வீங்கலை விபரீதங்கள்…. என் அனுபவம்

This entry is part of 47 in the series 20050120_Issue

ம.எட்வின் பிரகாஷ்


ஞாயிற்றுக் கிழமை வழக்கம் போல் எங்கள் ஊர் மாதா கோவிலுக்கு சென்று விட்டு நண்பர்களிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தேன். வீடு திரும்பிய பின்பு காலை செய்தித் தாள்களில் மூழ்கியிருந்தேன். தொலைக்காட்சியில் செய்தி ஒளிபரப்பு நடைபெற்றுக்கொண்டிருந்தது. ‘இந்தோனேசியாவில் நில அதிர்வு; சென்னையிலும் நில நடுக்கம்; கடல் நீர் புகுந்தது; மக்கள் பீதியில் ஓட்டம். ‘ என்ற செய்திகளின் நடுவே உண்மை நிலையினை உணராமலே வழக்கமான பணிகளில் ஈடுபட்டிருந்தேன். மதிய வேளையில், ‘கன்னியாகுமரியில் கடல் நீர் உள்வாங்கியது, கடல் கொந்தளிப்பு; கடற்கரை கிராமங்கள் நீரில் மூழ்கின; ஆயிரகணக்கானோர் சாவு; உயிருக்கு போராடிக்கொண்டிருப்போர் ஆசாரிபள்ளம் மருத்துவக் கல்லூரி மருத்துவமனையில் அனுமதி;பல்லாயிரக்கணக்கானோரைக் காணவில்லை. ‘ என்பன போன்ற செய்திகளை அறிந்த போது அலையின் சீற்றத்தை சம்பவத்தின் கொடூரத்தை என்னால் உணர முடிந்தது.

இலக்கியச் சோலை அமைப்பாளர் ஈத்தாமொழி தியாகராஜன் அவர்களை தொலைபேசியில் தொடர்பு கொள்ள முயற்சித்தேன். இணைப்பு கிடைக்கவில்லை. குமரி மைந்தன் அவர்களை தொடர்பு கொள்ள இயலவில்லை. இது போன்ற சமயங்களில் தொலைபேசி, மின்சாரம், போக்குவரத்து போன்றவை செயலிழப்பது துரதிஷ்டவசமானது. வீட்டை விட்டு வெளியே வந்த போது ஆசிரியர் பால் செபாஸ்டின் அவர்களை சந்திக்க நேர்ந்தது. டெம்போக்களும் லாரிகளும் சாலைகளில் வேகமாக செல்வதாகவும், காயம் அடைந்தவர்கள், கை, கால் முறிந்தவர்கள், பெண்கள், குழந்தைகள் என ஆயிரக்கணக்கானோர் ஆசாரிபள்ளம் மருத்துவக் கல்லூரி மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டுள்ளதாகவும் அவர் தெரிவித்தார். நண்பர்கள் பலரும் இது போன்ற தகவல்களை தந்த வண்ணம் இருந்தனர். குமரி மாவட்ட கடற்கரை கொந்தளிப்பாக இருப்பதை உணர முடிந்தது. கண்டவர்கள், கேட்டவர்கள் அதிர்ச்சியோடு நிகழ்ச்சிகளை விவரித்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

மாலையில் நாகர்கோவில் செல்வதற்காக ஆசாரிபள்ளம் சந்திப்பிற்கு வந்தேன். பேருந்திற்காக காத்திருந்தபோது இராஜாமணி அவர்களை சந்தித்தேன். மருத்துவக் கல்லூரிக்கு சென்றதாகவும் அவரால் இயன்ற உதவிகளை செய்ததாகவும் தெரிவித்தார். ஆசாரிபள்ளம், மேலப் பெருவிளை மற்றும் மருத்துவக் கல்லூரியின் அருகில் உள்ள இளைஞர்கள் பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு சிறப்பாக உதவி செய்வதாக தெரிவித்தார். மருத்துவமனையில் போதிய ஊழியர்கள் இல்லாத நிலையில் பொதுமக்களே காயம்பட்டவர்களுக்கு முதலுதவி செய்வதாக பலரும் பேசியதை கேட்கமுடிந்தது. கடலலையின் சீற்றத்தால் இன்னலுற்ற மக்கள் சாலையில் அங்கும் இங்கும் அலைந்து கொண்டிருந்தார்கள். அவர்கள் தங்கள் குழந்தைகள் மற்றும் உறவினர்களை தேடி மருத்துவமனைக்கு வந்திருக்க வேண்டும்.

நாகர்கோவில் செல்லும் சிற்றுந்து வந்ததும் அதில் பயணமானேன். மருத்துவக் கல்லூரி நிறுத்தத்தில் பலரும் எறினார்கள். அவர்களில் பெரும்பான்மையானவர்கள் பாதிக்கப்பட்டவர்களாகவே தென்பட்டார்கள். உறவினர்கள் மற்றும் குழந்தைகளை தேடி அலைகின்றனர் என்பது அவர்கள் பேச்சை கவனித்த நிலையில் அறிந்துகொள்ள முடிந்தது. கடைசி இருக்கையில் அமர்ந்திருந்த இரண்டு பெண்கள் மற்றும் ஒரு ஆண் ஆக மூவரும் மேல மணக்குடி என்ற ஊரைச் சார்ந்தவர்கள் என்பதை அவர்களின் பேச்சின் வாயிலாக அறிய முடிந்தது. ஒருபெண்ணின் கணவர் மற்றும் குழந்தைகளை காணவில்லை. மற்றொரு பெண்ணும் ஆணும் அவருக்கு துணையாக ஒவ்வொரு இடமாக தேடிச் செல்கிறார்கள். அடுத்து நாகர்கோவில் அசிசி வளாகத்தில் உள்ள பள்ளியில் சென்று பார்க்கவேண்டும் என்று கூறினார்கள். அருகில் அமர்ந்திருந்த பயணி ஒருவர் அவர்களிடம் பேச தொடங்கினார். பாதிக்கப்பட்ட பெண்கள் கண்ணீரோடு நடந்ததை விவரித்தார்கள். கடல் உள்வாங்கியதை ஆச்சரியத்தோடு பார்த்துக்கொண்டிருந்ததாகவும் திடாரென பேரலை மேலெழும்புவதைக் கண்டு பயந்து ஒடி தப்பித்ததாகவும் கூறினார்கள். வீட்டில் கதவை தாழிட்டு தொலைக்காட்சி பார்த்தவர்கள் அங்கேயே இறந்திருக்கக் கூடும் என்ற அச்சத்தையும் தெரிவித்தார்கள்.

வேப்பமூடு சந்திப்பில் இறங்கிய நான் அசிசி வளாகத்திற்கு சென்றேன். உற்றார் உறவினர்களைத் தேடி பாதிக்கப்பட்ட மக்கள் அங்கும் இங்கும் அலைந்து கொண்டிருந்தார்கள். ஒலிப்பெருக்கியில் காணாமல் போனவர்கள், பெற்றோரைக் காணாமல் தவிக்கும் குழந்தைகள் பற்றிய விவரங்களை தெரிவித்த வண்ணம் இருந்தனர். பல்வேறு பகுதிகளில் இருந்து வந்த பாதிக்கப்பட்ட மக்களை அங்கு காண முடிந்தது. பள்ளியில் தங்கியிருக்கும் நபர்கள் யார் யார் என்பதை பதிவு செய்துகொண்டிருந்தார்கள். மற்றொரு பகுதியில் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு உணவு வழங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். குழந்தைகளை இழந்த பெற்றோர்கள், மனைவியை பரிகொடுத்த கணவன், தாய் தந்தையரை பிரிந்த பிள்ளைகள் என பரிதாப நிலையில் மக்கள். அச்சம் அவர்கள் கண்களை விட்டு அகலவில்லை.அடுத்து என்ன செய்ய போகிறோம் என்பதை அறியாதவர்களாய் பிரமை பிடித்தவர்களாய் பலர். மீண்டும் அலை வந்து தாக்கக்கூடும் என்ற அச்சத்தில் தங்கள் வீடுகளை காலி செய்து விட்டு வந்திருந்த பலரையும் அங்கு காணமுடிந்தது.

கோட்டாறு அரசு மருத்துவ கல்லூரி மருத்துவமனைக்கு சென்றபோது இரவு 7.00 மணி இருக்கும். மக்கள் கூட்டம் சற்று அதிகமாகவே இருந்தது. ‘ஒளிவெள்ளம் ‘ ஆசிரியர் பா.பிதலீஸ் அவர்களை அங்கு சந்தித்தேன். இதுவரை தொண்ணூற்றி ஏழு உடல்கள் வந்திருப்பதாக அவர் கூறினார். மேலும் சடலங்கள் வந்த வண்ணம் இருந்தன. இதுபோன்று குளச்சல் அரசு மருத்துவமனையிலும் நூற்றுக்கணக்கான சடலங்கள் வைக்கப்பட்டுள்ளதாக பலரும் பேசிக்கொண்டிருந்தனர். காவல் துறையினர் இறந்தவர்கள் பற்றிய விபரங்களை பதிவு செய்துகொண்டிருந்தனர். முன்னாள் மத்திய அமைச்சர் பொன். இராதாகிருஷ்ணன் அங்கு வந்து பார்வையிட்டுச் சென்றார். கனத்த இதயத்துடன் வீடு திரும்பினேன்.

இரவு ஆசாரிபள்ளம் மருத்துவ கல்லூரி மருத்துவமனைக்குச் சென்றேன். இளைஞர்கள் பலரும் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு உதவி செய்த வண்ணம் இருந்தனர். நானும் அவர்களோடு இணைந்துகொண்டேன். உணவுப் பொருட்கள், பால், பழங்கள் போன்றவை பலதரப்பட்டவர்களாலும் வழங்கபட்டுக்கொண்டே இருந்தது. இரவு 10.00 மணியளவில் குமரி மாவட்ட ஆட்சியர் மருத்துவமனைக்கு வந்தார். வெவ்வேறு வார்டுகளில் அனுமதிக்கப்பட்டிருந்தவர்களை புதிய கட்டிடத்திற்கு மாற்றுவதற்கு கட்டளையிட்டு சென்றார். புதிய கட்டிடத்திற்கு கொண்டுவரப்பட்டவர்களை வீல் செயர்களிலும், ஸ்டெய்சர்களிலும், கைத்தாங்கலாகவும் மூன்றாவது தளத்திற்கு கொண்டுசென்றோம். நள்ளிரவு 12.00 மணியளவிலும் பத்திற்கும் மேற்பட்ட இளைஞர்கள் அங்கு இருந்தார்கள்.

(தொடரும்)

====

edwin_prakash75@yahoo.com

ம.எட்வின் பிரகாஷ்,

ஆசாரிபள்ளம்,

கன்னியாகுமரி மாவட்டம்,

தமிழ்நாடு.

Series Navigation