ஊமைச் செந்நாய் சிறுகதையை வைத்து ஜெயமோகனுடன் ஓர் உரையாடல் – 1

This entry is part of 30 in the series 20090219_Issue

அ.முத்துலிங்கம்


அபூர்வமான எழுத்தாளர் என்றதும் முதலில் நினைவுக்கு வருவது ஐஸக் அசிமோவ்தான். 500க்கு மேற்பட்ட புத்தகங்களை எழுதிக் குவித்தவர். நூலகங்களில் Dewey Decimal முறைப்படி நூல்களை வரிசைப்படுத்துவார்கள். அசிமோவ் அதில் 90 வீதம் வகைப்பாட்டில் அடங்கும் விதமாக பல துறைகளிலும் எழுதினார். தரமாகவும், வேகமாகவும். அவருடைய வசனம் ஒன்றுண்டு. ‘நான் என்னுடைய தட்டச்சில் அடுத்து என்ன வசனம் தோன்றுகிறது என்பதை பார்ப்பதற்காகவே முக்கியமாக எழுதுகிறேன்.’ அவருக்கே அவர் என்ன எழுதப்போகிறார் என்பது தெரியாது. அவர் படைப்பதில்லை, படைப்பின் பின்னால் செல்கிறார்.
இன்று தமிழில் அவரைப் போலவே பல துறைகளில் வேகமாகவும், இலக்கியத் தரமாகவும் எழுதிவருபவர் ஜெயமோகன். சமீபத்தில் ஜெயமோகன் எழுதிய ‘ஊமைச் செந்நாய்’ என்ற சிறுகதையை உயிர்மையில் படித்துவிட்டு சில கணங்கள் ஒன்றுமே செய்யத் தோன்றாமல் அசையாது உட்கார்ந்திருந்தேன். தமிழ் சிறுகதையுலகில் இது ஒரு திருப்பம் என்பது என் அபிப்பிராயம். எந்த உலக நாட்டு சிறுகதையுடனும் ஒப்பிடக்கூடிய வகையில் மொழியழகுடன் தரமாகவும் வடிவ நேர்த்தியாகவும் சிருட்டிக்கப்பட்ட சிறுகதை அது.
ஜெயமோகனுடன் அந்தச் சிறுகதையை பற்றி கதைப்பதற்காக அவரை தொலைபேசியில் அழைத்தேன். அந்த உரையாடல் எதிர்பாராதவிதமாக எங்கே எங்கேயோவெல்லாம் போனது.

நான்: அந்தக் காலத்திலிருந்து இந்தக் காலம் வரை சிறுகதை எழுதுவதை நாவல் எழுதுவதிலும் பார்க்க கடினமான ஒன்றாகவே கருதியிருக்கிறார்கள். உதாரணமாக சிறுகதையின் பிதாமகர் என்று அறியப்படும் ரஸ்ய எழுத்தாளர் கோகொல் அவருடைய The Portrait சிறுகதையை எழுத கிட்டத்தட்ட ஆறு மாதத்திலிருந்து ஒருவருடம் வரை எடுத்ததிருக்கிறார். சமீபத்தில் நியூயோர்க்கர் இதழில் வெளிவந்த The Headstrong Historian என்ற சிறுகதையை எழுதிய நைஜீரிய எழுத்தாளர் அதை எழுதுவதற்கு தனக்கு ஏழு மாதம் பிடித்ததாகக் கூறியிருக்கிறார். ஒரு நல்ல சிறுகதையை எழுதுவதற்கு பல மாதங்கள் ஆகும். ஊமைச் செந்நாய் சிறுகதையை எழுதுவதற்கு உங்களுக்கு குறைந்தது இரண்டு வாரங்கள் எடுத்திருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். எத்தனை நாட்கள் பிடித்தன?

ஜெயமோகன்: இரண்டு நாட்கள். இரண்டு நாட்கள் என்றால் ஒருநாள் சாயங்காலம் தொடங்கி அடுத்தநாள் காலை எழுதி முடித்தேன்.

நான்: அதிசயமாயிருக்கிறதே. திருத்தங்கள்?

ஜெ: கிடையாது. ஒன்றுமே செய்யவில்லை. புரூஃப் கூட பார்க்கவில்லை.

நான்: இந்தச் சிறுகதை எழுதுவதற்கான கரு எப்படி உண்டானது? வெர்ஜினியா வூல்ஃப் டைரி எழுதும் பழக்கம் உள்ளவர் என்பது தெரியும். அவர் ஒருமுறை தான்முந்திய வருடம் எழுதிய டைரி குறிப்புகளைப் புரட்டிப் படித்துவிட்டு சொன்னார். ‘என்னுடைய எழுத்து பாய்ந்து பாய்ந்து போனதைப் பார்த்து நானே வியந்துபோகிறேன். அந்தக் குறிப்புகள் எண்ணப் பிரவாகம் வந்த வேகத்திலேயே எழுதப்பட்டிருக்கின்றன. நான் நிறுத்தி ஆலோசித்து எழுதியிருந்தால் இப்படியான எழுத்து பிறந்திருக்காது. இந்த எழுத்து துடைப்பத்தால் குப்பை கூட்டும்போது தூசு தும்பு எல்லாம் சேர்ந்து வருவதுபோல இருக்கிறது. ஆனால் அப்படி வரும் தூசு தும்புதான் வைரங்கள்.’ அதுவே சிலவேளை விதையாகி அதிலிருந்து படைப்பு பிறக்கும். உங்கள் சிறுகதைக்கும் இப்படியான ஒரு விதை விழுந்திருக்கும். அது எப்படி, எப்போது உங்கள் உள்ளத்தில் தோன்றியது என்பதை சொல்லமுடியுமா?

ஜெ: எனக்குப் பதினைந்து வயதிருக்குமென்று நினைக்கிறேன். அப்போது நான் ஒரு எஸ்டேட்டுக்கு போயிருந்தேன். அங்கே ஒரு ஆதிவாசியை கண்டேன். அவனுக்கு நீலமான கண்கள் இருந்ததை அதிசயமாகப் பார்த்தேன். அவனுக்கு செந்நாய் போல கண்கள் இருந்ததால் அவனை எல்லோரும் செந்நாய் என்றே அழைத்தார்கள். அந்தப் படிமம் நீண்டகாலமாகவே என் மனதில் கிடந்தது. அதை விதை என்று வைத்துக்கொள்ளலாம். அதை வைத்து கதை எழுதலாம் என்ற எண்ணம் வந்தது. ‘யானைத்துப்பாக்கியை தூக்கி’ என்று கதையை ஆரம்பிக்கும் போது கதை எங்கே போகும் என்பது எனக்கே தெரியாது. ஆனால் வில்சன் துரையின் உருவம் மனதில் இருந்தது. கதையில் யானை வந்ததுகூட தற்செயலானதுதான். கதையை முக்கால்வாசி எழுதி முடித்தபிறகுதான் முடிவு எனக்கு துலங்க ஆரம்பித்தது.

நான்: சிறுகதை, நாவல் ஆசிரியர்கள் ஒரு நல்ல ஆரம்ப வசனுத்துக்காக நிறைய நேரம் செலவழிப்பார்கள். முழுக்கதையும் மனதில் கவனமான பிறகுகூட சிறுகதையை நல்ல தொடக்க வசனம் கிடைக்கவில்லையென்பதால் அதை எழுதாமல் தள்ளிப்போட்டவர்கள் இருக்கிறார்கள். சல்மான் ருஷ்டியின் ‘.மறுபடியும் பிறப்பதற்கு முதலில் ஒருவர் இறக்கவேண்டும்’ என்ற ஆரம்ப வசனம் மறக்கமுடியாதது.
உங்கள் நாவல்களின் ஆரம்ப வசனங்கள் கவர்ந்திழுக்கும் வகையாக இல்லை. இந்தச் சிறுகதையில்கூட ஆரம்ப வசனம் இன்னும் சிறப்பாக அமைத்திருக்கலாமே என்று எனக்கு தோன்றுகிறது?

ஜெ: ஆரம்ப வசனத்தில் ஏதோ ஒரு விதையிருக்கும். ஆனால் அது என்ன என்பது நமக்கு சொல்லமுடியாது. சில சமயங்களில் அது கவித்துவமான வசனமாகவும் இருக்கலாம். இதிலும் அந்த ஆரம்ப வசனத்தில் அந்த விதையிருக்கும். ‘யானைத் துப்பாக்கியை தூக்கி தனக்கு இணையாக நிறுத்திக்கொண்டு துரை என்னை பார்த்து கண்ணைச் சிமிட்டினான்’ என்பதுதான் வசனம். அதிலே ஒரு படிமம் இருக்கு. இது ஒரு முக்கியமான படிமமாக எனக்கு தோன்றியது. ஓர் ஆள் உயரமான துப்பாக்கியை பக்கத்தில் நிறுத்திக்கொண்டு ஒரு தோழனை அணைத்து நிற்பது போல துரை தோன்றும் காட்சிதான் முதல் சித்திரம். துப்பாக்கி பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின் ஒரு சிம்பல். துரையை அந்த ஆயுதத்திலிருந்து பிரித்துப் பார்க்க முடியாது. அந்தக் காலத்து பிரிட்டிஷ் ராஜ்யத்தின் சித்திரமே அந்த பிம்பத்திலிருக்கிறது. அடிமை நினைக்கிறான் இந்த துப்பாக்கி துரையினுடைய தம்பிபோல என்று, துரை அதை தோழி என்று பெண்பாலாக சொல்கிறான். 1800 களில் இந்த இரட்டைக்குழல் துப்பாக்கிதான் யானை சுடுவதற்கு பயன்பட்டது. இன்றுகூட அதை திருவனந்தபுரத்தில் பார்க்கலாம். பிரிட்டிஷ் ராஜ்யத்தின் வலிமை அந்த இரட்டைக் குழல்துப்பாக்கிதான்.

நான்: உங்களுடைய அனுபவங்களுக்கு வருவோம். William Thomas Stead என்ற எழுத்தாளர் 100 வருடங்களுக்கு முன்னர் வாழ்ந்தார். டைட்டானிக் கீழே போனபோது அவரும் போய்விட்டார்.
விபச்சார விடுதிகள் எப்படி தொழில் செய்கின்றன என்ற விவரம் அவருக்கு எழுதுவதற்கு தேவையாக இருந்தது. ஒரு 13 வயதுச் சிறுமிக்கு 10 பவுண்டு கொடுத்து ஒரு விடுதியில் விபச்சாரம் செய்யவைத்து அதன் முழு விவரங்களையும் திரட்டினனர் என்று சொல்வார்கள். அவருடைய எழுத்துக்கு அந்த அனுபவம் முக்கியமாக இருந்ததாம். உங்கள் சிறுகதைகளில் அசாதாரணமான அனுபவங்களுக்கு பெரும் இடம் இருக்கிறது. ஊமைச் செந்நாய் சிறுகதையில் காடு, மான் வேட்டை, யானை வேட்டை, பாம்புக்கடி என்று நுணுக்கமான விவரங்கள் ஏராளமாகக் கிடைக்கின்றன. இவை எல்லாம் சொந்த அனுபவங்களா, புத்தகங்களில் படித்து சேகரித்தவையா அல்லது மற்றவர்களிடம் கேட்டுத் தெரிந்துகொண்டவையா?

ஜெ: எனக்கு காடுபற்றி நிறைய விஷயங்கள் தெரியும். காடு, காட்டோடு ஒட்டியிருக்கும் கிராமமக்களின் வாழ்க்கை, ஆற்றோடு வாழும் மக்கள் இவர்களிடமெல்லாம் எனக்கு நல்ல பரிச்சயம் உண்டு. நான் எழுதினது ஒரு சின்னப் பகுதிதான். இதைவிட பலமடங்கு அனுபவம் எனக்கு கிடைத்திருக்கிறது. ஆனால் காட்டைவிட்டு வெளியே என்னால் உலவமுடியாது. அந்த sphereஐ விட்டு எனக்கு வேறு ஒன்றுமே தெரியாது. உதாரணத்துக்கு கடலைப் பற்றி என்னால் எழுத முடியாது. எழுதமுடியும் என்ற நம்பிக்கை எனக்கு இல்லை. தர்மபுரியில் ஐந்து வருடம் வாழ்ந்திருக்கிறேன். வரண்ட பூமி. அதை வைத்து ஒரு கதை எழுதியது கிடையாது. காசர்கோட்டில் நாலு வருடம் வாழ்ந்திருக்கிறேன். அதன் பின்னணியில் ஒரு கதைகூடக் கிடையாது. காடு பற்றி எது எழுதினாலும் அது வந்துகொண்டே இருக்கிறது. இதற்கெல்லாம் ஆராய்ச்சி செய்யவேண்டும் என்ற அவசியமே இல்லை. இன்னும் எழுதாத விஷயம் நிறைய இருக்கிறது.
என்னுடைய வீடு காட்டிலிருந்து நாலு கிலோமீட்டர் தூரம்தான். நான் நிறைய காட்டுக்குள் அலைந்திருக்கிறேன். மான்வேட்டையை ஒரு தடவை அல்ல பல தடவைகள் கண்டிருக்கிறேன். அது சாகும்போது அதன் கண்கள் எப்படியிருக்கும், அது கடைசி நேரத்தில் கமறி அழும்போது குரல் எப்படி ஒலிக்கும் என்பதெல்லாம் நான் அறிந்ததுதான். ஆனால் என்னுடைய வட்டம் சின்ன வட்டம் அதனால் என்னால் ஆழமாகப் போக முடிகிறது. அதற்கு வெளியே எழுதுவதுதான் கஷ்டம்.

நான்: பாம்புக்கடி, அந்த வைத்தியம்?

ஜெ: ஒருநாள் நான் காட்டுக்குள் நடந்து கொண்டிருந்தபோது பின்னால் வந்தவர் சட்டென்று விழுந்துவிட்டார். என்னவென்று பார்த்தால் கண்ணாடி விரியன் கடித்திருக்கிறது. அது கடித்ததே அவருக்கு தெரியவில்லை. எங்களுடன் வந்த கைட்தான் ஒரு பச்சிலையை பறித்து வைத்தியம் செய்தான். விஷம் முறிந்து அவர் தப்பிவிட்டார். அந்த பச்சிலையை இப்ப என்னால் அடையாளம் காட்ட முடியாது. கவனித்து வைக்கவில்லை.

நான்: ரஸ்ய எழுத்தாளர் செக்கோவ் தன் 26வது வயதில் The Huntsman என்ற சிறுகதையை எழுதினார். சும்மா பொழுது போவதற்காக முழுக் கவனமும் செலுத்தாமல் எழுதிய கதை அது. அதை படித்த ரஸ்ய மூத்த எழுத்தாளர் டிமிட்ரி கிரிகோறிவிச் ‘அது மிகவும் அருமையான கதை’ என்று எழுதி பாராட்டியதுடன் செக்கோவை ரஸ்யாவின் முன்னணி எழுத்தாளர்களில் ஒருவர் என்று வர்ணித்தார். செக்கோவ் இதை எதிர்பார்க்கவில்லை. மலைத்துப்போய்விட்டார். அவருக்கு தான் எழுதியது இன்றைக்கும் பேசப்படும் உயர்தரமான கதை என்பது தெரியவில்லை.
உங்களுக்கு இந்தச் சிறுகதையை எழுதி முடித்தபோது அது ஓர் உன்னதமான கதை (நீங்கள் எழுதிய கதைகளில் இதுவே ஆகச்சிறந்தது என்பது என்னுடைய கருத்து.) என்று உங்களுக்கே தோன்றியதா?

ஜெ: எனக்கு அப்படி ஒன்றும் பெரிசாகத் தோன்றவில்லை. நல்ல கதை என்று நினைத்தேன், ஆனால் நீங்கள் சொல்வதுபோல உன்னதமான கதை அப்படி ஒன்றும் நினைக்கவில்லை. ஏனென்றால் எழுதிமுடித்தபிறகு திரும்ப அதைப் படிக்கவே முடியாது. நான் நினைத்ததற்கும் எழுத்திலே கிடைத்தற்கும் இடையில் நிறைய டிஸ்ரன்ஸ் இருக்கும். ஆனால் கதை வெளிவந்த பிறகு நிறையப்பேர் அதைப் பாராட்டி எனக்கு எழுதினார்கள். போனிலும் ‘நல்லாயிருக்கு நல்லாயிருக்கு’ என்று நண்பர்கள் சொன்னார்கள். அப்பொழுதுதான் இது நல்ல கதையாக இருக்குமோ என்ற ஐயம் உண்டானது. கதையை ஒருமுறை திருப்பி படிக்கவைத்தது.

நான்: இப்பொழுது எழுதும் சிறுகதை எழுத்தாளர்களில் Karl Iagnemma என்பவர் உச்சத்தில் இருக்கிறார். இவர் போலந்து அமெரிக்க எழுத்தாளர். ஒரு கதை எழுதுவதற்கு சராசரி நாலு மாதம் எடுப்பதாகச் சொல்லும் இவர் சிறுகதைகளை திட்டமிட்டு எழுதுகிறார். இவர் எழுதிய Zilkowski’s Theorem என்ற சிறுகதை 2002ம் ஆண்டு அமெரிக்க சிறுகதைகளில் ஆகச் சிறந்த ஒன்றாக தெரிவுசெய்யப்பட்டது.
நீங்கள் உங்கள் சிறுகதைகளை தொடக்கம், நடு, முடிவு என்று ஒருவித திட்டமிடாமல் எழுதுவதாகச் சொல்கிறீகள். இது எப்படி சாத்தியமாகும்?

ஜெ: நான் கம்புயூட்டரின் முன் போய் அமரும்போது ஒரு படிமம் இருக்கும் அல்லது ஒரு கவிதை போன்ற வசனம். அதிலிருந்து ஆரம்பித்துத்தான் எழுதிக்கொண்டு போவேன். ஏற்கனவே கதையை திட்டமிட்டு அது எனக்கு தெரிந்துபோனால் எழுதும் ஆர்வம் எனக்கு வடிந்துபோகும். அதில் என்ன சுவாரஸ்யம் இருக்கிறது. மெசின்போல எழுதவேண்டும், உற்சாகம்மே இல்லாமல். என்ன வரப்போகிறது என்று தெரியாமல் இருந்தால்தான் சஸ்பென்ஸ் போல எனக்கே எழுதி அதன் முடிவை அறியும் ஆர்வம் உண்டாகும். வாசகரைப்போல அந்த முடிவை தெரிந்து கொள்ளும் ஆசை எனக்குள்ளும் இருக்கும்.

நான்: குறைந்தது இருபது வெளிநாட்டு எழுத்தாளர்களிடம் நான் இதே கேள்வியைக் கேட்டிருக்கிறேன். அவர்கள் எல்லாம் திட்டமிட்டுத்தான் எழுதுகிறார்கள்.

ஜெ: இருக்கலாம். நான் கம்புயூட்டரின் முன்னால் உட்கார்ந்து ‘ஜெயமோகன் ஜெயமோகன்’ என்று திருப்பி திருப்பி அடித்தே என்னால் ஒரு கதையை உருவாக்க முடியும். தமிழில் புதுமைப்பித்தன், மௌனி போன்றோர் அப்படித்தான் திட்டமிடாமல் எழுதினார்கள் என்று நான் நினைக்கிறேன்.

நான்: கவிதைக்கு அடுத்தபடி சிறுகதை என்பார்கள். இஸபெல் அலெண்டே என்ற சிலி தேசத்து எழுத்தாளர் சொல்வார் நாவல் என்றால் எழுதிக்கொண்டே போகலாம். எழுத எழுத அது வளரும். சிறுகதை அப்படியல்ல. கடினமானது, கவிதைக்கு மிகவும் சமீபமானது என்பார்.
நீங்கள் எழுதிய ஊமைச் செந்நாய் சிறுகதையில் ஒரு பழ உண்ணி வரும். அது மூன்று முக்கியமான இடங்களில் தோன்றும். அது கவிதையான தருணம். ஆனால் சிறுகதையில் அது தொடரப்படவில்லை. ஏதாவது குறியீடாக அது வந்ததா?

ஜெ: நான் அதை அப்படி குறியீடாக ஒன்றும் பார்க்கவில்லை. அடிமை ஒரு காட்டுவாசி. கொடிக்கயிற்றில் மழைத்துளி நகர்வதுபோல பழ உண்ணி நகர்வதை பார்க்கிறான். தேன் கூட்டை பார்க்கிறான். எப்படி பொறி வைத்தால் பழ உண்ணியை பிடிக்கலாம் என்று யோசிக்கிறான். இன்னொரு சமயம் தோமா பெண்ணிடம் உடலுறவு கொள்வதை பார்க்கிறான். அதே சமயம் பழ உண்ணியையும் பார்க்கிறான். எந்த நேரத்திலும் அவன் மனத்தில் காடுதான். அவன் மனம் வேறு ஒன்றிலுமே லயிக்கவில்லை. காடு மட்டும்தான். அதைச் சொல்வற்குத்தான் அந்தக் காட்சி.

நான்: 19ம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த அமெரிக்க எழுத்தாளர் எட்கார் அலன் போ சொல்வார் சிறுகதை ஒரு புள்ளியை நோக்கி நகரவேண்டுமென்று. அதிலே flashback போன்ற பின்னோக்கி போகும் உத்தி சிறுகதையின் வேகத்தை மட்டுப்படுத்திவிடும். அவசியம் என்றால் மட்டுமே அந்த உத்தியை பயன்படுத்தவேண்டும் என்பார். ஆனால் பின்னோக்கி போகும் உத்தியை சரியான இடத்தில் சரியான நேரத்தில் பயன்படுத்தினால் அது சிறுகதையின் தரத்தை பல மடங்கு உயர்த்திவிடும். இப்படி ஓர் அருமையான கட்டம் உங்கள் கதையில் வருகிறது. அடிமை (ஊமைச் செந்நாய்) சோதியை ஓடையருகில் அணைக்கும் காட்சி. ஆனால் அங்கே என்ன நடந்தது என்பது சொல்லப்படவில்லை. பின்னர் அடிமை மானைக் கொல்லும்போது அதன் சாகும் கண்களை பார்க்கிறான். அந்தச் சமயம் சோதியுடன் உடலுறவு கொண்டபோது உச்சத்தில் அவள் கண்கள் அப்படித்தான் இருந்தன என்பது நினைவுக்கு வருகிறது. அவள் எழுப்பிய ஒலியும் அந்த மானின் மரண ஓலம்போல இருக்கிறது. இந்த உத்தி எப்படி அவ்வளவு இயற்கையாக வந்து பொருந்திக்கொள்கிறது?

ஜெ: திட்டமெல்லாம் போடாமல் வந்ததுதான். ஏனென்றால் வேட்டையைப்பற்றி சொல்ல வந்த கதை இது. சோதியுடனான உடலுறவு இடையில் வந்தது. அதற்கு கதையில் இடமேயில்லை. ஆனால் அந்த மான் சாகும்போது அதன் கண்கள் அவனுக்கு அவளை நினைப்பூட்டுகின்றன. அந்த இடத்தில் அதை சொல்வது பொருத்தம் போல பட்டது. அவ்வளவுதான்.

நான்: சமீபத்தில் புக்கர் பரிசு பெற்ற அரவிந் அடிகா பற்றி ஒரு விசயம் படித்தேன். அவர் தன்னுடைய நாவலை முதலில் படர்க்கையில் எழுதினார். ஆனால் எழுதி முடித்தபின் அவருக்கே அது பிடிக்கவில்லை. ஆகவே முழு நாவலையும் திரும்பவும் வேலைக்காரன் கோணத்தில் அவன் பேசுவதுபோல தன்மையில் எழுதினாராம். உங்களுக்கும் எப்போதாவது எந்தக் கோணத்தில் எழுதுவது என்ற குழப்பம் உண்டாகியிருக்கிறதா?

ஜெ: எந்தக்கோணத்தில் எழுதுவது என்பது முற்றிலும் தற்செயலாகத்தான் தீர்மானமாக வேண்டுமென நான் நினைக்கிறேன். தற்செயல் என்ற சொல்லை மிக கவனமாக பயன்படுத்துகிறேன். தற்செயல் என்பது முழுக்க முழுக்க ஆழ்மனத்தை சார்ந்திருப்பதன் விளைவு. என்னைப் பொறுத்தவரை இலக்கியம் என்பதே ஆழ்மனதை மொழியில் வெளிப்படுத்த வேண்டிய ஒரு செயல்பாடுதான். ஆழ்மனம் மிக அருவமானது. ஆகவேதான் கதை, கதைச்சூழல், படிமங்கள் போன்ற பல விஷயங்கள் தேவைப்படுகின்றன. அதாவது என்னைப் பொறுத்தவரை இலக்கியம் என்பதே ஒருவகை கனவு காண்பதுதான். சில பயிற்சிகள் மூலம் நாம் தானாகவே கனவுகளை உருவாக்கிக் கொள்வது. கனவுகளில் நம்முடைய கட்டுப்பாடு ஏதுமில்லை. அவை முற்றிலும் தன்னிச்சையானவை.

நான்: மறுபடியும் திட்டமிடுவது பற்றிய சந்தேகத்தை தீர்க்கவேண்டும் என்று நினைக்கிறேன். Gone with the Wind நாவலை எழுதிய மார்கிரெட் மிச்செல் அதை எழுதுவதற்காக ஒருவித திட்டமும் போடவில்லை. அவர் முதலில் எழுதியது நாவலின் கடைசி அத்தியாயம். கடைசியில் எழுதியது நாவலின் முதல் அத்தியாயம். நேரம் கிடைக்கும்போது அங்கும் இங்குமாக எழுதி நாவலை முடித்தாராம். அதற்கு புலிட்சர் பரிசு கிடைத்தது. உங்கள் எழுத்துமுறையும் அப்படியானதா? அவுட்லைன் திட்டம்கூடக் கிடையாதா?

ஜெ: நான் எப்போதுமே எந்தக் கதைக்கும், நாவலுக்கும் விரிவான திட்டங்களை முன்னரே போட்டுக்கொண்டதில்லை. சில சமயம் ஓர் உணர்ச்சித் தூண்டலில் உடனடியாக எழுத ஆரம்பித்துவிடுவேன். சிலசமயம் அப்படிப்பட்ட தொடக்கம் வராது. ஏழெட்டுதடவை கூட எழுதிப்பார்ப்பேன். எழுத எழுத அந்தக்கனவு வளர்ந்தபடியே செல்ல வேண்டும். அப்படி நிகழாதபோது அதை அப்படியே விட்டுவிட்டு வேறு வகையில் எழுத ஆரம்பித்துவிடுவேன். ‘கொற்றவை’ நாவல் என் மனதில் ஒரே பிம்பமாகத்தான் இருந்தது. பாலைவனத்தில் கைவிடப்பட்ட கோயில் ஒன்றின் கருவறைக்குள் கண்ணகி காளிசிலையாக நிற்கிறாள். அவள் கண்கள் உயிருள்ள கண்கள். அதை பலவகையில் எழுதிப்பார்த்தேன். எதுவுமே சரிவரவில்லை. பல இடங்களில் தொடங்கிப் பார்த்தேன். திருப்தியில்லை. அப்படி நான்கு வருடங்கள் சென்றன பின்னர் ஒரு வரி மனதில் வந்தது. ‘அறியமுடியாமையின் நிறம் நீலம்.’ அந்தவரி ஒரு பெரிய எழுச்சியைக் கொடுத்தது. அந்தவரியிலேயே நாவலின் மொழிநடையின் அமைப்பு உள்ளது. படிமங்கள் கொண்ட மொழி. உணர்ச்சிகரமானது. செந்தமிழ். அப்படியே தொடங்கி அந்நாவலை எழுதி முடித்தேன்.

நான்: சில நாவல்களுக்கு நிறைய தகவல்கள் தேவைப்படுமே?

ஜெ: திட்டமிடுவது ஓரளவுக்கு தேவையாக இருப்பது வரலாற்றுப் பின்னணி கொண்ட நாவல்களுக்குத்தான். தகவல்களைச் சேர்ப்பது ஒருங்கிணைப்பது போன்றவற்றுக்கு. மற்றப்படி திட்டமிடல் என்பது பிரக்ஞை சார்ந்தது. அது இலக்கியத்தின் அக இயக்கத்துடன் சம்பந்தமற்றது. நன்றாக திட்டமிடப்பட்ட ஒரு படைப்புக்கு இலக்கியத்தன்மையே இருக்காது. என் பல நாவல்கள் மிகச் சிக்கலான ‘பொறியியல் அமைப்பு’ கொண்டவை என்று சொல்லப் படுகின்றன. தேர்ச்சியும் திட்டமிடலும் கொண்ட எழுத்து என்று அவற்றைச் சொல்லியிருக்கிறார்கள். ஆனால் அவற்றை வெளியிட்ட வசந்தகுமார் போன்றவர்களுக்கு தெரியும் அவை தன் போக்கில் எழுதப்பட்டு அவ்வப்போது அனுப்பப்பட்டு எழுத ஆரம்பித்த சில மாதங்களிலேயே நூலாக வெளிவந்தவை. நான் என் நூல்களை திரும்பப் படிப்பதுகூட இல்லை. வசந்தகுமார்தான் பிழைகளைக்கூட திருத்துவார்.

நான்: உலகப்பிரபல ரஸ்ய எழுத்தாளர் கோகொல் அவர் எழுதி வெளியிட்ட முதல் புத்தகத்தை திரும்பவும் அவரே வாங்கி எரித்தார். அதே போல இறுதிக் காலத்தில் இறப்பதற்கு முன்னர் அவருடைய Dead Souls இரண்டாம் பகுதியையும் எரித்தார். கோகொலுக்கு இறுதிவரை தன் எழுத்தில் மதிப்பு கிடையாது.
பல எழுத்தாளர்களுக்கு தாங்கள் எழுதுவது திருப்தியை கொடுப்பதில்லை. நீங்கள் எப்பொழுதாவது எழுதி முடித்ததை திருப்தியில்லாமல் தூக்கிப்போட்டதுண்டா?

ஜெ: என்னைப் பொறுத்தவரை எழுத ஆரம்பித்ததும் எழுத்து வந்துகொண்டே இருக்க வேண்டும். வயலில் மடையை திறந்து விட்டதும் நீர் வந்து நிறைவதுபோல அந்த வடிவத்தை என் மனதில் உள்ள மொழி வந்து நிறைக்க வேண்டும். அது நிகழாவிட்டால் தூக்கி போட்டுவிடுவேன். அப்படி பல நாவல்களை தூக்கிப் போட்டிருக்கிறேன். கைவசம் பல சிறுகதைகள் முடிவடையாமல் இருக்கின்றன. சில சமயம் அவை மீண்டும் தொடங்கப்படலாம். சிலசமயம் அப்படியே அழிந்தும் போகலாம்.

நான்: திருத்துவதும் உங்களுக்கு பிடிக்காத ஒன்று. சு.ரா தன் எழுத்தை பல தடவைகள் திருத்துவார். ஒரு 300 பக்க நாவலை எழுதுவதென்றால் 1500 பக்கங்கள் எழுதவேண்டியிருக்கும் என்று என்னிடம் ஒருமுறை கூறினார். அசோகமித்திரன் திருத்துவது மிகவும் கடினமான வேலை அது தனக்கு அலுப்பை தருவது என்று கூறுகிறார். ஒஸ்கார் வைல்டு ஓர் அரைப்புள்ளி இடுவதற்கு அரை நாள் எடுத்தது எல்லோருக்கும் தெரியும். மார்க் ட்வெய்ன் தன்னுடைய புகழ்பெற்ற Huckleberry Finn நாவலை பல தடவை திருத்தி எழுதுவதற்கு பத்து வருடங்கள் எடுத்துக்கொண்டார்.
நீங்கள் திருத்தங்கள் செய்வதே இல்லையா?

ஜெ: இல்லை. திருத்துவதென்பது எனக்கு மிக எந்திரத்தனமான வேலை. எழுதியபின் மீண்டும் படிப்பதைக்கூட நான் விரும்புவதில்லை. திருப்பித்திருப்பி எழுதும் எழுத்தாளர்கள் உண்டு. திருப்பி எழுதவே எழுதாத எழுத்தாளர்களும் உண்டு. முன்னது என்பது ஒரு மனச்சிக்கல் தான். ஒரு சொல்லை திருப்பி எழுதுவதனால் ஒன்றும் பிரதி மேம்பட்டுவிடப்போவதில்லை. சிலருக்கு வீட்டை சுத்தம் செய்துகொண்டே இருப்பது ஒரு வகையான ‘அப்ஸெஷன்’ அதுபோலத்தான் இதுவும்.
அத்துடன் திருத்துவது மிகவும் பிரக்ஞைபூர்வமானது. தர்க்க பூர்வமானது. ஒரு படைப்பை உருவாக்கிய படைப்பூக்கத்துக்கு நேர் எதிரானது. அறியமுடியாமையின் நிறம் நீலம். அதை தெரிய முடியாமை என்று மாற்றலாம். அறியாமை என்று மாற்றலாம். அறிவின்மை என்று மாற்றலாம். அறியப்படாமை என்று போடலாம். இந்த சாத்தியங்களை உட்கார்ந்து சிந்தித்தால் ஒருவரியில் ஒரு நாளைக் கழித்துவிடலாம். என்னைப் பொறுத்தவரை அதில் எனக்கு படைப்பு இன்பம் இல்லை. ஆகவே அதை நான் ஈடுபட்டு செய்யமுடியாது. அந்த நேரத்தில் நான் அடுத்த படைப்பைப் பற்றிக் கனவு காண்பேன். கடிதங்களைக்கூட நான் முதலில் வரும் கைப்பிழைகளுடன் தான் அனுப்புவேன். திருத்தும் நேரத்தில் இன்னொன்று எழுதலாமே.

Series Navigation

அ.முத்துலிங்கம்