• Home »
  • »
  • கபீர் தாஸரின் அற்புத ஆன்மீகக் கவிதைகள் – பகுதி – 2

கபீர் தாஸரின் அற்புத ஆன்மீகக் கவிதைகள் – பகுதி – 2

This entry is part of 41 in the series 20101010_Issue

சேஷாத்ரி ராஜகோபாலன்,


கபீர் ஒரு ‘முஸ்லிம்’ என்று எண்ணும் சிலருக்காக, செய்தி ஒன்றைக் கூற விரும்பு கிறேன்.

சந்த் ‘கபீர்’ எங்கும் எதிலும் ‘ஹரி’யைத்தான் கண்டார். ‘ஹரி’ எனும் சொல், ‘ஹர்’ என்ற வேர்ச் சொல்லிருந்து வந்தது. ‘ஹர்’, என்றால் “ஒவ்வொன்றிலும்” என்று பொருள். பிரபஞ்சத்தில் உள்ள ஒவ்வொன்றிலும் நிறைந்த பரம்பொருளான இறைவன் எங்கும் எதிலும், நீக்கமற நிறைந்துள்ளான் எனும் கருத்தை உள்ளடக்கிய ஒலிதான், பிரபஞ்ச ஒலியாக “ஓம்” என்பதாக விளைந்தது. பிரபஞ்ச ஒலி ‘ஓம்’ – அ, உ, ம்- என்ற மூன்று ஒலிக்களின் சேர்க்கையே. இரண்டாம் பகுதி இறுதியில்** பிரபஞ்ச ஒலி ‘ஓம்’ பற்றி, மேலும் ஒரு சிறு பயிற்சியும் உள்ளது.
“ஓம்” என்பது ஹிந்துக்கள் மாத்திரம் சொல்வதில்லை. இதை மற்ற மதங்களில் மாற்றிச் சொல்கிறார்கள். அவ்வளவுதான். ஆனால் அதன் மூலம் ‘சனாதன தர்ம’த்திலிருந்து தான் உலகமே அறிய முடிந்தது என்பதை அடித்துக் கூற முடியும், ஏனெனில், ‘சனாதன தர்மம்’ ஆதி மூலமானது. அதை ‘ஆமென்’ என்று கிருஸ்தவர்கள் தெரிந்தோ தெரியாமலோ, அல்லது ஹிந்துக்களிடமிருந்து மாற்றி அமைக்க வேண்டுமென அந்நாளிலிருந்து மாற்றிச் சொல்கிறார்கள். இதையே, கிருஸ்தவர் களுக்குப் பின் வந்த இஸ்லாமியர், ‘ஆமீன்’ என கிருஸ்தவர்களிடமிருந்து கவர்ந்து, சொல்கிறார் கள். ஆனால் ஹந்து மதம் அநாதியானது; அதுவே ஆரம்பம் என்பதை மட்டும் எல்லோரும் புரிந்து கொண்டால் சரி. இதை ஏற்கும் மனப் பாக்குவம் ஏனைய மதத்தவர்களுக்கு உண்டா என்பதும் ஒரு கேள்விக்குறி!!

மற்றொன்று: கபீர் ஒரு முஸ்லிமாக இருந்து, இஸ்லாமை என்றாவது, எப்போதாவது மனதின் ஒரு கோடியிலாவதுத் தழுவி இருந்தால்கூட, அந்த ‘அல்லாஹ்’வை எங்காவது, எதிலாவது, எப்படியாவது, மறந்தாவது, நுழைத்திருக்கலாமல்லவா? எங்கும் எதிலும் ஹரியையே கண்டார். இதற்கும் ஒரு குறுக்குக் கருத்தைக் கூற முடியாது. இக்கட்டுரையை எழுதிய நானும் அனேக முஸ்லிம்கள் மத்தியில் அனேக, ஆம்! அனேக (30) ஆண்டுகள் வாழ்க்கை நடத்தியவன் தான். அவர்களை நன்கு அறிந்தவன் என்பதால், எனக்குகந்த, பல சோதனைகளுக்குட்பட்ட, என் முன்னோர்கள் வாழ்ந்து காட்டிய, நல்வழியில் செல்கிறேன். ஆக, முஸ்லிம்களைப் பற்றியும் அவர்கள் புனித நூல்களைப் பற்றியும் என் கையின் மறுபுறமென நன்கறிவேன். (‘தக்கியா’ ‘ஜியாத்’ ஆகியவைகளைச் சேர்த்து தான்).
கபீர் இயற்றிய அனேக கவிதைகளில் ஒன்றிலாவது ‘அல்லாஹ்’ எனும் சப்தம் ஒலிக்கவில்லையே. “யா இல்லலாஹ் இர்ரஹமான் இர்ரஹீம்” அல்லது “அலிஃப், லாம், மீ;ம்”, அல்லது “தா, ஸீம், மீம்”. என்று கபீர் மனதில் இல்லாத ஒன்றை, இல்லாத இடந்தனில் தேடி ஏன் முயற்சி மேற்கொள்ள வேண்டுமென்பதே என் வேண்டுகோள். இதிலும் அவர்களைப் போன்று, நான் உங்களைக் கட்டாயப் படுத்தவில்லை. பிறகு உங்கள் விருப்பம்.

இது போன்ற இடங்களில் காளிதாஸர் கூறும் ஒழுங்கு முறை (சட்டம் = rule): – சாகுந்தல(சம்ஸ்கிருத) காவ்யத்தில்,
“”सतां हि सन्देह पदेषु वस्तुषु प्रमाणं अन्त:करणप्रवृत्तय:””
“”சதாம் ஹி சந்தேக பதேஷு வஸ்துஷு ப்ரமாணம் அந்தக்கரணப் பிரவ்ருத்தய:”” என்கிறார்.

“”ஆன்றோர்களின் மனதில் எழும் (தீர்க்க முடியாத) சந்தேகங்களுக்கு, இயல்பார்ந்ததும், செயலாற்றத்தூண்டத் தூண்டுகோலாக இருப்பது மனசாட்சி (எனும் தராசு) ஒன்றுதான். அது எது சொல்கிறதோ அதுவே பிரமாணம்””. என காளிதாஸர் கருத்து. இதற்கு மேல் என்னால் இன்னும் கூறுவதற்கு ஒன்றுமில்லை.
இனி,

இந்த இரண்டாவது பகுதியில், ஈரடிகள் (தோஹாக்கள்) தொடர்கின்றன

13. தோஹா (ஈரடி)
जब मैं था तब हरी नहीं, अब हरी है मैं नाहिं
सब अंधियारा मिटी गया, जब दीपक देख्या मांहिं
எழுத்துப் பெயர்ப்பு:
ஜப் மை தா தப் ஹரீ நஹீன், அப் ஹேரி ஹை மைன் நாஹி
சப் அந்தியாரா மிடீ கயா, ஜப் தீபக் தேக்யா மான்ஹி

தமிழாக்கம்:
எதுவரை, “நான்” “என்” என்று (அகந்தை என்னுள்) இருந்ததோ, “ஹரி” அங்கு வரவில்லை, எப்போது “ஹரி” அங்கு வந்துவிட்டாரோ, அப்போது, “நான்” “என்” என்று என்னுள் இருந்த அகந்தையைக் காண முடியவில்லை. ஆங்கே என்னுள் (மனதில்) எழில் ஞான விளக்கான சுடரொளியைக் கண்டு கொண்டேன்.

13. உட்கருத்து: “ஹரி” என்பது “ஹர்” ஒவ்வொன்றிலும் உள்ள இறையையே குறிக்கும். இது தான் ‘ஹரியின்’ “ஓம்” எனும் பிரஞ்ச ஒலி. எதுவரை தன் நல வேட்கை வெறி மனதில் உள்ளதோ, அதுவரை ‘பிரபஞ்ச ஒலியான ‘ஓம்’ எனும் ஒலியை கேட்க இயலாது. அதாவது இவ்வுலக வாழ்க்கைக்குரியவைகளில் (mundane) நம் கவனம் உள்ளதோ, அதுவரை நாம் எங்கும் நிறை இறையின், தனி இயல்புகளை நம் விழிப்புள்ள மன நிலையில் உணர முடியாது. எங்கு இருட்டுள்ளதோ, அங்கு ஒளி இல்லை எனப் பொருள், ஒளி வந்த பின் இருளுக்கங்கு என வேலை?

இதைத்தான் ‘குரு நானக்ஜி’ தன் “ஜபுஜி சாஹேப்’ 5 இல், இவ்வாறு கூறினார்.
குரன் ஏக் தேஹ் புஜ்ஹாய்
சப்னா ஜியான் கா ஏகோ தாதா
ஸோ மைன் விசர் நா ஜாயீ
என பாடினார்.

14. தோஹா (ஈரடி)
एक कहूं तो है नहिं, दो कहूं तो गारी
है जैसा तैसा रहे, कहे कबीर बिचारी
எழுத்துப்பெயர்ப்பு:
ஏக் கஹூன் தோ ஹை நஹீன், தோ கஹூன் தோ காரீ
ஹை ஜைஸா தைஸா ரஹே, கஹே கபீர் பிசாரீ

தமிழாக்கம்:
கபீரான நான் மிக ஆழ்ந்து சிந்தித்து சொல்கிறேன்: நான் அது ஒன்றெனச் சொன்னால், அது இல்லை (தவறாகிப் போகும்), நான் இரண்டு எனச் சொன்னாலும் அதுவும் நிந்தனையாகப் போகும், அது எப்போதும் எப்படி இருக்கிறதோ அது அப்படியே இருக்கட்டும். என தன்னை ஒரு ‘பிசாரி’ என கபீர் சொல்லிக்கொள்கிறார். ‘பிசாரி என்றால், “ஐயோ, பாவம்” என சிலரைச் சொல்வோமல்லவா? அதுபோல. இதற்கு, பரிதாபமானவன், குற்றமொன்றில்லாதவன், யதார்த்தமானவன், நிரபராதி, எனவும் கொள்ளலாம்.

14. உட்கருத்து: இந்த ஈரடி அன்று முதலில் கேட்டவுடன் ‘இந்த ஈரடி என்ன சொல்ல வருகிறது என’ எனக்குத் தலைகால் புரியவில்லை. அப்புறம் தான் தெரிந்தது, இது “ஜென்” (Zen) எனும் ஜப்பானிய பௌத்த மஹாயான தத்துஞானியின் அடிப்படைத் தத்துவமென அறிந்தேன். இந்த சொல் “ஜென்” (Zen) ஒரு சமஸ்கிருதச் சொல் “த்யானம்” என்பதிலிருந்து வந்தென ‘ஆசான்; சொன்னார். பௌத்தமதமும் இந்தியாவிலிருந்து ஜப்பானுக்குச் சென்றது தானே. இதன் “ஜென்” (Zen) என்பதன் பொருள், ஒரு பொருளின் மீது முழு சிந்தனையுடன் மூழ்கிவிடுவதென்பதாகும். இதைத்தான் சீனர்கள் ‘Chán’ எனச் சொல்கின்றனர்.
கபீர் நினைப்பது:
அது ‘ஒன்றென’ச் சொன்னால், அது இல்லை – எல்லாமே முடிவில் ஒன்றென்பது ‘அத்வைத’க்கருத்து; இரண்டென்றால், கடவுள் வேறு, தொண்டன்’ வேறு என்பது ’த்வைத’க் கருத்து. இரண்டு தத்துவங்களிலும் கபீருக்கு உடன்பாடில்லை. கடைசியாக அவர் சொல்ல விழைவது, கடவுளை ஒரு ‘எல்லை’க்குள், கடவுளை ஒரு எண்ணத்தில் சொல்வதென்பதும் பொருள் விளக்கிச் சொல்லவும் அவரால் ஏற்க முடியவில்லை. கடவுள் எந்த எண்ணத்திற்கும், சொல்லுக்கும் அப்பாற்பட்டவர் என்பது மட்டும் அவருக்குப் புரிகிறது. ஆக, கடவுளைப் பற்ற அவர் கண்ட வழி, அவர் தாளில் சரணடைவதைத் தவிர வேறு மார்க்கமில்லை. அந்த கடவுளை ஒரு வரையறையில் இட்டு பொருள் கூற முடியாது; அதே நேரத்தில், கடவுளை அறிவது மாத்திரம் மிக முக்கியம் எனவும் அறிகிறார். (இறுதியில், வைணவக் கருத்துக்கு கபீருடைய எண்ணம், செல்தடமாக இருக்கலாமோ? ஒரு விகடத்திற்குச் சொன்னால், சாட்சிக்காரர்கள் – மதக் கூற்றுகள் கூறுவதைக் கேட்பதைக் (காலில் விழுவதைக்) காட்டிலும், அந்த கடவுள் காலிலே வீழ்ந்து கேட்பதே சரியான முறை என) இதற்குப் பின் தான், கடவுள் என்பது யார் என்ன என ‘தனக்குத்தானே’ கண்டுபிடித்துவிடுவது என முடிவு செய்து, தன்னுள்ளேயே தேடிக்கொண்டு அலைகிறார். ஆங்கே மிக முயற்சி செய்து, கடவுளை இறுதியில் பிடித்தும் விட்டார். கடவுள் தத்வம் என்னவென்று தனக்குத் தானே புரிந்துவிட்ட பின்னர், உலகில் சொல்லப்படும் மற்ற எந்த தத்துவமானாலும் அவைகள் எல்லாமே பெயரால் மனதில் கருத்தாய்வு செய்யத் தேவையில்லை என அவர் தீர்மானமான முடிவு. இக்கருத்தைத் தான் கபீர் அவர்கள் மிகத் தெளிவாக ஒரு முற்றுப்புள்ளியுடன் முடிக்கிறார்.
இங்கே ஒன்று சொல்லித்தான் ஆகவேண்டும். இப்படி கடவுளைப் பற்றி அக்கு வேறு ஆணி வேராக ஆய்ந்து அறியும் இந்துமத தத்துவங்கள் எங்கே?, ‘நான் சொல்வதைக் கேள், இல்லையேல் நீ கொல்லப்பட வேண்டியவன்’ எனும் ஒரு விபரீத வழிபாடு இயக்கமெங்கே, (quixotic cult)? மிக உயர்ந்த பரந்த வெள்ளைப் பனி மலைகளுக்கும், ஓர் குறுகிய மடுவுக்குக் கீழிருக்கும் ஒரு சிறு பொந்துபோன்று, விபரீத வித்தியாசமாகத் தெரியவில்லை? ஒரு ஒப்புக்குக் கூட எடுத்துக்கொள்ளத் தகுதி படைத்ததா?

15. தோஹா (ஈரடி)

पहले अगन बिरहा की, पाछे प्रेम की प्यास
कहे कबीर तब जाणिये, नाम मिलन की आस

எழுத்துப்பெயர்ப்பு:
பஹலே அகன் பிரஹா கீ, பாச்சே ப்ரேம் கீ ப்யாஸ்
கஹே கபீர் தப் ஜாணீயே, நாம் மிலன் கீ ஆஸ்
தமிழாக்கம்:
முதன் முதல், தனிமையில் (அப்பரம் பொருளைப்) பிரிந்திருத்தலால் இருக்கும் மன உலைவு (விரகம்), பின்னர், அவரை நினைந்து தணிக்க முடியாத காதல் தாகம், இவைகளுக்கு முடிவாக கபீர் சொல்வதை அறிந்து கொள்ளுங்கள்: காதலானன பரம் பொருளிடம் கலந்து எப்போதுமே கூடவே இருப்பது தான். (முதலில் தாபம், அடுத்து தாகம், கடைசியில் ஏகம்)

15. உட்கருத்து: முதலில் இறையை அடையும் மன வேட்கை உண்டாக வேண்டும், அதனால் அவரை அடைய மனதில் விரக தாபம் ஏற்பட்டுவிடும். ஆதலால் அவரையடைய மனதால் விருப்பம் அதிகமாக ஏற்படும், பின் முழ்யற்சியால் அவரைச் சிக்கெனப் பற்றியவுடன் தான் மனம் ஒரு நிலையில் உண்டாகும். இதைத்தான் வைணவத்தில், ஸ்ரீமத் ராமானுஜர் (தன் கத்யத்ரயத்தில்) “ ஞான, தர்சன, பிரப்தி “ என சொல்கிறாரோ?! மிகச்சிறந்த ஆன்மீக தத்துவங்களில் உள்ள ஒற்றுமையைக் கவனித்தீர்களா?
16. தோஹா: (ஈரடி)
जब तू आया जगत में, लोग हंसे तू रोए
ऎसी करनी न करी, पाछे हंसे सब कोए
எழுத்துப்பெயர்ப்பு:
ஜப் தூ ஆயா ஜகத் மேன், ஹஸே தூ ரோஏ
ஐஸீ கர்னீ ந கரீ, பாசே ஹஸே ஸப் கோஏ
தமிழாககம்:
உலகில் நீ பிறக்கும் போது, நீ அழுவதைப் பார்த்து, மக்கள், சிரித்து மகிழ்ந்தனர். நீ இறந்த பின்னர், அதே உலகம், உன்னைப்பற்றிப் பற்றி, (வேறு விதமாக) சிரிப்பாய்ச் சிரிக்கும்படி ஏதாவது (கெட்டது) செய்து விட்டுச் சென்று விடாதே!

16. உட்பொருள்: எந்தக் குழந்தை பிறந்தவுடன் அழும். அக்குழந்தை அழுகை சத்தத்தைக் கேட்ட மக்கள் சந்தோஷப் பட்டு சிரித்து மகிழ்வார்கள். கொண்டாடுவார். ஆனால் நீ இறந்த பின்னால், அதே போல, மக்கள் மீண்டும் உன்னைப்பற்றிச் சிரிக்க வைத்து, வேறு விதமாக ‘தொலைந்தான் பாவி” என நீ செய்த குளறுபடி காரியத்தைப் பார்த்து உலகம் சிரிப்பாய்ச் சிரிக்கும்படி செய்து விட்டுச் சென்று விடாதே!
பிரபல பஜனை, கஸல், பாடகர், ‘அனூப் ஜலோடா’ என்பவர் தன் “பஜன் கங்கா” எனும் பஜனைத் தொகுப்பில் (இரண்டாவது வரியை) சற்று மாற்றிப் பாடினார். இந்த சிறு மாற்றமைப்பும் எனக்கு மிகப் பிடித்திருக்கிறது. மற்றொரு விதத்தில் இரண்டாவது அடியை சற்று மாற்றி அமைத்தால்,
ஐஸீ கர்னீ தூ கரீ, பாசே லோக் ரோஏ, தூ ஹஸே,
நீ நல்லவைகளைச் செய்து, மன நிம்மதியுடன் சிரித்துக்கொண்டே போய்ச் சேர், அதனால் நீ இறந்து விட்டதற்கு உலகம் அழட்டும், இப்பேற்பட்ட நல்லவரை உலகம் இழந்துவிட்டதே, இனி அவர் போல் நல்லவரைக் நாம் காணமுடியாதே! என நினைக்கும் படி, பல நல்ல காரியங்களைச் செய்து முடித்துச் செல்!!

17. தோஹா: (ஈரடி)
कवीरा किया कुछ न होते है, अनकिया सब होए
जो किया कुछ होते है, करता और कोए
எழுத்துப்பெயர்ப்பு:
கவீரா கியா குச் ந ஹோதே ஹை, அன்கியா ஸப் ஹோஎ
ஜோ கியா குச் ஹோதே ஹை, கர்தா ஔர் கோஎ

தமிழாக்கம்: கபீர் சொல்லிவிட்டதால் ஏதும் ஏற்பட்டு விடப் போவதில்லை. மேலாக நான் சொல்லாதவைகளே பெரும்பாலும், நடை பெறுகிறது. ஏதாவது அப்படி (ஒரு பேச்சுக்காக) நான் செய்ததுபோல நடந்தாலும், அது மற்றோருவனால் தான் செய்யப்பட்டது!

17. உட்கருத்து: எதுவும் கடவுளின் சித்தத்தால் தான் நடக்கிறைது. மனிதனுக்கு, வசதியும் குறைவு, திறமையும் ஒரு எல்லைக்குட்பட்டது. மனிதனால் மற்றொருவரைச் சாராமல் ஒன்றுமே செய்ய இயலாது. யாராவது ஒருவன் அவனே தானாகவே செய்ததாகச் சொன்னால், அது அகந்தையால் சொல்லப்பட்ட கூற்று. இப்படி சொல்பவைத் தவிர்த்து விடு. எல்லாமே ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் ஒவ்வொருவருடைய கணிசமான பங்களிப்பால் தான் எந்த காரியமும் நிறைவேறி இருக்க முடியும். உன்னால் மட்டுமே என் சம்பாத்தியத்தால தான் நடந்தது நடக்கிறது, எனச் சொன்னால் அது அபத்தம்.

உதாரணத்திற்கு, உணவை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். நாமெல்லோரும் உணவு உண்கிறோம். இவ்வுணவும் ஒவ்வொரு கட்டத்தைத் தாண்டி தான் உங்களுக்குக் கடைசியில்தான் உண்ணக் கிடைக்கிறது. நீங்களா உணவை நேராக வேண்டும்போது சிருஷ்டிக்க முடிந்தது? உழவன் விதை விதைக்கிறான், அதை கடைசிவரை பராமரித்து, பயிராக அறுவடை செய்கிறான். பின்னர் அது சந்தையில் விற்கப்படுகிறது. அதுவும் நேராக நமக்குக் கிடைக்காமல், அதை மொத்தவியாபாரி இயந்திரத்திற்கு அனுப்பிவைத்து, உண்ணத் தக்கவாறு, உமி அகற்றப்பட்டு, தானியமாக ஆக்கப்படுகிறது. பின், சில்லறை வியாபாரியால் கடையில் விற்கப்படுகிறது. அதை உங்க்கள் வீட்டிற்குக் கொண்டுவந்து போட, ஒரு வண்டியும், வண்டி ஓட்டியும் தேவைப்படுகிறது. உங்கள் மனைவி சமைத்துப் போடுகிறார். நீங்கள் மட்டும், உங்கள் வயிறு முட்ட சப்பிட்டு சாப்பிடுகிறீர்கள். அவ்வளவே தான். எவ்வவு கட்டம் தாண்டி உங்களுக்கு உணவு கிடைக்கிறது என சற்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். நீங்கள் சம்பாதிக்கும் பணம் ‘எப்படி வந்தது என மறுபடியும் ஒரு சுற்று சுற்றிச் சொல்லத் தேவையில்லை. அது உங்களுக்கே தெரியும்!!

இந்த தோஹாவால், கபீர் நமக்குச் சொல்லும் செய்தி: ஒவ்வொருவரும் தனக்குள் பணிவுடைமையை வளர்த்துக் கொள்ளவேண்டும். ‘நான்’ ‘என்னால்’ தான் என்பதைக் கூறவே கூடாது. வீம்புரையையும், தற்பெருமையையும் விட்டுவிட வேண்டும் என நமக்கு நல்லுரை வழங்குகிறார்.

18. தோஹா: (ஈரடி)

कवीरा गर्व न कीजिये, कल गहे कर केस
ना जाने कित मारे है, क्या देश क्या परदेश
எழுத்துப்பெயர்ப்பு:
கவீரா கர்வ் ந கீஜியே, கால் கஹே கர் கேஸ்,
நா ஜானே கித் மாரே ஹை, க்யா தேஸ் க்யா பர்தேஸ்
தமிழாக்கம்:
கபீர் சொல்வது: கவீரா!! (தன்னை) ஏன் செருக்குடனும், வீண் ஜம்பத்துடன் இருக்கிறீர்கள்; இருளிலோ அல்லது வெளிச்சத்திலோ, சொந்த வீட்டினுள்ளோ, அல்லது வெளி நாட்டிலோ, அல்லது எந்த நேரத்தில், யார் எங்கு இறந்து விடப் போகிறார்கள் என உறுதியுடன் சொல்லமுடியும்? எனவே எப்போதுமே நல்லவனாக இருக்க முயற்சி செய்.

18. உட்கருத்து: கர்வம், இறுமாப்பு, வீண் தற்பெருமை, ஆகிய இவைகளெல்லாம், தன்நல வேட்கை வெறிக்குத் தொடர்புடையவை. இறப்பு யாரும் தவிர்க்க இயலாதது. மறுக்க முடியாதது, ஒன்றை நினைவில் கொள்ளவும். அறுதியிட்டுச் சொல்வதானால், அது சாவு ஒன்றுதான் என (தவிர்க்க முடியாதது) எனச்சொல்லலாம். இந்த உண்மையை வாஸ்தவத்தில் உணர்ந்தவர் எவரும் அடக்கமாகவும், கருணை உள்ளத்துடனும், எல்லோருக்கும் உதவும் இயல்புடையவராக இருப்பார்கள்;

இங்கே ஒரு சிறு நிகழ்ச்சியைக் கூறவிரும்புகிறேன். இந்து மரபு முறையாக வளர்க்கப்பட்ட ஒரு இளைஞனிடம், அவன் தாய், அந்த ஊருக்கு வந்துள்ள ஒரு (குருஜி) மகானைப்பற்றி சிறப்பாக, மிக மரியாதையுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தார். அம்மகான் சொல்வதெல்லாம் பலிக்கிறது எனவும் கூடுதலாகச் சொல்லி வைத்தார். அவரிடம் தன் மகனை அத்தாய் அனுப்பிவைத்தார். அவனும் குருவை வணங்கி, பல கேள்விகளைக் கேட்க ஆரம்பித்தான்.

வாலிபன்: ஐயா, ஏன். எதற்காக, என் மனம் ஒரு நிலையில் இல்லாமல், எப்போதுமே எனக்கே விரும்பத்தகாதவைகளில் சுற்றிச் சுற்றி வந்து கொண்டே இருக்கிறது. அனேக தடவை புறங்கூறும் பழக்கமும் உள்ளது. அதை நிறுத்த ஏதாவது ஒரு உபாயம் சொல்லுங்கள்.
குருஜி: உன் கேள்விக்கு நான் மிக அவசியமாக பதில் கூறவேனண்டும் தான். ஆனால், கூறி என்ன பிரயோசனம். நீதான் இன்னும் 24 மணி நேரம்தான் உயிர் வாழப் போகிறாய். ஆகையால், இதைப்பற்றி இனி நீ கவலைப் படாதே. ஓரிடத்தில் அமைதியுடன் உட்கார். (என முகத்தை வருத்தத்துடன் வைத்துக்கொண்டு சொன்னார்)
வாலிபன்: ஐயா, நான் வீடு செல்கிறேன்.
குருஜி: என்னப்பா, வரும் போது மிகத்துடிப்புடன் வந்தாய். இப்போதோ மிக சோர்ந்து போய் விட்டாய்.
வாலிபன்: தாங்கள் சொல்வதெல்லாம் பலிக்குமென என் அம்மாவும் ஏற்கனவே சொன்னார், ஆகையால் நீங்கள் சொன்னது போலவே பலிக்கத்தான் போகிறது. ஆகவே நான் வீடு சென்று என் உறவினர் எல்லோரையும் கடைசி முறையாக சந்தித்து, விடைபெறவும் வேண்டும். என்னை வீடு செல்ல விடுங்கள்.
குருஜியும் தொண தொண என வந்தவர்களுடன் வாலிபனைக் கூடவே வைத்துக்கொண்டு ஏதோதோ பேசிக் இருந்தாரே தவிர அவ்வாலிபனைக் கண்டு கொண்டதாகத் தெரியவில்லை; அவன் பொறுமையை சோதித்துக்கொண்டு மற்றவர்களுடன் பேசிக்கொண்டே இருந்தார்.
வாலிபனும் வெட்டியாக உட்கார்ந்து உள்ளுக்குள் பரிதவித்துக் கொண்டிருந்தான். உடனே………………..
வாலிபனும் எதிர்பாராது திடீரென குருஜியிடம் சொல்லிக் கொள்ளாமல் ஒரே ஓட்டத்தில் வீடு சென்றான். இதை பார்த்து, குருஜி மனதுக்குள் முறுவலித்துக் கொண்டார். வீட்டிற்குப் போய் அன்னையிடம் நடந்ததைச் சொல்லி அழுதான். அவரும் தன் பங்கிற்கு ‘ஓ’ எனக் கதறி அழுது ஊரைக் கூட்டி நடந்ததை விவரித்தாள். உறவினர் ஒவ்வொருவராக வந்து அவ்வாலிபன் உயிருடன் இருக்கும் போதே துக்கம் விசாரித்து அவனைக் கட்டி அழுது கொண்டிருந்தனர். இப்படியே நேரம் கழிந்து கொண்டிருந்தது. இன்னும் ஒருமணி நேரம் தான் மிச்சமிருந்து. வாலிபனும் கண்ணை மூடி தரையில் வழக்கம் போல, தெற்கே தலை வைத்து, சாவுக்காகக் காத்திருந்தான்.

அப்போது பார்த்து குருஜியும் அங்குவந்து சேர்ந்தார். அவனை கண் விழிக்கச்செய்து, மிக துயரத்துடன் இன்னும் ஒரு மணி நேரம் தான் பாக்கி உள்ளது. எழுந்திரு. ஏதாவது நல்ல விஷயமான பகவானைப் பற்றியும் பேசலாமே என யோசனை சொன்னார். வாலிபனும் எழுந்து உட்கார்ந்தான். (பிடிக்காமல் தான்!!!)

குருஜி: (சிரித்துக்கொண்டு) உனக்குப் பிடிக்காவிட்டாலும் உன்னிடம் பேசுவதென தீர்மானமாக இருக்கிறேன். கடைசியாக என் கேள்விகளுக்கு மட்டும் பதில் சொல். ஆமாம், நீ இந்த 23 மணி நேரத்தில் ஏதாவது எவருக்காவது கெட்டதை நினைத்தாயா? அல்லது யாரையாவது திட்டினாயா? யாரிடமாவது எதையாவது திருடினாயா? நீ என்னிடம் முன் கூறியதுபோல கெட்ட எண்ணத்துடன் ஏதாவது நினைத்தாயா?

வாலிபனும் பதிலளித்தான்: என்ன குருஜி, இப்போதுகூட என்னிடம் இம்மாதிரி கேள்விகளைக் கேட்கிறீர்களே?. “யாரை எப்படி நான் திட்ட முடியும்? கெட்ட எண்ணத்துடன் யாரை திட்டவோ, எப்படி புறஞ்சொல்ல முடியும்? இந்நேரம் வரை கடவுள் பெயரைச் சொல்லிக்கொண்டி ருந்தேன். மேலும் சாவை எதிர் நோக்கியே காத்திருக்கிறேன். மேலும் பயனற்றவைகளைப் பற்றி எண்ணும் மன நிலையில் நான் இல்லவே இல்லை.

குருஜி: (அப்போது மிக சாவதானமாக) உண்மையாகச் சொன்னால், “எனக்கே யார் எப்போது இறந்து போவார்கள் என்பது பற்றி சுத்தமாக ஒன்றுமே தெரியாது. நான் கடவுளல்ல. இப்போது உனக்கும் புரிந்திருக்குமென நினைக்கிறேன். இந்த 24 மணி நேரத்திற்குள் சாவின் முன்னுணர்வு வந்தவுடன் மனிதன் எவ்வாறு நல்லவனாக மாறிவிட்டான் என உனக்கு நிரூபித்து, சுட்டிக்காட்டத் தான் இதுவரை சும்மா இருந்தேன். உன்னை மிகவும் துன்பப்படுத்திவிட்டேன். நீ சாவைப்பற்றி இப்போது 24 மணி நேரத்தில் அறிந்தாய். நானோ சாவைப்பற்றி 24 வருடங்ககளாக அறிந்து இருக்கிறேன். இனியாவது நல்லவனாக இருக்க முயற்சி செய்” என, சொல்லிவிட்டு விருட்டென எழுந்து சென்றுவிட்டார்.
வாலிபன் இப்போது தான் குருஜியின் நல்ல உள்ளத்தையும், ஒரு சீடனிடம் உள்ள அக்கறையையும், தன்னையே உணரவைத்த திட்டத்தையும் அறிந்து மனம் கசிந்து, அவர் சென்ற திசையை நோக்கி சாஷ்டாங்கமாக விழுந்து விழுந்து வணங்கினான். அவ்வாலிபனும் இனி, நல்லவனாக வாழத் தீர்மானமும் செய்துகொண்டான்.

19. தோஹா: (ஈரடி)
ज्यों नैनों में पुतली, त्यों मालिक घट माहिं
मूरख लोग न जान्हिं, बहिर ढूढन् जाहिं
எழுத்துப்பெயர்ப்பு:
ஜ்யோன் நைனோ மே புத்லீ, த்யோன் மாலிக் காட் மாஹீன்
மூரக் லோக் ந ஜான்ஹீன், பாஹர் டூண்டன் ஜாஹீன்

தமிழாக்கம்
கண்ணின் கருவிழி மையத்தில் உள்ளே அமைந்து வெளிச்சத்தை புகவிடும் வட்டவடிவுள்ள பாவைக்குள் (மணிக்குள்) இறைவன் (ஆங்கேதான்) உள்ளான். இதை அறியாமல் எங்கெங்கோ இல்லாத இடந்தனில், மூடர்கள், வெளியில் தேடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்!!

19. உட்கருத்து: இந்த ஈரடியில், கபீர் பொருத்தமான உவமையணி உதவியுடன் (உபமான உபமேயத்தில்) மிக அழகாக, கடவுள் ஒவ்வொருவருள்ளும் உள்ளார் என மெய்ப்பித்துக் காட்டுகிறார். மதிநுட்பமுள்ளோர், இறைவனை உள்ளாய்வு செய்து, தங்கள் அகக்காட்சியில் கண்டு களிக்கிறார்கள்.
கடவுள் எல்லாரையும் போல கண்ணால் காணக் கிடைப்பதில்லை. அவரை ஒரு வரையறைக்குள் இட்டுவிடவும் இயலாது. கடவுளும் எந்த மாறுபாடும் இல்லாதவர். ஆனால், நிரந்தரமானவர்.
ஆனால் மூர்க்கர்கள் அவசியமில்லாத இடங்களில் தேடுகிறார்கள். கண்ணால் காண்பதையெல்லாம், அளக்க முடியும், எண்ணிக்கையில் சொல்லவும் முடியும், அவைகள் தானே இயங்கும், மாறும் இயல்புடையது. ஆனால் கடவுள் மாறும் இயல்பில்லாதவர். அவர் நிரந்தரமானவர்.
பூவைக்காணலாம், எண்ணலாம், திராசில் நிறுத்து அதன் எடையையும் அளந்து கூறலாம். சுருக்கிச் சொன்னல், அழியும் வஸ்துக்களைக் காணலாம், எண்ணிக்கையில் கூறலாம். ஆனால், அதன் வாசனையையும் இவ்வாறே கண்டு, நிறுத்து, அளந்து கூற இயலுமா? வாசனை என்பதே ஒரு இன்பம் தரும், தனி உணர்வு தான்.
இனிப்பை விளக்கிக் கூறு என ஒருவர் ஆணையிட்டால், உங்களால், எப்படி பதில் கூற முடியும்? இனிப்பு இனிப்பாயிருந்தது, நன்றாக இருந்தது, ஸ்வீட்டாக இருந்தது, நாக்கிற்கு இன்பமாக இருந்தது என தான் சொல்லமுடியும். எத்தனை லட்டு சாப்பிட்டாய் என்றால், இரண்டு, நான்கு என சொல்லமுடியும். அவ்வளவே!!
ஹிந்து தர்மப்படி, அஃதேபோல, ஆத்மா என்பதும், கடவுளின் பிரதிநிதித்வமாக–உணர்வு, அறிவு, உயித்துடிப்பு என இவைகள் எல்லாவற்றிலும் ஆண்டவன் நிறைந்திருப்பதை இவ்வழியில் தான் நமக்குப் புலப்படுத்திக் கொள்ள முடியும். ஸ்ரீ ரமணரும் தன் நிலை மறந்து அவ்வாறே அந்நிலையில் நாட்கணக்கில், ஏன் மாதக் கணக்கில் உண்ண உணவின்றி, காற்றையே உண்டு, தன்னுணர்வு இன்றி கிடந்தார். அப்போது அவர் இறையுடன் இருந்து இறை எனும் எண்ண உணர்வில், உண்டு களித்து, மோன மொழியில் மனதாரப் பேசிக் கொண்டிருந்தார் எனலாம். ஆகையால்தான் நாம் இறைவனைக் கண்ணால் காண இயலாது, நேரிடையாகப் பார்த்துத் தெரிந்துகொள்ளவும் முடியாது, அவர் எல்லையற்றவர், சுருக்கமாகக் கூறவும் முடியாதவர். ஆனால் விவரிக்கவும் இயலாதவர். அதனால் தான் அவர் கடவுள். இறைவன் எனக் கூறப்படுகிறார். இறையோ அழியாதவர், அழிக்க முடியாதவர். காண முடியாதவர். அவர் இருப்பதை உணர மட்டுமே முடியும்.

20. தோஹா (ஈரடி)
माला तो में फिरे, जीभ फिरे मुख माहिं
मनुआ तो चहुं दिश फिरे, यह तो सिमिरन नाहीं
எழுத்துப்பெயர்ப்பு:
மாலா தோ மைன் பிஃரே, ஜீப் பிஃரே மாஹீன்
மனுஆ தோ சாஹூன் திஸ் பிஃரே, யஹ் தோ சிமிரன் நாஹீன்
தமிழக்கம்:
கையிலுள்ள ஜபமாலையோ, முறைப்படி தன்னியக்கமாக சுழற்றப்படுகிறது; நாக்கோ உதடைசுழற்றி சுழற்றி மந்திரங்களை உச்சரிப்பதாகச் சொல்கிறார்; ஆனால், மனதோ எங்கெங்கோ மனத்தடுமாற்றமுறுகிறது [[என மட்டும் நன்றாகத்(எனக்குத்) தெரிகிறது]]; இதற்குத்தான் ‘இறையைப் பற்றி ஆழ்ந்த சிந்தனை’ எனச் சொல்வதா?
20. உட்கருத்து: இன்றிருக்கும் பல ஆன்மீக வாதிகளைப் போல அன்றும் சிலர் இருந்ததாகத் தெரிகிறது. இதைப்போன்ற போலி ஆன்மீக வாதிகள் மதம் எனும் தோல் போர்த்திக்கொண்டு நல்ல போதனைகளைக் கூறாமல், மற்ற ஏதேதோ சொல்லி மக்களை ஏமாற்றி அவர்களிடமிருந்து பொருள் ஈட்டுவதைத்தான் கபீர் கண்டிக்கிறார். எப்போதுமே எந்த நெருக்கடி நேரத்திலும் மன நிறைவுடன் அமைதியை எண்திசையில் பிரதிபலிக்கச் செய்ய வேண்டியவர்கள் சிறிதாகக் கூட சினமூட்டி விடும் தூண்டுதல் செயலால், தன் நிலை மறந்து சற்றும் தயங்காது, அதே தானேதான் சற்று முன்பு, ஜப மாலையை உருட்டி, உதட்டை சுழற்றி மந்திரங்களை உச்சரித்தவர், உடனுக்குடன் சூளுரைப்பதும், சபிப்பதுமாகக் காட்சியளிப்பார். ஏனெனில் இவர் மனம் இறை எண்ணத்திலிருந்து வழுவி, வேறெங்கெங்கோ மேய்ந்துத் திரிந்து கொண்டிருக்கிறது. இம்மாதிரி உள்ள நெஞ்சிற்கரவுடையோரை (Hypocrites) வெறுத்து ஒதுக்க வேண்டும். எவர் மனம் அமைதியைக் காக்கவில்லையோ, ஆனால், சடங்குகளில் மட்டுமே உளம் உள்ளதோ, அவர்களுடன் தொடர்பு, அர்த்தமற்றது, ஆக்க வளமில்லாதது.
மனதை ஒரு சீரமைப்பில் கட்டுப்படுத்தி, இறையுடன் மனதால் தொடர்பை ஏற்படுத்திக் கொள்ளும் நிலைதான் உண்மையான தியானமெனப்படும்.

21. தோஹா
माला फेरत जुग भया, मिटा न मनका फेर
कर का मनका छोड दे, मन का मनका फेर्
எழுத்துப்பெயர்ப்பு:
மாலா பேஃர்தே ஜுக் பயா, மிடா ந மன்கா பேர்.
கர் கா மன்கா சோட் தே, மன் கா மங்கா பேர்.
தமிழாக்கம்:
அனேக சகாப்தங்களாக (eons) ஜப மாலையை உருட்டியது போல (போதும்), இன்னும் மனதை உருட்டாது, இருக்க வேண்டாம். கையால், ஜபமாலையை உருட்டுவதை விட்டு மனதிலுள்ள (மணி) மாலையை உருட்டப் பழகிக் கொள்ளுங்கள்.
21. உட்கருத்து: இந்த ஈரடி 18வது தோஹாவைத் தொடர்ந்தது எனக் கூறலாம். இந்த மன உருட்டலால், மனம் ஒரு நிலையில் நின்று, மன விழிப்புள்ள நிலையில், அமைதி, சாந்தம், மனத் தெளிவு ஆகியவைகள் ஏற்படும். இதனால், எல்லாப் பிரபஞ்ச இறையுடன் ஒன்றெனக் கலக்க முடியும். அதுவே தியானத்தின் நோக்கமாகும்.

இனி, ***உங்களுக்கு ஒரு சிறு தியானப் பயிற்சி:
உங்கள் கண்களை மூடிக்கொண்டு, அகக்கண்ணால், ஓர் சுத்தமான வெண் திரையை பரப்பிக்கொள்ளுங்கள். அதில் ஒரு அழுக்கும் இருக்க வேண்டியதில்லை. வெள்ளை வெளீர் என திரையை சுத்தமாக்க முயலுங்கள். ஆரம்பத்தில், அம்மன வெள்ளைத்திரையில் கரைகள் சற்று திட்டு, திட்டாகத் தென்படும், அதையும் நீக்க முயற்சி எடுத்துக்கொண்டால் அது தன்னால் போய்விடும். இம்மாதிரி நிலையில் தான், அவ்வெள்ளைத் திரையினால், உங்களை ஆகாயத்தின் மேல் உயர்த்திக் கொண்டு, அங்கு சென்று பாருங்கள். திரை நீங்கிவிட்டால், கண்விழித்து மீண்டும் திரையை உருவாக்குங்கள், அப்போது முழு திரை வந்ததும் உங்களுக்குள் அ, உ, ம் என மெதுவாகச்சொல்லி, பின் சேர்த்து, “ஓம்” என்று சில தடவை சொல்லிப்பாருங்கள். சிறிது நேரத்தில், அவ்வமயம் நீங்கள் நீங்களாக இல்லாததை உணர முயன்று பாருங்கள். அப்போது ‘ஓம்’ ஒலி எங்கும் ஒரு பிரபஞ்ச ஒலி ஒலிக்கும். எனக்கு ஒலிக்கிறதைய்யா!! / எனக்கு ஒலிக்கிறதம்மா!! இனி நீங்கள் தான் சொல்லவேண்டும். இதை உலகில், பல்வேறு இடங்களில் பழக்கமாக்கிக் கொண்டுள்ளனர். இதுவும் ஒருவித ‘தியான’ப் பயிற்சிதான். முயன்று பார்க்கலாம்.

இன்னும் அனேக தோஹாக்கள் (ஈரடிகள்) உண்டு.

(இனி மூன்றாவது பகுதியில், மறை பொருளைப்பற்றிய ரகசியமான ஆழ்ந்த உட்பொருளுள்ள கபீர் இயற்றிய கவிதைகளைப் (mystic poems) பார்க்கலாம்)

Series Navigation

Josh Schrei தமிழாக்கம்: சேஷாத்ரி ராஜகோபாலன்