மீண்டும்

This entry is part of 27 in the series 20030413_Issue

ப.ய.ணி


.
மெல்ல ஒளிபுரட்டும் பொழுதுகள்
வெளிர் சாம்பல் அடர்ந்து இருளும்
சலிக்கும் பேருந்தின் இருக்கை முதுகு

கொக்கியில் தூக்கி மாட்டிய
தோலுரித்த சதையின் கண்ணாய்
பார்வை இழுபடும்

தோன்றிவிடக்கூடாதா எனும்
யோசனையின் கனம் அஞ்சிக்கவிழ்ந்துத்
தடம் மீண்டும் நாடும் மனம்

பயம் உறைந்து வியர்த்து வழியும்
சலனமற்ற முகத்தசையினூடே
மெல்லக் கசியும்
உயிர்விடும் பெருமூச்சு

பூ மிதக்கும் பசுங்குளக்கரையின் வாசம்
பொசுங்கும்

– ..ப.ய.ணி…

dharan@payani.com

Series Navigation