகங்களில் ஒருவித ஆர்வம். அப்பாவும் நானும், துக்க சம்பவத்திற்கு வந்திருந்த ‘ஆன்’னுடைய வயதுபோன பெற்றோர்களிடத்தில் கை குலுக்கிக்கொண்டோம். ஆண்டுக்கொருமுறை, எங்கள் வீட்டிற்கு வந்திருக்கிறார்கள். என் தந்தையைப் பார்த்த அநேகரது முகங்களில் வருத்தம் வெளிப்படையாகத் தெரிந்தது, மிஸியே வெப்(Monsieur Webb) அனேகமாக ‘ஆன்’னைத், அப்பா திருமணம் செய்யவிருந்ததை சொல்லியிருக்கவேண்டும். புறப்படவிருந்த சமயத்தில் சிரில் என்னைத் தேடுவதைக் கண்டதும், தவிர்த்தேன். அவனை வெறுப்பது, நியாயமற்றதென்கிறபோதும் என்னால் வேறுவிதமாக நடந்துகொள்ள முடியவில்லை… எங்களைத் தெரிந்தவர்கள் முட்டாள்தனமான அப் பயங்கரத்தைக்குறித்து பேசியபடியிருக்க, எனக்கின்னமும், விபத்தைக்குறித்து தீர்க்க முடியாத சில சந்தேகங்களிருந்தன, ஒருவகையில் அச்சந்தேகங்களால் மனதில் அற்ப சந்தோஷமென்றுகூட சொல்லலாம்.

காரில் வீடு திரும்பும்பொழுது அப்பா எனது கரத்தை விடாமல் பிடித்தபடி வந்தார். ‘அப்பா.. இனி உங்களுக்கு நான், எனக்கு நீங்களென்று வாழ்ந்தாகவேண்டும், யாருமற்ற அநாதைகள், துன்புறப் பிறந்தவர்கள்”, என மனதில் நினைத்துக்கொண்டவள், முதன் முறையாக அழுதேன், வடித்த கண்ணீர், மனதிற்குச் சுகத்தைக் கொடுத்தது. எத்தனை அழுதாலும், மருத்துவமனையில், ‘வெனிஸ் காட்சி படிமத்தில்’ கண்ட அந்தக் கொடூரமான சூன்யத்திற்கு ஈடாகாது.

ஒரு மாதகாலம் அப்பா, மனைவியைப் பறிக்கொடுத்திருந்த கணவர்போலவும், நான் அனாதைபோலவும் இருந்திருப்போம். காலை உணவில் ஒன்றாக அமர்வது, மீண்டும் இரவு உணவின்போது சந்திப்பதென்று காலம் கழிந்ததேயன்றி, இருவருமாக வெளியிலெங்கும் போகவில்லை. ‘ஆன்’னைப் பற்றிப் பேசுவதை முடிந்தமட்டும் தவிர்த்தோம், சில நேரங்களில்,” உனக்கு ஞாபகமிருக்கிறதா.. அன்றைக்கு”, என ஆரம்பித்தால், மிகவும் கவனமாக இருப்போம், பார்வையைத் தவிர்ப்போம், எதையாவது சொல்லப்போய் அடுத்தவர் மனதில் ஆறாப்புண்ணை ஏற்படுத்திவிடுமோவென்கிற அச்சம். அந்த எச்சரிக்கைக்கும், கவனத்திற்கும் கூடியசீக்கிரமே பலன் கிடைத்தது, “ஆன் எவ்வளவு நல்லவள், எத்தனை உசத்தி, அவளோடு வாழ்ந்த நாட்களெல்லாம் எவ்வளவு மகிழ்ச்சியாகக் கழிந்திருக்கிறது, என்ன செய்வது கடவுளுக்கு அவள் வேண்டியிருந்தது, அழைத்துக்கொண்டார்”, என்றெல்லாம் எந்தவித மனவருத்தமுமின்றி ‘ஆன்’ குறித்து இயல்பாக எங்களால் பேசமுடிந்தது. ‘எப்படியோ’ அவளிறக்கவேண்டியிருந்தது என்பதற்குப் பதிலாகக் கடவுள் அவளை அழைத்துக்கொண்டதாகக் கூறிவிட்டேன், எங்களுக்கு கடவுள் நம்பிக்கையெல்லாமில்லை. இருந்தச் சூழலில், ‘எப்படியோ’ அவள் இறந்துபோனாள் என்பதும் ஒருவவையில் சந்தோஷமே.

பிறகொருநாள், தோழி ஒருத்தியை பார்க்கச் சென்றவள், அவளுடைய உறவுக்காரப் பையனொருவனை சந்தித்தேன், எனக்கு மிகவும் பிடித்தவனாகயிருந்தான். ஒருவாரகாலம், எல்லா காதலுக்கும் தொடக்கத்தில் நடப்பதைப்போல, அந்தப் பையனோடு அடிக்கடி, எதைப் பற்றியும் கவலைப்படாமல் ஊர் சுற்றினேன். தனிமையை விரும்பாத அப்பாவுக்கும் போதுமான எதிர்பார்ப்புகளைக் கொண்ட இளம் பெண்ணொருத்தி கிடைத்திருந்தாள். பழைய வாழ்க்கைக்கு மீண்டும் திரும்பினோம், எங்களது எதிர்பார்ப்புபடி அமைந்தது. நேரங் கிடைக்கிறபோது அப்பாவும், நானும் எங்களது வெற்றிகளை பறிமாறிக்கொண்டோம். என் தகப்பனாருக்கு, பிலிப்(Philipe)புடனான எனது உறவில் சந்தேகமிருந்தது, நல்ல அபிப்ராயமில்லை, அவ்வாறே நானும், அப்பா தமது புதிய காதலிக்காக நிறைய செலவுபண்ண வேண்டிவருமென்று நினைத்தேன். என்னாவானாலென்ன? நாங்கள் சந்தோஷமாக இருந்தோமென்பது முக்கியம். குளிர்காலம் முடிவுக்கு வந்திருந்தது. ஆனால் முன்பு வாடகைக்கு எடுத்திருந்த ‘வில்லாவை’வையே மீண்டுமெடுக்கும் எண்ணம் இருவருக்குமில்லை, வேறொன்றை ‘Juan-les-Pins’- பக்கம் வாடகைக்கு எடுக்கலாமென்றிருக்கிறோம்.

கட்டிலில் படுத்திருக்கிற நேரத்தில் மாத்திரம், அதிகாலை நேரங்களில்பாரீஸ் நகர வாகனங்கள் எழுப்புகிற சத்தத்தைக் கேட்கிறபோது சிற்சில சமயங்களில், துன்புறுத்துகிற பழைய ஞாபகங்கள்: கடந்தகால கோடையும், அதன் நினைவுகளுமாக. அறையெங்கும் இருள், சன்னமான குரலில், ‘ஆன்’.. ‘ஆன்’னென்று திரும்பத் திரும்பச் வெகுநேரம் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறேன். ஏதோவொன்று என்னுள் மெல்ல விடுபடுகிறது, விழிகளிரண்டையும் மூடியபடி அதன் பெயரைவிளித்து வரவேற்கிறேன், “வணக்கம் துயரமே”!

முற்றும்


nakrish2003@yahoo.fr

Series Navigation