• Home »
  • »
  • மெய்மையின் மயக்கம்: தொடர்ச்சி 5

மெய்மையின் மயக்கம்: தொடர்ச்சி 5

This entry is part of 47 in the series 20040624_Issue

சோதிப் பிரகாசம்


ஆசிரியரின் கேள்வி

எட்டாம் வகுப்பில் ஜெய மோகன் படித்துக் கொண்டு இருந்த பொழுது அவரிடம் ஒரு கேள்வியை அவரது அறிவியல் ஆசிரியர் கேட்டாராம்; தமிழில் இப் பொழுது மிகவும் பரவலாக எழுப்பப் பட்டு வருகின்ற கேள்விகளில் இதுவும் ஒன்றாம்; மிகவும் ‘புத்தி சாலித் தனமான ‘ ஒரு கேள்வியாக இக் கேள்வியினைக் கருதிக் கொண்டு, இதன் மூலம், புனைவு இலக்கியக் காரர்களை மட்டம் தட்டி விட்டதாகக் கருதிக் கொள்பவர்கள் பலர் நாட்டில் இருக்கிறார்களாம்; இவர்களுள், அறிவியலாளர்கள், அரசியல் கோட்பாட்டாளர்கள், சமுதாயப் பணியாளர்கள் மட்டும் இன்றி, வயிற்று வாதிகளும் அடங்குவராம்!

‘வயிற்று வாதிகள் ‘ என்று ஜெய மோகன் ‘மட்டம் ‘ தட்டுகின்ற அளவுக்கு அப்படி என்னதான் ஒரு மட்டமான கேள்வியினை இவர்கள் கேட்டு விட்டு இருக்கிறார்கள் என்று பார்த்தால், ‘உச்சம் ‘ என்றோ ‘மட்டம் ‘ என்றோ இல்லாமல் ‘பயன் ‘ வாதத் தனமான ஒரு பொறுப்பான கேள்வியாகத்தான் நமக்கு அது தெரிகிறது. கேள்வி இதுதான்:

கதை-கவிதைகளைப் படிப்பதனால் மனிதர்களுக்கு ஏற்படுகின்ற பயன்கள் என்ன ?

இந்தக் கேள்வியின் விடைகளுக்குள் நுழைவதற்கு முன்னர், ஜெய மோகனின் சொல்லாட்சிகளை உட்கவர்ந்து கொள்வதற்கு நாம் முயல்வோம்.

படைப்பு இலக்கியம்

கதைகளைக் கதைகள் என்றும் கவிதைகளைக் கவிதைகள் என்றும் குறிப்பிடுவதற்கு ஜெய மோகன் ஏனோ கொஞ்சம் வெட்கப் படுவது போல் தெரிகிறது. வெறுமனே கதை என்று யாரும் குறிப்பிட்டு விட முடியாத அளவுக்குத் தரத்தில் தமது கதைகள் உயர்ந்து இருப்பதாக ஜெய மோகன் நினைத்துக் கொண்டு இருக்கலாம்; உண்மையாகவும் அது இருக்கலாம். அதற்காக, ஒரு கதை என்று இல்லாமல் வேறு எப்படி எந்த ஒரு கதையையும் யாரும் புரிந்து கொள்ள முடியும் ?

எனவேதான், பொதுப்படையாக இலக்கியங்கள் என்றும் குறிப்பாகப் படைப்புகள் என்றும் கதை-கவிதைகளை அவர் குறிப்பிட்டுக் கொண்டு அவர் வருகிறார். ஆனால், இத் தகு சொல்லாட்சிகளில் முக்கியமான ஒரு பங்கினை ஆற்றிக் கொண்டு வந்து இருப்பவர்கள் இந்தியக் கம்யூனிஸ்ட்டுகள் என்பதுதான் இதில் வேடிக்கை!

கதை-கவிதை இலக்கியங்களைக் ‘கலை-இலக்கியங்கள் ‘ என்று குறிப்பிட்டுக் கொண்டு வந்து இருக்கின்ற இந்தியக் கம்யூனிஸ்டுகளுக்கு என்ன ஒரு ஞானோதயம் ஏற்பட்டதோ தெரிய வில்லை, திடும் என்று அவற்றைப் ‘படைப்புகள் ‘ என்றும் ‘படைப்பு இலக்கியங்கள் ‘ என்றும் அவர்கள் புகழ்ந்து பாராட்டி வந்திடத் தொடங்கினார்கள்; அவற்றை எழுதுபவர்களுக்குப் ‘படைப்பாளிகள் ‘ என்று பட்டம் கட்டியும் விட்டு விட்டார்கள்.

இதன் உட்பொருளைப் புரிந்து கொள்ள முடியாத கதை-கவிஞர்களுக்கோ இதனால் இடைவிடாத கொண்டாட்டம்! கனவில் பாதி, நனவில் பாதி, என எப் பொழுதும் அவர்களுக்குள் ஒரு பெருமிதம்—-தாங்கள் படைப்பாளிகள் என்று; தாங்கள் எழுதுவது எல்லாம் படைப்பு என்று; சமுதாயத்தின் தலை மக்கள் தாங்கள்தாம் என்று!

எழுதப் படிக்கத் தெரியாத பெரும்பான்மையான மக்களுக்கு மத்தியில் எழுத்தாளர்களாகச் சிலர் திகழ்வது என்பது மிகவும் பெரியது ஒரு விசயம்தானே!

இது மட்டுமா, தமிழகத்தின் ஒரே கலைஞராக ஆள்-அம்பு-மலர் முடிகளுடன் தம்மைக் கருணா நிதியார் வரித்துக் கொண்டு இருந்த ஒரு சூழ் நிலையில், உச்சமான ஒரு பட்டமான படைப்பாளிகள் பட்டம் எழுத்தாளர்களுக்குக் கிடைப்பது என்பது சாமானியமா, என்ன! பட்டம் கட்டி விட்டால் மட்டும் போதாது என்று படைப்பாளிகளைச் சண்டை போடவும் வைத்து விட்டார்கள் நமது பட்டங் கட்டிகள்—-ஸ்தாலினிசத்தின் பக்கம் நிற்பவர்கள் எல்லோரும் ‘முற்போக்கு எழுத்தாளர்கள் ‘ என்று; மற்றவர்கள் எல்லோரும் ‘பிற்போக்கு எழுத்தாளர்கள் ‘ என்று!

பட்டம் கட்டி விடுகின்ற இந்தச் சமுதாய நிகழ்ப்பாட்டில், தமக்குக் கிடைத்து இருப்பது முற்போக்குப் பட்டமா ? அல்லது பிற்போக்குப் பட்டமா ? என்னும் குழப்பம் பற் பல ஆண்டுகளாகக் கருணா நிதியாருக்குள் குடி இருந்து கொண்டு வந்து இருக்க வேண்டும். எனவேதான், ‘புரட்சி எல்லாம் மனப் புரட்சி—-எழுத்தில், ஏட்டில்! ‘ என்று அன்று கவிதை பாடிக் கொண்டு வந்து இருந்த கருணா நிதியார், மாக்சிம் :கார்க்கியின் ‘தாய் ‘ கதையை இன்று கவிதை யாக்கிட முனைந்து கொண்டு இருக்கிறார் எனலாம்.

ஆனால், முக்கியமான விசயம் இது வல்ல! ஸ்தாலினிஸ்ட்டுகளான ருஷ்யக் கம்யூனிஸ்ட்டுகளும் இந்தியக் கம்யூனிஸ்ட்டுகளும், கதைகளையும் கவிதைகளையும் உச்சாணிக் கொம்பில் உயர்த்தி வைத்துக் கொண்டு வருவதற்கும் வந்து இருப்பதற்கும் உட்பொதிவான ஒரு காரணம் இருக்கிறது. வேடிக்கையாகச் சிலருக்குத் தோன்றிடலாம் என்ற போதிலும், மார்க்சியத்தை ஒழித்துக் கட்டி விட வேண்டும் என்கின்ற நோக்கம்தான் அது!

எழுத்தாளர்களாகவும் வாசகர்களாகவும் இருக்கின்ற முற்போக்காளர்கள், மார்க்சின் நூல்களைப் படித்திடத் தொடங்கி, கூடவே, லெனின், த்ரோத்ஸ்கி, ஸ்தாலின், மாவோ, முதலானவர்களின் கருத்துகளையும் செயற்பாடுகளையும் சீர்தூக்கிப் பார்த்து, வரலாற்றின் நிகழ்ப்பாட்டினையும் முதலாண்மையின் தோற்றம், நிலைநிற்பு, வளர்ச்சி, அழிவு, ஆகிய நிகழ்வுகளையும் அலசி ஆராய்ந்து, தீவிரமான விவாதங்களைக் கட்சிக்குள் நிகழ்த்திடத் தொடங்கி விட்டால்—-

கம்யூனிசக் கட்சித் தலைவர்களின் கதி என்ன வாகும் ?

உயிர்ப்பும் உயிர்மையும் இடைவிடாத செயல் துடிப்பும் நிறைந்த ஒரு கட்சியாகக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி மாறிடாதா ?

அரியணைக் கனவுகளுடன் அரசு முதலாண்மைக்கு ஆதரவு தெரிவித்துக் கொண்டு வருகின்ற—-வந்து இருக்கின்ற—-கட்சித் தலைவர்களைக் குற்ற வாளிக் கூண்டில் ஏற்றி வைத்து விட மாட்டார்களா, புரட்சியாளர்கள் ?

சாதி பார்த்து, மதம் பார்த்து, பணத்தின் பலமும் பார்த்துத் தேர்தல்களைச் சந்தித்துக் கொண்டும் பதவிகளில் அமர்ந்து கொண்டும் வந்து இருக்கின்ற கட்சித் தலைவர்களுக்கு எதிராகக் கட்சிக் காரர்கள் பொங்கி எழுந்து, சாதி இழிவுகளை ஒழித்துக் கட்டித் தனி மனித உரிமைகளை நிலை நிறுத்துவதுதான் மார்க்சிய வாதிகளின் முதல் கடமை என்று பறை சாற்றி, தேர்தல் போட்டிகளை எல்லாம் கொஞ்சம் காலம் ஒத்தி வைத்து விட்டுச் சமுதாயப் பணிகளில் மட்டுதான் கட்சி ஈடு பட்டிட வேண்டும் என்று முடிவு செய்து விட்டால், அய்யகோ என்னும் ஒரு கதியாகத் தலைவர்களின் கதி மாறிடாதா ?

இவை மட்டுமா, தண்ணீர் ஆவியாகின்ற கதைகளைச் சொல்லி மார்க்சியத்தைப் போதித்துக் கொண்டு வந்து இருக்கின்ற ஆசான்களின் கதியும்தான் என்ன வாகும் ?

வெறுமனே ஒரு வயிற்று வாதமாகவும் வயிற்று எரிச்சல் வாதமாகவும் மார்க்சியத்தைப் புரிந்து வைத்துக் கொண்டு வந்து இருக்கின்ற பொதுமை வாதிகள், ஒரு விடுதலை வாதமாக அதனைப் புரிந்து கொண்டு விட்டால், ஆசான்களின் அதிகாரப் பீடங்கள் எல்லாம் ஆட்டம் கண்டு விடாவா ?

எனவேதான்—-முற்போக்காளர்கள் யாரும் மார்க்சியத்தைத் தெரிந்து கொண்டு விடக் கூடாது என்கின்ற நல் எண்ணத்தில்தான்—-மார்க்சின் நூல்களைத் திறந்து கூட அவர்கள் பார்த்து விடக் கூடாத வகையில்தான்—-படைப்புகள் என்று கதை-கவிதைகளை ஸ்தாலினிஸ்ட்டுகள் உயர்த்திக் காட்டிக் கொண்டு வந்து இருக்கிறார்கள்; வெற்றிகளையும் குவித்துக் கொண்டு வந்து இருக்கிறார்கள்.

மூளையை நோகச் செய்கின்ற மார்க்சின் நூல்களைத் தூசு படிய விட்டு விட்டு, வெறுமனே புரட்சிக் கதைகளையும் கவிதைகளையும் படித்தாலே போதும், சமுதாய மாற்றம் பற்றிய மார்க்சின் கருத்துகளை நாம் புரிந்து கொண்டு விட முடியும் என்று, நாம் நம்புகின்ற தலைவர்களே நம்மிடம் கூறினால் நமக்கு இனிக்காமல் போய் விடுமா, என்ன ?

இப்படித்தான், மாக்சிம் :கார்க்கியின் ‘தாய் ‘ கதையைப் படித்து முடித்து விட்ட போதை மயக்கமே புரட்சியை நமக்குப் போதிப்பது ஆகி விட்டது! தமிழ் நாட்டுச் சிந்தனைகளையும் புனைவுகளையும் விட ருஷ்யாவின் சிந்தனைகளும் கதைகளுமே நிறைவினை நமக்கு அளிப்பனவாக மாறி விட்டு இருந்தன! கட்சித் தலைவர்களின் தலை(மை)களும் தப்பித்துக் கொண்டன!

விளைவாக, கதை-கவிதைகள் செழித்து வளர்ந்தன; படைப்பாளிகளுக்குக் கதைகள் மட்டும்தான் தெரியும் என்றால், தலைவர்களுக்கோ தத்துவமும் தெரியும் என்னும் ஓர் இரட்டை நிலை வளர்த்து விடப் பட்டது; தலைவர்களின் புகழ் பாடிகளாகக் கதை-கவிஞர்கள் மாறிடத் தொடங்கினர்; அடிமைப் படுத்தப் பட்டும் வந்தனர்; அடிமைப் பட மறுத்தவர்கள் கழுத்தைப் பிடித்து வெளியே தள்ளப் பட்டு வந்த நிகழ்ச்சிகளுக்கோ நாட்டில் என்றும் பஞ்சம் இருந்தது இல்லை.

ஆனால், இவை எல்லாம் கூட இங்கே நமக்கு முக்கியம் அல்ல. மாறாக, படைப்புகள் என்று கதை-கவிதைகளைச் சித்தரித்துக் காட்டுவதில் ஸ்தாலினிஸ்ட்டுகளுக்கு ஜெய மோகன் ஒன்றும் சளைத்தவர் அல்லர் என்பதுதான் முக்கியம்.

மார்க்சியத்திற்கும் ஸ்தாலினிசத்திற்கும் இடையே உள்ள நேர் எதிரான வேறுபாடுகளை ஜெயமோகன் அன்று புரிந்து கொண்டு இருக்க வில்லை என்ற போதிலும், இந்தியக் கம்யூனிஸ்ட்டுகளைப் பொறுத்த வரை, ஸ்தாலினிசத்திற்கு எதிராகத் தீவிரமான வாதங்களை நிகழ்த்தி அவர் எழுதி இருக்கின்ற ஒரு கதைதான் பின் தொடரும் ‘நிழலின் குரல் ‘!

இந்தக் கதையினை அவர் எழுதியதற்காக, வசை பாடுவதில் வல்லவர்களான ஸ்தாலினிஸ்ட்டுகளிடம் இருந்து அவர் வாங்கிக் கட்டிக் கொண்டு இருக்கின்ற வசைகளுக்கும் ஒரு கணக்கு இல்லை.

எனினும், படைப்புகள் என்று கதை-கவிதைகளைச் சித்தரித்துக் காட்டுவதில்தான் இவர்களுக்குள் எவ்வளவு ஒற்றுமை! அதே நேரத்தில், புனைவு தருகின்ற போதைதான் இந்த ஒற்றுமைக்குக் காரணம் என்பதுதான் இதில் வேடிக்கையும் கூட!

புனைவு இலக்கியம்

இலக்கியம் என்றால் என்ன ? கதைகளும் கவிதைகளும் மட்டும்தாம் இலக்கியம் என்றால், அறிவியல் இலக்கியம், தத்துவ இலக்கியம், சமய இலக்கியம், மார்க்சிய இலக்கியம், என்று இருக்கின்ற இலக்கியங்கள் எல்லாம் இலக்கியங்கள் இல்லையா ? என்று எல்லாம் எந்தக் கேள்வியையும் ஜெய மோகனிடம் நாம் கேட்டிட வேண்டிய கடினங்கள் எவற்றையும் நமக்கு அவர் விட்டு வைத்திட வில்லை.

அரசியல் காரர்களை அரசியல் வாதிகள் என்று பிழையாகவும் பிழையின் பழக்கத்தின் காரணமாகவும் குறிப்பிட்டுக் கொண்டு நாம் வருவது போல, கலை-இலக்கியக் காரர்களை இலக்கிய வாதிகள் என்று ஜெய மோகன் குறிப்பிட்டுக் கொண்டு வருகிறார் என்பது உண்மைதான்.

அதே நேரத்தில், ‘புனைவு இலக்கியம் ‘ என்றும் கதை-கவிதைகளை குறித்துக் கொண்டு அவர் வருவதால், அவருடன் நமக்கு உள்ள முரணங்களைக் கொஞ்சம் நாம் குறைத்துக் கொள்ளுகின்ற வகையில், இலக்கியம் என்னும் சொல்லை அவர் பயன் படுத்துகின்ற இடங்களில் எல்லாம் புனைவு இலக்கியம் என்று அதனை நாம் பொருட்படுத்திக் கொள்ளலாம்.

இனி, தமது ஆசிரியரின் கேள்விக்கு ஜெய மோகன் அளித்து இருந்த பதிலுக்குள் நாம் நுழைவோம்.

14-06-2004

(தொடரும்)

(ஜெயமோகனின் கடிதம் பற்றிய ஒரு விமர்சனத் தொடர்)

Series Navigation