கடிதம் ஜூன் 3,2004

This entry is part of 47 in the series 20040603_Issue

கலைமணி


என்ன ஆனது இந்தியாவின் மதச்சார்பின்மைக்கு.

தற்பொழுது இந்தியாவில் என்றைக்கு தேர்தல் வந்தாலும் ஆங்காங்கே கேட்க கூடிய முக்கியமான சேதிகளில் இதும் ஒன்று. இது வரைக்கும் இந்தியா ஒரு மதசார்பற்ற அரசை தான் கொண்டுள்ளது. என்றைக்கும் கொள்கை அளவிலோ அல்லது எதிர்காலத்தை மனதில் கொண்டு இது வரை ஒரு குறிப்பிட்ட மதத்தை மனதில் கொண்டு திட்டங்களோ அல்லது சட்டங்களையோ ஏற்படுத்திக்கொள்ளாத நாடாகத்தான் இன்றளவும் இருக்கிறது.

இப்படி எந்த ஒரு சலனமும் இல்லாது சொன்று கொண்டு இருந்த தேசத்தின் அரசியலில் மதம் ஒரு முக்கிய காரணமாக பேசும் படி என்ன அவசியம் வந்தது. அதுவும் இந்துத்துவா கொள்கைகளை பிரதானமாக கொண்டு தான் நாடு இருக்கவேண்டும் என்று அனேக அனைவரும் கூறுகிறார்கள்.

இப்படி இவர்கள் கூறுவதை மேலோட்டமாக பார்த்தால், இவர்கள் கூறுவது போல் இன்றைக்கு இந்தியாவில் இந்துத்துவ கொள்கைகள் எல்லாம் அறவே புறக்கனிக்கப்பட்டது மட்டும் இல்லாது சிறுபான்மையினரது கொள்கைகளும் மதக்கோட்பாடுகளும் தான் கோலோச்சுவதாத்தான் எல்லோருக்கும் தோன்றும். ஆனால் உண்மை என்ன, இந்த சர்ச்சைகளுக்கு அடிதளம் என்ன என்று நாம் முதலில் கவனிக்க வேண்டும்.

இன்றைக்கு இந்தியாவில் இருக்கும் கிருஸ்த்துவ மற்றும் முஸ்லீம் மக்களுள் ஒன்றும் வாட்டிகானிலிருந்தோ, மெக்கவில் இருந்தும் வந்து இறங்கியவர்கள் அல்ல. காலம் காலமாக இங்கே இந்த இந்தியாவிலேயே தான் தன்னையும் வளர்த்துகொண்டும் தனது சந்ததியினர்களையும் காலம் காலமாக விருட்ச்சமாக வளர்த்துகொண்டு வந்திருக்கிறார்கள்.

இந்தியா நாடாக உருவாக்கப்பட்டபோது ஆங்காங்கே இருந்த மக்களை உள்ளடக்கி மொழி வாரியாக பிரித்து மாநிலமாகவும், பின்னர் அங்கங்கே கொண்ட ஊர் என்று அனைத்து ஊர்களும் அடையாளம் காணப்பட்டு, எல்லை வகுத்து ஆட்சி செலுத்தப்பட்டு வந்துக்கொண்டிருக்கிறது. சுதந்திர இந்தியாவில் 45 ஆண்டுகளாக இல்லாத இந்த இந்துத்துவ தேவை இந்த 10 ஆண்டுகளாக மட்டும் தேவை என்றோடு மட்டும் அல்லாது நாட்டின் முக்கியமான பிரச்சனையே அது ஒன்று மட்டும் தான் என்று பேசும் அளவிற்கு சென்றுவிட்டார்கள் அனேகர்கள்.

இப்படி இவர்கள் கூறும் கருத்துக்கு வலு சேர்க்கும் விதமாக வாததிற்கு என்று வைத்துக்கொள்ள காரணங்களை கேட்டால் அப்படி அவர்கள் கூறும் காரணம் என்னவாக இருக்கும். இந்துக்கள் அதிகம் இருக்கும் ஊர்களில் அவர்கள் வந்து சர்சோ அல்லது மசூதியோ கட்டி கொண்டு வாழ முடிகிறது. ஆனால் அவர்கள் அதிகமாக வசிக்கும் இடங்களில் இந்துத்துவ கொள்கைகளை பற்றி பேசினாலே கோவையில் கொண்ட தொட்ர் குண்டுவெடிப்புகளை போல் அல்லவா நிகழும் என்றும். ஒரு காலத்தில் மக்கள் தொகையில் ஒரு சொற்ப விகிதாரத்தில் இருந்த இவர்கள் இன்றைக்கு ஆட்சிக்கு வரும் அரசை நிற்னையிக்கும் சக்தியாக அல்லவா உருவெடுத்துவிட்டார்கள் என்றும். இப்படியே விட்டால் இன்னமும் சிறிது காலத்தில் இந்துக்கள் எல்லாம் சொந்த நாட்டிலேயே அகதிகளாக ஆக்கப்பட்டு விடுவோம். ஆகவே இந்துத்துவா கொள்கைகளை மீண்டும் பழைய நிலைக்கு கொண்டு செல்ல எங்களால் மட்டும் தான் முடியும் . ஆகவே எங்களை தேர்ந்தெடுங்கள், இல்லையேல் இன்னமும் கொஞ்ச நாளில் நீங்கள் எல்லோரும் அகதிகள் முகாமில் தான் தஞ்சம் புகவேண்டி இருக்கும் என்று வெளிப்படையாக பேசிக்கொண்டு இருப்பதை அனேக பத்திரிக்கைகளும் மற்றும் அனைத்து ஊடகங்களிலும் காணுகிறோம்.

முதலில் இவர்கள் சொல்வது அனைத்தும் உண்மைதானா என்று பார்போம், பிறகு அவர்கள் எங்கே நம்மை அழைக்கிறார்கள் என்றும் பார்கலாம்.

எனக்கு தெரிந்த வரையில், இந்தியாவில் எந்த ஒரு மதத்தை தேர்ந்தெடுக்கவோ பின் பற்றவோ இன்ன இன்னாருக்குத்தான் முடியும், அதுவும் இன்ன இன்ன மதத்தில் இருந்து இங்கு இங்கு தான் போகவேண்டும் என்ற எந்த ஒரு நெருக்குதலும் இல்லை. இந்திய அரசியல் அமைப்பு சட்டங்கள் இந்த விவகாரத்தில் மிகவும் தெளிவாக இருக்கிறது. ஆக மொத்தத்தில் எந்த ஒரு மத்தை வேண்டுமானாலும் தாராளமாக யாரும் பின் பற்றலாம் இது நமது இந்தியாவின் அனைவரது ஜனநாயக உரிமை.

அதே போல், இன்ன இன்ன மதத்தில் இந்த இந்த மதக்காரியங்களை இப்படி செய்ய வேண்டும் என்று எந்த ஒரு சட்டமும் கூறவில்லை, திருமணம், மற்றும் ஒருசில முக்கிய சமுதாய செயல்கள் தவிற சட்டம் வேறு எந்த ஒரு கட்டுபாட்டையும் விதிக்கவில்லை.

அது மட்டும் இல்லாது, ஒரு சமுதாயத்திலே சிறுபான்மையினராக இருக்கும் சமுகத்தார்கள் கவனிக்கப்படாமல் போய்விடக்கூடாது என்ற எண்ணத்தில் அவர்களுக்கு என்று பல சலுகைகளை வழங்கும் விதமாக சட்டதில் பல வழிவகைகள் செய்து வைக்கப்பட்டுள்ளது. இவைகளும் இந்திய அரசியல் அமைப்பு சட்டங்கள் அவர்களுக்கு அளித்திருக்கும் பாதுகாப்புகள்.

இப்படி ஒரு சிறப்பு கவனிப்பு ஏன் அவர்களுக்கு கொடுக்கவேண்டும், ஏன் என்றால் அப்படி ஒரு கவனம் செலுத்தாவிட்டால் அவர்களது சமுதாயம் கவனிப்பார் அற்று புறக்கணிக்கபட்டுவிடும் என்ற கனிப்பில் அப்படி ஒரு சட்டவசதியை ஏற்படுத்திகொடுத்துள்ளார்கள் சட்டவல்லுனர்கள்.

சுதந்திர இந்தியாவில் சட்டங்களை ஏற்றும் போதும், சட்டவல்லுனர் முன்னால் நின்ற கணக்கில் அடங்கா சவால்களில் மிகவும் முக்கியமாக தோன்றிய விஷியங்களில் மதத்தின் பெயரால். மொழியின் பெயரால் அல்லது வேறு எதுவின் பெயராலும் ஒன்று பட்ட இந்தியா பின் எந்த ஒரு காரனத்தைகொண்டு துண்ட்டாட பட்டுவிடக்கூடாது என்றது மட்டுமே. ஆகவே, அவர்கள் வார்த்தெடுத்த சட்டங்கள் அனைத்தும், மொத்த சமுதாயத்தையும் ஒன்றாக கொண்டு வளர்ந்து வருவது ஒன்றே நோக்கமாக இருக்கவேண்டும் என்றது மட்டுமே.

45 ஆண்டுகளாக இந்த சட்டங்கள் வழங்கி வந்த பாதுகாப்பு மற்றவர்கள் கண்ணுக்கு உறுத்தவே இல்லை. காரணம் சிறுபான்மையினரது பொருளாதார முன்னேற்றமோ, மற்ற எதுவுமே இந்துக்களை ஏதும் பெரிதும் பாதித்ததில்லை. ஆக கிராமங்கள் அல்லாது அனைத்து இடங்களிலும் எந்த ஒரு பிரச்சனையும் இல்லாமல் தான் சென்றுக்கொண்டு இருந்தது.

முன்பெல்லாம் முஸ்லீம் நாட்டுகளில் வேலை கிடைக்கிறது என்று அனைவரும் எந்த பாகு பாடும் இல்லாமல் வேலைக்கு சென்று வந்தார்கள். அங்கே பேச அரபு மொழி மட்டுமே தெரிந்தால் போதும் என்ற நிலை இருந்தது. ஆனால் போக போக அவர்களது போக்கில் மாற்றங்கள் தெரிய ஆரம்பித்தது. கொஞ்சம் கொஞ்சமாக என்று முன்னேரி கடைசியில் முஸ்லீம் மக்கள் தவிற வேறு யாருக்கும் எங்களின் பணமோ செல்வமோ போய் சேரக்கூடாது என்று பிரகடணப்படுத்தும் விதமாக, இனிமேல் மற்றவர்களுக்கு இங்கே வேலைகள் இல்லை என்று கூறினார்கள்.

இந்த ஒரு சின்ன காரியத்தின் விளைவு, ஒரே ஊரில் சமமாக இருந்த அனைவரினும் முஸ்லீம் மக்களின் செல்வ வள்ர்ச்சி மற்றவர்கள் எண்ணி பார்க்க முடியாத அளவிற்கு வளர்ந்து வந்தது. முன்னாலிலே என்னப்பா எப்படி இருக்கிறே என்று கேட்டோர்கள், என்ன காதர் பாய் எப்படி இருக்கிறீங்க என்று வினவ வேண்டி வந்தது.

அது மட்டும் அல்லாது, கோவில் இல்லா ஊரில் குடியிருக்க வேண்டாம் என்ற சொல்லுக்கேற்ப பட்டி தொட்டி எல்லாம் மசூதிகள் முளைக்க ஆரம்பித்தது. இதற்கு வேண்டிய பொருளுதவிகளை எல்லாம் மேலே சொன்ன நாடுகளில் இருந்து தேவைக்கு அதிகமாகவே வந்து குவிந்தது. அங்கே ஒன்று என்றும் இங்கே ஒன்றும் என்று இருந்தது கடைசியில், நகரங்களிலும், பட்டினங்களிலும் நிகழந்தது தான் தாமதம்.

எனக்கு தெரிந்த வரையில் கோவில்களில் ஏதும் திருவிழா என்றால் அனேகமாக 1 மாத காலத்துக்கு கூத்து முதல் எல்லா கேளிக்கைகளும் இரவுகளை நல்லிரவு தாண்டி அதிகாலை வரை நடந்து வந்ததை எனது குழந்தை பருவம் முதல் பார்த்துக்கொண்டு வருகிறேன். அது மட்டும் இல்லாது, சுமார் 15, 18 வருங்களுக்கு முன்பில் இருந்து கோவில் திருவிழா என்றால் மெல்லிசைக்கச்சேரி இருக்கவேண்டும் என்று எழுதப்படாத விதியாகிவிட்டது.

இந்துக்களின் திருவிழாக்கள் வருடம் தோரும் எண்ணிக்கையில் அதிகம், இருப்பினும் வரும் அத்தனை திருவிழாக்களுக்கும், பாடல் போடுவது முதல் கூத்துவரை அனைத்துமே நடந்துக்கொண்டு தான் இன்றும் இருக்கிறது.

இந்த செய்கைகளினால் ஏற்படாத தொந்திரவுகள், இந்த செய்கைகளினால் பாதிக்காத பிள்ளைகளின் படிப்புகள், இந்த செய்கைகளினால் ஏற்படாத பொது மக்கள் அசெளகரியங்கள், மசூதிகளில் இருந்து வெளிப்படும் ஓதுதலினால் திடாரென நிகழ ஆரம்பித்துவிட்டது தான் அதிசயம். கிருஸ்துவ சகோதர்கள் ஊர்வலம் நடத்தினால், பொது மக்களுக்கு இடஞ்சல், ஆனால் அதுவே மயானக்கொள்ளை நடத்தினால் யாருக்கும் இடைஞ்சல்கள் இல்லவே இல்லை என்று தான் இதுவரை அனேகர்கள் கருதுகிறார்கள்.

இந்த வெறுப்புகளுக்கு என்ன காரணம், என்ன தான் காரணம் கூறினாலும், உண்மையில் அவைகள் எல்லாம் காரணங்களாகவே இருக்கவே முடியாது. உண்மையான காரணம் அவர்களது முன்னேற்றத்தில் நம்மில் அனேகருக்கு மகிழ்ச்சி இல்லை என்றே அர்த்தமாகிறது. இந்துக்கள் கொண்டாடும் அத்தனை விழாக்களுக்கும் எந்தவிதமான எதிர்ப்பும் அவர்கள் தெரிவிப்பதாக தெரியவில்லை. மேலும் சில குறிபிட்ட செய்கைகளில் அவர்களுக்கு உடன்பாடு இல்லை என்றாலும் கூட எதிர்த்து கருத்துகளை தெரிவிக்காமல் இதுவரை இருந்து வருகிறார்கள்.

ஆனால் தமிழகத்தில் என்றைக்குமே இல்லாத பிள்ளையார் சிலை ஊர்வலம் திடாரென அறிமுகபடுத்தப்பட்டதோடு இல்லாமல், இந்த இந்த தெருவழியாகத்தான் ஊர்வலம் என்றதோடு நில்லாமல். அப்படி வரும்போது வேறு மதத்துகாரர்கள் யாரும் எந்த பூஜைகளோ, வேறு காரியங்களில் ஈடுபடவோ கூடாது என்றும். உங்களுக்கு பிடிக்குதோ இல்லையோ இந்த பிள்ளையாரை வந்து தரிசித்து பிரசாதம் பெற்று காணிக்கை வழங்கி செல்லவேண்டும் என்று வர்புறுத்துவது எந்த விதத்தில் ஞாயம் என்றே தெரியவில்லை.

அந்த ஒரு தீ பொரியை, இது தான் சமயம் என்று பார்த்த அரசியல் கட்சிகள் தன் பங்கிற்கு எண்ணையை வார்க்க ஆரம்பித்தது தான் தாமதம். இன்றைக்கு என்னால் எனது நாட்டில் சுதந்திரமாக சாமி கும்பிட முடியவில்லை என்றும், பெரும்பாண்மையினர்கள் உதாசினபடுத்த படுகிறார்கள் என்றும். இந்த நிலை இதற்கு மேலும் தொடர்ந்தால் பாக்கிஸ்தான் தான் நமக்கு சட்டங்களை நிறுவி மெக்காவும் வாட்டிகானும் ஆட்சியை செலுத்தும் சித்தாந்தம் சொல்லுகிறார்கள் இந்த ஒரு சில அரசியல் கட்சியும் அதன் சார்ப்பு கொண்ட சமூக அமைப்புகளும்.

ஒரு வாதத்திற்கு என்று வைத்துக்கொண்டாலும் கூட, ஒரு வேளை சிறுபாண்மையினர்கள் ஒன்று சேர்ந்து நாங்கள் இந்த பூஜை செய்கிறோம், ஊர்வலம் நடத்துகிறோம், நீங்கள் அனைவரும் உங்களது வேலைகள் எல்லாத்தையும் விட்டு விட்டு வந்து முடிந்தால் மரியாதை செலுத்துங்கள் இல்லை என்றால் அமைதியாக இருங்கள். அப்படி இல்லை என்றால் தகராருதான் வரும் என்று சொன்னால் இந்துகள் அதை பெருந்தண்மையோடு அப்படியே ஆகட்டும் என்று ஏற்றுக்கொள்ள தயாரா. பின் நாம் இப்படி செய்வது மட்டும் எப்படி ஞாயமாகும்.

உண்மையில், அவர்களின் வளர்ச்சியைகண்டு அஞ்சும் ஒரு சிலரது விஷமச்செயலே இத்தகைய பிரச்சாரங்கள் வலு பெற்று வளர காரணம். அப்படி அவர்கள் முன்னேற்றம் கொள்ளும் கால், அவர்கள் அதிகமாக இருக்கும் இங்களில் ஆதிக்க சக்திகளாக வரக்கூடும் என்ற அச்சமாகத்தான் இவர்களது செயல்கள் இருக்கிறது.

ஏன் சிறுபாண்மையினர் எப்போதும் இப்படியே இருந்துவிடவேண்டுமா, அவர்கள் எப்போதும் பெரும்பாண்மையினரது தயவில்தான் வாழ்ந்திடவேண்டும் என்ற பொறாமை ஏன் நமக்கு வரவேண்டும்.

மத்த எல்லாவிஷியங்களையும் தூர தள்ளிவிட்டு பார்த்தாலும், அவர்களும் மனிதர்கள் தான். நம்மோடு இதே இந்த நாட்டில் நாட்டுக்காவும், சமுதாய முன்னேற்றத்திர்காவும் அயராது பாடு பட்டு பொருளீட்டி குடுத்துதணம் நடத்தும் அன்டைவீட்டுகாரர் தான். அந்த மனிதன் வேறு ஏதோ ஒரு இனத்தை/மதத்தை சேர்ந்தவன் என்ற ஒரே ஒரு காரணத்தை காட்டி சட்டமும், நாடும் அவர்களுக்கு வழங்கி இருக்கும் அடிப்படை உரிமையைக்கூட தட்டி பறிப்ப நினைப்பது தீவிரவாதமே. மனித குலத்திலே, அடுத்த வீட்டுகாரணிடம் போட்டி இருக்கவேண்டியது தான், அதற்காக அது இப்படி பொறாமையாக மாறி, வெறியாக உருவெடுத்து ஒருவரை ஒருவர் அழிக்க துணியும் எண்ணம் வரை வளர்ந்திருக்க வேண்டாம்.

இந்த அந்த குறிப்பிட்ட அரசியல் கட்சியினரும் அவரது சகாக்களும் கூறுவதை போல், சிறுபாண்மையினரால் நாட்டுக்கு என்ன ஆபத்து விளைந்துவிடும் என்று பார்ப்போம்.

முதலாவதாக முஸ்லீம் மக்கள் எல்லோருக்கும் நாடு என்றால் அது இந்தியா இல்லை, அவர்களுக்கு நாடு பாக்கிஸ்தானும், முதலாலிகளாக அரபு நாடுகளும் விளங்குகிறது. இது எந்த அளவிற்கு உண்மை என்று பார்ப்போம்.

இந்திய நாட்டில் இந்திய தேசத்தின் இறையான்மைக்கு எதிராக எதிரி நாட்டுக்காக அப்படி எத்தனை பேர் உளவு பார்த்தார்கள், அல்லது இராணுவ ரகசியங்களை எதிரி நாட்டுக்கு தாரைவார்த்துக்கொடுத்தர்கள். உண்மையில் அப்படி ஏதும் நடந்ததாக இது வரை சான்றுகளோ அல்லது பத்திரிக்கை செய்திகள் கூட வந்தாக ஞாபகம் இல்லை. அப்படி வரும் தேச துரோக செயல்களில் ஈடுபடும்பட்ட மக்களை எண்ணிக்கையில் கொண்டால் அனேகமாக எல்லா வகையராவிலும் ரெளடிகளும், கேடிகளும் இருக்கிறது தெளிவாகத்தெரியும். தாவுத் இபிராகிமை மட்டும் மனதில் வைத்துக்கொண்டு பேசுதல் முறையாகாது. இங்கே சென்னையிலே தேசவிரோத சக்திகள் என்று சென்னையில் என்கவுண்டர்கள் மூலம் இறந்த ரெளடிகள் எல்லாம் எந்த இணத்தை சேர்ந்தவர்கள் என்ற கேள்விகள் நம்முள் எழாமல் இல்லை.

இரண்டாவதாக அரபு நாடுகள் தான் அவர்களுக்கு முதலாளி, அவர்கள் என்ன என்ன செய்ய சொல்லுகிறார்களோ அதைத்தான் அவர்கள் செய்கிறார்கள். இந்தியாவின் வளர்ச்சியிலோ அல்லது சமுதாய முன்னேற்றத்தில் அவர்களது பங்கு என்று எதுமே இல்லை.

உண்டி கொடுத்தோர் உயிர் கொடுத்தோரே என்று தமிழிழ் ஒரு பழமொழி இருக்கிறது. அப்படி இருக்கையில், உண்டியோடு நில்லாமல், சமுதாத்தில் இருக்கும் ஏற்றதாழ்வில், ஒரு சம்மான அந்தஸ்தையும் வழங்கும் மதத்தினிடம் அதிக பக்தி ஒரு நன்றியுனர்வே அல்லாமல் எப்படி தேசதுரோகமாக ஆகும். ஒவ்வொரு தனிமனித முன்னேற்றமும், அவர்கள் இருக்கும் சமுதாயத்தின் முன்னேற்றமாகும். அப்படி பல சமுதாயத்தின் முன்னேற்றம் நாட்டின் முன்னேற்றமாகும்.

ஒரு கால கட்டத்தில் படிக்க நல்ல பள்ளிகள் இல்லை, அப்படி இருப்பின் இடம் இல்லை என்ற குறைவேறு. அப்படி இருந்த காலகட்டத்தில், தேவை அதிகமாக உள்ள இடங்களில் தரமான கல்வி நிறுவனங்களை துவங்கி சமுதா முன்றேற்றத்திற்காக அவர்களை பாடு பட்டதை எல்லாம் வசதிக்காக மறந்துவிட்டு பேசலாகாது. இப்போது முன்னனி கல்வி நிலையங்களாக விளங்கும் அவர்களது நிலையங்களில் அனைத்து சமுதாயத்தினரும் சென்று கல்வி பயின்று திரும்புவது ஒரு அன்றாட நிகழ்ச்சி.

மூன்றாவதாக, அவர்களது பழக்க வழக்கங்களும், சடங்குகளும் சகிக்கும் வண்ணமாக இல்லை என்று ஒரு குற்றச்சாட்டு. அடுத்தவர் வீட்டு பழக்கவழக்கங்களில் நமக்கு என்ன வேலை. இந்துக்களிடம் இருக்கும் தீண்டாமையை இன்னமும் முழுதாக ஒழித்தபாடில்லை. அப்படி இருக்க அவர்களது பழக்கங்க வழக்கங்களை பற்றி பேச நமக்கு அருகதையே கிடையாது. இந்த ஒரு விஷியம் என்று இல்லை, இங்கே இந்து சமுதாய நெறிமுறைகளைப்பற்றி பேச ஆரம்பித்தால் நாட்க்கள்கொள்ளும். அப்படி இங்கு நிலைமை இருக்க, அவர்களது சமுதாய செய்கைகளை பற்றி பேச நமக்கு முதலில் தகுதிவேண்டும். அப்படி பெறும் கால் அவைகளை இந்துக்கள் மேற்கொள்ளட்டும். அதுவரை இந்துக்கள் என்னதான் சொன்னாலும் மற்றவர்கள் காதில் போட்டுக்கொள்ள போவதில்லை அதுதான் மறைமுகமான உண்மை.

கிருஸ்துவ கல்விநிலையங்கள் கொடுக்கும் கல்வி வேண்டும், அவர்களது மருத்துவமனைகளில் கிடைக்கும் பாகுபாடில்லா மருத்துவம் வேண்டும் ஆனால் அவர்கள் வேண்டாம் என்றால், கேட்பவர் யாராக இருந்தாலும் எள்ளி நகையாடத்தான் செய்வார்கள்.

மொத்தத்தில் பார்த்தால் இந்துக்களுக்கு என்று தான் நாடு இன்று வரை இருந்து வருகிறது, அதனால் தான் என்னமோ, மற்ற மதத்தினருக்கு என்று சிறப்பு சலுகைகளை ஆரம்பத்தில் இருந்தே ஏற்படவேண்டிய கட்டாயத்தில் உருவாக்கி வைத்தோம் போலும். நிலைமை இப்படி இருக்க, இனிமேல் தான் இப்படி ஒரு நிலைமை கொனற வேண்டும் என்று பிதற்றுவது தவறு, மட்டும் அல்லாது. மதத்தின் பெயரால் நாட்டை துண்டாட நினைக்கும் எண்ணமும் கூட ஆகும். இது தேச துரோக செயலுக்கு சமனானதாகவும், தீவிரவாதத்திற்கும் சமமாகவும் கருதலாம்.

இப்படி எந்த ஒரு ஞாயமான காரணமும் இல்லாமல், அடுத்தவரின் முன்னேற்றத்தின் மேல் வெறுப்பும் காழ்ப்புணர்ச்சியும் கொண்டும் வளரும் ஒரு கலாச்சாரம் நமது பாரத்திற்கு தேவையே இல்லை. யாராக இருந்தாலும் இதைதான் சொல்லுவார்கள். இந்த தப்பு பிரச்சாரத்தை ஆரம்பத்திலேயே கிள்ளி எறிய வேண்டும் இல்லை என்றால், அது விஷ விருட்சமாக வளர்ந்து நாளைக்கு அகற்ற கடினமாகிவிடும். மத நல்லிணக்கத்தோடு இருக்கும் வலிய பாரத்தை வலுபடுத்த ஏதாவது இருந்தால் சொல்லுங்கள், இந்தியர்களை இந்தியர்களாகவே வாழவிடுங்கள். இல்லாததையும் பொல்லாததையும் சொல்லி, வளரும் இளைய சமுதாயத்தில் விஷமேற்றாதீர்கள்.

அன்புடன்,

கலைமணி.

kalaimani1@yahoo.com


Series Navigation

கலைமணி