விஸ்வரூபம் – அத்தியாயம் நாற்பது

This entry is part of 36 in the series 20090618_Issue

இரா.முருகன்


5 அக்டோபர் 1908 – கீலக வருஷம் புரட்டாசி 20, திங்கள்கிழமை

என் கண்ணாட்டி லலிதாம்பிகே. எத்தனை கடுதாசு உனக்கு எழுதி எந்த எந்த மார்க்கமாகவோ எல்லாம் அனுப்பி வைத்து அதெல்லாம் ஒரு அம்பது நூறு இருநூத்தம்பது கூட இருக்கலாம் எனக்குக் கணக்குத் தப்பி விட்டது பொண்ணே ஆத்மாவோ வேறே என்னமோ அதிகாரம் செய்து இழுத்து வந்து உட்கார்த்துகிறது. கையில் கிடைக்கிற காகிதம் குண்டி துடைத்துப் போட்டது என்றாலும் ஓரமாகக் கிழித்து எறிந்து விட்டு உட்கார்ந்து ப்ரியே லலிதே என்றபடிக்கு நாமஜபம் செய்து இப்படி எழுத ஆரம்பித்து விடுகிறேன். கால்புள்ளி முழுப்புள்ளி போடக்கூட முடியாமல் மனசு எழுதுடா எழுதுடா என்று விதைக் கொட்டையை நெரித்து. அதுவும் ஒரு லகரி தான் போ. எழுதி அனுப்பினதில் எத்தனை உனக்கு வந்து சேர்ந்தது நீ எப்படி இருக்கே ஒரு தகவலும் இங்கே இல்லை. ஆயினும் என்? இதோ இன்னொரு கடிதாசு பாருடி.

நீ நம்ம ஊரில் ஊர் என்றால், பட்டணம் இல்லை பொண்ணே கிராமந்தரப் பிரதேசத்தில் எல்லாம், உங்க கழுக்குன்றத்து சுற்று வட்டாரத்தில் கூட நெல் சாகுபடி பார்த்திருப்பாய். தோப்பு வைத்து தென்னமரம் வளர்த்து தேங்காயும் கள்ளும் இறக்கி காசு பார்க்கிறதையும் வாழைத்தோப்பு மாந்தோப்பு இப்படியான சமாசாரம் எல்லாம் தெரிந்திருக்கும். கரும்புத் தோட்டம் பார்த்திருக்கியோடி நீ?

மைல் கணக்காக வரிசை வரிசையாக கரும்பு. தைப்பொங்கலுக்கு ஊர் உலகத்துக்கு முழுக்கச் சேர்த்து பொங்கல் பானையில் கட்டி வைத்துப் பொங்கலாம். அதுக்காகவே வேண்டி நட்டு வளர்த்த மாதிரி நல்ல உசரமான கழிகள் எல்லாமே. கொஞ்சம் சோகையாக சோனியாக இருந்தாலும் நம்ம ஊர் செங்கரும்பை விட தித்திப்பு ஜாஸ்தி.

மனசுக்கு வரும் உவமையைச் சொல்லிப் போடறேன். கோவிச்சுக்காதேடி பொண்ணே. தித்திப்பு என்றால், அந்த ரெட்டிக் கன்யகை எச்சில் அதே படிக்கு இனிச்சுக் கிடந்தது அன்னிக்கு.

நான் அழிந்தது அப்போது மட்டுமில்லை இனியும். நாசமாப் போறவனே உனக்கு நரகம் தான் என்று ஏசுகிறாயோடி கண்ணம்மா?

சொல்லு. உனக்கு இல்லாத பாத்யதை வேறு யாருக்கு அதை எல்லாம் சொல்ல? என் நெஞ்சில் காலை வைத்து நீ மிதித்து முகத்தில் உமிழ்ந்தாலும் எனக்கு மறுத்து ஒரு வார்த்தை சொல்ல தகுதி இல்லை. மனசில் இருந்த கசடை எல்லாம் தோண்டி எடுத்தபடிக்கு அம்பாள் சந்நிதியில் நின்று என்னைச் சுத்தப்படுத்தச் சொல்லி வேண்டுகிற மாதிரி உனக்கு கடுதாசு எழுதுகிறேன். அம்புட்டுத்தான்.

கரும்பு பற்றி ஆரம்பிச்சு விட்டு எங்கேயோ போறேன் பார். ஆக நிலம் நீச்சு என்று பூமி எல்லாம் காலம் முழுசும் அந்த ஒரே ஒரு பயிர் மாத்திரம் சாகுபடி பண்ணுகிற நிலப் பிரதேசம் இது. விளைகிற கரும்பை எவனும் கணுவாக நறுக்கி வாயில் போட்டு சவக்கு சவக்கு என்று சாப்பிட்டு எச்சில் ஊறத் திரிவது மட்டும் நம்ம ஊர் மாதிரி இங்கே பார்க்க முடியாது. இதெல்லாம் ஆலைக் கரும்பு.

எட்டும் பத்தும் திகையாத கன்யகையை பலாத்சங்கம் செய்கிற தூர்த்தன் போல இங்கே இரும்பில் அடித்து நிறுத்தி வைத்த யந்திரங்கள் ஒவ்வொரு கரும்பையும் தன் வசமாக்கி சக்கையாகத் துப்பி விடுவது வாடிக்கை.

வடித்த சாறெல்லாம் அப்புறம் பதப்படுத்தி சர்க்கரையாக வெள்ளைக்கார தேசத்துக்கு அனுப்பி காசு கொட்டோ கொட்டென்று கொட்டுகிற ஒரு விஷயம் இது.

எல்லாத்துக்கும் துரைமாரும் அவன்கள் கூட மார் மறைக்காமல் திரிகிற துரைசானிகளும் தான் இதுக்கெல்லாம் உடமைஸ்தர்கள், நிர்வாகிகள். மீதி இருக்கப்பட்டவர்கள் அதாவது உள்ளூர் கறுப்பு மனுஷர்களான காப்பிரிகள், நம்ம ஊரில் இருந்து இண்டெஞ்சர் ஊழியக்காரனாக வந்த என்னை மாதிரி அடிமை உத்யோகம் செய்கிற பிரகிருதிகள் என்று வெளுத்த பிருஷ்டங்களை பல்லக்கில் வைத்துச் சுமக்க ஒரு பெரிய கூட்டம் இங்கே உண்டு. உன் அகத்துக்காரன் பல்லக்குத் தூக்குகிறதில் முக்கியஸ்தன்.

நான் ஏற்கனவே எழுதின படிக்கு எனக்கு ஹெட்டு மஸ்தூர் என்ற கவுரதையான உத்தியோகம் இங்கே கரும்புத் தோட்டத்தில் கொடுத்திருக்கிறார்கள். இதுக்கான உத்தியோக உடுப்பு என்று வேஷ்டிக்கு மேல் ஒரு அல்பாகா கோட்டு, பட்டுக் குடை, தலையில் துரைமார் போல் ஒரு தொப்பி இப்படி இன்னும் கொஞ்சம் சிங்காரமும் கூட உண்டு. அப்புறம் இது ரொம்ப முக்கியம். கையில் ஒரு பிரம்பு எப்பவும் இருந்தாகணும். கொல்லைக்க்குப் போகிறபோது கூட அதையும் பிடித்துக் கொண்டுதான் உட்கார வேணும்.

விடிகாலை வேலைக்குக் கிளம்பும் நேரத்தில் இந்த நானாவித உத்தியோக சின்னங்களை கோவிந்தய்யங்கார் சுவாமிகள் ஸ்ரிசூரணம் தரிக்கிற கவனத்தோடு உடம்பில் ஏற்றிக் கொண்டு கிளம்பியாக வேண்டும். குளிக்கக் கூட நேரம் இல்லாமல் குதத்தையும் முகத்தையும் உப்புத் தண்ணீரில் அலம்பிக் கொண்டு உடனே உத்தியோகம். வயிறு சாப்பாட்டைக் கொண்டாடா தேவடியாப் பயலே என்று தினசரி கூச்சல் போட்டு இப்போது அதுக்கும் பழகிப் போய்விட்டது.

வெறும் வயித்தோடு வேலைக்குப் போனால் முகத்திலும் பேச்சு செய்கையிலும் சுமுகம் எப்படி வரும் சொல்லு லலிதே.

நான் போகிறபோது ஒன்றும் ரெண்டுமாக தோட்ட வேலை செய்கிறவர்கள் எல்லாம் வந்து சேர்ந்திருப்பார்கள். இதில் காப்பிரியும் உண்டு நம்மூரான்களும் உண்டு. ஆனாலும் நம்ம பருப்பு காப்பிரி தடியன்களிடம் வேகாது. நான் அதிகாரம் பண்ண வேண்டியது நம்ம பக்கத்து குப்பனையும் சுப்பனையும் குருவம்மாவையும் வள்ளியம்மமயையும் தான்.

இதெல்லாம் இங்கே வேலை பார்த்து நாலு காசு சம்பாதிச்சு ஊருக்குத் திரும்பும் உத்தேசத்தோடு வந்த ஜனங்கள். மரக்காணம், விழுப்புரம், திருப்பாதிரிப்புலியூர் இப்படி புதுச்சேரிக்கு அடுத்த ஸ்தலங்களையும் பக்கத்து கிராமங்களையும் சேர்ந்தவர்கள் பலபேரும்.

பட்டணத்தான் ஒண்ணு ரெண்டு பேர் வந்து தாக்குப் பிடிக்க முடியாமல் கிளம்பிப் போய்விட்டான்கள். கிராமத்தான் மாதிரி குண்டி வணங்கி வேலை செய்யாதவன்கள் என்கிறதே இதுக்குக் காரணம். மற்றப்படி செங்கல்பட்டு, திருச்சிராப்பள்ளி இப்படி புறப்பட்டு வந்த சிலபேரும், தெலுங்கு பேசுகிற பூமிக்காரர்களும் கூட இங்கே அடிமை உத்தியோகத்துக்கு வந்து சேர்ந்திருப்பதை உனக்கு ஏற்கனவே நான் சொல்லியிருக்கிறேன்.

ஆண்பிள்ளைகள் மட்டும் இல்லாமல் இங்கே கரும்புத் தோட்டத்தில் வேலை பார்த்து ஜீவிக்கிற பெண்டுகளும் அதே படிக்கு விடிகாலை அஞ்சரை மணிக்கு வந்து சேர வேணும். இதில் ஒருத்தனும் ஒரு பொம்பிளையும் பல்லுக்கூட தேய்த்திருக்க மாட்டார்கள். அதுக்கு நேரம் கொடுக்க முடியாமல் தூங்கி எழுந்து தோட்டத்துக்கு வந்து வரிசையாக எல்லாரும் நிற்பார்கள்.

எவன் வந்தான் எவன் இன்னும் வரலை யார் ஒரேயடியாகப் போய் ஒழிந்தார்கள் என்று பட்டியல் சரிபார்ப்பது என் வேலை. இதுக்கு ஆஜர் பட்டியல் என்று சொல்லுவார்கள் இங்கே. ஆம்பிளை வரிசையில் ஆள் எண்ணினதுக்கு அப்புறம் பொம்பளை கூட்டம். எனக்கு அது பிடிச்ச சமாசாரம் என்று உனக்குத் தெரியுமே.

ராத்திரி சம்போகத்தை பூரணமாக அனுபவித்து விட்டு இன்னும் ஸ்கலித வாடையும் கஷ்கத்தில் லகரி ஏற்றுகிற வியர்வை வாசனையுமாக நிற்கிறவர்கள் இந்த ஸ்திரிகள். பெரும்பாலும் இடுப்புப் புடவையையே மேலேயும் சுற்றியிருப்பார்கள். அந்தப் பெருத்த ஸ்தனங்களின் சுபாவமான மிருக நெடியும் கலந்து மிச்சமிருக்கிற நினைவையும் தப்ப வைக்கும். பக்கத்தில் போனால் மூச்சில் ஒச்சை வீசும். அதையும் சேர்த்து அனுபவிப்பது சொர்க்கம்தான். இதிலே மாதவிடாய் கண்ட பெண்களைப் பார்த்த மாத்திரத்திலேயே முகத்தில் சோர்வும் சிடுசிடுப்புமாகத் தெரிந்து விடும்.

ஆனாலும் நான் இந்த லோகத்தையும் ஈரேழு பதினாலு லோகத்தையும் எனக்கு பட்டா போட்டு எந்த சும்பனாவது கொடுத்தாலும். எல்லாத்தையும் திரும்பத் தூக்கி எறிந்து விட்டு தூமை வாடை பிடிக்கிற சுகத்துக்காக அந்தத் தொடைகளுக்கு நெருக்கமாக உட்கார்ந்து விடுவேன்.

இதெல்லாம் இங்கே சொல்வது உனக்கு உடம்பில் உஷ்ணத்தை ஏத்திவிட்டு அவஸ்தைப்படுத்த இல்லையடி லலிதாம்பிகே. என்னமோ உனக்கு எழுதினால் இனிமேல் இதிலெல்லாம் ஆசை கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் குறைந்து அப்புறம் முழுக்க இல்லாமல் போய்விடும் என்று ஒரு நப்பாசை.

எதுக்கு அப்படிப் போகணும் என்று இன்னொரு பக்கம் பாழும் மனசு அடம் பிடிக்கிறது.

இப்படி போதையேற்றிக் கொண்டு காலம்பற அந்த எழவெடுத்த ஆஜர் பட்டியலை சரி பார்த்துவிட்டு நான் தலையை அசைத்ததும் கரும்புக்குத் தண்ணீர் பாய்ச்சவும், வாய்க்கால் வழிக்கவும், உரம் கலக்கவும், சரியான பதத்தில் இருக்கப்பட்டதை வெட்டி முறித்து வண்டியில் ஏற்றவுமாக அவரவருக்கு அன்றைக்கு விதித்த வேலையையும் சேர்த்துப் படிப்பேன்.

அப்புறம் ஒவ்வொருத்தரும் ஏற்படுத்திய காரியத்தை எந்த விதமாக நடத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்று கரும்புத் தோட்டம் முழுக்க சுற்றி நடந்து கண்காணிக்க வேண்டியதும் என் வேலைதான். உயிரை வாங்குகிற விஷயம் இது.

கண் சிமிட்டும் நேரத்துக்கு முந்தித்தான் ஒருத்தன் பாத்தி கட்டிக் கொண்டிருப்பான். அவனனப் பார்த்தபடி நான் நடக்க என் பிருஷ்டத்துக்குப் பின்னால் அந்த வெங்காப்பயல் அடுத்த நிமிஷத்திலே சும்மா அரையில் சொரிந்து கொண்டு நிற்பான். இல்லை மூத்திரம் போகிறேன் பேர்வழி என்று ஓரமாகக் குந்தி உட்கார்ந்து உடம்பில் ஒரு சொட்டு பாக்கி இல்லாமல் சாவகாசமாக வெளியேற்றிக் கொண்டிருப்பான்.

அவனவனை வேலைக்கு திரும்பச் செய்யணும். இல்லையோ, புகையிலைக் கட்டையை ஒடித்து வாயில் போட்டுக் கொண்டு அடுத்தவன் பொண்டாட்டி கூட ஜாடைமாடையாக சம்போகம் பற்றி கதைத்துக் கொண்டிருப்பான்கள். எனக்கே தோணுறபோது சின்ன வயசுப் பிள்ளைகளுக்கு ஏன் தோணாது சொல்லு.

தனியாக வந்து சேர்ந்த கட்டைப் பிரம்மசாரி பையன்களை அந்தந்த ஸ்திரிகளின் புருஷன்மார் சந்தேகக் கண்ணோடு தான் பார்க்கிற வாடிக்கை. முக்கியமாக சின்ன வயசுப் பிள்ளையாண்டான் ஒருத்தன் இருக்கான். குட்டிகள் அவனைப் பார்த்து தளுக்கிறதும் மினுக்குறதும் இழைகிறதும் சும்மா வம்புக்கு இழுத்து வாயைப் பிடுங்கறதும் பார்க்க ரசமாக இருக்கும். கழுக்கு முழுக்கென்று இருக்கப்பட்ட, கருப்புச் சுண்ணாம்பில் வார்த்தெடுத்த பையன். அந்த வயசில் கழுதை கூட அழகாக இருக்கும். இருந்திருக்கேனே.

இன்னிக்குக் காலமே நான் வேலைக்கு ஆஜர் பட்டியல் எடுக்கிற நேரத்தில் அந்தக் கழுக்கன் முழுக்கன் வந்து சேரவில்லை. வெட்டின கரும்பை வண்டியில் ஏற்றுகிறதில் ஒரு கை குறைந்ததால் கோபப்பட்டு மேனேஜர் துரை நாற்றம் பிடிச்ச இங்கிலீசில் என்னை சபித்து விட்டுப் போனான். புழுத்த நாயோடு என்னைக் கலவி பண்ணச் சொன்னான் அவன். அதைக் கேட்டு நான் மனசு ரொம்பவே கஷ்டப்பட்டு நிற்க வேண்டி வந்தது.

எந்தப் புழுத்த நாயைச் சொல்றான் நாய்மகன்? கிழவி என்றாலும் இன்னும் மாரைத் தூக்கிக் கொண்டு திரியும் அவனுடைய பொண்டாட்டி துரைசானியா? காகிதம் உபயோகிக்கிற கிழவி. மூக்கைப் பொத்திக் கொண்டு அவள் கூடப் படுத்துப் பார்க்கவும் நான் தயார்தான். என்றாலும் அதை அந்த வெளுத்த மூஞ்சிக் குரங்கிடம் சொல்ல தைரியம் இல்லையே.

என் கோபத்தைக் காட்ட வேறே உபாயங்களைத் தேடிக் கொண்டிருந்த நேரத்தில் அட்டைக் கருப்பன் சாவகாசமாக நுழைந்தானே பார்க்கணும்.

எங்கேடா போனே தேவிடியா மகனே என்ற என் விசாரிப்புக்கு அவன் வெகு விநயமாக அசந்து தூங்கிட்டேன் ரெட்டியாரே என்றான் தலையைக் குனிந்து கொண்டே.

ஏண்டா தாயோளி காப்பிரிச்சி கூடப் கட்டிப் பிடித்து புரண்டு கிடந்துவிட்டு வந்தியோடா என்று பின்னும் கிண்ட அவன் ஊரில் இருக்கப்பட்ட எல்லா சாமி பூதம் அவனோட ஆத்தாள் அப்பன் என்று சகல பேரிலும் சத்தியம் செய்து தப்பு தண்டாவுக்கு எல்லாம் போகவில்லை என்று சாதித்தான்.

அதோடு நிறுத்தியிருந்தாலும் விட்டிருப்பேன். ஒரு ரெண்டு நிமிசம் தாமதமா வந்ததுக்கு இந்த கூச்சல் போடுறிங்களே எத்தனை நாள் சாயந்திரம் ஆறு மணிக்கு மேலே ஏழு எட்டுன்னு நேரத்தைப் பாக்காம வேலை பார்த்திருக்கேன். அதுக்கு என்ன தனியாவா அதிகக் கூலி போட்டுக் கொடுத்தீரு?

இப்படி அவன் கேட்க என் கோபம் உச்சத்துக்குப் போய் கையில் பிடித்த பிரம்பை எடுத்து வீசி அவன் முதுகை ரத்த விளாறாக்கிப் போட்டேன்.

குய்யோ முறையோ என்று அவன் கூச்சல் போட்டபடி தோட்டம் முழுக்க ஓட நான் அவனை வேட்டை நாய் மாதிரி பின்னாடியே துரத்திப் போய் திரும்பத் திரும்ப அடித்து காலால் அவன் கொட்டையில் எட்டி உதைத்தேன். அவன் அங்கே இருக்கப்பட்டது கூழான மாதிரி ஈன சுவரத்தில் முனக பின்னும் சந்தோஷமாக அவன் குடுமியைப் பிடித்து இழுத்து கன்னத்தில் அறைந்தேன்.

ஒரு பத்து நிமிஷம் இப்படியாக சிட்சை நிறைவேற்றி கையும் காலும் எனக்கு வலியெடுக்க ஆரம்பித்தபோது அவனை வண்டியில் கரும்பு ஏற்றுகிற ஜோலிக்குப் போக விட்டேன். ஆனாலும் என் ஆத்திரம் முழுக்க தீர்ந்த பாடில்லை.

பக்கத்தில் ஏதோ நொய்நொய் என்று சத்தம். என்னடா என்று திரும்பிப் பார்க்க ஒரு சிசு அழுது கொண்டிருந்தது. ஓரமாக நிழலில் ஒரு சாணிச் சுருணையை விரித்து அதைக் கிடத்தி விட்டு அதைப் பெற்றுப் போட்டவள் பிடுங்கின கரும்பை தோகை வெட்டிக் கொண்டிருந்தாள். கரும்பு யந்திரத்தில் போட வாகாக இதைச் சதா செய்யாவிட்டால் யந்திரம் ஓய்ந்து போய்விடும். மேனேஜர் துரை கத்துவான்.

பிறந்து நாலைந்தே மாசம் ஆன அந்த சவலைக் குழந்தை குரலைக் கேட்டதும் அந்தப் பெண்பிள்ளை கையில் எடுத்த தோகையையும் அரிவாளையும் அந்தப்படிக்கே தரையில் வைத்துவிட்டு நிழலுக்கு ஓடி வந்து குழந்தையை வாரி எடுத்தாள். முலையை எடுத்து அதுக்குக் கொடுக்க ஆரம்பிக்கிற வரைக்கும் பார்த்துக் கொண்டு ஒரு ஓரமாக நின்றேன் நான்.

அப்புறம் ஓங்கி அந்தப் பிரம்பால் அவள் முலை மேலேயே ஓங்கி அடித்தேன். திருட்டு முண்டே. வேலை நேரத்தில் என்ன சீராட்டிக் கொண்டு கிடக்கே? வரும்போதே இதையெல்லாம் முடிச்சிருக்கலாமில்லையா வேலைக்கு இடைஞ்சல் இல்லாமல்?

நான் சத்தம் போட அவள் என் காலில் விழுந்து குழந்தையையும் கிடத்தினாள். சாமி பால் பத்தாம அழுகிறான் பிள்ளை. பசி நேரம். நொய்க் கஞ்சி கொடுத்தா வாந்தி பேதியாவுது. வேறே வழி இல்லாம லயத்துலே இருக்கப்பட்ட காப்பிரிச்சி கிட்டே எல்லாம் கையேந்தி பால் பிச்சை வாங்கிட்டு இருக்கேன். இன்னிக்கு யாரும் தானம் தரலை. பிள்ளை உசிரு போகுது.

திரும்பக் குழந்தையை வாரியெடுத்த அவளை முடிக்க விடாமல் திரும்ப மார்க்காம்பிலேயே பிரம்பால் அடித்தேன். குழந்தை பிடிவாதமாகப் பிடித்த காம்பை விட்டு விட்டு வீரிடும்படி அதன் உதட்டிலும் அடி விழுந்திருக்க வேண்டும்.

அந்தப் பக்கம் தலையில் கரும்பு சுமந்து போன ஒரு கிழட்டு காப்பிரிச்சியைக் கூப்பிட்டு குழந்தையைப் பறித்து எறியச் சொன்னேன். அவள் நான் சொன்னது புரியாத பாவனையோடு அந்தச் சிசுவை வாரியெடுத்து ஓரமாக வைத்துவிட்டு அங்கே இன்னொரு காப்பிரிச்சிக்குக் கண்காட்டியபடிக்கு திரும்ப வந்தாள்.

தேவிடிச்சி போய் வேலையைப் பாருடி நாயே என்று நான் சத்தமாகச் சொல்லியபடி அடிவாங்கின பொம்பிளையை முறைக்க, அவள் எனக்குப் பின்னால் பார்த்து ரெண்டு கையையும் தலைக்கு மேல் உயர்த்திக் கும்பிட்டாள். நான் என்ன விஷயம் என்று பின்னால் நோக்கினேன்.

அங்கே இளம் வயசில் இன்னொரு காப்பிரிச்சி அந்தக் குழந்தையை நெஞ்சோடு அணைத்து அதுக்குப் பால் புகட்டிக் கொண்டிருந்ததைப் பார்க்க எனக்கே கண் நிறைந்து போனது.

இப்படி மனுஷத்துவம் கிஞ்சித்தும் இல்லாமல் நான் போன மாயம் என்ன என்று அதிர்ந்து போய் எல்லாத்திலிருந்தும் விலகி நின்று நான் பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது ரத்தம் கட்டின முதுகோடு அந்தக் கருப்பன் கரும்பைச் சுமந்து போகிறதைப் பார்த்து அவனுக்கு அண்டையில் போனேன்.

அவன் முதுகை ஆதரவாகத் தடவி எந்த ஊர்க்காரனடா நீ என்று தெலுங்கில் விசாரித்தேன்.

திருக்கழுக்குன்றம் என்றான் அவன்.

(தொடரும்)

Series Navigation