மோனாலிசாவின் புன்னகையின் புகழ் முடிவதற்கான நேரம் வந்துவிட்டது -1

This entry is part of 38 in the series 20090820_Issue

மதுமிதா


மோனாலிசாவின் புன்னகையின் புகழ் முடிவதற்கான நேரம் வந்துவிட்டது – மதுமிதா

அக்கா, திகடசக்கரம், வம்ச விருத்தி, வடக்கு வீதி, அங்கே இப்ப என்ன நேரம், மஹாராஜாவின் ரயில்வண்டி, வியத்தலும் இலமே, அ.முத்துலிங்கம் சிறுகதைகள், உண்மை கலந்த நாட்குறிப்புகள் போன்ற பல நூல்களும் கடிகாரம் எண்ணிக்கொண்டிருக்கிறது என்னும் தொகுப்பு நூலும் அளித்தவர் எழுத்தாளர் அ. முத்துலிங்கம்.

அவருடைய ‘வியத்தலும் இலமே’ நேர்காணல் நூல் வாசித்ததிலிருந்து அ. முத்துலிங்கம் அவர்களை நேர்காணல் செய்யும் எண்ணம் எனக்கு ஏற்பட்டது. எங்கே அவரை சந்திப்பது? அவர் கனடாவில் அல்லவா இருக்கிறார். ‘உண்மை கலந்த நாட்குறிப்புகள்’ வாசித்தவுடன் நூல் குறித்து அவருக்கு எழுத வேண்டும் என நினைத்திருந்தேன். ஒருநாள் அவரிடம், இந்நூலை வாசிக்கையில் பல கேள்விகள் தோன்றின கேள்விகள் அனுப்பினால் பதில் அளிக்க இயலுமா எனக் கேட்டு மடல் எழுதினேன். 5 நாட்கள் எந்த பதிலும் இல்லை. பிறகு ஒருநாள் உடனுக்குடன் பதில்மடல் வருவதைக் குறித்து கவலைப்படாமல் எத்தனை கேள்விகள் அனுப்பினாலும் பதில் தருவதாய் எழுதியிருந்தார். அதுபோல் பதில்களையும் அனுப்பி வைத்தார். இலக்கிய உலகிலும், இணையத்திலும் வாசகர்களுக்கு நன்கு பரிச்சயமானவர். பல விருதுகள் பெற்றவர். உலக வங்கியிலும் ஐநா சபையிலும் பணிபுரிந்து ஓய்வு பெற்றவர். இங்கே அவரது அனுபவம் பேசுகிறது.

1. ‘உண்மை கலந்த நாட்குறிப்புகள்’ நாவலை இப்படித்தான் எழுத வேண்டும் எனத் திட்டமிட்டு ஆரம்பித்தீர்களா? எழுத எழுத வடிவம் துலங்கியதா?

சில வருடங்களுக்கு முன்னர் சிறுகதைகள், நாவல்கள் என்று எழுதிப் புகழ்பெற்ற ஓர் எழுத்தாளருடன் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது அவர் ஒன்றை சொன்னார். ‘சிறுகதை என்றால் வசனங்களை அழகாக செதுக்கி செதுக்கி அமைக்கலாம். நாவல் பெரிய பரப்பு, வசனத்தில் கவனம் செலுத்தமுடியாது.’ ஆங்கிலத்தில் இருப்பதுபோல சுயசரிதை நாவல் ஒன்று எழுத எனக்கு விருப்பம். அத்துடன் எழுத்தாளர் சொன்னதுக்கு மாறாக செதுக்கியதுபோல வசன அமைப்பும் நாவலில் வரவேண்டும் என விரும்பினேன். நாவல் என்றால் இறுதியில் ஓர் உச்சக்கட்டம் இருக்கும். அது செயற்கையானது. உண்மை வாழ்க்கையில் அலைபோல உச்சக் கட்டம் அவ்வப்போது வந்து போகும். அதன் விளைவுதான் இந்த நாவல். இதை ஆரம்பத்தில் இருந்து வாசிக்கத் தேவையில்லை. எங்கேயிருந்தும் தொடங்கலாம். ஒவ்வொரு அத்தியாயமும் தனியாகவும் நிற்கும், சேர்ந்தும் இருக்கும். நாவலை வாசித்த சில நண்பர்கள் இன்னும் கொஞ்சம் நீட்டியிருக்கலாம் என்றார்கள். ‘இதைச் சேர்த்திருக்கலாமே, இதை விட்டுவிட்டீர்களே’ என்றார்கள் சிலர். அவர்களிடம் நான் எப்படி சொல்வேன் 600 பக்க நாவலை 287 பக்கங்களாக சுருக்கியிருக்கிறேன் என்று. இன்னும் கொஞ்சம் வேண்டும் என்னும்போது நாவலை நிறுத்திவிடுவதுதானே புத்தி. பெஞ்சமின் டிஸ்ரேலி என்ற புகழ் பெற்ற ஆங்கில எழுத்தாளர் இருந்தார். அவர் தனக்கு பிடித்த நாவல் ஒன்றை படிக்க விரும்பினால் அவரே ஒன்றை எழுதிவிடுவாராம். நண்பர்களிடம் அப்படிச் சொல்லவேண்டும் என்று நினைத்துக்கொண்டேன்.

2. இந்த நூல் முழுக்க உங்கள் நினைவிலிருந்து எழுதிய நாட்குறிப்புகள் தாமே. தலைப்பினை ‘உண்மை கலந்த நாட்குறிப்புகள்’ என்று கொடுத்திருக்கிறீர்கள். எனக்கு வாசிக்கையில் அனைத்தும் உண்மை என்றே தோன்றுகிறது. புனைவு ஒரு சதவிகிதத்திற்கும் குறைவாக இருக்கும் என்று உணர்கிறேன். இத்தலைப்பினைத் தேர்ந்தெடுக்க பிரத்யேக காரணம் இருக்கிறதா?

சுயசரிதைத் தன்மையான நாவல் என்று அழைப்பதுதான் பொருத்தம். நீங்கள் சொல்வதுபோல ஒருசத வீதம் கற்பனை இருந்தாலும் அது புனைவுதான் என்று ஆகிவிடுகிறது. எழுதும்போது எனக்கே பல சமயங்களில் எங்கே புனைவு முடிகிறது எங்கே உண்மை தொடங்குகிறது என்பதில் சந்தேகம் தோன்றிவிடும். இந்த நாவல் ஒரு முகம் பார்க்கும் கண்ணாடியை துண்டு துண்டாக உடைத்துவிட்டு மீண்டும் திருப்பி ஒட்டிவைத்தது போல என்று சொல்லலாம். சில துண்டுகள் கிடைக்கவில்லை ஆனாலும் முழுக்கண்ணாடி
போன்ற ஒரு தோற்றம் கிடைக்கும். நீங்கள் பார்க்கும்போது அதில் உங்களுடைய முகம்தான் தெரியவேண்டும். என்னுடையது அல்ல.

3. நைரோபியில் வாழ்ந்த சமயம் ஐஸாக் டென்னிஸனை பாதி மொழிபெயர்த்து அதை எரித்துவிட்டீர்கள். பின்னர் எரித்துவிட்டோமே என்று ஒருமுறை கூட
வருந்தவில்லையா?

எழுத்தாளர்கள் தாங்கள் எழுதியதை திருப்தி வராமல் எரிப்பது ஒன்றும் புதுமையானது அல்லவே. ரஸ்ய எழுத்தாளர் கோகொல் தன் இறுதிக் காலத்தில் அவர் எழுதிய Dead Souls இரண்டாம் பகுதியை எரித்தார். Franz Kafka தனது எழுத்தை எரித்துவிடும்படி நண்பரிடம் சொன்னார். ஆனால் நான் எரித்தது என்னுடைய சொந்த எழுத்து அல்ல; மொழிபெயர்ப்புத்தான். திருப்தி ஏற்படாததால் எரித்துவிட்டேன்.

4 ஐஸாக் டென்னிஸனின் நாவல் அல்லது சிறுகதைகளை மறுமுறை மொழிபெயர்த்தீர்களா?

நான் அந்தச் சம்பவத்துக்கு பிறகு ஐஸாக் டெனிஸனை மொழிபெயர்க்கும் முயற்சியில் இறங்கவே இல்லை. அவருடைய Out of Africa நாவலை இன்னும் ஒருவரும் தமிழில் மொழிபெயர்க்கவில்லை என்றே நினைக்கிறேன். அந்த நாவலை படித்தபோது பலமுறை அதில் காணும் சொற்சித்திரங்களை வியந்ததுண்டு. அது அருமையான இலக்கியம், அதற்கு நோபல் பரிசு கிடைக்காமல் போனது எப்படி என்பது எனக்கு புரியவே இல்லை. சமீபத்தில் ஏர்னஸ்ட் ஹெமிங்வே பற்றிய ஒரு குறிப்பை எங்கேயோ படிக்க நேர்ந்தது. அவருக்கு 1954ம் ஆண்டு இலக்கியத்துக்கான நோபல் பரிசு கிடைத்தது. அப்போது அவர் என்ன சொன்னார் தெரியுமா? ‘இந்தப் பரிசு ஐஸாக் டெனிஸனுக்கு
கிடைத்திருந்தால் நான் மேலும் சந்தோசப்பட்டிருப்பேன்.’ எங்கேயாவது நோபல் பரிசு பெறும் எழுத்தாளர் அப்படி சொல்வாரா? அப்பொழுதுதான் ஐஸாக் டெனிஸன்
உண்மையிலேயே ஒரு பெரிய எழுத்தாளர்தான் என்பதை நான் உறுதிப்படுத்திக்கொண்டேன்.

5. கிகீயு மொழியில் இலக்கியங்கள் உண்டெனில் பேசப்பட்ட அல்லது பேசப்படும் நூல், எழுத்தாளர் குறித்து ஏதாவது சொல்லமுடியுமா?

எனக்கு தெரிந்து கிகீயு மொழியில் பழைய இலக்கியங்கள் இல்லை. கென்யாவின் மத்திய பகுதியில் கிகீயு இனத்தவர் வாழ்கிறார்கள். பல ஆயிரம் வருடங்கள் இது பேச்சு மொழியாகவே இருந்தது. பிறகு ஆங்கில எழுத்துருவை பயன்படுத்தி எழுதத் தொடங்கினார்கள். ஆகவே பழைய இலக்கியங்கள் எழுத்துருவில் இருக்கும் என்று எனக்கு தோன்றவில்லை.

Ngugi Wa Thiongo என்பவர் கென்யாவில் பிறந்த புகழ்பெற்ற எழுத்தாளர். இவருடைய Weep Not Child (தமிழில் மொழிபெயர்க்கப்பட்ட தேம்பி அழாதே பாப்பா நாவல்) The River Between நாவல்கள் உலகப் புகழ் பெற்றவை. அமெரிக்க பல்கலைக் கழகம் ஒன்றில் அவர் பேராசிரியராக பணியாற்றுகிறார். வேறு ஒருவரும் செய்யாத ஒரு விசயத்தை இவர் செய்தார். ஆங்கிலத்தில் இவர் எழுதிய புத்தகங்கள் நல்ல விற்பனையாகி இவருக்கு புகழையும் பணத்தையும் சம்பாதித்து கொடுத்தன. ஒடுக்கப்பட்ட தன் இனத்தின் விடுதலைக்காக தான் எழுதும் எழுத்து எதற்காக ஆங்கிலமொழியில் இருக்கவேண்டும் என்று யோசித்தார். இனிமேல் கிகீயு மொழியில் மட்டுமே எழுதுவேன் என்று
சபதம் எடுத்து அப்படியே கிகீயு மொழியில் எழுதவும் தொடங்கினார். அந்த மொழியில் யார் புத்தகம் காசு கொடுத்து வாங்கிப் படிக்கப் போகிறார்கள். ஆகவே அவர் கடைசியாக எழுதிய நாவலை அவரே ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்து வெளியிட்டார். அதன் பெயர் Wizard of the Cow. ஆங்கிலத்தில் எழுதி புகழ் சம்பாதித்துவிட்டு தன் சொந்த
மொழியில் எழுதியவர் இவர் ஒருவரே. அந்த வகையில் இவரிடம் எனக்கு மதிப்பு கூடியிருக்கிறது.

6. இயேசு அராமிக் மொழியில்தான் பேசினாரா? வேறு என்ன மொழியில் எல்லாம் பேசியிருக்கிறார்? ஆதார நூல்கள் ஏதும் உள்ளனவா?
இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு யேசு பெத்லஹாமில் பிறந்து நாசரத்தில் வளர்ந்தார். அவர் வாழ்ந்த காலத்தில் சாதாரண மக்கள் அராமிக் மொழியை
பேசினார்கள். கல்வியாளர்களும், மதகுருமார்களும் ஹீப்ரு மொழியை பேசினார்கள். சில வருடங்களுக்கு முன்னர் மெல் கிப்சன் என்பவர் எடுத்த Passion of Christ படம் வந்திருந்தது. அதில் யேசுவும் சாதாரண மக்களும் அராமிக் மொழியில் பேசுவார்கள். மதகுருமார்கள் ஹீப்ரு மொழியில் பேசுவார்கள். ரோம வீரர்கள் லத்தீன் மொழியில் பேசுவார்கள். படம் முழுக்க ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பு வாசகம் கீழே ஓடிக்கொண்டிருக்கும்.

7. ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்கு கனடா சொர்க்கம் என முடிதிருத்துபவர் சொல்கிறார். ஒடுக்கப்பட்டவருக்கு கனடா என்ன வகையில் சொர்க்கம் எனச் சொல்ல முடியுமா?
ஒடுக்கப்பட்ட, கீழ்மைபடுத்தப்பட்ட, உதாசீனப்படுத்தப்பட்ட ஒரு நாட்டிலிருந்து புலம்பெயர்ந்து வந்து கனடாவில் வாழும் மக்கள் அதை சொர்க்கம்போல உணர்வார்கள். அதைத்தான் அந்த முடிதிருத்தும் நண்பர் சொன்னார். அவர் ஒரு ஒடுக்கப்பட்ட நாட்டிலிருந்து வந்தவர். கனடாவில் சம உரிமை இருக்கிறது. தனிமனித சுதந்திரம் உள்ளது. மத, இன, மொழி நிற வேறுபாடுகள் கிடையாது. இவற்றை நடைமுறைப்படுத்துவதில் மிகக் கவனமாக இருக்கிறார்கள். ஒரேயொரு சின்ன உதாரணம். ஒரு நாட்கூலி வேலையாளும் ஒரு லட்சாதிபதியும் சிறுநீரக மாற்றுச் சிகிச்சைக்கு காத்திருக்கிறார்கள். ஒரு சிறுநீரகம் இருவருக்கும் பொருத்தமாக கிடைக்கிறது. நாட்கூலிக்காரரின் பெயர்
முதலில் இருக்கிறது. சிறுநீரகத்தை அவருக்கே பொருத்துவார்கள். லட்சாதிபதி அடுத்ததிற்காக காத்திருப்பார். இருவருக்குமே சிகிச்சை இலவசம். இங்கே வித்தியாசம் காட்டுவதில்லை, யாவரையும் சமமாகவே நடத்துவார்கள்.

8. தனிநாடு இல்லையென்பது மட்டுமே மொழி அழிதலுக்குக் காரணமாக முடியுமா?

அந்த முடி திருத்துபவர் சொன்னது இதுதான். கிறிஸ்து பிறப்பதற்கு 1000 வருடங்கள் முன்பாகவே அராமிக் மொழியும் ஹீ£ப்ரு மொழியும் செழித்து வளர்ந்தன. இரண்டுக்குமே சம வயது. நாளடைவில் இரண்டு மொழிகளுமே நலிந்தன. 100 வருடங்களுக்கு முன்னர் ஹீப்ரு மொழி எழுத்தில் மட்டுமே வாழ்ந்தது. இன்று 5 மில்லியன் மக்கள் ஹீப்ரு மொழியை பேசுகிறார்கள்; எழுதுகிறார்கள். காரணம் அவர்களுக்கு ஒரு நாடு உருவாக்கப்பட்டது. அந்த நாட்டின் பெயர் இஸ்ரேல். அங்கே அரசகரும மொழி ஹீப்ருதான். யேசு பேசிய அராமிக் மொழிக்கு ஒரு நாடு உருவாக்கப்படவில்லை. ஆகவே அராமிக் மொழி இன்றோ நாளையோ அழிந்துவிடும் நிலையில் உள்ளது. நாடு வேறு, மாநிலம் என்பது வேறு. ஒரு மொழிக்கு நாடு கொடுக்கும் பாதுகாப்பை ஒரு மாநிலம் கொடுக்கமுடியாது. உதாரணமாக அமெரிக்காவின் ஒரு மாநிலமான 13 லட்சம் சனத்தொகை கொண்ட ஹாவாயை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். அங்கே அரசகரும மொழி ஆங்கிலமும் ஹவாயும். ஆனால் வர வர ஹாவாய் மொழி அழிந்துகொண்டு வருகிறது. இப்பொழுது 30,000 மக்களே ஹாவாய் மொழியை பேசுகிறார்கள். இன்னும் நூறு வருடங்களில் ஹாவாய் மொழி இருக்குமா என்பது சந்தேகம்தான். ஆனால் ஐஸ்லாண்ட் நாட்டை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். அவர்களுடைய சனத்தொகை ஆக 300,000 தான். இருந்தாலும் அவர்களுக்கு என்று ஒரு மொழி இருக்கிறது. அதன் பெயர் ஐஸ்லாண்டிக். அந்த நாடு இருக்கும்வரைக்கும் அந்த மொழிக்கு அழிவே இல்லை.

9 ஆதி இலக்கியம் கில் காமேஷ் ஈராக்கில் பிறந்ததா? எதைப் பற்றியது? களிமண் தட்டைகளில் அது இன்றைக்கும் பாதுகாக்கப்படுகின்றதா?

உலகத்தில் மனிதனுடைய முதல் நாகரிகம் தோன்றிய இடம் என்று அழைக்கப்படுவது மெசெப்பொத்தோமியா, இப்போதைய ஈராக். இந்த நாகரிகம் கிறிஸ்து பிறப்பதற்கு
5000 வருடங்களுக்கு முன்பே தோன்றிவிட்டது. இங்கேதான் கி.மு 1700 அளவில் ஹமுராபி என்ற மன்னன் ஆண்டு உலகத்தின் முதல் சட்டத்தை தொகுத்தவன். உருக் என்ற தேசத்தை கில்காமேஷ் என்ற அரசன் கி.மு 2750 – 2500 அளவில் ஆண்டிருக்கலாம் என்று வரலாற்றாசிரியர்கள் கருதுகிறார்கள். அவனைப் பற்றிய காவியம் அதற்கு பின்னர் எழுதப்பட்டது. இதுதான் உலகத்திலேயே எழுத்தில் பாதுகாக்கப்பட்ட ஆதி காவியம். இது எழுதப்பட்டது சுமேரியர்களின் ( cunieform) ஆப்பு எழுத்தில். இன்றுவரை இவை 11 மண் தட்டைகளில் பாதுகாக்கப்பட்டு வருகின்றன. கில்காமேசை ஆங்கிலத்தில் பல தடவை மொழிபெயர்த்திருக்கிறார்கள். சமீபத்தில் வெளியான Stephen Mitchell என்பவருடைய மொழிபெயர்ப்பைத்தான் நான் படித்தேன். ஒரு ஜோசுவா மரத்தின் கீழ் அவர் நின்றபோது காவியத்தின் முதல் வரிகள் மின்னல்போல தன் மூளையில் இறங்கியதாகக் கூறுகிறார். அதைத் தொடர்ந்து மீதி வரிகளை எழுதினாராம். தமிழ் நூல்கள் பல ‘உலகு’ என்று ஆரம்பிக்கும். கம்பராமாயணம், திருக்குறள், சேக்கிழாருடைய
பெரியபுராணம். கில்காமேஷ¤ம் அப்படியே ஆரம்பிக்கிறது.

The one who saw all
I will declare to the world
The one who knew all
I will tell about.

இந்த நூலைப் படித்த பிறகு இதன் தமிழ் மொழிபெயர்ப்பு வந்திருக்கிறதா என்று விசாரித்தேன். ஒருவருக்கும் தெரியவில்லை. ஆனால் க.நா.சு பல வருடங்களுக்கு
முன்னரே இதை தமிழில் மொழிபெயர்த்திருக்கிறார். கில்காமேஷ் பல இடங்களில் எங்கள் பழைய புராணங்களைப் படிப்பது போலவே இருக்கும். கடவுள் அம்சம் கொண்ட மனிதன், மிருக பலம் கொண்ட மனிதன், கடவுளிடம் முறையிடும்போது அவர் ஆணை வசப்படுத்த கணிகையை அனுப்புவது. அடிப்படையில் இரண்டு ஆண்களுக்கிடையில் ஏற்படும் நட்பை சொல்வது.

கதையின் சுருக்கம் இதுதான்:

காவிய நாயகனான கில்காமேஷ் உருக் தேசத்தை ஆண்ட கொடிய அரசன். அவனுடைய அட்டூழியம் தாங்காமல் மக்கள் கடவுளிடம் முறையிட அவர் எங்கிடு என்ற மிருக மனிதனை சிருட்டிக்கிறார். எங்கிடுவை மயக்கி போருக்கு அழைத்துவர பேரழகியான கணிகையை அனுப்புகிறார்கள். கில்காமேசுக்கும் எங்கிடுவுக்கும் இடையில் துவந்த யுத்தம் ஆரம்பமாகி முடிவில்லாமல் நீடித்ததால் அவர்கள் நண்பர்கள் ஆகிறார்கள். மாபெரும் செயல்கள் செய்வதற்காக இருவரும் தேசயாத்திரை சென்றபோது வழியில் ஒரு
ராட்சசனைக் கொல்ல கடவுளர்கள் எங்கிடுவை பழி வாங்கிறார்கள். அவன் இறந்துபோக கில்காமேஷ் துக்கம் தாங்காமல் நீண்டநாள் புலம்புகிறான். இறுதியில்
கில்காமேஷ் ராச உடைகளை களைந்தெறிந்துவிட்டு மிருகத் தோலை அணிந்து மரணம் பற்றிய ஆத்ம விசாரத்தில் நாட்களைக் கழிக்கிறான்.

10. சூனியக்காரன் அத்தியாயத்தில் வரும் மூதாட்டி உயிரிழக்கும் முன்பு சொன்ன கடைசி இரண்டு வார்த்தைகள் என்னவென்று நினைவிருக்கிறதா?
இதுபோன்ற நிகழ்வுகள் நிகழ்கையில், பிறிதொரு நாளில் இவற்றை நினைவுகூரும் தருணங்களில் உங்கள் மனநிலை எப்படி இருக்கும்?

ஒரு சம்பவம் நடக்கும்போது அது பெரிய சம்பவம் என்பது அது நடக்கும்போது தெரிவதில்லை. இன்று அப்படி ஒரு சம்பவம் நடந்திருந்தால் என்ன செய்வேன் என்று யோசித்துப் பார்த்தால் இன்றும் அதையேதான் செய்திருப்பேன் என்று தோன்றுகிறது. நடுக்கடலில் வேறு என்னதான் செய்யமுடியும்?நபகோவின் லொலிற்றா நாவலைப் படித்த ஒரு பேராசிரியர் அதை ஒரு வார்த்தையில் வர்ணித்தார். Helplessness, அதாவது நிர்க்கதி. அந்த நிலையில்தான் அந்த மூதாட்டி இருந்தார். அவருடைய மகனும் இருந்தான். நானும் இருந்தேன். பல வருடங்கள் கழித்து நினைத்துப் பார்க்கும்போதும் வேறு எதாவது செய்திருக்கலாமோ என்று தோன்றுகிறது. மனம் நெகிழ்ச்சியடைகிறது. அந்தப் பெண் மெண்டே மொழியில் பேசியிருப்பார் என்று நினைக்கிறேன். என்ன கூறியிருப்பார்? ‘வணக்கம் விருந்தாளியே’ என்று சொல்லியிருப்பார். அல்லது ‘மகனைக் கூப்பிடு’ என்று
சொல்லியிருப்பார் அல்லது ‘சென்று வருகிறேன்’ என்று சொன்னாரோ, யாருக்கு தெரியும். அந்தப் புதிர் விடுபட்டிவிட்டால் அந்த நினைவும் மறைந்துவிடும் என்று
நினைக்கிறேன்.

11. ஆப்பிரிக்காவில்தான் அதிக காலம் கழித்திருக்கிறீர்கள். ஒவ்வொரு நாடு என மாற்றிச் செல்ல நேர்கையில் மொழிப்பிரச்சினையை எப்படி சமாளித்தீர்கள்?

ஒரு நாட்டிலிருந்து இன்னொரு நாட்டுக்கு மாறும்போது மொழிப்பிரச்சினை ஏற்படுவது தவிர்க்கமுடியாதது. இருபது வார்த்தைகளை மனப்பாடம் செய்துவிட்டால் எப்படியும் சமாளித்துவிடலாம். மீதியை ஆங்கிலத்திலும் சைகை மொழியிலும் பார்த்துக்கொள்ளலாம். அதிலும் என் மனைவி சாமர்த்தியசாலி. எப்படியோ புதுப்புது வார்த்தைகளை மனனம் செய்து புதுநாட்டுக்கு போய்ச் சேர்ந்த சில நாட்களிலேயே சந்தைக்கு போய் பேரம் செய்து சாமான் வாங்கும் அளவுக்கு அறிவை வளர்த்திருப்பார். ஆனால் நாங்கள் உண்மையில் சிரமப்பட்டது சூடான் நாட்டில்தான். அங்கே அரபு மொழி பேசினார்கள். ஆங்கிலக் கலப்பில்லாத சுத்தமான அரபு மொழி என்றால் அதை அங்கேதான் பார்க்கலாம். மற்ற நாடுகளில் கார், சைக்கிள், பாங், ஹொட்டல், ரோடு போன்ற வார்த்தைகளை ஆங்கிலத்தில் சொன்னால் புரிந்துகொள்வார்கள். ஆனால் சூடானில் கார் என்று
சொன்னால் புரியாது, பிளேன் என்று சொன்னால் புரியாது, ஹொட்டல் என்று சொன்னால் புரியாது. அரபு மொழியில்தான் சொல்லவேண்டும். நிறைய அங்கே சிரமப்பட்டோம். ஒரு புது ஆங்கில வார்த்தை வந்தால் உடனுக்குடன் எப்படி ஓர் அரபு வார்த்தையை உண்டாக்கிவிடுவார்களோ தெரியவில்லை. ஆச்சரியமாக இருந்தது. ஒரு முறை நான் சென்னையில் ‘உப்பு, உப்பு’ என்று சொன்னேன். ஒருவருக்கும் புரியவில்லை. ‘சால்ட்’ என்றதும் எல்லோருக்கும் புரிந்தது. அதுதான் எனக்கு ஞாபகத்துக்கு வந்தது.

12. ஆப்பிரிக்காவில் சியாரோ லியோனின் கிழக்குப் பகுதி வைரம் விளையும் பகுதி எனக் குறிப்பிட்டுள்ளீர்கள். வைரம் தேடும் தாய், மகள் குறித்தும் எழுதியிருக்கிறீர்கள். இதுபோன்ற விஷயங்கள் நீங்கள் எழுத வேண்டுமென உங்களைத் தேடி வருவதாக நினைக்கிறீர்களா? நிகழ்ச்சிகள் உங்களுடைய எழுத்தில்
எவ்விதம் முழுமை பெறுகின்றன?

பல சம்பவங்கள் என் மன அடுக்கின் அடியில் போய் கிடக்கும். அந்தச் சம்பவம் நடந்தபோது அது பெரிதாகத் தோன்றியிராது. வேறு ஏதோ ஒரு நிகழ்ச்சியின் போது
அந்த ஞாபகம் திடீரென ஒரு மின்னல்போல கிளம்பி வெளியே வரும். மணலிலே புதைத்து வைத்த ஆமை முட்டை சூரியனின் வெப்பம் கிடைக்கும் சரியான ஒரு
தருணத்திற்கு காத்திருப்பதுபோல ஏதோ ஒரு கணத்தில் இலக்கிய சிருட்டி நடக்கும். ஒரு சிறு தூண்டலில் இது நிகழும். ஓர் ஏழை வேலைக்காரச் சிறுமிக்கு எதிர்பாராத விதமாக ஒரு பட்டுப் பாவாடை கிடைக்கிறது. அவள் தன் கிழிந்த உடைய களைந்துவிட்டு பட்டுப் பாவாடையை அணிந்து சுழன்று சுழன்று ஆடுகிறாள். ஆடை அவள் உடலைச் சுற்றி மூடுவதும் அவள் எதிர்ப்புறம் சுழல மற்ற திசையில் மூடுவதுமாக அவள் அன்று முழுக்க சுழன்று விளையாடினாள். அவள் அழகு இரண்டு மடங்கு கூடியது. அவள் கண்கள் மின்னின. இப்படி ஓர் ஆசிரியர் வர்ணித்து எழுதியிருந்தபோது என்னுடைய மனக்கண் முன்னால் அந்த ஆப்பிரிக்க தாயும் மகளுமே தோன்றினார்கள். அவர்களுடைய புகைப்படம் பல வருடங்களாக என்னிடம் இருந்தது. இப்பவும் எங்கேயாவது பழைய ஆல்பங்களில் இருக்கும். அந்தப் பெண்களின் கண்களில் மின்னிய மகிழ்ச்சியை வேலைக்காரச் சிறுமியின் கதை நினைவூட்டியது. அதைப் படிக்காவிட்டால் நான் ஆப்பிரிக்க தாயையும் மகளையும் மறந்துபோயிருப்பேன்.

13.எந்தவொரு பகுதியிலும் அது துன்பமான நிகழ்வாக இருந்தாலும், அதை பாஸிடிவாக அழுத்தமாக தெளிவான நடையில் சுவாரஸ்யமாகச் சொல்கிறீர்களே,
இப்படி எழுத பிரத்யேகப் பயிற்சி ஏதும் செய்தீர்களா?

அமெரிக்காவில் நோர்மன் மெய்லர் என்ற ஒரு எழுத்தாளர் இருந்தார். அவர்தான் முதன்முதலில் உண்மைக் கதை ஒன்றை சுவாரஸ்யமாக கற்பனைக் கதைபோல எழுதி இலக்கியப்படுத்தியவர். அது ஒரு கொலைகாரனைப் பற்றிய உண்மைக் கதை, பெயர் The Executioner’s Song. அந்த நூலுக்கு புனைவுப் பிரிவில் புலிட்ஸர் பரிசு கிடைத்தது. அந்த வகைப்பட்ட எழுத்தை creative nonfiction என்று சொல்கிறார்கள். அவருக்கு முந்திய காலம் கட்டுரை என்றால் கடுமையான மொழியில் இருக்கும். படிப்பதற்கு
சுவாரஸ்யமாக இருக்காது. அவரைத் தொடர்ந்து அப்படியான கட்டுரைகளை பலர் எழுதினார்கள். மார்க் பவ்டன், அதுல் கவாண்டே போன்றவர்களைச் சொல்லலாம். ஓட்டக்காரர்களை எடுங்கள். சிலர் 100 மீட்டர் ஓட்டத்தில் சிறப்பாக செய்வார்கள். சிலர் 400 மீட்டர் ஓட்டம், சிலர் சிலர் 1000 மீட்டர். இன்னும் சிலர் மரதன் ரேசில் மாத்திரம் ஓடுவதற்கு தங்களை தயார் செய்வார்கள். 100 மீட்டர் ஓட்டக்காரர் 400 மீட்டர் ஓடுவதில்லை. 400 மீட்டர் ஓட்டக்காரர் மரதன் ஓடுவதில்லை. ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொரு திறமையை கோருவது. எழுத்திலும் அப்படித்தான். ஒரு நல்ல எழுத்தாளர் தான் எந்த வகை எழுத்தில் பிரகாசிப்பார் என்று தெரிந்துவைத்து அதிலே பயிற்சி செய்து
சிறப்படைய முடியும். இப்படித்தான் நானும் ஒருவகை எழுத்தை தெரிவு செய்து அப்படி எழுதிக்கொண்டு வருகிறேன். இன்னுமொன்றுண்டு. உலகத்தில் இரண்டு வகையான
இலக்கியப் புத்தகங்கள் இருக்கின்றன. படிப்பதற்கு உதவாத மோசமான மொழியில் எழுதப்பட்ட புத்தகங்களை நான் சொல்லவில்லை. ஒன்று, பக்கம் திருப்பிகள். ஒருவர் படிக்க ஆரம்பித்தால் அவர் பக்கத்தில் இருப்பவருக்கு வேகமாக பக்கம் திருப்பும் சத்தம் கேட்டுக்கொண்டிருக்கும். இரண்டு, படிக்கும் ஆளை சத்தம்போட வைக்கும் புத்தகம். பக்கம் திருப்பும் சத்தம் இராது ஆனால் படிப்பப்வர் ‘ஆ, ஓ’ என்று ஒலி எழுப்பியபடி படிப்பார். அவர் படித்து ரசிக்கும் ஒலி.எனக்கு பக்கம் திருப்பிகள் பிடிக்காது. எழுத்தின் அழகை
அவை ரசிக்கமுடியாமல் செய்துவிடும். நான் இரண்டாம் வகை புத்தகங்களையே தேர்வுசெய்து படிக்கமுயல்வேன். அதுபோலவே எழுதவும் முயற்சிக்கிறேன். ஒரு சொற்தொடரை, வசனத்தை, வார்த்தையை வாசகர் ரசிக்கவேண்டும் என்பது என் விருப்பம். அவர் எழுப்பும் ‘ஆ, ஓ’ சத்தம்தான் ஆகக் கிடைக்காத பரிசு என்று நினைக்கிறேன்.

14.எழுதி வைத்த பிறகு திருத்தம் செய்ய வேண்டும், எடிட் செய்யவேண்டுமென சொல்வதுபோல எழுதி அடித்து சரிசெய்து சரியான பார்மட் வரும்வரை
காத்திருந்து அளிக்கிறீர்களா?

நான் அடிக்கடி யோசிக்கும் விசயம் ஒன்று உண்டு. கம்பனிடம் ஒரு கம்புயூட்டர் இருந்திருந்தால் அவனுடைய படைப்பு எப்படி இருந்திருக்கும். இப்பொழுதெல்லாம் கம்புயூட்டரில் தட்டச்சு செய்யலாம்; வெட்டி ஒட்டலாம். இடம் மாற்றலாம். வார்த்தைகளை தேடி மாற்றலாம். எத்தனைதரம் வேண்டுமானாலும் கம்ப்யூட்டரில் திருத்தி எழுதலாம். ஆனால் கம்பர் ஓலையில் எழுத்தாணியால் எழுதினார். முழுச் செய்யுளையும் மனதிலே கவனம் செய்த பின்னர் ஓலையில் எழுதினார் என்று சொல்கிறார்கள். அதிலே
அவர் அடிக்கவோ திருத்தவோ திருப்பி எழுதவோ இல்லை. அவர் பாடிய 22,000 பாடல்கள் முன்னுக்கு பின் முரணாகவும் இல்லை. இது மனித நிலையில் சாத்தியமே
இல்லை. ஒரு தவநிலையை எட்டி அவர் படைத்திருக்கிறார் என்று பலரும் சொல்லக் கேட்டிருக்கிறேன். இந்த நிலை எல்லோருக்கும் கிட்டுவதில்லை. சில கவிகளுக்கும் எழுத்தாளர்களுக்குமே கிட்டுகிறது. ஆனால் பெரும்பாலான படைப்பாளிகள் தங்கள் எழுத்துக்களை பலதடவை திருப்பி திருப்பி செதுக்கி எழுதுகிறார்கள். சு.ரா, அசோகமித்திரன், மார்க் ட்வெய்ன், ஏர்னஸ்ட் ¦?மிங்வே போன்றவர்கள் திருப்தியான உருவம் கிடைக்குமட்டும் திருத்தங்கள் செய்தார்கள்.முதல் எழுத்தில் நாம் விரும்பிய உருவம்
கிடைப்பதில்லை. அந்த உருவம் கிடைக்க கொஞ்சம் பாடுபடவேண்டும். பல தடவைகள் திருத்திய பிறகும் மனதிலே தோன்றியது பேப்பரில் வராமல் போவதும் உண்டு.

Series Navigation