ஒரு கடிதம்

This entry is part of 34 in the series 20050206_Issue

ச.பெரியசாமி.


நான் இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் திருவனந்தபுரம் போயிருந்தேன்.பேருந்தில் ஏறியவுடன் வியப்பு ஏற்பட்டது.அங்கு இருந்த ஆண்கள் எல்லோரும் வேட்டியை இறக்கி விட்டிருந்தார்கள்.திருவனந்தபுரம் ஒன்றும் நூறு சத கேரளம் அல்ல.தமிழகத்திலோ அன்டர்வேருக்கு மேல் வேட்டியை தூக்கிக்கட்டுவது வாடிக்கை.அதோடு இடுப்பை முன்னும் பின்னும் ஆபாசமாக ஆட்டி ஆடுவதும் இயல்பான ஒரு விடயம்.முப்பத்தைந்து ஆண்டு கால திராவிட இயக்க ஆட்சியில் ஏற்பட்ட செம்மொழிக்கலாச்சார வளர்ச்சியின் அடையாளம் இது. கடந்த முப்பது ஆண்டு கால தமிழ் வாழ்வில் ஏட்டிக்குப்போட்டி பேசுவது, அடாவடித்தனம் செய்வது ஆகியன சகித்துக்கொள்ளக்கொடிய விடயங்கள் ஆகிவிட்டன. சென்னை அட்டோ ஓட்டுனர்களை பெங்களூரோடு ஒப்பிட்டால் இது எளிதில் விளங்கும்.அப்புறம் பொது மேடைகளில் ஆபாசமாக பேசுவதற்கென்றே ‘அசைவ ‘ பேச்சாளர்கள் இருக்கும் ஒரே இயக்கம் உலகிலேயே இது ஒன்று தான்.கஞ்சித் தொட்டி திறப்பது, போட்டியாக முட்டை பிரியாணி வழங்குவது இந்த ஆபாசத்தின் உச்சம்.பிறகு இந்த பாழாய்ப்போன தமிழ் வளர்ச்சி. அடுக்குமொழி வசனம் பேசுவது தான் பேச்சு. அதை எழுதினால் இலக்கியம். கல்விச்சூழ் நிலையில் பாவிக்கத்தக்க ஒரு தமிழ் உரை நடை உருவாகாமல் போனதற்கு இதுவே காரணம். பிறகு இந்த பாழாய்ப்போன தமிழ் வளர்ச்சி. அடுக்குமொழி வசனம் பேசுவது தான் பேச்சு. அதை எழுதினால் இலக்கியம். கல்விச்சூழ் நிலையில் பாவிக்கத்தக்க ஒரு தமிழ் உரை நடை உருவாகாமல் போனதற்கு இதுவே காரணம்.இவர்களின் சினிமா பற்றிய அறிவும் அரைவேக்காடு தான். சினிமா என்றால் மேடை நாடகம். அவ்வளவுதான். மக்கள் விரும்பினால் போதும். ஆர்ப்பாட்டமாக நடித்தால் அது சிறந்த நடிப்பு. தங் களுக்கு ஜால்ரா தட்டினால் சிறந்த நடிகர் விருது உறுதி.எல்லாவற்றுக்கும் மேல் தனி மனித சிந்தனை என்பதே இல்லாத ஆட்டு மந்தை குணம். கும்பல் சேர்த்தால் மட்டும் எதுவும் எடுபடும் என்ற மோசமான நிலை. கடைசியாக தலைவர்களின் குடும்ப சுய நலம். அடிப்படையில் பாமரத்தனத்தையும் இயல்பில் பொறுக்கித்தனத்தையும் கொண்ட ஒரு இயக்கத்தால் இவை தான் விளையும். இதை பற்றி கேட்டால் ‘பார்ப்பன அடிவருடி ‘ என்ற லேபிள் தயார்.

ச.பெரியசாமி.

reperian@rediffmail.com

Series Navigation