ஊமைச் செந்நாய் சிறுகதையை வைத்து ஜெயமோகனுடன் ஓர் உரையாடல் – 2

This entry is part of 30 in the series 20090219_Issue

அ.முத்துலிங்கம்


நான்: எழுத்து துறையைப் பற்றி சொல்லுங்கள். ப்ரான்ஸ் காஃப்கா இறப்பதற்கு முன்னர் தன் நண்பருக்கு எழுதிய கடிதத்தில் தன்னுடைய கடிதங்கள், நாட்குறிப்புகள், கையெழுத்துப் பிரதிகள் என்று அனைத்தையும் எரித்துவிடச்சொல்லி வேண்டினார். ஆனால் நண்பர் அந்த வேண்டுகோளை நிறைவேற்றாததால் இலக்கியம் தப்பியது. உலகம் எவ்வளவுதான் மதித்தாலும் காஃப்கா தன் எழுத்தை மதிக்கவில்லை. தான் இந்த துறைக்கு தவறுதலாக வந்துவிட்டதாகவே இறுதிவரை நினைத்தார்.
நீங்கள் எழுத்து துறைக்கு எப்படி வந்தீர்கள்? திட்டமிட்டு எழுத வந்தீர்களா அல்லது தற்செயலானதா?

ஜெ: நான் என் உளச்சிக்கல்களை எழுத்துமூலம் தீர்த்துக்கொள்ள முடியும் என்றுதான் எழுத வந்தேன். வெறிபிடித்தது போல எழுதி என் மொழி வடிவத்தைக் கண்டுகொண்டேன். எழுதுவது எனக்கு ஒரு சுய கண்டடைதல். தியானம். என் யோகசாதகம் அதுவே. என் வாழ்க்கையை இனிமையாகக் கழிக்கும் வழியும்கூட. ஆகவே நான் எழுதுகிறேன். ஒரு ஓட்டப்பந்தயவீரன் அவனால் முடிந்தவரை வேகமாக ஓட முயல்வதுபோல முடிந்தவரை உச்சத்தை அடைய முயல்கிறேன். அளவிலும் தரத்திலும்.

நான்: அசிமோவ் தன்னுடைய 21வது வயதில் Nightfall என்னும் சிறுகதையை எழுதினார். அதற்கு பின்னர் 51 வருடங்கள் தொடர்ந்து நூற்றுக்கணக்கான சிறுகதைகள் எழுதினார். ஆனால் அவரால் Nightfall சிறுகதையின் உச்சத்தை தாண்டமுடியவில்லை. அறிவியல் சிறுகதைகளில் அது இன்றைக்கும் ஒரு மைல்கல். ஆனால் கோகொலின் எழுத்து தரம் வரவர அதிகமாகிக்கொண்டே வந்திருக்கிறது. அவர் கடைசியாக எழுதிய The Overcoat சிறுகதை மூலமே அவர் இன்றும் நினைவுகூரப்படுகிறார். உங்கள் விசயத்தில் வயது ஏற ஏற படைப்பூக்கம் குறையுமா அல்லது கூடுமா? முந்திய படைப்புகளை தாண்டி உங்கள் படைப்புகள் மேலும் உயர்ந்த தரத்துடன் வெளிவரும் என்று எதிர்பார்க்கலாமா?

ஜெ: முதுமையில் இப்படி எழுதுவேனா என்று கேட்டால் எழுதலாம். எழுதாமலும் போகலாம். என்னைப் பொறுத்தவரை எழுத்து என் கடைசி இலக்கு அல்ல. எழுத்தாளனாக இருப்பது என் திட்டமும் அல்ல. எழுத்து ஏணி மாதிரி. ஏணியிலேயே நின்றுகொண்டிருப்பதைவிட மேலே ஏறிவிட்டால் நல்லதுதானே?

நான்: எழுத்தாளர் ஜேம்ஸ் ஜோய்ஸ் பற்றி ஒரு விசயம் ஞாபகத்துக்கு வருகிறது. அவர் அப்பொழுது யூலிசிஸ் நாவலை எழுதிக்கொண்டிருந்தார். அந்த நாவல் எழுதுவதற்கு அவர் பொறாமை உணர்வை முழுமையாக அனுபவிக்கவேண்டும். தன் மனைவியை யாருடனாவது தொடர்பு வைக்கச்சொல்லி வற்புறுத்தினார். மனைவி மறுத்துவிட்டார். தன்னால் உச்சமான பொறாமை உணர்ச்சியை நேரடியாக அனுபவிக்காமல் அதை நாவலில் சித்தரிக்கமுடியாது என்பது அவர் வாதம். ஆனால் உங்கள் கதைகளில் எல்லாவிதமான உணர்ச்சிகளும் தத்ரூபமாக பதிவாகின்றன. ஏராளமான அக அனுபவங்களும் புற அனுபவங்களும் கட்டுரை, நாவல், சிறுகதைகள் வழியாக வெளிப்பட்டவண்ணமே இருக்கின்றன. இந்த வேகத்தில் நீங்கள் படைத்தால் விரைவில் எல்லாமே முடிந்து எழுத ஒன்றுமே இல்லாமல் போய்விடும் என்று பயம் உங்களுக்கு ஏற்படுவதில்லையா?

ஜெ: இல்லை. என் அக அனுபவங்களில் சிறு பகுதியை மட்டுமே எழுதியிருக்கிறேன். புற அனுபவங்களிலும் பெரும்பகுதியை எழுதியதில்லை என்பதே உண்மை. உதாரணமாக என் பெற்றோர் தற்கொலை செய்துகொண்டார்கள். எவ்வளவு பெரிய நிகழ்ச்சி அது? இன்றுவரை அது என் படைப்புகளில் வந்ததில்லை. இனிமேல்தான் அதை நான் எழுதவேண்டும். எந்த மனிதனுக்கும் வாழ்க்கையனுபவங்கள் எழுதித்தீராது. நான் ஓயாது பயணம் செய்பவன். ஓயாது வாழ்க்கையை எதிர்கொள்பவன். எழுதும் ஆற்றல் தீர்ந்து போகலாம். எழுதுவதற்கான தேடல் முற்றுபெறலாம். அனுபவம் தீர்ந்துபோய் யாருமே எழுதாமல் ஆவதில்லை

நான்: சில வருடங்களுக்கு முன்னர் ஜாக்கிசான் நடித்த Shangai Noon திரைப்படம் பார்த்தேன். 19ம் நூற்றாண்டில் சீனாவிலிருந்து கடத்திவரப்பட்ட அரசகுமாரியை மீட்பதற்காக அனுப்பப்பட்ட அரண்மனை சேவகனாக ஜாக்கிசான் வருகிறார். அரசவிசுவாசம் என்பது அவர் ரத்தத்தில் ஊறியிருப்பதால் மனச்சாட்சிக்கு விரோதமாக அரசகட்டளைக்கு அடிபணிவார். அரசகட்டளைக்கு பணியவேண்டும் என்பது அவர் உயிரணுக்களில் எழுதிவைத்திருந்தது. உங்கள் ஊமைச் செந்நாய் கதையில் வரும் அடிமையின் செயல்பாடும் அப்படித்தான், வியப்பாக இருக்கிறது. என்னதான் கொடூரமான முறையில் நடத்தப்பட்டாலும் அவன் எசமானுக்கு விசுவாசமானவனாகவே நடந்துகொள்கிறான். இந்த ஆண்டான் – அடிமை உறவுதான் கதையின் அடிநாதமா?

ஜெ: என்னை ரொம்ப நாளாகவே நான் ஏற்கனவே சொன்ன ஆதிவாசியின் நீலக்கண்கள் தொந்திரவு செய்தபடியே இருந்தன. ஆண்டான் அடிமை உறவு என்பது அநாதியானது. எல்லா விதமான சமூகங்களிலும் ஏதோ ஓர் உருவத்தில் இன்றுவரை இந்த ஆண்டான் அடிமை உறவு தொடர்ந்து கொண்டேயிருக்கிறது. சமூக மாற்றங்கள் நிகழ்ந்தாலும் அடிப்படையில் இந்த உறவு மாறுவதில்லை. ஒரு மேலதிகாரி – கீழதிகாரி, ஆபிஸர் – பியூன் இப்படி. ஆண்டானுக்கு ஒரு அடிமை தேவை. அடிமைக்கும் ஒரு கடமை இருக்கு. இந்த ஆண்டானுடைய மனநிலைக்குள் என்ன இருக்கும்? இந்த அடிமையின் மனதுக்குள் என்ன நடக்கிறது? இன்னொரு மனிதனை நாயிலும் கேவலமாக, குரூரமாக நடத்தும் ஆண்டானின் மனதுக்குள் ஏதோவொரு குற்றவுணர்வு இருந்துகொண்டேயிருக்கும். எவ்வளவுதான் அடிமைத்தனமாக, விசுவாசமாக உழைத்தாலும் அந்த அடிமையின் ஆழ்மனதுக்குள்ளும் ஒரு பழிவாங்கும் குரூரம் பதுங்கியிருக்கும். இவற்றை இந்தக் கதையின் மூலம் வெளிக்கொணரலாம் என்று நினைத்தேன்.

நான்: ஊமைச் செந்நாய் கதையின் முடிவைப் பற்றி பல விவாதங்கள் இப்பவும் நடந்துகொண்டிருக்கின்றன. ஏர்நெஸ்ட் ஹெமிங்வே எழுதிய Old Man and the Sea நாவல் அவருக்கு நோபல் பரிசை பெற்றுக்கொடுத்தது. அவர் எழுதிய நாவல்களில் அது கடைசி காலத்தில் எழுதப்பட்டது, 100க்கு சற்று கூடிய பக்கங்கள் கொண்டது. அதை நாவல் என்றுகூடச் சொல்லமுடியாது, நீளமான சிறுகதை என்று சொன்னால்கூட பொருத்தம்தான். ஹெமிங்வேயுடைய சாண்டியாகோ கிழவன் வெற்றி பெற்றானா, தோல்வியடைந்தானா? வெற்றியும் தோல்வியும் அவனுக்கு கலந்து வருகிறது. வாழ்க்கையில் முழு வெற்றி இல்லை, முழு தோல்வியும் கிடையாது. உங்கள் கதையில்
‘நரகத்துக்கு போ’ என்று சொல்லிவிட்டு அடிமை இறுதியில் மரணத்தை தழுவும் இடம் தோல்வியும் வெற்றியும் கலந்தே வருகிறது. இந்த அருமையான முடிவு கதை நகர்வில் தானாகவே உண்டானதா?

ஜெ: இந்தக் கதை வெளியான பிறகு நிறைய கேள்விகள் வந்தன. அவர்களுக்கு பதில் சொல்ல நான் கதையை திருப்பி படித்தேன். கடைசி முடிவுக்கான விதை ஆரம்பத்திலேயே விழுந்துவிட்டது. துரை தூங்கும்போது அடிமை அவன் துப்பாக்கியை தூக்கி இலக்கு பார்ப்பான். அவன் சாராயத்தை திருடிக் குடிப்பான். எவ்வளவு விசுவாசியாக இருந்தாலும் அந்த அடிமையின் அடிமனதில் ஒரு வெறுப்பு வளர்ந்து கொண்டே வருகிறது. ஒரு பழிவாங்கும் உணர்வுதான். இப்படி முடிவு வரவேண்டும் என்று பிளான் பண்ணி நான் கதை எழுதவில்லை. அதை அதன் போக்கில் விட்டு எழுதியதுதான். 22 வருடத்திற்கு முன் என்று நினைக்கிறேன், காட்டுக்குள் நான் ஒரு பாறையின் மேலே ஏறி நிற்கிறேன். அப்ப காடு அசைகிறது. என்னவென்று பார்த்தால் நான் நிற்கும் பறைதான் அசைந்தது. அந்த அனுபவம்தான் கடைசியில் வருகிறது. பாறையில் இருந்து அடிமை வழுக்கிவிழுந்தபோது தவிட்டைச் செடியை பிடித்து தொங்குகிறான். கீழே அதலபாதாளம். துரை ஓடிவந்து பெல்ட்டை எறிகிறார். அவன் அதைப் பிடித்து ஏறி தப்பிக்கொள்ளலாம். இந்த மனிதனின் பெல்ட்டைப் பிடித்து ஏறிப்போய் நான் வாழவேண்டுமா? ரொம்ப அடியிலிருந்து அவனை மீறி வரும் முடிவு அது. ஒருவனுடைய பிரியத்தை, கருணையை பெருந்தன்மையை மூர்க்கமாக நிராகரிப்பது என்பது சாவையும் தாண்டிய ஒரு பெரிய தண்டனை துரைக்கு.

நான்: ஆனால் அந்த துரை, பாம்பு கடித்த அன்றிரவு அடிமையிடம் சொன்ன வார்த்தைகள் அவனுடைய மறுபக்கத்தைக் காட்டின அல்லவா?

ஜெ: இந்தியாவை போர்த்துக்கீசர், பிரெஞ்சு, பிரிட்டிஷ் எல்லோருமே ஆண்டார்கள். இந்த இடத்தில் பிரிட்டிஷாரின் நல்ல குணம் தெரிய வருகிறது. போர்த்துக்கீயர்களிடமோ, பிரெஞ்சுக்காரர்களிடமோ இந்தப் பண்பு கிடையாது. துரை அந்த இரவில் அடிமையிடம் மனம்விட்டு பேசுவார். ‘எங்கள் சமூகத்தில் நாங்களும் கடைப்படவர்கள்தான். ஒரு நல்ல குடும்பத்துப்பெண் எங்களை ஏறிட்டும் பார்க்கமாட்டாள். அதனாலேயே உங்களை வெறுக்கிறோம். சாட்டையால் அடிக்கிறோம். ஆனால் நான் கெட்டவனல்ல.’ இதுதான் உண்மையான பிரிட்டிஷ்காரனின் பண்பு.

நான்: சரி, சந்தைப்படுத்துதலுக்கு வருவோம். சி.சு.செல்லப்பா தன் நூல்களை ஊர் ஊராக எடுத்துச் சென்று தானே விற்று வந்தார் என்பது உங்களுக்குத் தெரியும். அவருக்கு பணம் தேவைப்பட்டது மட்டுமல்ல காரணம். நூல்களைப் பதிப்பித்தால் போதாது அவை வாசகருக்கும் போய்ச்சேரவேண்டும் என்ற நல்லெண்ணமும்தான்.
சார்ல்ஸ் டிக்கன்ஸ் எழுத்தில் மட்டும் திறமை காட்டவில்லை. சந்தைப்படுத்துவதிலும் வல்லவராய் இருந்தார். அவருடைய புத்தகங்கள் அனைத்தும் அவர் காலத்திலேயே அமோகமாக விற்றன. அவருடைய தொடர்நாவல் பத்திரிகைகளில் வெளியானபோது அந்தப் பத்திரிகையை காவிய கப்பல்கள் நியூயோர்க் துறைமுகத்தை அடையும்போது 6000 வாசகர்கள் அந்தக் காலத்திலேயே காத்துக்கொண்டிருப்பார்களாம். சார்ல்ஸ் டிக்கன்ஸ் இறந்தபோது அவருடைய புத்தக வருமானச் சேமிப்பு 93000 பவுண்டுகளாக ( இன்றைய மதிப்பில் ஒரு கோடி டொலர்கள்) இருந்தது. எழுத்தாளருக்கு பணம் தேவை, அத்துடன் அவருடைய நூல்கள் வாசகரையும் சென்று அடையவேண்டும். நீங்கள் ஏன் உங்கள் நூல்களை சந்தைப்படுத்துவதைப் பற்றி யோசிப்பதில்லை?

ஜெ: சந்தைப்படுத்துவதில் ஈடுபட்டால் படைப்பூக்கத்தை இழந்துவிடவேண்டியதுதான். நான் அன்றாட வாழ்க்கையின் சாதாரண செயல்களைக் கூட செய்வதை தவிர்க்கிறேன். எழுத்து, பயணம் இவ்விரண்டுமே என் வாழ்க்கை. வேறு எதைச்செய்தாலும் என்னுடைய எழுத்து ஆற்றலின் ஒரு பகுதியை கழித்துக்கொள்கிறேன். இந்நிலையில் என் எழுத்தை ‘புரமோட்’ செய்ய நான் முயல்வெதென்பது என்னை நானே அழிப்பதற்குச் சமம். அதுவும் படைப்பூக்கம் வேகமாக இருந்துகொண்டிருக்கும் இந்த காலகட்டத்தில் அதையெல்லாம் செய்வதென்பது மிக மிக தவறான செயல். இப்போது என் நேரத்தின் கவனத்தின் ஒவ்வொரு துளியும் இலக்கியத்துக்கு மட்டுமே உரியது.

நான்: ஆங்கிலத்தில் எழுதும் இந்தியர்கள் சந்தைப்படுத்துவதால் பெரும் பிரபலமடைந்துவிடுகிறார்களே?

ஜெ: மேலைநாடுகளில் புகழ்பெறும் இந்திய இலக்கியம் ஒரு குறிப்பிட்ட வகையானது. அவர்களுக்கு இந்தியாவைப்பற்றி இரு மனப்பிம்பங்கள் உள்ளன. (ஒன்று) இந்தியா ‘பாக’ மத நம்பிக்கையால் கண்மூடிப்பழக்கங்கள் கொண்டு சீரழிந்த நிலையில் இருக்கும் ஒரு தேசம். இது அங்கே செல்லும் இந்திய பாதிரிகள் உண்டாக்குவது. (இரண்டு) இந்தியா ஐரோப்பியர் விட்டுச்சென்றபின் அழிந்துகொன்டிருக்கிறது. சல்மான் ருஷ்டி முதல் இப்போது அரவிந் அடிகா வரை எல்லா எழுத்துகளிலும் உள்ள பொது அம்சம் என்பது ‘இந்தியாவைப் பழித்தல்’ தான். இந்தக் காரணத்தால்தான் நமது ஆங்கில இந்திய எழுத்தாளர்கள் பெரும் புகழ் பெறுகிறார்கள். தாராசங்கர் பானர்ஜி போன்ற மேதைகள் கூட அங்கீகாரம் பெறுவதில்லை. மேலைநாட்டு இலக்கிய வாசகர்கள் இந்திய இலக்கியம் என்பது ஆங்கில இந்திய எழுத்து மட்டுமே என நம்ப விரும்புகிறார்கள். மேலைநாட்டில் புகழ்பெற்ற இந்திய இலக்கியங்கள் கூட இந்த எதிர் மறைப் பண்பு கொண்டவை. இந்தியாவை இருட்டாகக் காட்டக்கூடியவை. உதாரணமாக வெங்கடேஷ் மாட்கூல்கரின் பன்கர் வாடி, யூ. ஆர். ஆனந்தமூர்த்தியின் சம்ஸ்காரா போன்றவை. இந்தியாவை இகழ்ந்து வெறுத்து எழுதும் காஞ்சா ஐலயா போன்ற விமரிசகர்களுக்கும் இதேபோல மேலைநாடுகளில் பாராட்டுகளும் பரிசுகளும் கிடைக்கின்றன.
இன்னொரு மனநிலையும் உண்டு. ஐரோப்பிய மேட்டிமைத்தனம்தான் அதுவும். அதாவது தத்துவப்பிரச்சினைகள், ஆன்மீகப்பிரச்சினைகள் அழகியல்கூறுகள் நம்மால் எழுதப்படுவதை அவர்கள் விரும்புவதில்லை. அதை தாங்களே எழுத முடியும் என அவர்கள் எண்ணுகிறார்கள். நமது வாழ்க்கையை ‘தெரிந்துகொள்ள’ மட்டுமே விரும்புகிறார்கள். அதாவது அவர்கள் கற்பனை செய்து வைத்திருப்பதை ஒட்டி தெரிந்துகொள்ள. அதை மட்டும் நாம் எழுதினால் போதும் என்பது அவர்களின் எண்ணம். ஆகவே நம்முடைய ‘ரிப்போர்ட்டிங்’ வகையான தட்டையான சமூக ஆவணங்களை மட்டுமே அவர்கள் ரசிப்பார்கள். இதையெல்லாம் செய்து நான் அங்கே வெளியாக வேண்டுமா என்ன?
நம் எழுத்தை நாம் முதலில் ரசிப்போம். பிறகல்லவா அவர்கள். இங்கே ஒரு நாவல் வந்தால் 100 பிரதிகள் விற்க ஒருவருடம் ஆகிறது. ஒரு தமிழ் நாவலை படித்தேன் என்று சொல்ல தமிழனுக்கு மனம் கூசுகிறது. நம் இலக்கியம் நமக்காக எழுதப்படுவது. நாம் அதை மதித்தால் பிறரும் மதிப்பார்கள்.

* * *

இன்று ஆங்கிலத்தில் எழுதுபவர்களில் தரத்துடனும் அதிவேகத்துடனும் எழுதுபவர் ஜோன் அப்டைக். 76 வயது தாண்டியும் அவர் சோர்வில்லாது எழுதிக்கொண்டிருக்கிறார். 23 நாவல்களும் கணக்கிலடங்கா கட்டுரைகள், சிறுகதைகள், விமர்சனங்கள் என்றும் எழுதிவருகிறார். அதி உயர்ந்த இலக்கியப் பரிசுகளும் விருதுகளும் பெற்றவர். ஒரு 300 பக்க நாவலை வாசித்து முடிப்பதற்கிடையில் ஒரு 300 பக்க நாவலை அவர் எழுதிமுடித்துவிடுவார் என்று அவரைப் பற்றி சொல்வதுண்டு.
இன்று அதே வேகத்துடனும், உயர் தரத்துடனும் தமிழில் எழுதுபவர் ஜெயமோகன். ஒரு ஓட்டப்பந்தய வீரர் நீள்தூரம் ஓடவேண்டும், வேகமாகவும் கடக்கவேண்டும். தினமும் முந்தியதை முந்துவதற்கான முயற்சி. ஜெயமோகனும் அப்படித்தான். முதல் எழுதியவற்றை மீறும் வேகமான பயிற்சியில் இருக்கிறார்.
எழுத்தாளர்களின் மனைவிமார் கணவர்களின் எழுத்துக்களைப் படிப்பதில்லை. ஜேம்ஸ் ஜோயிசின் மனைவி நோறா ஜோயிசின் இறுதிக் காலத்தில் அவரிடம் இப்படிக் கூறினார். ‘ஜிம், உங்கள் புத்தகத்தை நான் படித்ததில்லை. ஆனால் அவை விற்கும் வேகத்தை பார்த்தால் அவை நல்லவையாகவே இருக்கும் என்று படுகிறது. நான் அவற்றை படிக்கவேண்டும்.’
ஜெயமோகன் அதிர்ஷ்டக்காரர். அவருடைய மனைவி அருண்மொழி அவர் எழுதுவது அனைத்தையும் படிக்கிறார். அவர் சமீபத்தில் ஜெயமோகனைப்பற்றி அவரிடம் நேரில் இப்படிச் சொன்னார். ‘ஜெயன், நீ ஒரு unique writer.’ ஊமைச் செந்நாய் படித்தபிறகு எனக்கும் அப்படித்தான் தோன்றியது. தமிழில் இன்று ஜெயமோகன் ஓர் அபூர்வமான எழுத்தாளர்தான்.

முற்றும்

Series Navigation