வெளிச்சம்

This entry is part of 28 in the series 20090319_Issue

தமிழாக்கம் கௌரிகிருபானந்தன்


ட்ரிங் …. ட்ரிங் … ட்ரிங்…..
அலாரம் அடித்த சத்தத்திற்க்கு வழக்கம்போல் விழிப்பு வந்தது. பிரிய மறுக்கும் இமைகளை வலுக்கட்டாயமாகத் திறந்து அலாரத்தை நிறுத்தினேன்.
“இன்றுகூட சீக்கிரம் எழுந்துகொள்ளணுமா? சற்று நேரம் கழித்து எழுந்துகொண்டால் என்னவாம்? லேட்டாக போய்க் கொள்ளலாம்.” போர்வையை இழுத்துப் போர்த்திக்கொண்டே முணுமுணுத்தார் என் கணவர். அவருடைய பேச்சை பொருட்படுத்தாமல் எழுந்துகொண்டு வழக்கம்போல் சமையலறையை நோக்கி நடந்தேன். கொல்லைக் கதவு திறந்ததுமே சில்லென்று காற்று வந்து இதமாக என்னைத் தழுவிக்கொண்டது.
‘ஆமாம். இன்றுதானே என் ரிடையர்மென்ட். முப்பது வருடங்களாக ரொட்டீனாக செய்துகொண்டிருந்த பல வேலைகளில் ஒன்றிலிருந்து சாசுவதமாக விடைபெற்றுக்கொள்ளப் போகிறேன்.’
“அம்மாப் பெண்ணே! வென்னீர் எடுத்து வைத்தாயா?” ஊன்றுகோலை சத்தப்படுத்திக் கொண்டே கொல்லைப்புரம் வந்தாள் மாமியார்.
ஐம்பதெட்டு வயதாகிவிட்டாலும் மாமியாருக்கு நான் இன்னும் அம்மாப் பெண்தான். சிரித்துக் கொண்டேன்.
மாமியாருக்கு வென்னீர் போட்டுக் கொடுத்தேன். குழாயில் கார்ப்பொரேஷன் தண்ணீர் வரத் தொடங்கியது. தண்ணீரைப் பிடித்துக் கொண்டே சமையலறையில் ஒவ்வொரு வேலையாகச் செய்துகொண்டே காபியைக் கலந்து முடிக்கும் போது மணி ஏழாகிவிட்டது.
டி.வி.யில் செய்திகளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார் என் கணவர். மாமியாருக்கும், அவருக்கும் காபியை கொடுத்துவிட்டு நானும் சோபாவில் உட்கார்ந்துகொண்டேன்.
“மேஸ்திரிக்கு சொல்லி அனுப்பியிருக்கிறேன். நாளை முதல் மாடியில் ரூம் கட்ட ஆரம்பிப்பார்கள். நாளையிலிருந்து நீ சும்மாதானே இருக்கப் போகிறாய். கிட்டே இருந்து கவனித்துக்கொள்ளலாம்.”
கணவர் இப்படிச் சொன்னதும் விக்கித்துப் போய்விட்டேன். இனி நாளை முதல் வீடு முழுவதும் சிமெண்டும், மணலும், குப்பை கூளமும், வீட்டில் இருப்பவர்களில் தலை வெடித்துவிடும் அளவுக்கு சத்தம், சித்தாட்களின் ரகளை……..ஏற்கனவே எனக்கு மூட்டுவலி. மாடிக்கும் கீழுக்கும் அலைந்துகொண்டே மேற்பார்வையிட வேண்டும். நினைக்கும் போதே என் இதயம் படபடக்கத் தொடங்கியது.
“நாளைக்கு நீலிமாவை அழைத்துவரணும்னு நினைத்திருந்தோம் இல்லையா? ஏற்கனவே தாமதமாகிவிட்டது.” முணுமுணுத்தாற்போல் சொன்னேன்.
நீலிமா எங்களுடைய மகள். திருமணமாக இரண்டு வருடங்கள் முடிந்துவிட்டன. உள்ளூரிலியே இருந்தாலும் மாமியார் வீடு ரொம்ப தொலைவு. டாக்டர் அடுத்த மாதம் டெலிவரியாகும் என்று சொல்லியிருந்தார். பெட்ரெஸ்ட் எடுத்துக்கொள்ளவேண்டும் என்றும் சொல்லியிருக்கிறார்.
மாமியார் வீட்டில் ரெஸ்ட் கிடைப்பதில்லை என்று மகள் ஏற்கனவே புலம்பிக்கொண்டிருக்கிறாள். ஆகட்டும், என்னுடைய ரிடையர்மெண்ட் ஆன பிறகு அழைத்து வரலாம் என்று தள்ளிப் போட்டு விட்டோம்.
“அழைத்து வந்தால் மட்டும் என்ன ஆகிவிடும்? டெலிவரிக்கு இன்னும் ஒரு மாதம் இருக்கிறதே? உள்பக்கமாக இருக்கும் அறையை அவளுக்கு ஒழித்துக் கொடுத்துவிட்டால் இந்த தூசி, சிமெண்ட் நெடி அவ்வளவாக தாக்காமல் இருக்கும்.”
அவர் ஒரு வார்த்தை சொன்னால் சொன்னதுதான். இத்தனை ஆண்டுகளில் அதற்கு மறுப்பு இருந்தது இல்லை. இது போன்ற நேரத்தில் எனக்கு சின்ன வயதில் படித்த குரங்கு முதலையின் கதை நினைவுக்கு வரும். நாம் எவ்வளவு நம்பிக்கையுடன், பணிவுடன் இருப்போமோ எதிராளிக்கு நம் மீது அதிகாரம் காட்டுவதற்கு அந்த அளவுக்கு இடம் கிடைத்து விடும்.
“நாளையிலிருந்து நீ வீட்டில்தானே இருப்பாய் இல்லையா. தினமும் அந்த ஹாட்பேக்கில் சாதம் விரைச்சு ஆணியைப் போல் தொண்டையின் கீழே இறங்க மாட்டேங்கிறது. கொஞ்சம் குழைவாக மதியம் எனக்காக சூடாக சாதம் வடித்துவிடேன்.” காரியத்தோடு காரியமாக மகன் முன்னிலையில் தன்னுடைய விருப்பத்தை வெளியிட்டாள் மாமியார்.
“ஆகட்டும் அத்தை” என்று சொல்லிட்டு சமையலறை பக்கம் நடந்தேன். மாமியார் தன்னுடைய விருப்பங்களை எப்போதும் மகன் இருக்கும் போதுதான் வெளியிடுவாள். அந்த சூழ்நிலையில் தன்னுடைய அப்பீலுக்கு மறுப்பு இருக்காது என்று தெரியும். ரொம்ப சாமர்த்தியம். எனக்குத் திருமணமானது முதல் எங்களுடன்தான் இருக்கிறாள். உள்ளூரிலேயே இன்னொரு மகனும், மகளும் இருந்தாலும் அங்கே போக மாட்டாள். என் ஓர்ப்படி வேலைக்கு போகமாட்டாள். வீட்டில்தான் இருப்பாள். இருந்தாலும் மாமியார் அங்கே இருக்க மாட்டாள். இங்கே இருக்கும் சுதந்திரம் அங்கே இருக்காது. அது எனக்கும் தெரியும். என் நாத்தனார் அவ்வபொழுது வந்து “அண்ணீ! வர வர அம்மா இளைத்துத் துரும்பாகிவிட்டாள். கொஞ்சம் கவனித்துக்கொள்ளக் கூடாதா? ஏதோ காலையில் சமையலை ஒப்பேற்றிவிட்டு நீ பாட்டுக்கு ஆபீஸ¤க்குப் போய்விடுவாய். அம்மா பாவம் பகல் முழுவதும் வேளைக்கு சரியான சாப்பாடு இல்லாமல் திண்டாடிக் கொண்டிருக்கிறாள்” என்று நீண்ட சொற்பொழிவு ஆற்றிவிட்டுப் போவாள்.
நான் உள்ளுக்குள் சிரித்துக்கொள்வேன் அதுபோன்ற சந்தர்ப்பங்களில். என்ன இருக்கு மாமியார் செய்வதற்கு? சகலமும் நானே செய்து, அவங்களுக்கு டேபிள் மீது எல்லாம் எடுத்து வைத்துவிட்டு ஆபீஸ¤க்குக் கிளம்புவேன். என் கணவருக்கு சொந்த பிசினெஸ் என்பதால் மதியம் சாப்பிடுவதற்கு வீட்டுக்கு வருவார். தாயும் மகனுமாக சேர்ந்து சாப்பிடுவார்கள். மறுபடியும் மாலை ஆறுபணிக்கெல்லாம் பணிவிடை செய்வதற்கு நான் திரும்பி வந்திருப்பேன்.
அன்றும் வழக்கம் போல் டிபன் வேலையை கவனித்துக் கொண்டிருந்தேன்.
“மம்மீ! டிபன் ரெடியா? கோச்சிங் கிளாஸ¤க்கு நேரமாகவிட்டது” என்றபடி முகத்தை அலம்பிக் கொண்டு வந்து என் புடவைத் தலைப்பில் முகத்தைத் துடைத்துக் கொண்டான் சீனூ, கடைக்குட்டி.
“ஆகிவிட்டது கண்ணா! இதோ ஒரு நிமிஷம்” வேகமாக இட்லி சட்டினியை தட்டில் பரிமாறிவிட்டு அவன் கையில் கொடுத்தேன்.
“இன்னிக்கும் இட்லிதானா?” நெற்றியைச் சுளித்தான். பி.டெக். மூன்றாவது வருடம் படித்து வருகிறான். ஜி.ஆர்.இ. வகுப்பில் சேர்ந்திருக்கிறான். அமெரிக்காவுக்குப் போய் மேற்படிப்பு படிக்க வேண்டும் என்பது அவனுடைய திட்டம்.
“இன்றைக்கு நீ ரிடையர் ஆகப் போகிறாய் இல்லையா? நாளை முதல் ஆபீஸ¥க்குப் போக வேண்டியதில்லையே. கொஞ்சம் டிபன் மெனு மாற்றேன் மம்மீ?” வேண்டுகொளும், உரிமையும் கலந்த குரலில் சொன்னான்.
அவசர அவசரமாக குளித்துவிட்டு பூஜை மற்றும் சமையலை முடிக்கும் போது மணி ஒன்பது. டிபன் தட்டுக்களை மேஜையின் மீது வைத்துவிட்டு கணவரை, மாமியாரை அழைத்தேன்.
வழக்கம்போலவே லஞ்ச் பாக்ஸ் எடுத்து வைக்கப் போனவள், இன்று எனக்கு ஆபீஸில் லஞ்ச் கொடுப்பார்கள் என்ற விஷயம் நினைவுக்கு வந்ததும் அந்த முயற்சியை கைவிட்டேன்.
“இன்னிக்கு ஆபீஸில் உன்னை இறக்கி விடட்டுமா?” கேட்டார் அவர்.
“வேண்டாம். முடிந்தால் மாலையில் வாங்க. மீட்டிங் தாமதமாக முடிந்தாலும் இருவரும் சேர்ந்து வரலாமே” என்றேன்.
“மாலையில் அம்மாவை டாக்டரிடம் அழைத்துப் போகணும். வரமுடியாது என்று நினைக்கிறேன்” என்றார்.
அவர் வரமாட்டார் என்று எனக்குத் தெரியும். அங்கே என்னை நாலுவார்த்தை பாராட்டிப் பேசுவார்கள். கட்டாயத்தின் பேரில்தான் அப்படிப் பேசுவார்கள் என்று அவருக்குத் தெரிந்தாலும் அதை ஏற்றுக்கொள்வதற்கு அவருடைய ஆணாதிக்கியம் இடம் கொடுக்காது. இத்தனை வருட தாம்பத்திய வாழ்க்கையில் இதுபோன்ற பல உண்மைகளை நான் தெரிந்துகொண்டிருக்கிறேன்.
பஸ்ஸில் எப்போதும் போல் ஜன்னலுக்கு பக்கத்து சீட்டில் உட்கார்ந்துகொண்டேன். பஸ் புத்தங்களின் கடை வழியாக சாலையில் போய்க் கொண்டிருந்தது. தினமும் போலவே ஜன்னல் வழியாக கண்ணுக்கு எட்டிய வரையில் கடையின் முன்னால் புதிதாக வெளிவந்த புத்தகங்களின் பெயர்களை படிக்க முயற்சி செய்தேன்.
அது என்னுடைய தினசரி நிகழ்ச்சி நிரல். எனக்கு ஏனோ புத்தகங்களைப் பார்த்தால் புத்துயிர் கிடைத்தாற்போல் உற்சாகமாக இருக்கும். நல்ல இலக்கியமாக இருந்தால் அதிகமாகவே. கடையின் முன்னால் தொங்க விடப்பட்ட வார இதழ்களை கண்குளிரப் பார்ப்பது… அவற்றை படிக்க முடியாமல் போனதால் ஏதோ ஏமாற்றம் …. வேதனை.
நாளை முதல் இந்த ரூட்டில் வர மாட்டேன் என்ற யோசனை வந்ததும் என் மனதில் சுருக்கென்ற வேதனை. பழைய நாட்கள் நினைவுக்கு வந்தன.
அரசு மேல்நிலைப் பள்ளியில் படித்துக் கொண்டிருந்தேன். அன்று பள்ளிக்கு புதிய தமிழ் வாத்தியார் வரப் போவதாக தெரிந்து ரொம்ப உற்சாகமாக இருந்தேன். ஏனோ தமிழ் பாடம் படிப்பதில் இருந்த ஆர்வம் மற்ற பாடங்களில் எனக்கு இருந்ததில்லை.
இப்போ வரப் போகும் தமிழ் வாத்தியார் ரொம்ப கண்டிப்பானவர் என்று ஹெட்மாஸ்டர் ஏற்கனவே சொல்லியிருந்ததால் வகுப்பு முழுவதும் ஊசிப் போட்டாலும் கேட்கும் அளவுக்கு நிசப்தமாக இருந்தது. வாத்தியார் வந்ததுமே எல்லோருடைய பெயர்களையும் வரிசையாக கேட்டுக் கொண்டார். என்னுடைய முறை வந்ததும் எழுந்து நின்று “ஆமுக்தமால்யதா” என்றேன். வாத்தியார் பார்வை என்மீது ஆர்வத்துடன் படிந்ததை நான் கவனித்தேன்.
என்னுடைய பெயர் கொஞ்சம் வித்தியாசமாக இருக்கும் என்று எனக்குத் தெரியும். எனக்கு அந்தப் பெயரைச் சூட்டியது அப்பாவுடைய அப்பாவாம். வாழ்க்கையின் முதல் படியில் தனித்தன்மை என்ற பூமாலையை ஆபரணமாக சூட்டிக் கொண்டு சந்தோஷப்பட்டவள். விரைவிலேயே கடைமைகள் என்ற வளையத்திற்குள் புகுந்துகொண்டு அந்த மாலையை தொலைத்து விடப் போகிறேன் என்று தாத்தா ஒருக்கால் நினைத்துப் பார்த்திருக்க மாட்டார். எனக்கு விவரம் தெரியும் முன்பே அவர் இறந்து போய்விட்டார். அவர் வேதம் படித்தவர் என்றும், காப்பியங்களை எல்லாம் படித்திருக்கிறார் என்றும், மகா பண்டிதர் என்றும் வீட்டில் சொல்லி கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். அவர் சேர்த்து வைத்திருந்த புத்தகங்களை எல்லாம் மூட்டையாக கட்டி பரணில் போட்டு விட்டிருந்தார்கள். இரவு நேரங்களில் எலிகளின் நடமாட்டம் பரணில் அதிகமாக கேட்டுக் கொண்டிருந்தது.
தமிழ் வாத்தியார் கணீரென்ற குரலில் பாடங்களைச் சொல்லித் தந்தபோது மந்திரத்திற்கு கட்டுண்டவர்கள் போல் கேட்டுக் கொண்டிருப்போம். காளிங்க மர்த்தனத்தை அவர் நடத்தியபோது அந்தக் காட்சி எங்கள் கண்முன்னால் நடப்பதுபோல் தோன்றும். எழுத்தாளர்களைப்பற்றியும், அவர்களுடைய படைப்புகளைப் பற்றியும் அவர் விரிவாக சொன்னதும் அந்தப் புத்தகங்களை எல்லாம் உடனே படித்துவிட வேண்டும் என்ற ஆர்வம் என்னுள் ஏற்பட்டது.
அந்த ஆர்வம்தான் எங்க ஊரில் பஞ்சாயத்து நூலகத்து புத்தகங்களை போட்டு பூட்டி வைத்திருந்த எங்கள் வீட்டு காமிரா அறையின் பூட்டைத் திறக்க வைத்தது. எங்க ஊரில் புத்தகங்களைப் படிக்க யாரும் முன் வராததால் நூலகப் புத்தகங்களை எல்லாம் எங்கள் வீட்டு அறையில் போட்டு பூட்டி வைத்திருந்தார்கள். அந்த புத்தகங்களில் தேவன், எஸ்.வி.வி. கல்கி, சாண்டில்யன், சரத்சந்திரனின் மொழிபெயர்ப்புகள் எல்லாவற்றையும் படித்தேன்.
பேனாவின் முனையா? கத்தியா? எது கூர்மையானது? என்று எங்கள் பள்ளியில் நடத்திய பேச்சுப் போட்டியில் பேனாவின் முனைதான் கூர்மையானது என்ற தலைப்பில் பேசி முதல் பரிசை பெற்றேன். பாரதியாரின் கவிதைகளை திரும்பத் திரும்ப வாசித்து மெய்மறந்தேன். அந்த ஊக்கத்தில் ஓரிரண்டு கவிதைகளைக்கூட எழுதினேன். தாத்தாவின் வாரிசு பிறந்துவிட்டாள் என்று எங்கள் வீட்டில் கிண்டல் செய்ததால ரோஷப்பட்டுக்கொண்டு அந்த முயற்சியை கைவிட்டேன்.
பட்டப்படிப்பு முடிந்ததும் கிருஷ்ணமூர்த்தியுடன் என் திருமணம் முடிந்து விட்டது. அவர் சுபாவத்திலேயே கொஞ்சம் ரிசர்வ்ட். அதோடு பிசினெஸ் விஷயமாக எப்போதும் பிஸி. கற்பனை உலகம் என்றாலே அவருக்கு பிடிக்காது. ரொம்பவும் பிராக்டிகல். நாளேட்டைத் தவிர எங்கள் மாமியார் வீட்டில் வேறு புத்தகமோ பத்திரிகைகளோ கண்ணில் படவில்லை.
பிறந்தவீட்டிலிருந்து கொண்டுவந்த நாவல்களை, சிறுகதைத் தொகுப்புகளை எங்கள் பெட்ரூம் அலமாரியில் அழகாக அடுக்கிவைத்தேன்.
“இதெல்லாம் என்ன?” அவற்றைப் பார்த்ததுமே நெற்றியைச் சுளித்தார்.
“நான்தான் கொண்டுவந்தேன். ஓய்வுநேரத்தில் படிக்கலாம் என்று” பயந்துகொண்டே முணுமுணுத்தேன்.
“இந்த குப்பையை உடனே இங்கிருந்து எடுத்துவிடு. வீணாக இடத்தை அடைத்துக் கொண்டு. கண்ட கண்ட குப்பையெல்லாம் படித்து நேரத்தை வீணாக்குவதை விட சர்வீஸ் கமிஷன் பரீட்சைக்குப் படி. தேவைப்பட்ட புத்தகங்களை நான் வாங்கி வருகிறேன்.”
சப்தநாடியும் குன்றிப் போய்விட்டாற்போல் உணர்ந்தேன். இருந்தாலும் அந்தப் புத்தகங்களை அங்கிருந்து அகற்றாமல் அப்படியே வைத்திருந்தேன்.
“இன்னும் இதெல்லாம் இங்கேயே இருக்கு. ஏன்?” எரிச்சலுடன் பார்த்தார்.
“எனக்குப் புத்தகங்களை வாசிப்பது ரொமபப் பிடித்தமான விஷயம். அதிலும் தமிழ் இலக்கியம் …” என் மனதிலிருப்பதை அவரிடம் வெளிப்படுத்த முயன்றேன்.
“நான் ஒரு தடவை சொன்னால் சொன்னதுதான. எந்த விஷயமாக இருந்தாலும் சரி, இரண்டாவது முறை சொல்லுவது எனக்குப் பிடிக்காது.”
என் பேச்சை அவர் காதில் வாங்கிக் கொள்ளவேயில்லை. வெட்டு ஒன்று துண்டு இரண்டாக சொல்லிவிட்டு போய்விட்டார். அப்பொழுதுதான் அவருக்குள் இருந்த மற்றொரு மனிதனை அடையாளம் கண்டுகொண்டேன். அன்றிலிருந்து என் விருப்புவெறுப்புகளை வெளியில் சொல்லுவதை விட்டுவிட்டேன். என் பிரச்னைகளை, கஷ்டங்களை வெளியில் சொல்லாதவரையில் வீடும், வாழ்க்கையும் அமைதியாக போய்க் கொண்டிருக்கும் என்றும், கொஞ்சம் வெளிப்படுத்தினாலும் ஆபத்து எனக்குத்தான் என்றும், நான்தான் நிம்மதியை இழக்க வேண்டி வரும் என்றும் உணருவதற்கு அதிகநாள் தேவைப்படவில்லை.
பரணில் ஏறிவிட்ட இலக்கிய தாகத்துடன், என் ரசனைகளும், விருப்புவெறுப்புகளும் நாளடைவில் செல்லரித்துப் போய்விட்டன.
மாமியாரின் அதிகாரம், நாத்தானார்களின் கல்யாணங்கள், மைத்துனர்களின் படிப்பு இவற்றுக்கு நடுவில் அவர் எனக்காக லஞ்சம் கொடுத்து வாங்கித் தந்த வேலை.
பைல்கள், லெட்டர்கள், மெமோக்கள், பதில்கள், இன்கிரிமெண்டுகள், பிரசவங்கள், குழந்தைகளின் வீட்டுப் பாடம் … ஒரு நிமிஷம்கூட ஓய்வு இல்லாமல் காலச் சக்கிரம் வேகமாக சுழன்றுவிட்டது. இந்த இயந்திரச் சுழற்சிக்கு இத்தனை வருடங்களுக்குப் பிறகு இப்பொழுதுதான் ஒரு கமா வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஆபீஸ் ஸ்டாப் வந்ததும் இறங்கிக் கொண்டேன்.
அன்று மாலை மீட்டிங்கில் என் மேலதிகாரிகள், யூனியன் லீடர்கள் எல்லோரும் என்னைப் புகழ்ந்தார்கள் முக்தா மேடம் ரொம்ப சின்சியர், பங்க்சுவல் என்றும், அது இது என்றும்.
விழுந்து விழுந்து சிரிக்க வேண்டும்போல் இருந்தது எனக்கு. இந்த ஆபீஸிற்கு நான் என்ன செய்துவிட்டேன்? செய்த வேலைக்கு மாதாமாதம் சம்பளம் வாங்கிக் கொண்டேன். வீட்டில் எந்த சின்ன தேவை வந்தாலும் லீவ் போட்டேன். சரியாக இருவரும் ஆபீஸிற்குக் கிளம்பும் நேரத்தில் வீட்டிற்கு யாராவது உறவுக்காரர்கள் வந்துவிட்டால் அவர் பாட்டுக்கு ஆபீஸ¤க்குக் கிளம்பிப் போய் விடுவார். நான்தான் லீவ் போடவேண்டிய கட்டாயம்.
“ஆபீஸில் வேலையிருக்கு. கட்டாயம் போக வேண்டும்” என்ற வார்த்தைகள் என் குரல்வளையை விட்டு ஒருநாளும் வெளியே வந்ததில்லை. மாலை ஐந்து மணியானதுமே ஒரு நிமிஷம்கூட தாமதம் செய்யாமல் பேக்கை மாட்டிக் கொண்டு வீட்டுக்குக் கிளம்பி விடுவேன். டிபார்ட்மெண்டுக்காக , இந்த நாட்டுக்காக நான் செய்த தொண்டு எதுவும் இல்லை. பிரமோஷனுக்காக எழுதிய தேர்வுகளைத் தவிர வேலையில் முன்னேற்றத்திற்காக நான் எந்த முயற்சியும் செய்ததில்லை.
குழந்தைகளுக்கு ஜுரம் வந்தாலும், மாமியாருக்கு உடல்நலம் சரியாக இல்லாமல் போனாலும், வீட்டில் கல்யாணம் கார்த்திகை என்று ஏதாவது விசேஷம் வந்தாலும் எல்லாவற்றுக்கும் நான்தான் விடுப்பு எடுத்துக் கொண்டு சமாளித்து வந்தேன். என் கணவர் ஒரு நாளும் தன் வேலைகளை நிறுத்திக் கொண்டதில்லை. ஒவ்வொரு மாதமும் சம்பளக் கவரை அவர் கையில் கொடுத்ததைத் தவிர நான் செய்த கனகாரியம் எதுவும் இல்லை. செக்குமாடுபோல் உழைத்தேன், அவ்வளவுதான்.
நான் பார்த்து வந்த வேலையில் எனக்கு உற்சாகமோ, ஆர்வமோ ஒருநாளும் இருந்தது இல்லை. இத்தனை வருடங்கள் ஒன்றாக வேலை பார்த்து வந்தாலும் சக ஊழியர்களுடன் எனக்கு எந்த விதமான ஒட்டோ உறவோ இருந்தது இல்லை. குறைந்தபட்சம் சாதாரண் நட்புகூட ஏற்பட்டதில்லை.
பஸ்ஸையோ, ரயிலையோ பிடிப்பதற்காக ஓடும் பயணிகளைப் போல்தான் அவர்களைப் பார்த்திருக்கிறேன். வேண்டுமென்றே அவர்களை தொலைவில் வைத்திருந்தேனோ என்னவோ. ஆபீஸில் செய்த சர்வீஸை விட வீட்டில் இருப்பவர்களுக்காக செய்த சர்வீஸ்தான் அதிகம். ஆனாலும் குடும்பத்தில் ஒருவர்கூட தோளில் தட்டி என்னைப் பாராட்டியதாக நினைவு இல்லை.
வீட்டின் முன்னால் ஆட்டோவில் வந்து இறங்கிக் கொண்டேன். கேட்டைத் திறந்துகொண்டு உள்ளே வந்தேன். வாசற்கதவு பூட்டியிருந்தது. மாமியாரை அழைத்துக் கொண்டு அவர் டாக்டரிடம் போயிருப்பார். சீனு இன்னும் கல்லூரியிலிருந்து வந்திருக்க மாட்டான்.
எத்தனை தூரம் பயணம் செய்து திரும்பி வந்தாலும் இந்த கதவு மட்டும்தான் எனக்காக காத்திருப்பது போல் தோன்றும். முப்பத்தைந்து வருஷங்களின் சகவாசம் இல்லையா பின்னே.
புடவைத் தலைப்பால் கதவில் பொருத்தியிருந்த பித்தளைப் பூக்களைத் தூசி போக துடைத்துவிட்டு பூட்டைத் திறந்தேன். ஆபீஸில் எனக்கு போர்த்திய சால்வை, சூட்டிய மாலைகள், ஸ்வீட் பாக்கெட்டுகள் எல்லாம் மேஜை மீது வைத்தேன்.
டி.வி.யை போட்டுவிட்டு இரவு சமையலுக்காக காய்கறி நறுக்கத் தொடங்கினேன். ஏதோ டப்பிங் சீரியல் வந்து கொண்டிருந்தது. மாமியார் மருமகளிடம் தேனொழுக பேசிக் கொண்டே க்ளோசப்பில் கொடூரமாக சிரித்துக் கொண்டிருந்தாள். மருமகள்களை துன்புறுத்துவதில் புதிய முறைகளை கற்றுத் தந்து கொண்டிருந்தார்கள் சீரியல் தயாரிப்பாளர்கள்.
இல்லத்தரசிகள் பத்திரிகைகளை, நாவல்களை படிப்பதை விட்டுவிட்டு டி.வி. சீரியல்களை அதிகமாக பார்ப்பது ஏன் என்று யோசித்த போது எனக்குத் தோன்றியது ஒன்றுதான். புத்தகத்தைப் படிக்கும் போது வேறு எந்த வேலையும் செய்ய முடியாது. அதுவே டி.வி.யைப் பார்த்துக் கொண்டே காய்கறி நறுக்கலாம். சப்பாத்தி மாவு பிசையலாம். விளம்பரம் வரும்போது உள்ளே போய் சமையலையும் கவனிக்கலாம். வீட்டு வேலையும் முடியும். பொழுதும் நன்றாகப் போகும்.
சமையல் முடியும் நேரத்தில் கணவரும், மாமியாரும் வந்து விட்டார்கள்.
“என்ன சொன்னார் டாக்டர்?” எதிர்கொண்டு அழைத்து மாமியாரின் கையைப் பற்றி உள்ளே அழைத்து வந்தேன்.
“புதுசா என்ன சொல்லப் போகிறார்? அந்தக் கடவுள் எப்பொழுதுதான் என்னை அழைத்துக் கொள்ளப் போகிறானோ?” என்று தன் வழக்கமான புலம்பலை ஆரம்பித்தாள்.
“அதெல்லாம் இப்போ எதுக்கு? நேரம் வந்துவிட்டால் எதுவும் நிற்கப் போவதில்லை.”
மகன் சலித்துக் கொண்டதும் மாமியார் தன் பேச்சை நிறுத்திவிட்டாள்.
“முக்தா! சீனூவை அனுப்பி இந்த மருந்துகளை எல்லாம் வாங்கி வரச் சொல்லு. அம்மாவுக்கு வேளை தவறாமல் மருந்து மாத்திரை கொடுக்கும் பொறுப்பு உன்னுடையது. இரவில் அம்மா கோதுமை கஞ்சிதான் சாப்பிடணும் என்று டாக்டர் சொல்லிவிட்டார்.”
மறுபேச்சு பேசாமல் பிரிஸ்கிரிப்ஷனை வாங்கிக் கொண்டேன். எனக்கும் இரண்டு வருடங்களாக ரத்த அழுத்தமும், சர்க்கரை நோயும் சேர்ந்து கொண்டன. உடலில் தெம்பு குறைந்துவிட்டாலும் எப்படியோ ஆபீஸையும் வீட்டையும் சாமாளித்துக்கொண்டு வந்தேன். யாராவது கொஞ்சம் ஒத்தாசை செய்தால் நன்றாக இருக்கும என்று சில சமயம் தோன்றும். ஆனால் எப்படி நடக்கும் ?. இந்த ஜென்மத்தில் அந்த பாக்கியம் இல்லை. இப்படியே நாட்களைத் தள்ளவேண்டியதுதான். ஒருவிதமான வெறுமை படர்ந்தது மனதில்.
இரவு சாப்பிடும் நேரத்தில் ” நாளைக்குப்போய் நீலிமாவை அழைத்து வா. காலையில் மேஸ்திரி வந்துவிடுவான். அந்த வேலையைக் கவனிக்கணும். அது சரி, உனக்கு ஏதாவது பேமெண்ட் வந்ததா ? நாளைக்கு மேஸ்திரிக்குக் கொடுக்கனும்.” என்றார். குறைந்தபட்சம் மீட்டிங் எப்படி நடந்தது என்றுகூட கேட்கவில்லை.
“பிராவிடண்ட்·பண்ட் கணக்கில் ஒரு லட்சத்திற்கு செக் கொடுத்திருக்கிறார்கள். இந்த மாத சம்பளம், லீவ் என்காஷ்மெண்ட் செக்குகளை தந்திருக்கிறார்கள். கிராட்சுவிடி எல்லாம் வருவதற்கு நாளாகுமாம்.”
எழுந்துபோய் ஹேண்ட் பேக்கிலிருந்து காசோலைகளை எடுத்து வந்துக் கொடுத்தேன்.
“என்காஷ்மெண்ட் ரொம்ப குறைச்சலாக இருக்கே. சரியாக கணக்குப் போட்டாங்களா?” என்று கேட்டார். எதிராளி எப்போதும் தவறாகத்தான் செய்வான் என்பதில் அவருக்கு அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை. எதிலேயும் சந்தேகப்பட்டுக்கொண்டே இருப்பார்.
“லீவ் எங்கிருந்து இருக்கும்? எப்போ பார்த்தாலும் லீவ் போடுவதுதானே என் வேலை. உறவினர்களின் வருகை, குழந்தைகளின் உடல் நலக்குறைவு…..” மேலும் ஏதொ சொல்லப் போனேன்.
“போதும் போதும். பாட்டு பாட வேண்டாம். பிரபாகரின் மனைவிக்கு இருநூற்றி நாற்பது நாட்களுக்கு என்காஷ்மெண்ட் கிடைத்ததாம். பின்னே அந்த அம்மாளுக்கு இல்லையா குடும்பம்?” எரிந்து விழுந்தார்.
என் விழிகளில் நீர் சுழன்றது. எனக்கு குடும்பம் மட்டும்தான் இருக்கு. ஒத்துழைப்புதான் இல்லை. மனதில் நினைத்துக் கொண்டேன்.
“ராகவன் போன் பண்ணவில்லையா? இன்னிக்கு போன் வரணுமே?” தனக்குத்தானே பேசிக்கொள்வது போல் சொன்னார்.
ஆமாம். ராகவனிடமிருந்த போன் வரவே இல்லை. காலையிலிருந்து என்னையும் அறியாமல் என் மனம் அவனுடைய போனுக்காக எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தது.
ராகவன் என்னுடைய மூதத மகன். என்னுடைய என்று ஏன் சொன்னேன் என்றால் அவன் என்னிடம் நடந்துகொள்ளும் முறையில் அன்பும், அக்கறையும் கலந்திருக்கும். என்னைப் பார்க்கும் பார்வையில் கரிசனம் வெளிப்படும்.
பி.டெக். முடித்துவிட்டு பெங்களூரில் வேலை பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
“இந்த வாரக் கடைசியில் நேரில் வருவானோ என்னவோ” என்றேன்.
அன்று இரவு படுத்துக் கொண்டேனே ஒழிய தூக்கம் வரவில்லை. நாளை முதல் செய்ய வேண்டிய வேலைகளைப் பற்றி என் மனம் திரும்பத் திரும்ப யோசித்துக் கொண்டிருந்தது.
நீலிமாவை பிரவசத்திற்கு அழைத்து வரணும். காலையில் எழுந்துகொண்டதுமே அவளுக்காக அறையை ஒழித்து வைக்கணும். சித்தாட்களை சமாளிப்பது என்றால் எனக்கு பெரிய தலைவலி. கூலி அதிகம் கொடுக்கும் வரையில் விடமாட்டார்கள். அவர்கள் கேட்டதை கொடுத்து அனுப்பிவிட்டால் மாலையில் இவர் வீட்டுக்கு வந்ததும் ஆயிரம் குறைகளை கண்டுபிடித்து நான் முட்டாள்தனமாக பணத்தை தாரைவார்த்து விட்டதாக குத்திக் காட்டாமல் இருக்கமாட்டார்.
மாடி போர்ஷன் கட்டி முடிக்கும் வரையில் எனக்கு நித்யமும் கண்டம்தான். மகளின் பிரசவம் வேறு. நீலிமாவின் பையன், என்னுடைய பேரன் நான்கு வயது கௌசிக் ரொம்ப விஷமம். இந்த நான்கு மாதகாலமும் அவனை இங்கேயே ஏதாவது பள்ளியில் சேர்த்தாக வேண்டும். சீட்டுக்காக ஸ்கூலுக்கு அலைய வேண்டியிருக்கும். ஆபீஸிற்குப் போய் அவ்வப்பொழுது விசாரிக்கவில்லை என்றால் என் கிராட்சுவிடீ பைல் அப்படியே இருக்கும். மேலும் யோசிப்பதற்கு பயந்துகொண்டு கண்களை இறுக்கமாக மூடிக் கொண்டேன்.
கனவில் ஒரு அரக்கன். அவன் முகம் அப்படியே எங்கள் வீட்டைப் போலவே இருந்தது. வயிற்றுப் பகுதி எங்கள் ஆபீஸைப் போல். மீதி உடல் உறுப்புகளில் என் கணவர், குழந்தைகள் மற்றும் மாமியார் படர்ந்திருந்தார்கள். அந்த அரக்கண் வாயைத் திறந்து என்னை விழுங்கிக் கொண்டிருந்தான். கரகரவென்று மென்றுகொண்டே என் உடலில் சிறு துளி கூட மிச்சம் வைக்காமல் விழுங்கிக் கொண்டிருந்தான். நான் முழுவதுமாக அவன் வயிற்றுக்குள் சென்று விட்டேன்.
வீலென்று கத்திக் கொண்டே எழுந்து உட்கார்ந்துகொண்டேன். உடல் முழுவதும் வியர்த்துக் கொட்டியது. பக்கத்தில் கணவர் குறட்டை விட்டபடி உறங்கிக் கொண்டிருந்தார். எழுந்து போய் தண்ணியைக் குடித்துவிட்டு வந்து படுத்துக்கொண்டேண்.
யாரோ கதவைத் தட்டிய சத்தம். திடுக்கிட்டு எழுந்துகொண்டேன். மணியைப் பார்த்தால் நாலரை. இந்த நேரத்தில் யாராக இருக்கும் என்று நினைத்துக்கொண்டே போய்க் கதவைத் திறந்தால் எதிரே ராகவன்!
என் மனம் காற்றில் மிதப்பது போல் இலேசாகிவிட்டது.
“ஹாய் மாம்!” என்றான் சிரித்துக் கொண்டே.
“ராகவா! என்ன இது? சொல்லாமல் கொள்ளாமல்.”
“சர்பிரைஸ் மாம்! உனக்காகத்தான் வந்தேன்.”
“எனக்காகவா?” வியப்புடன் கேட்டேன்.
“உனக்குப் பிடித்தமான கி·ப்ட் வாங்கி வந்திருக்கிறேன்.” பேக்கைத் திறந்து ஒவ்வொன்றாக வெளியே எடுத்துக் கொண்டிருந்தான். புத்தகங்கள்….புது புத்தகங்கள்…. பலவிதமான வண்ணங்களில் அட்டைப் படத்துடன்.
“மம்மீ! இவை கல்கியின் புத்தகங்கள், இவை சரத்ச் சந்திரரின் நாவல்கள், இது கு.ப.ரா. வின் தொகுப்பு. எல்லாம் உனக்குப் பிடித்தமானவை. எல்லாவற்றையும் படித்து முடித்துவிடு. இன்னும் வாங்கித் தருகிறேன்.”
“இதெல்லாம் எனக்குப் பிடிக்கும் என்று உனக்கு எப்படித் தெரியும் ராகவா?” பிரமிப்புடன் கேட்டேன்.
“பெங்களூரின் மாமா வீட்டுக்குப் போயிருந்தேன் மம்மீ. அன்று முழுவதும் உங்களுடைய சின்ன வயது விஷயங்களைப் பற்றித்தான் பேசிக் கொண்டிருந்தார். உனக்கு என்ன புத்தகங்கள் பிடிக்கும், எப்படியெல்லாம் விரும்பி படிப்பாய் என்றும் சொன்னார். இந்த புத்தகங்களை வாங்குவதற்காக மாமாவும் துணைக்கு வந்தார். ஹேப்பிதானே மம்மீ.”
என் மடியில் தலை வைத்தபடி படுத்திருந்த ராகவனைப் பார்க்கும் போது உள்ளேயிருந்து சந்தோஷம் பொங்கிக் கொண்டு வந்தது எனக்கு. என் கணவர் எழுந்து வந்து சோபாவில் உட்கார்ந்துகொண்டு எங்கள் இருவரையும் மாறி மாறி பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.
அந்த விடியற்காலை வேளையில் திறந்திருந்த வாசற்கதவு வழியாக வீசிய குளிர்ந்த காற்று என் உடலில், மனதில் புதிய உற்சாகத்தை நிரப்பியது.

முற்றும்

தெலுங்கில் கோடூரி துர்கா நாகராஜு
தமிழாக்கம் கௌரிகிருபானந்தன்
email id tkgowri@gmail.com

Series Navigation