தொடுவானம் தொட்டுவிடும் தூரம் அத்தியாயம் 17(1)

This entry is part of 26 in the series 20080626_Issue

தமிழாக்கம் கௌரிகிருபானந்தன்


“லாவண்யா கடிதம் எழுதியிருக்கிறாள். அந்த மேஜை மீது வைத்திருக்கிறேன் பாரு” என்றாள் வசந்தி.
“என்ன எழுதியிருக்கிறாள்?” ஆர்வமற்ற குரலில் கேட்டாள் சவிதா.
“படித்துதான் பாரேன்.”
“அக்கா எழுதிய கடிதங்களை படிக்கணும் என்றால் எனக்கு ரொம்ப போர். மாமியாரையும், நாத்தனாரையும் குற்றம் சொல்லுவதை தவிர அவளுக்கு வேறு வேலை இல்லை. தான், தன்னுடைய கணவன் தவிர உலகில் வெறு நல்லவர்களே இல்லை என்பது போல் எழுதுவாள். அக்காவைப் பார்த்தால் சில சமயம் எனக்கு இரக்கம்தான் வரும்.”
“நான் சொன்னது என்ன? நீ பேசும் பேச்சு என்ன?” சவிதாவின் போக்குக்கு தடை போட்டபடி சொன்னாள் வசந்தி.
“எப்போ கடிதம் எழுதினாலும் அவங்க குடும்பத்து பிரச்னைகள்தான். அவற்றை படிப்பதில் எனக்கு ஆர்வம் இல்லை. விசேஷம் ஏதாவது இருந்தால் நீயே சொல்லு” என்றாள் சவிதா ஓய்வாக சாய்ந்தபடி.
“விசேஷம்தான். லாவண்யாவுக்கு இப்போ முன்றாவது மாதம்.”
“உண்மையாகவா!” சவிதா சந்தோஷமாக கேட்டாள். “பலே பலே! சின்ன வயசிலேயே நீ பாட்டியாக போகிறாய்.”
“சின்ன வயசா? நாற்பத்தி இரண்டாகிறது எனக்கு” என்றாள் வசந்தி.
“உடல் நலம் சரியாக இருக்கிறதாமா? டாக்டரிடம் போய் செக்கப் செய்து கொண்டாளா? பெண் குழந்தை பிறந்தால் நன்றாக இருக்கும். இன்னும் ஆறு மாதங்கள் காத்திருக்கணுமா?”
சவிதாவின் பரபரப்பைக் கண்டு வசந்தி சிரித்தாள். “உன் பரபரப்பு இருக்கட்டும். லாவண்யா உடனே என்னை கிளம்பி வரச் சொல்லி எழுதியிருக்கிறாள்.”
“ஏனாம்? உன்னை வரச் சொல்லுவானேன்? உன்னைப் பார்க்கணும்னு இருக்கோ என்னவோ. அக்காவுக்கு பிடித்ததெல்லாம் சமைத்து போடு. எனக்கு தெரியும். அக்கா இந்த சாக்கில் தனக்கு பிடித்தததை எல்லாம் சாப்பிட்டு விட்டு ஒரு சுற்று பருத்து விடுவாள். போயிட்டு வாம்மா” என்றாள் சவிதா உற்சாகத்துடன்.
“போய் வருவது இல்லை. இனி எப்போதும் தன்னிடம் தான் இருக்கணுமாம். சாசுவதமாக அவளிடம் இருப்பது போல் கிளம்பி வரச்சொல்லியிருக்கிறாள்.
“ஏன்? எதற்காகவாம்?” சவிதா வியப்படைந்துவிட்டாள்.
“கடிதத்தைப் படிக்காமல் கேள்விகளை கேட்டால் என்ன சொல்ல முடியும்? படித்த பிறகு பேசு” என்று கடிதத்தை கொண்டு வந்து தந்தாள்.
அன்புள்ள அம்மாவுக்கு,
உனக்கு ஒரு சுபச் செய்தியை சொல்லப் போகிறேன். எனக்கு இப்போ மூன்றாவது மாதம். நேற்றுதான் டாக்டரிடம் சென்று செக்கப் செய்து கொண்டு வந்தேன். ரொம்ப ஓய்ச்சலாக இருக்கிறது. எதுவும் சாப்பிட பிடிக்கவில்லை. சமையலறைக்குப் போனாலே வயிற்றை குமற்றிக் கொண்டு வருகிறது. எப்படியோ சமாளித்துக் கொண்டு சமையல் செய்கிறேன். பழமும், பாலையும் தவிர வேறு எதுவும் சாப்பிட முடியவில்லை. உன் மாப்பிள்ளை நான் அவஸ்தை படுவதை பார்த்துவிட்டு “உங்க அம்மாவை வரச் சொல்லி எழுது” என்றார். எனக்கானால் ரொம்ப ஆச்சரியமாக இருந்தது. அவர் தானாகவே, நான் ஒன்றும் கேட்காமலேயே உன்னை வரச் சொல்லியிருக்கிறார். உண்மைதானா என்று இரண்டு மூன்று தடவை கேட்டு விட்டேன்.
“உண்மையாகத்தான்! அங்கே உங்க அம்மாவுக்கு எப்படி பொழுது போகும்? இங்கே வந்தால் உனக்கு உதவியாக இருக்கும். நீ மசக்கையுடன் இருந்தால் எல்லாம் தானே பார்த்துக் கொள்வாள். இப்போ மட்டுமே இல்லை. நாளைக்கு குழந்தை பிறந்த பிறகும் உங்கம்மா இங்கே இருக்கலாம். உனக்கு குழந்தை வளர்ப்பு பற்றி என்ன தெரியும்? உங்க அம்மா இங்கே இருந்தால் உனக்கு கவலையில்லை. உங்க அம்மாவை வரச் சொல்லி கடிதம் போடு” என்று நிறைய நேரம் பேசிக் கொண்டிருந்தார். அவருக்கு என் மீத அன்பு அதிகம். எப்படி இருந்தால் நான் சுகமாக இருப்பேன் என்று எப்போதும் யோசித்துக் கொண்டிருப்பார்.
எனக்கு முதலிலிருந்தே உன்னை இங்கே அழைத்து வைத்துக் கொள்ளணும் என்ற விருப்பம் இருந்தது. நீ இங்கே வந்தால் வாய்க்கு பிடித்ததை சமைக்கச் சொல்லி நிம்மதியாக சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கலாம் என்று நினைத்தேன். சமையல் சரியாக வராத நாட்களில் உன் நினைவுதான் வரும். ஆனால் எங்க மாமியார், நாத்தனாரைப் பற்றி உனக்குத்தான் தெரியுமே. அவர்களுக்கு பயந்து வாயை திறக்காமல் இருந்துவிட்டேன். இப்போ அவரே சுயமாக சொல்லிவிட்டார். மாமியார் ஏதாவது சொன்னால் “எனக்கு ஒன்றும் தெரியாது. உங்க மகனையே கேட்டுக் கொள்ளுங்கள். அவர் வரச் சொன்னதால்தான் எங்க அம்மா இங்கே வந்தாள் ” என்று முகத்தில் அடித்தாற்போல் சொல்லி விடுவேன். நீ உடனே கிளம்பி வா. சவிதா கல்லூரிக்கு போய் விட்டால் வீட்டில் தனியாக உனக்கு போர் அடிக்கும் இல்லையா?
உடனே கிளம்பு. வரும் போது முறுக்கு, தேங்குழல், ஸ்வீட் ஏதாவது செய்து கொண்டு வந்தாயானால் எங்க மாமியார் வாயைத் திறக்க முடியாது. மசக்கைக்கு கறுப்பு புடவை, இன்னும் என்னவெல்லாம் கொண்டு வரணுமோ உனக்கே தெரியும். ஒன்று விடாமல் எல்லாம் வாங்கிக் கொண்டு வர வேண்டும். பிறந்த வீட்டிலிருந்து சின்ன குறை இருந்தாலும் எங்க மாமியார் ஊர் முழுக்க டமுக்கு அடிப்பாள்.
நீ சென்னையிலேயே இருந்திருந்தால் நம் வீட்டில் எவ்வளவு வைபவமாக சீமந்தம் நடந்திருக்கும்? அந்த அதிர்ஷ்டம்தான் இல்லை. மற்றதையாவது கிரமமாக நடத்தணும். அப்பொழுதுதான் என்னால் புகுந்த வீட்டார் முன்னால் தலை நிமிர்ந்து நிற்க முடியும்.
கிளம்பி வரும் முன் தந்தி கொடுத்தால் யாராவது ஒருத்தர் ஸ்டேஷனுக்கு வருகிறோம்.
இப்படிக்கு,
லாவண்யா.
அந்தக் கடிதத்தைப் படித்த பிறகு சவிதா பேசவில்லை. மேஜை மீது வைத்துவிட்டு போய் கட்டிலில் படுத்துக் கொண்டாள்.
“போகட்டுமா?” வசந்தி கேட்டாள்.
“உன் விருப்பம்” என்றாள் சவிதா.
“என் விருப்பம் இருக்கட்டும். உன்னுடைய உத்தேசம் என்ன?” வசந்தி கேட்டாள்.
சவிதா பதில் பேசவில்லை.
“ஏதாவது சொல்லேன்?” என்றாள் வசந்தி.
“நீ அக்காவிடம் போவது, அவர்களுடைய குழந்தைகளை வளர்ப்பது, எல்லோரும் சேர்ந்து ஒரே குடும்பமாய் இருப்பது, மகள் மருமகன், பேரன் பேத்தியுடன் நீ சேர்ந்து வாழ்வது … அந்த வாழ்க்கை பிடித்திருந்தால் நீ போகலாம். தான் கஷ்டப்படக் கூடாது என்ற அக்காவின் எண்ணம் எனக்கு சரியென்று படவில்லை. அந்தக் கடிதமே எனக்கு பிடிக்கவில்லை. என் விஷயத்தை விடு. லாவண்யாவிடம் நீ எவ்வளவு பிரியம் வைத்திருக்கிறாயோ எனக்கு தெரியும். இந்த சமயத்தில் அக்காவிடம் இருக்க வேண்டும் என்று நினைத்தால் போய் வாம்மா” என்றாள் சவிதா.
வசந்தி மௌனமாக இருந்தாள்.
“என்ன நடந்ததும்மா?” அம்மாவின் மௌனத்தை தாங்கிக் கொள்ள முடியவில்லை.
“நீ என்ன செய்யப் போகிறாய்?” வசந்தி திடீரென்று கேட்டாள்.
“நானா? இந்த வருடம் படிப்பு முடிந்து போய் விடும். ஏதோ ஒரு வேலையைத் தேடிக் கொள்கிறேன். என் விஷயம் எப்போ எதற்கு?” சவிதா இப்படி சொன்னாளே தவிர அவளுக்கு ஏனோ துக்கம் பொங்கி வந்தது. அந்தப் பக்கம் திரும்பி மௌனமாக அழுதுக் கொண்டிருந்தாள். வசந்தி மெதுவாக எழுந்து அருகில் வந்து பக்கத்தில் அமர்ந்துக் கொண்டாள். முதுகில் கையைப் பதித்து “ஏன் அழுதுக் கொண்டிருக்கிறாய்?” என்று கேட்டாள்.
சவிதா இந்தப் பக்கம் திரும்பி தாயின் மடியில் தலையை வைத்துக் கொண்டு ஹோவென்று அழுதாள்.
“அழாதேம்மா. எதற்காக இந்த அழுகை?”
“நான் என்ன செய்யட்டும் அம்மா? நான் எப்படி என் வாழ்க்கை இருக்கணும் என்று நினைத்தேனோ அந்த மாதிரி என்னால் இருக்க முடியவில்லை. என்னுடைய வாழ்க்கை எனக்கு இல்லாமல் போய்க் கொண்டிருக்கிறது. வீணா, ரமணன், சத்யன் எல்லோரும் எனக்கு வேண்டும் அம்மா! எல்லோரும் நட்புடன் சேர்ந்து வேலை செய்ய வேண்டும். எல்லோரும் சேர்ந்து சமுதாயத்தை மாற்ற வேண்டும். எப்படி?”
சவிதா ரொம்ப நேரம் அப்படியே அழுது கொண்டிருந்தாள்.
“சவிதா! நான் இருபது வருடங்களாக எதை வாழ்க்கை என்று நம்பி வந்தேனோ அந்த வாழ்க்கை என்னுடையது இல்லை என்று முடிவான போது நான் என்ன செய்தேன்?”
சவிதா திகைத்துப் போனவளாய் தாய்ன் பக்கம் பார்த்தாள்.
“உங்க அப்பாவும் நானும் சிறந்த தம்பதிகள் என்றும், நான் இல்லாவிட்டால் உங்க அப்பாவால் எந்த வேலையும் செய்து கொள்ள முடியாது என்றும், கணவன், குழந்தைகள், வீடு இவைதான் என்னுடைய வாழ்க்கை என்றும், குழந்தைகளுக்கு கல்யாணம் செய்து கொடுத்து அவர்கள் குடித்தனம் செய்யும் அழகைப் பார்த்து, அவர்களுடைய குழந்தைகளை வளர்ப்பது தான் வாழக்கை என்றும் எவ்வளவு ஆழமாக நம்பினேன்? திடீரென்று அந்த வாழ்க்கை காணாமல் போய் விட்டது. இப்போ அந்த வாழ்க்கை வாழ்க்கையே இல்லை என்று தோன்றுகிறது. இப்போ நான் எனக்காக வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறேன். கணவன் மனைவி பிரிந்து போவது நடக்கக் கூடாத விஷயம் இல்லை என்றாய். ஒத்துப் போகாத போது பிரிந்து போவதுதான் நல்லது என்று சொன்னாய். கணவன் மட்டுமே மனைவியின் உலகம் இல்லை என்றாய். இப்போ ஏதோ கருத்து வேற்றுமைகள் வந்து உங்க கட்சிக் காரர்கள் பிரிந்து போய் விட்டார்கள். அதற்காக இவ்வளவு துக்கப்பட வேண்டுமா? தைரியமாக இருக்க வேண்டாமா?”
சவிதா தாயையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.
“கட்சியில் பிரிவு வராமல் இருந்தால் நன்றாக இருந்திருக்கும். ஆனால் பிரிந்து விட்டது உண்மைதானே. அவரவர்களுக்கு சரி என்று பட்ட பாதையில் நடந்து செல்லுங்கள். வேலைகளை நிறுத்தாதீங்க. உங்க எல்லோருடைய லட்சியம் ஒன்றுதானே? என்றாவது எல்லோரும் இணைய முடியும் என்று எதிர்பார்ப்புடன் காத்திருங்கள். வீணாவிடம் நீயே போய் பேசு. பிரச்னைகளை பற்றி யோசித்து தீர்க்கும் வழியைப் பாருங்கள். அவ்வளவுதானே தவிர அழுது கொண்டும் பயந்து கொண்டும் இருந்தால் எப்படி நடக்கும்? நாம் எல்லோரும் சேர்ந்து சமுதாயத்தை மாற்ற வேண்டும் என்று கங்கணம் கட்டிக் கொண்டு ஏதோ ஒரு தடங்கல் வந்து விட்டதும் நின்று விட்டால் எப்படி? ஏதோ ஒன்றை செய்வோம். நமக்கு சரி என்று பட்டதை, சமுதாயத்திற்கு நல்லது என்று நினைப்பதை எவ்வளவு சின்னதாக இருந்தாலும் சரி செயல் படுவோம். சோர்ந்து போய் அழுதுக் கொண்டிந்தால் காரியம் நடக்காது.”
வசந்தியின் பேச்சை கேட்டு சவிதா யோசனையில் ஆழ்ந்து போனாள்.
அன்று மாலை சுந்தரியின் வருகைக்காக எதிர்பார்த்துக் கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தாள் வசந்தி. சுந்தரி சவிதாவின் ஸ்டூடென்ட் யூனியனில் வேலை பார்த்த பெண். பி.ஏ. வரையிலும் படித்தாள். போன வருடம் அதே யூனியனில் வேலை பார்த்துக் கொண்டிருந்த பையனை காதல் திருமணம் செய்து கொண்டாள். அவன் எப்போது யூனியன் வேலையிலேயே சுற்றிக் கொண்டிருப்பான். சுந்தரிக்கு வேலூரில் டைபிஸ்டாக வேலை கிடைத்ததால் அங்கே குடித்தனம் செய்துக் கொண்டிருந்தாள்.
அவளுக்கு இப்போ ஒன்பதாம் மாதம். பெற்றோருக்கு விருப்பமில்லாத திருமணம் செய்து கொண்டதால் சுந்தரியை அவர்கள் பிரசவத்திற்கு அழைக்கவில்லை. அழைப்பு இல்லாத போது அங்கே போவதற்கு சுந்தரியின் தன்மானம் இடம் கொடுக்கவில்லை. தனியாய் பிரசவத்தை எதிர்க்கொள்ளவும் பயமாக இருந்தது. சுந்தரியின் நிலைமையை புரிந்து கொண்டு வசந்தி தன்னிடம் வரச் சொன்னாள்.
“மூன்று மாதங்கள் விடுமுறை எடுத்துக் கொண்டு நீ என்னிடமே இரு. உனக்கு தயக்கமாக இருந்தால் பேயிங் கெஸ்டாக இரு. உன்னுடைய பாரத்தையும், பிறக்கப் போகும் குழந்தையின் பாரத்தையும் என்னிடம் விட்டு விடு. நீ நிம்மதியாக இரு” என்றாள் வசந்தி. சுந்தரியும் சந்தோஷமாக ஒப்புக் கொண்டாள்.
அன்று முதல் லீவ் போட்டு வைசாக்கிற்கு வந்து கொண்டிருந்தாள். வசந்தி ஆறுமணி முதல் எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தால் ஏழு மணியாகும் போது ஆட்டோ வந்து வீட்டின் முன்னால் நின்றது. வசந்தி சூட்கேஸை வாங்கிக் கொண்டு உள்ளே வைத்தாள். சுந்தரி ஆயாசப்பட்டுக் கொண்டே கட்டில் மீது உட்கார்ந்து கொண்டாள்.
“ஒன்பதாம் மாதம் முடியும் வரையில் வேலை பார்க்காமல் பத்து நாட்களுக்கு முன்னாடியே லீவ் போடக் கூடாதா? இப்போ பாரு எப்படி மூச்சு வாங்குகிறதோ” என்றபடி காபி கலந்து கொண்டிருந்தாள் வசந்தி.
“பிரசவம் ஆன பிறகு பாப்பாவுடன் நிறைய நாட்கள் இருக்கலாம் இல்லையா, அதான்” என்று சொல்லி முடிக்கும் முன்பே “அம்மா!” என்று கத்தினாள் சுந்தரி.
காபியை அப்படியே வைத்து விட்டு வசந்தி ஹாலுக்கு வந்த போது சுந்தரி கட்டிலில் சரிந்திருந்தாள்.
“என்ன ஆச்சு சுந்தரீ? உடம்பு சுரத்தாக இல்லையா?”
“இடுப்பு கடுக்கிறது. ரயிலில் உட்கார்ந்து வந்தேன் இல்லையா” என்றபடி எழுந்துக் கொண்டு பாத்ரூமுக்குப் போனாள்.
வசந்திக்கு ஏதோ சந்தேகம் வந்து பாத்ரூம் வாசலிலேயே நின்றுக் கொண்டிருந்தாள்.
“அம்மா!” என்று மறுபடியும் கத்தினாள் சுந்தரி.
“என்னம்மா? கதவைத் திற” என்றாள் வசந்தி.
“அம்மா! என்ன இது? புடவை எல்லாம் நனைந்து விட்டது. நிற்கவில்லை” என்றாள் சுந்தரி பதற்றத்துடன்.
“பனிக்குடம் உடைந்துவிட்டதோ என்னவோ” வசந்தி பதற்றமடைந்து சுந்தரியை கைத்தாங்கலாக பிடித்துக் கொண்டு கட்டில் மீது படுக்க வைத்தாள்.
“ஆட்டோவை அழைத்து வருகிறேன். ஆஸ்பத்திரிக்கு போகலாம்.” வசந்தி பர்ஸை எடுத்துக் கொண்டு முன் அறைக்குப் போவதற்குள் சுந்தரி வீலென்று கத்தினாள். வசந்திக்கு படபடப்பாக இருந்தது. சுந்தரி வலியால் துடித்துக் கொண்டிருந்தாள். இரத்தத்தால் படுக்கை நனைந்து கொண்டிருந்தது. வசந்தி தைரியத்தை வரவழைத்துக் கொண்டு பார்த்தாள். குழந்தையின் தலை கருப்பாக தென்பட்டுக் கொண்டிருந்தது. என்ன செய்வதென்று புரியாமல் குழம்பினாள்.
அடுத்த வினாடி தேறிக் கொண்டு பக்கத்து வீட்டுக்கு ஓடினாள். அவர்கள் வீட்டு பையனை டாக்டரை அழைத்து வருவதற்காக துரத்தினாள். “அருகில் எந்த டாக்டர் இருந்தாலும் சரி, ஆணோ பெண்ணோ யாராக இருந்தாலும் அழைத்து வா” என்று அவசரப்படுத்தினாள். பக்கத்து வீட்டுக்காரியை அழைத்துக் கொண்டு வீட்டுக்கு வரும் போது சுந்தரியின் உடல் முழுவதும் வியர்வையால் தொப்பலாகிவிட்டிருந்தது. ·பேனை போட்டு விட்டு சுந்தரியின் கால்மாட்டில் உட்கார்ந்து கொண்டாள். குழந்தையின் தலை வெளியே வந்தது.
“டாக்டர் வரும் வரையில் நிற்காது. வாங்க” என்றபடி பக்கத்து வீட்டுக்காரி மெதுவாக குழந்தையைப் பிடித்துக் கொண்டாள். வசந்தியும் தாங்கிக் கொண்டாள். இரண்டு பேரின் கைகளிலும் மெதுவாக நழுவியது அந்த பச்சிளம் குழந்தை. வசந்தி குழந்தையை கையில் எடுத்துக் கொண்டாள். சுந்தரி மயக்கமாக இருந்தாள்.
பக்கத்து வீட்டுக்காரி ஸ்டவ்வை பற்ற வைத்து வெந்நீர் போட்டுக் கொண்டிருந்தாள்.
வசந்தியின் கைகளில் குழந்தை சின்னஞ்சிறு வாயைத் திறந்து வீச் வீச்சென்று கத்திக் கொண்டிருந்தது.
அதற்குள் டாக்டரை அழைத்துக் கொண்டு வந்தான் பக்கத்து வீட்டு பையன்.
டாக்டரம்மா உள்ளே வரும் போதே வசந்தியைப் பிடித்துக் கொண்டு அர்ச்சனை செய்ய ஆரம்பித்தாள்.
“உங்களுக்கு கொஞ்சமாவது மூளை இருக்க வேண்டாமா? வலி வந்த உடனேயே ஆஸ்பத்திரிக்கு அழைத்துப் போயிருக்க வேண்டாமா? ஏதாவது நடந்தால் என்ன செய்திருப்பீங்க? உங்களுடைய தைரியத்திற்கு பாராட்டத்தான் வேண்டும்” என்று ஒரு பக்கம் வசந்தியை கடிந்து கொண்டே செய்ய வேண்டியதெல்லாம் செய்தாள்.
வசந்தி மௌனமாக டாக்டர் சொன்னதை எல்லாம் செய்தாள். ஒரு மணி நேரம் கழித்து வீட்டில் அமைதியான சூழ்நிலை நிலவியது.
பக்கத்து வீட்டுக்காரியும், அவளுடைய மகனும் கிளம்பிப் போய் விட்டார்கள். ஒன்பது மணிக்கு சவிதா வரும் போது சுந்தரி தூங்கிக் கொண்டிருந்தாள்.
“எப்போ வந்தாள்? எப்போ தூஙகினாள்?” என்று கேட்டுக் கொண்டே சுந்தரியின் பக்கத்தில் உட்காரப் போன சவிதா சுந்தரியின் பக்கத்தில் நெளிந்து கொண்டிருந்த உருவத்தை பார்த்து வீலென்று கத்தினாள்.
வசந்தி சமையலறை வாசலில் நின்று கொண்டு சிரித்துக் கொண்டிருந்தாள்.
“குழந்தை எப்போ பிறந்தது? அங்கேயே டெலிவரி ஆகிவிட்டதாமா? கொஞ்சமாவது புத்தியிருக்கா?”
“அங்கே பிரசவம் ஆகவில்லை. இங்கே உன் கட்டில் மீது தான் பெற்றெடுத்தாள்” என்றாள் வசந்தி.
சவிதா திகைத்துப் போனாள். “எப்போ வந்தாள்? எப்போ டெலிவரி ஆச்சு?”
“ஏழுமணிக்கு வந்தாள். ஏழறைக்கெல்லாம் குழந்தை பிறந்து விட்டது.”
“உண்மையாகவா? நம் வீட்டிலேயா? இங்கேதானா?” சவிதா கட்டிலை சுற்றி சுற்றி வந்தாள். “குழந்தையை பெற்றுக் கொள்வது இவ்வளவு சுலபமா?”
“அது குழந்தையைப் பொறுத்து இருக்கும். நீ இரண்டு நாட்கள் என்னை படுத்திய பிறகுதான் பிறந்தாய்” என்றாள் வசந்தி சிரித்துக் கொண்டே.
“உண்மைதானா அம்மா! எனக்கு தெரியாது இல்லையா? சாரி” என்றாள் சவிதா தாயின் கழுத்தைக் கட்டிக் கொண்டே.
“கொஞ்சியது போதும். போய் குளித்து விட்டு வந்து குழந்தையை தூக்கிக் கொள்” என்றாள் வசந்தி.
“அம்மாடி! குழந்தையை தூக்கணும் என்றால் எனக்கு பயம்.” பாத்ரூமுக்குள் நுழைந்தாள் சவிதா.
குழந்தை பிறந்தது முதல் அந்த வீட்டில் சந்தடி தொடங்கிவிட்டது. மூன்று பெரியவர்கள் சேர்ந்து எவ்வளவு பாடுப்பட்டாலும் சுண்டுவிரல் அளவுக்கு கூட இல்லாத அந்தக் குழந்தையின் தேவைகளை பூர்த்தி செய்வதற்கு திணறிக் கொண்டிருந்தார்கள். இவர்கள் பாலை கலந்து வைத்த போது அவள் குடிக்க மாட்டாள். குடிக்க மாட்டாள் என்று நினைக்கும் போது திடீரென்று எழுந்து அழ ஆரம்பித்து விடுவாள். பாலைக் கலந்து எடுத்து வருவதற்குள் எல்லோரையும் ஆட்டிவைப்பாள். இவர்கள் தூங்கும் போது விழித்துக் கொள்வாள். இவர்கள் விழித்துக் கொண்டிருக்கும் போது தூங்குவாள். இவர்கள் சாப்பிட உட்கார்ந்தால் எவ்வளவு ஆழமாக தூங்கிக் கொண்டிருந்தாலும் சரி யாரோ தட்டி எழுப்பிவிட்டது போல் எழுந்து விடுவாள். யாராவது ஒருவர் கையை அலம்பிக் கொண்டி வந்து தூக்கி வைத்துக் கொள்ள வேண்டியதுதான். யாராவது ஒருத்தர் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தால் மற்றவர்கள் தூக்கி வைத்துக் கொள்ளலாம் என்றாலும் சும்மாயிருக்க மாட்டாள். சாப்பிட்டுக் கொண்டிருப்பவர்கள் வந்து தூக்கிக் கொண்டால் தவிர அழுகையை நிறுத்த மாட்டாள். இனி இப்படி இருந்தால் சரியாக வராது என்று சுந்தரி குழந்தையைத் தூக்கிக் கொண்டால் வசந்தி சாதம் பிசைந்து சுந்தரிக்கு ஊட்டுவதும், வசந்தி தூக்கிக் கொண்டால் சுந்தரி ஊட்டுவதுமாக புதிய முறையை தொடங்கினார்கள். ஒரு நாள் இப்படி போனதும் இருவருக்கும் மற்றவர்கள் ஊட்டிவிட்டால் நன்றாக இருப்பது போல் தோன்றி அதையே கடைபிடித்தார்கள். இவ்விருவரையும் பார்த்து சவிதா தனக்கும் யாராவது ஊட்டித்தான் ஆகணும் என்று அடம் பிடித்தாள். மொத்தத்தில் வீட்டில் ஒரு வரைமுறையே இல்லாமல் போய் விட்டது. பெரியவர்கள் மூன்று பேரும் சிறுக் குழந்தைகளாக மாறி அந்த குழந்தையுடன் விளையாட ஆரம்பித்தார்கள்.
குழந்தையைத் தூங்க வைப்பது ஒரு கலையாகி அந்த கலையில் வசந்தி தேர்சி பெற்று விட்டாள். கட்டில் மீதோ தரையிலேயோ உட்கார்ந்து கொண்டு கால்களை ஆட்டிக் கொண்டு ஏதோ ஒரு பாட்டை உரத்தக் குரலில் பாட வேண்டும். பாடத் தெரியவில்லை என்றாலும் ஊ ஊ என்றோ ஆ என்றோ பெரிதாக ராகமாய் சொல்ல வேண்டும். வசந்தி பாட்டு பாடுவதில் சுந்தரியை விட முதல் இடத்தில் இருந்தாள். சின்ன வயதில் லாவண்யாவுக்கும் சவிதாவுக்கும் தன்னுடைய தாய் பாட்டிய பாட்டை நினைவு படுத்திக் கொண்டு பாடிக் கொண்டிருந்தாள்.
பிறந்து பதினைந்து நாட்களுக்குள்ளேயே தூங்குவதற்காக ஒரு முறையைக் கண்டுபிடித்து, அந்த முறைக்கு பெரியவர்களையும் பழக்கப்படுத்தி விட்ட குழந்தையின் பிடிவாதத்திற்கு பிரமித்துப் போனவளாக வசந்தி பாடிக் கொண்டிருந்தாள்.
“அத்தை அடிச்சாளோ மல்லிகைப் பூ செண்டாலே, மாமன் அடிச்சானோ” என்று குரலை உயர்த்தி எந்த தயக்கமும் இல்லாமல் பாடிக் கொண்டிருந்த வசந்தி சட்டென்று நிறுத்திவிட்டாள்.
எதிரே சுரேஷ்!
எழுந்து நின்று கொண்டால் குழந்தை விழித்துக் கொண்டு விடுவாள் என்று நினைவுக்கு வந்ததால் எழுந்து நிற்கும் முயற்சி கூட செய்ய வில்லை வசந்தி.
“சவிதா …” வார்த்தைகளுக்காக தடுமாறிக் கொண்டிருந்தான் சுரேஷ்.
“சவிதா படிப்பதற்காக சிநேகிதியின் வீட்டுக்கு போயிருக்கிறாள். பரீட்சைகளுக்கு இன்னும் நான்கு நாட்கள்தான் இருக்கு. இங்கே குழந்தை இருப்பதால் படிப்பு ஓடவில்லை. உட்காருங்கள். வரும் நேரம்தான்” என்றாள் நாற்காலியை காண்பித்தபடி.
“இந்தக் குழந்தை…”
“சுந்தரி என்று எனக்கும், சவிதாவுக்கும் சிநேகிதி. அந்தப் பெண் இந்த வீட்டில் தான் பிரசவித்தாள். பதினேந்து நாட்களாகிறது. சுந்தரி குளிக்கப் போயிருக்கிறாள். இந்தக் குழந்தை எவ்வளவு புத்திசாலியோ வார்த்தைகளில் சொல்ல முடியாது.” வசந்தி குனிந்து குழந்தையின் நெற்றியில் மென்மையாக முத்தம் பதித்தாள்.
சுரேஷ் வசந்தியை வியப்புடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். கொஞ்சம் இளைத்தாற்போல் தென்பட்டாலும் வசந்தி பார்க்க தெம்பாக இருந்தாள். அவள் சிரிப்பில், கண்களில், பேச்சில் அவன் இதற்கு முன் பார்த்திராத சுறுசுறுப்பு.
அம்மா நன்றாக இருக்கிறாள் என்று சவிதா சொன்ன போதிலும் இவ்வளவு நன்றாக இருப்பாள் என்று கனவில் கூட நினைக்கவில்லை. வசந்தியின் நினைவு வரும் போதெல்லாம் தான் பெரிய குற்றம் செய்துவிட்டோம் என்று தோன்றும். வசந்தியின் வாழ்க்கையை நாசமாக்கி விட்டோமோ என்ற குற்றஉணர்வு தகித்துக் கொண்டிந்தது.
ஆனால் பிரிந்து போய்விட்டு வசந்திக்கு நன்மைதான் செய்திருக்கிறோமோ என்ற சந்தேகம் இப்போ ஏற்பட்டது. அதற்கு முன் வசந்தியின் முகத்தில் இந்த பரந்த மனப்பான்மை தென்பட்டதில்லை. எப்போதுமே குன்றிவிட்டவள் போன்ற முகத்தோற்றம் இருந்து வந்தது. கண்களில் உதட்டில் எப்போதும் யாரைப் பற்றியாவது குற்றச்சாட்டு இருந்து கொண்டே இருக்கும். ஒரு விதமான தயக்கம் அவள் ஒவ்வொரு அசைவிலும் வெளிப்படும்.
இப்பொழுது அந்த லட்சணங்கள் எதுவும் இல்லை. சுரேஷின் மனைவியாக வசந்தி இல்லை. பெண்ணாகவும் இல்லை. சகமனுஷியாக தென்பட்டாள். சிரிப்பதில், பேசுவதில் எந்த தயக்கமோ, கூச்சமோ இல்லாத, இன்னதென்று சொல்ல முடியாத சுதந்திரத்தன்மையுடன் செயல்பட்டாள்.
மடியில் குழந்தையுடன் அவள் ஒரு மனுஷியாக இருந்தாள்.


தெலுங்கில் Volga {P.Lalithakumari}
தமிழாக்கம் கௌரிகிருபானந்தன்
email id tkgowri@gmail.com

Series Navigation