சுய நிர்ணயத்தில் வாழும் வாழ்வு ஒன்று -1

This entry is part of 39 in the series 20090716_Issue

வெங்கட் சாமிநாதன்


அம்பையைப் பற்றி எண்ணும்போது இப்படித்தான் சொல்லத் தோன்றுகிறது. தன் எண்ணங்கள் படியே எழுதினார். தன் எண்ணங்கள் படியே வாழவும் முடிந்திருக்கிறது அவரால் என்று. என்னதான் சமூகத்தில் ஆட்சி செலுத்தும் நம்பிக்கைகளுக்கும் வாழ்க்கை முறைக்கும் எதிரான சிந்தனைகள் கொண்டிருந்தாலும் அதை வெளிப்படுத்தினாலும், வாழ்க்கை என்னவோ அச் சிந்தனைகளின் நிர்ணயித்த வழியில் வாழமுடிவதில்லை. பெரும்பாலும் அலையாடப் படுகிறோம். அந்த அலையாடல்களினிடையில் தான் ஒருவரது வேறுபட்ட பார்வைகளும் சிந்தனைகளும் வெளிப்படுத்தப் படுகின்றன. நம் திருப்தி அதோடு முடிகின்றது. மற்றபடி வாழ்க்கை மாறுபட்ட சிந்தனைகளை ஒட்டி மாற்றம் பெறுவதற்கு, சமூகத்தின், பெருவாரியான மக்களின் பார்வை மாற்றத்திற்குத் தான் காத்திருக்கவேண்டும். இன்று அப்படித்தான் தோன்றுகிறது. இதைத் தனக்குச் சாத்தியமாக்கிக்கொண்டுள்ள அம்பையை வாழ்த்தவும் தோன்றுகிறது.

ஆனால் இப்படியெல்லாம் அம்பையை முதலில் பார்த்தபோது இப்படி சிந்தனை கொண்ட ஒரு ஜீவனை, அதை வாழ்ந்து காட்டும் பிடிவாதம் கொண்ட ஒரு பெண்ணைப் பார்க்கிறோம் என்றெல்லாம் நினைத்தும் பார்த்ததில்லை. அப்படியெல்லாம் சிந்தனைகள் செல்லவில்லை. எப்போதோ ஒரு நாள், 1969 அல்லது 1970- ஆக இருக்கவேண்டும். தில்லி கன்னாட் ப்ளேஸில், சங்கர் மார்க்கெட்டுக்கு எதிராக நடைபாதை ஓரம் நின்றுகொண்டிருந்தோம். இந்திரா பார்த்த சாரதி, நான், இன்னம் ஒன்றிரண்டு பேர். யாரென்று நினைவில் இல்லை. பின் ஒரு பெண். பார்த்த சாரதி சொன்னார் அந்த பெண்ணிடம். ” உன் கதையைக் கஸ்தூரி ரங்கனிடம் கொடுத்து விட்டேன். மற்றபடி அவர் பொறுப்பு” என்றார். அதற்கு அந்தப் பெண், “சரி. போட்டா சந்தோஷம். பேடாட்டா அது ஒண்ணும் புதுசில்லை. எத்தனையோ பேர் போட மாட்டேன்னு சொல்லிக் கேட்டாச்சு. அதோட இன்னொருத்தர்,” என்று சொல்லி அதை சர்வ சாதாரணமாக எடுத்துக்கொண்டது என் மனதில் பதிந்தது.

ஆனால் அது தில்லி தமிழ் பத்திரிகை கணையாழியில் பிரசுரமாயிற்று. ‘சிறகுகள் முறியும்” என்னும் ஒரு சற்று நீண்ட கதை. தன்னையும் குழந்தைகளையும் காப்பாற்ற இயலாத, தன் கஷ்டங்களையும் புரிந்து கொள்ளாத, அன்பும் கனிவும் கூட இல்லாத கணவன். இப்படி ஒரு வாழ்க்கை தனக்கு விதிக்கப்பட்டதை நினைந்து நொந்து போகிறாள். அன்பும் ஆதரவும் அற்ற இந்த தாம்பத்ய வாழ்க்கைக்கு அவசியமோ அர்த்தமோ இருப்பதாக அவளுக்குத் தோன்றவில்லை. தாம்பத்யம் எந்நிலையிலும் காக்கப்படவேண்டும் என தொன்று தோட்டு வழங்கும் ஒரு தர்மம், நீதி நூல்கள், பெரியவர்கள், சமூகம் எல்லாம் ஏகோபித்து சுமத்தியிருக்கும் ஒன்றை மீறிய அல்ல, தூக்கி எறிந்த அல்ல, வெறும் கேள்விக்குள்ளாக்கிய சமாச்சாரமே கூட இது காறும் அம்பையின் கதைகளை வரவேற்றுப் பரிசும் அளித்து வந்த பத்திரிகைகளுக்கு ஏற்றுக்கொள்ளத் தக்கதாக இருக்கவில்லை.

எனக்கு அது சிறப்பாக எழுதப்பட்ட ஒரு புதிய வாழ்க்கைப் பார்வையாக இருந்தது. வாழ்க்கைப் பார்வை என்றால் ஏதும் லட்சிய உருவாக்கம் இல்லை. வாழும் வாழ்க்கைமீது, மதிப்புகள்மீது கேள்விகள் எழுப்புவதாக இருந்தது. அந்தக் கேள்விக்கு ஏதும் பதில் தரப்படவில்லை. கேள்வி எழுப்பப்பட்டதே சமூகத்தில் ஏற்படும் முதல் சலனம். ஆனால் அந்தக் கேள்வி கேட்கும் உரிமை மறுக்கப்பட்டது வாழ்க்கையின் ஓட்டத்தை மறுப்பதாகியது. இந்தக் கேள்வியும் எனக்கு அந்த சமயத்தில் ஒரு புதிய பாதையாக, ஒரு புதிய குரலாகப் பட்டது. அதாவது சம காலத்தில். பாரதத்தில் வேண்டுமானால் திரௌபதி கேட்டிருக்கலாம். தன்னையும் தன் சகோதரர்களையும் சூதாட்டத்தில் இழந்த பிறகு, என்னைப் பணயம் வைப்பதற்கு எங்கிருந்து உங்களுக்கு அதிகாரம் வந்தது? என்று. மகா பாரதத்தில் கேட்காத கேள்விகளா? புதுமைப் பித்தனின் சாப விமோசனம் கதையில் அகல்யை சீதையைக் கேட்கிறாள், “ராமனா சொன்னான், உன்னை அக்னிப் பிரவேசம் செய்யச் சொல்லி? “ஆமாம்”, என்று பதில் சொல்ல, அகல்யை மீண்டும் கல்லாகிறாள், கௌதமனின் சாபம் இல்லாமலேயே.

தில்லியில் நான் அனேகமாக தினம் மாலைப் பொழுதைக் கழிக்கும் இடம் அந்த சாப்ரு ஹவுஸ் வட்டம் தான். அந்த வட்டத்தை மையமாகக் கொண்ட ஐந்தாறு சாலைகளில் தான் நாடக அரங்குகளும், நடன அரங்குகளும், ஓவிய சிற்பக் காட்சிகளும், இலக்கிய அரங்குகளும் நிறைந்திருக்கும். இப்போதைய சந்தர்ப்பத்தில், சாப்ரூ ஹவுஸில் கே.என்.ராமச்சந்திரன் என்ற என் நண்பர் இருந்தார். க.நா.சு.வுக்கும் எனக்கும் அவர் அரிய நண்பர். தீவிர இடது சாரி சிந்தனையாளர். மணி என்று அறியப்பட்ட ஓவியர் சுப்பிரமணியத்தின் மருமகன். சாப்ரூ ஹவுஸில் School for International Studies-ன் ஆராய்ச்சி மாணவர்களுக்கான தங்கும் விடுதி இருந்தது. அங்கு ஆராய்ச்சி மாணவராக தங்கி இருந்த ராமச்சந்திரனின் அறைக்கு நான் அடிக்கடி செல்வதுண்டு. ஒரு நாள் அவர் சொன்னார், “கணையாழியில் சிறகுகள் முறியும் என்று ஒரு கதை வந்திருக்கிறதாமே. அதை எழுதிய அம்பை, அவரும் ஒரு ஆராய்ச்சி மாணவர், இங்கு தான் பெண்கள் தங்கும் விடுதியில் இருக்கிறார். சந்திக்கலாமா?”, என்றார். அடுத்த ஞாயிற்றுக் கிழமை வருகிறேன், சாவகாசமாகப் பேசலாம் என்று சொல்லிச் சென்றேன். சந்தித்தோம். அந்த ஹாஸ்டலின் பொது வரவேற்பரையில். அவருடைய எழுத்து எனக்குப் பிடித்திருந்ததாகவும், இனி அவர் பிரசுரத்திற்கு கவலைப் படவேண்டாம். கசட தபற என்று ஒரு மாதப் பத்திரிகையுடன் எனக்குத் தொடர்புண்டு. இனி தயக்கம் இல்லாமல் நிறைய எழுதலாம் என்று சொல்லிவிட்டு வந்தேன்.

பின் கதை ஒன்று அவர் எழுதி என்னிடம் கொடுக்க அது எனக்கு பிடித்தும் இருந்தது. அம்மா ஒரு கொலை செய்தாள் என்ற அந்தக் கதையின் தலைப்பே அதிர்ச்சி தருவதான ஒன்று. ‘பெரியவளாகி’ நிற்கும் தன் கறுப்புப் பெண்ணை எந்த மாப்பிள்ளை ஏற்றுக் கொள்ளப் போகிறான்? அவளை எப்படிக் கட்டிக் கொடுக்கப் போகிறோம் என்பது அம்மாவின் பெரும் கவலையாகிப் போகிறது. “‘உனக்கென்னடி இப்படி ஒரு அவசரம்? இப்படி எனக்கு ஒரு பாரமா வந்து சேந்துட்டியே? எப்படீடி உன்னே கரை சேக்கப் போறேன்?” என்று அம்மா நொந்து கொள்வது பெண்ணுக்கு அதிர்ச்சியாக இருக்கிறது. ஆக, ஒரு வீட்டில் ஒரு பெண் என்பவள் கல்யாணச் சந்தைக்கு தயாராக்கப் படும் ஒரு பொருள். அப்பொருள் சந்தையில் எல்லோரும் ஏற்றுக்கொள்ளப்படும் பண்டமாக இருக்கவேண்டும். கறுப்பு நிறத்தவளாக இருப்பது ஒரு பெண் பிறப்பிலேயே இழந்துவிட்ட முதல் தகுதி. இது தான் நடப்புண்மை என்ற போதிலும் அது இப்படி குரூரமான வார்த்தைகளில் சொல்லப்படுவதில்லை. நம் குரூரங்களையெல்லாம் பூசி மெழுக நம்மிடம் வார்த்தைகள் தானா இல்லை? போர்த்தி மறைக்க சம்பிரதாயங்களும் தர்மங்களும் தான் இல்லையா என்ன?

“நாங்கள் வல்லினங்களாக்கும்” என்று உரத்த புதிய பிரகடனங்களோடு வந்த பத்திரிகை கசடதபற. அதற்கேற்ப புதிய பார்வை கள், புதிய குரல்களுக்கான மேடையாக இருக்கவேண்டும் அது என்று நான் விருப்பப் பட்டேன். ஆனால் அம்பையின் கதை உடன் பிரசுரம் பெறவில்லை. ஏதோ ஆசிரியர் குழுக்குள் வாதப் பிரதி வாதங்கள், சர்ச்சைகள் நடப்பதாகத் தெரிந்தது. இது போல் தான் இந்திரா பார்த்த சாரதியின் ‘மழை’ மேடையேறிய முதல் தமிழ் நாடகம் அதன் நாடகப் பிரதியையும் கசட தபறவுக்கு அனுப்பி வைக்கச் செய்தேன். ந.முத்துசாமி அதற்கு முன் நடையில் சில நாடகங்கள் எழுதியிருந்தாலும், அவை மேடையேறவில்லை. நடையில் வெளிவந்த ந. முத்துசாமியின் காலம் காலமாக தான் முதன் முறையாக தமிழில் ஒரு கனமான (serious) நாடக முயற்சி. அதை நான் ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்து தில்லியிலிருந்து வந்து கொண்டிருந்த ஒரே நாடக இதழான Enact-ல் வெளிவந்தது. ஆனால் இங்கு கசடதபறவில் மழையின் பிரசுரத்திலும் தகராறு. மாதங்கள் பலவாயின. “இவன் யார் தில்லியில் உட்கார்ந்து கொண்டு நம்மை ஆள்வதற்கு?” என்பது போன்ற ஒரு மனோபாவம் அவர்களிடையே பரவியிருந்ததாகத் தெரிந்தது. பின் நான் வெறுப்புற்று அப்பத்திரிகையுடன் என் பிணைப்பைத் துண்டித்துக் கொண்ட பிறகு தான் மழை, அம்பையின் கதை, எல்லாமே பிரசுரமாயின. வேண்டா வெறுப்பாக ஏதோ நிர்ப்பந்தத்தில் பிரசுரமான அந்தக் கதை இலக்கிய சிந்தனை என்ற அமைப்பின் பரிசு பெற்றது. எனக்கு அதில் மிகுந்த சந்தோஷம். அதன் பிறகு கசடதபறவினரிடையே அம்பை ஒரு ‘சினிமா ஸ்டார்’ அந்தஸ்து பெற்று விட்டார். தன் தமிழில் பெண் எழுத்தாளர்களைப் பற்றிய தன் ஆராய்ச்சியின் கள ஆராய்வுக்காக அம்பை சென்னை சென்றிருந்த போது அவர்களைப் பார்க்கச் சென்றிருந்த போது, ஏதோ த்ரிஷா அவர்களிடையே குதித்து “என்ன, எப்படி இருக்கீங்க?,” என்று புன்சிரிப்புடன் கேட்டு விட்டது போல, நிலை குலைந்து போய்விட்டார்கள். அந்தக் கதை பின்னால் அவசியம் ஏற்பட்டால்.

இன்னொரு விவரத்தையும் சொல்ல வேண்டும். 1975-76-ல் என்று நினைக்கிறேன். அம்பையோடு என் உறவில் ஒரு முறிவு ஏற்பட்டு வருஷங்களாகிவிட்டன. காரணம் எல்லாம் அந்தக் கதை என்று நான் சற்று முன் சொன்னதன் தொடர்ச்சிதான். அம்பை அப்போது விஷ்ணுவை மணந்து பம்பாய் சென்றாகிவிட்டது. தில்லியில் இருந்த க.நா.சு வுக்கும் கூட என்னோடு உறவு கசந்து போயிருந்தது. அப்படிப்பட்ட நிலையில் தான் ஒரு நாள் திடீரென எனக்கு க.நா.சுவிடமிருந்து தொலைபேசியில் அழைப்பு வந்தது. Authors Guild of India வுக்காக ஒரு சிறுகதைத் தொகுப்பு, இன்றைய தமிழ்ச் சிறுகதைத் தொகுப்பு அவரது பொறுப்பில் வரவிருக்கிறதென்றும், அதற்கு நான் மூன்று தமிழ் எழுத்தளர்களையும் அவர்கள் கதைகளையும் தேர்ந்து அவற்றை மொழிபெயர்த்தும் தரவேண்டும் என்றும் சொன்னார். இது தான் க.நா.சு. இது நாம் மறந்துவிட்ட க.நா.சு. நம்மிடையே இல்லாத குணம். என் எழுத்தாளர் தேர்வுக்கும், கதைகளின் தேர்வுக்கும், மொழிபெயர்ப்புக்கும் அவர் மாறு சொல்லவில்லை. சொல்லவேண்டிய அவசியம் இல்லை. நான் தேர்ந்தெடுத்த மூன்று கதைகளில் ஒன்று அம்பையின் அம்மா ஒரு கொலை செய்தாள். மற்றொன்றையும் சொல்லிவிடலாம். தர்மூ சிவராமூவின் (பிரமிள்) சந்திப்பு. அப்போது சிவராமூ அழித்தொழிக்க கங்கணம் கட்டிக்கொண்ட பிரகிருதிகளில் நானும் ஒருவனாகிவிட்டிருந்தேன். இந்த மொழிபெயர்ப்பு பின்னால் தில்லியிலிருந்து வெளிவந்துகொண்டிருந்த மனுஷி என்ற ஆங்கில பெண்ணிய பத்திரிகையில் வெளிவந்தது. அது எப்படி அப்பத்திரிகைக்கு கிடைத்தது என்பது எனக்குத் தெரியாது எதற்காகச் சொல்ல வந்தேன் என்றால் அந்தச் சிறுகதை பல இடங்களில் பரவலான கவனிப்புக்கு அன்றே ஆளானது என்பதைச் சொல்லத் தான்.

அம்மா ஒரு கொலை செய்தாள் என்ற தலைப்புத்தான் திடுக்கிட வைக்குமே தவிர, கதை ஒரு குடும்பத்தில் நடக்கும் நிகழ்வையும் அது எம்மாதிரியான எதிர்வினைகளைப் பிறப்பிக்கிறது என்பதையும் தான் சொல்கிறது. இவற்றில் ஏதும் பெண்ணியம் என்று அடையாளப்படுத்தக்கூடும் அம்சம் எதுவும் இல்லை. ஆனால் இவை பெண் சார்ந்தவை. இந்நிலைகள் பேசப்படாதவை. மௌனமாக சகித்துக் கொள்ளப்படுபவை. யாரும் கேள்விகள் எழுப்புவது இல்லை. அம்பையின் எழுத்தில் அவை எடுத்துச் சொல்லப்பட்டன. கேள்விகள் உள்ளுறைந்தவை. எழுப்பப்படாவிட்டாலும். இவை ஆரம்பங்கள். வரும் நாட்களில்தான் அம்பை கேள்விகள் கேட்கத் தொடங்குவார் பின் வரும் எழுத்துக்களில். கசடதபற வுடன் என் உறவைத் துண்டித்துக்கொண்டதும், அ· என்ற பத்திரிகை தோன்றியது. அதில் அம்பையின் பயங்கள் என்ற நாடகம் வெளிவருகிறது. இதுகாறும் அம்பை நடப்பு வாழ்க்கையின் இயல்பை சித்தரித்தாரே ஒழிய அதில் காணும் கேள்விகளை முன் வைத்தாரே ஒழிய, தன் பெண்ணிய பாத்திரம் தன் சுதந்திரத்துடன் எப்படி செயல் படுவாள் என்று சொல்வதில் முனையவில்லை. பயம் என்ற அந்த நாடகத்தில் தான் அம்பை ஒரு பெண்ணிய எழுத்தாளராக காட்டிக்கொள்கிறாரோ என்று எனக்குத் தோன்றியது. நாடகத்தில் வரும் பெண்ணின் தேர்வு இயல்பான தேர்வாகத் தோன்றவில்லை. அம்பை தந்த தேர்வோ என்று தோன்றும். ஆனால் அதில் சீற்றம் இல்லை. தேர்வில் இருந்தது இரக்கம். பலமற்றவனும் தற்கொலை எண்ணங்களுக்கு ஆட்பட்டவனுக்கு இரக்கப்பட்டு அவனைத் தேர்ந்து கொள்வது அசாதாரனமான ஒன்று.

அந்நாட்களில் தஞ்சை பிரகாஷ் என்னிடம் மிகவும் அன்னியோன்யம் கொண்ட நண்பர். வேடிக்கையும் சுவாரஸ்யமுமான மனிதர்.எழுத்தாளர் என்று தன்னைக் காட்டிக்கொள்ளாமல் நிறைய எழுதித் தன்னிடமே வைத்துக்கொண்டார் என்பது பின்னர் தான் தெரிய வந்தது. அவர் தான் புத்தக வெளியீட்டில் இறங்கப் போவதாகவும் அதற்கு என் ஆலோசனைகள் வேண்டும் என்றார். அந்த சமயத்தில் அவருடையதோ என்னுடையதோ எழுத்துக்கள் எதுவும் புத்தகமாக வெளிவரவில்லை. அம்பையின் பெயரைச் சொன்னேன். பின் அம்பையிடமும் தன் கதைகளை பிரகாஷ¤க்கு அனுப்பச் சொன்னேன். அப்படித்தான் அம்பையின் இரண்டாம் கட்ட எழுத்தின் முதல் சிறுகதைத் தொகுப்பு ‘சிறகுகள் முறியும்”(1976) வெளிவந்தது. பிரகாஷ் என்னுடையதோ அவருடையதோ எழுத்துக்களைப் பற்றிக் கவலைப் படவில்லை. மூன்று புத்தகங்கள் வெளியிட்டார். அம்பையின் சிறகுகள் முறியும் தவிர கி.ராஜநாராயணனின் சிறுகதைத் தொகுப்பு ஒன்றும், மூன்றாவது இப்போது என் நினைவில் இல்லை.

இப்போது தான் அம்பையின் தீவிர பெண்ணிய சிந்தனைகள் வெளிவரத் தொடங்கு கின்றன. அதைப் பெண்ணியம் என்று அடையாளப்படுத்துவதில் அம்பைக்கு ஒப்புதல் இராது. அவர் தன்னைப் பெண் எழுத்தாளர் என்று அடையாளப்படுத்துவதையே தீவிரமாக வெறுப்பவர். தன்னை மட்டுமல்ல. வேறு எந்தப் பெண் எழுத்தாளரையும் தான். அவரது சிந்தனைகளும் பெண்ணிய சிந்தனைகள் என்று லேபிள் ஒட்டுவதில் சம்மதம் இராது தான். ஆண்கள் தம் அதிகாரத்தில் பெண்களைப் பிரித்து அவர்களுக்கென தனிப்பட்ட நியாயங்களையும் தர்மங்களையும் உருவாக்கிக்கொடுத்துள்ளதை மறுப்பது, ஒரு ஒதுக்கீட்டை மறுப்பது, தனித்த லேபிளை ஒட்டிக்கொள்வதாகாது. ஆண்கள் கறுப்பாக இருந்தால் அது பிரச்சினையே இல்லையா? பெண்களுக்குத் தான் கறுப்பு ஒரு தகுதி இழப்பா? திராவிடக் கழகத்தவர்கள் கூட ஆரிய மாயையிலிருந்து விடுபட்டதாக சொல்லிக்கொண்டாலும், அவர்கள் கதைகளில் வரும் பெண்கள் எல்லோரும் செக்கச் சிவந்த அழகிகள் தான். அந்தக்காலத்து பொன்னி, இன்றைய குங்குமம் இதழ்களில் யாரும் கறுப்பு அழகிகளைக் கண்டதுண்டா? பாரதி தாசன் கூட,

கோவைப் பழமும் சிவக்கும்,
கோதை இதழும் சிவக்கும்,

என்று சிவப்பின் கவர்ச்சியில் தான் தன் கவிதைப் பெருக்கைக் காண்கிறார். கண்ணகிக்குச் சிலை எழுப்பினாலும், புதுக் காவியம் எழுதினாலும், கற்பு பெண்களுக்குத் தான். ஆண்களுக்கு அல்ல. அவர்களுக்கு பெண்கள் conquests. அந்த எழுபதுகளின் enfant terrible ஆன ஜெயகாந்தன் ஆனந்த விகடனில் ‘அக்னிப் பிரவேசம்’ எழுதி தமிழ் நாட்டையே புரட்சிக் கனலில் கொழுந்து விட்டெரியச் செய்தார். எவ்வளவு மறுப்புகள், கண்டனங்கள் பெண்களிடமிருந்து!. “தலையில் தண்ணீரைக் கொட்டினால் அவள் புனிதமாகிவிடுவாளா?” என்று கொதித் தெழுகின்றனர் தமிழ் நாட்டு கண்ணகித் தெய்வத்தை ஆராதித்த பெண்கள். ஜெயகாந்தனும் மகிழ்ந்து போகிறார், தாம் விதைத்த புரட்சி விதைகள் முளைவிட்டது கண்டது. அம்பையின் கேள்வி, அவள் ஏன் புனிதமாக்கப் படவேண்டும்? இரண்டு பேர் சமுதாயம் வகுத்த வரம்பை மீறுகிறார்கள். ஆனால் பெண்தான் புனிதம் இழக்கிறாளா? சம்பந்தப்பட்ட ஆண் தன் புனிதத்தை இழக்கவில்லையா? பின் ஏன் அதைத் தொடர்ந்து எழுதப்பட்ட நாவலில் தன் புனிதத்தைக் கெடுத்தவனிடமே ஆசை கொண்டு அலைகிறாள்? இது ஜெயகாந்தனின் ஆண். அந்தப் பெண்ணும் ஜெயகாந்தனின் கற்பனை தான். பாவை விளக்கு என்று அதற்குச் சில வருடங்களுக்கு முன் வந்த ஒரு மிகப் பிராபல்யமும் பத்திரிகைக்கு வணிக வெற்றியும் தந்த ஒரு தொடர் கதை. அதில் ஒரு தொடர் கதை எழுத்தாளர் தான் கதாநாயகர். அவரை நான்கு பெண்கள் காதலிப்பார்கள். இந்தக் கதையையே ஒரு பெண் எழுத்தாளர் பாத்திரங்களை மாற்றி எழுதியிருந்தால் என்ன ஆயிருக்கும்? இவரும் கற்பனைக் கனவுகளில் ஆழ்ந்தவர். Enfant terrible-ம் கற்பனைகளில் ஆழ்ந்தவர் தான். பெண்களுக்கான இழந்த உரிமையைப் பற்றிப் பேச கற்பனைகள் தேவை இல்லை. அன்றாட இயல்பு வாழ்க்கையிலேயே அடைக்கப்பட்ட குரலின் தவிப்பே இழந்த உரிமைகளுக்கான உரத்த குரலும் ஆகும்.

Series Navigation