மூலக்கூறு உயிரியலில் நவீன இயற்பியலின் பங்களிப்பு: 4 – எர்வின் ஸ்க்ராட்டிஞ்சர்

This entry is part of 35 in the series 20030518_Issue

அரவிந்தன் நீலகண்டன்


உயிரே நினது பெருமை யாருக்குத் தெரியும் ?

நீ கண் கண்ட தெய்வம்.

எல்லா விதிகளும் நின்னால் அமைவன.

எல்லா விதிகளும் நின்னால் அழிவன.

உயிரே.

நீ காற்று. நீ நிலம். நீ நீர். நீ வானம்.

தோன்றும் பொருட்களின் தோற்ற நெறி நீ.

மாறுவனவற்றை மாற்றுவிப்பது நின் தொழில்.

-மகாகவி

‘நாம் காணும் அனைத்து வேற்றுமைகளும் ஒரே பெரும் பிரபஞ்ச ஒருமையின் வெவ்வேறு தோற்றங்களே ‘ என 1924 இல் ஒரு இளைஞர் எழுதுகிறார். அவர் மேலும் எழுதுகிறார், ‘உங்கள் வாழ்வு ஒரு பெரும் இருப்பின் ஒரு சிறு பகுதியன்று. மாறாக உங்கள் வாழ்வே அப்பெரும் இருப்பு. ஒற்றைப்பார்வையில் அறியமுடியாதவாறு இவ்வுண்மை அமைக்கப்பட்டுள்ளது. இதுவே தெளிவாகவும் எளிமையாகவும் அந்தணர் மறையில் ‘தத் த்வமஸி ‘ என கூறப்படுகிறது. நீயே அது. இவ்வுண்மையே ‘நானே கிழக்கும் மேற்கும், நானே மேலும் கீழும், நானே இவ்வுலகமனைத்தும் ‘ எனவும் கூறப்படுகிறது. ‘ 1926-இல் அந்த இளைஞர் அலை இயக்கம் குறித்த சில முக்கிய கணித உருவாக்கங்களை முன்வைக்கிறார். பலவிதங்களில் க்வாண்டம் இயற்பியலில் இணைப்புகளையும் அதன் அடிப்படையில் விளங்கும் ‘அழகிய அடிப்படை அமைப்பையும் ‘ கண்டறிந்த அவருக்கு 1933-இல் இயற்பியலுக்கான நோபெல் பரிசு கொடுக்கப்படுகிறது. பின்னர் ‘ஒரு எளிய உயிரியலாளனாக உயிரியலை ஆராய்தல் குறித்து ‘ 1943-இல் அந்த இயற்பியலாளர் பேருரைகள் ஆற்றுகிறார். அவ்வுரைகள் ஒரு சிறிய நூலாக வெளிவருகின்றன. அந்நூலில் huகூறுகிறார், ‘பிரக்ஞை என்பது பன்மையறியா ஒருமையாகும். நாம் காணும் பன்மையெல்லாம் அந்த ஒரே வஸ்துவின் ரூப பேதங்களே ஆகும். ‘ தன் மரணத்துக்கு சில காலத்திற்கு முன் 1960 இல் உபநிஷத வாக்கியத்திற்கான விளக்கமாக அந்த இயற்பியலாளர் பின் வருமாறு கூறுகிறார், ‘புலன்களால் அறியப்படும் பன்மை அனைத்துமே தோற்றங்களே (மாயை); இப்பன்மை அனைத்தும் அந்த ஒன்றின் விகசிப்புக்களே. ‘ க்வாண்டம் புரட்சியெனும் ஓர் பெரும் அடிப்படை சூறாவளியின் மையக்கண்ணில் நின்ற மேதைகளில் ஒருவரின் வாழ்வின் தத்துவ பார்வை அவர் வாழ்வனைத்தும் மாற்றமடையாமலும் அறிவியலின் முன்னகர்தல்களுக்கு தன் இயைபினை இழக்காமலும் இருந்ததென்பது மேற்கத்திய ஞான மரபுகளின் வரலாற்றில் ஒரு பெரும் அதிசயமே ஆகும். எர்வின் ஸ்க்ராட்டிஞ்சரின் வாழ்வனைத்துமே தோற்றப்பன்மைகளின் பின் நிற்கும் ஒருமையை காணுவதாகவே அமைந்தது. அது ஈஜின் மதிப்புகளை க்வாண்டப்படுத்துவதானாலும் சரி, உயிர்களின் பன்மை தோற்றங்களுக்கு பின் நிற்கும் காரணியின் பெளதீக தன்மையை அறிவதானாலும் சரி.

ஸ்க்ராட்டிஞ்சரின் ‘உயிர் என்றால் என்ன ? ‘ எனும் இந்நூலின் முக்கியத்துவம் நான்கு விஷயங்களில் உள்ளது. முதலாவதாக வேறுபட்ட பல புலங்களின் ஒருமை தேடல் முயற்சியாக மானுட அறிதலின் வரலாற்றில் இந்நூல் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. இரண்டாவதாக மரபணுவின் இயற்கை ஒரு மூலக்கூறாகத்தான் இருக்க வேண்டும் என மரபணுவின் தேடலை ஒரு மூலக்கூறின் தேடலாக மாற்றியதும் இந்த நூல்தான். (இது அறிவியல் சமுதாயத்தின் பொது மனப்பாங்கினை மாற்றியது. ஆனால் மரபணு மூலக்கூறாகத்தான் இருக்க வேண்டும் எனும் முடிவினை சுயமாகவே மாக்ஸ் டெல்பர்க் கண்டறிந்திருந்தார். அதன் அடிப்படையில் அதன் இயற்கையினை அறியும் ஆராய்ச்சியிலும் ஈடுபட்டிருந்தார்). மூன்றாவதாக நாஸி ஜெர்மனியிலிருந்து வந்து டூப்ளினில் வாழ்ந்த இந்த அகதி ஜெர்மனியில் உயிரியல் ஆராய்ச்சியில் மாக்ஸ் டெல்பர்க், (சோவியத் மார்க்ஸிஸ்ட்களால் வேட்டையாடப்பட்டுக் கொண்டிருந்த) ரிஸோவெஸ்கி, மற்றும் ஸிம்மர் ஆகியோருடைய ஆராய்ச்சியினை பிரபலப்படுத்தியதாகும். நாஸிகளுக்கு தப்பியும், பிரபலமின்றியும் வாழ்ந்த இந்த மூவர் கூட்டம் சில முக்கிய ஆராய்ச்சி சாதனைகளை எட்டியிருந்தது. குறிப்பாக வேகமான இயக்க மாற்றங்கள் கொண்ட செல் சூழலில், மாற்றமடையா தன்மையுடன் மரபணு இருப்பதன் காரணம் பற்றி அதன் மூலக்கூறு தன்மையினை மற்றும் வடிவமைப்பினை குறித்த கணிப்புகளை இம்முவர் குழு முன்வைத்திருந்தது. உதாரணமாக சாதாரண செல் உள்நிலை மாற்றங்களால் மாற்றம்டையாததோர் தன்மை இருக்கும் ஒரு அணு அமைப்பென்றால் அதன் மாற்றங்கள் ஆற்றல் மிகு கதிரியக்கத்தால் ஏற்படக்கூடும் எனும் கணிப்பு முக்கியமானது. ஆற்றல் மிகு கதிரியக்கமே மரபணு பிறழ்ச்சிக்கு ஒத்துச்செல்கிறது எனும் ஆராய்ச்சி உண்மையுடன் இக்கணிப்பு ஒத்துப்போவது இந்த கணிப்பு சரியான திசையிலேயே செல்கிறது என்பதற்கான வலுவான ஆதாரம். எனினும் இம்முயற்சிகள் குறித்த அறிவு அறிவுலகத்திற்கு பெருமளவில் எட்டவில்லை. பத்துவருடங்களாக ‘கிடப்பில் போடப்பட்டிருந்த ‘ இந்த ஆராய்ச்சிகணிப்புகளின் முக்கியத்துவத்தை உணர்ந்து அதனை உலகிற்கு கூறியது ஸ்க்ராட்டிஞ்சரின் ‘ உயிர் என்றால் என்ன ? ‘ தான்.

1946 இல் மாக்ஸ் டெல்பர்க் கால்டெக்கின் ஆராய்ச்சி மையத்தில் முக்கிய பொறுப்பில் வர முடிந்தது இதனால்தான். துரதிர்ஷ்டவசமாக ரிஸோவெஸ்கிக்கு அந்த அதிர்ஷ்டம் இல்லை. சோவியத் மார்க்ஸிஸ்ட்கள் அவரை நாஸி என குற்றம் சாட்டினர். அதற்கு முன்னர் அவரை சோவியத்திற்கு திரும்ப வரவழைக்க அவரது குடும்பத்தினர் படுகொலை செய்யப்பட்டனர். பின்னர் லைசென்கோ அரசாண்ட மார்க்சிய கோட்பாட்டிற்கியைந்த உயிரியலின் ராஜ்ஜியத்தில் பலவித சித்திரவதைகளுக்கும் மனவேதனைகளுக்கும் ஆளாக்கப்பட்ட அவரது வாழ்வு மானுடத்தின் சத்திய தேடலுக்காக தன் வாழ்வினை அழித்துக்கொண்ட அறிவியலாளர்களின் வரிசையில் முக்கியமான ஒன்றாகும். எனினும் அவரது வாழ்வு தப்பியது ஸ்க்ராட்டிஞ்சரின் நூலால் அவர் அடைந்திருந்த சர்வதேச மதிப்பேயாகும். டெல்பர்க்-மூவர் ஆராய்ச்சி முடிவுகளின் அடிப்படையிலான மரபணு குறித்த கணிப்புகளை ஸ்க்ராட்டிஞ்சர், ‘மரபணுவின் வடிவமைப்புக்கான ஒரே சாத்திய கூறு ‘ என ஸ்க்ராட்டிஞ்சர் குறிப்பிட்டார். அதே சமயம் அன்றைய பெரும் பிரச்சனை மரபணு புரதமா அல்லது நியூக்ளிக் அமிலமா ? என்பதே. இதற்கான இயக்க சாத்திய கூறுகளை தீர்வாக முன்னிறுத்துவதில் ஸ்க்ராட்டிஞ்சரின் தத்துவ நிலைப்பாடு இங்கு முக்கிய பங்கு வகித்தது. அன்றைய ஆராய்ச்சி முடிவுகளால் நியூக்ளிக் அமிலமா அல்லது புரதமா என்பதில் சரியான முடிவெடுக்க முடியவில்லையெனினும், ஸ்க்ராட்டிஞ்சர் ஒரு மூலக்கூறு தன் வடிவமைப்பு மற்றும் இயக்க கட்டுப்பாடுகளிலிருந்து பன்மையை எவ்வாறு உருவாக்க முடியுமெனும் பிரச்சனையை தீவிரமாக ஆலோசித்திருந்தார்.டெல்பர்க்கின் ஆராய்ச்சி முடிவுகளிலிருந்து மேலும் ஒருபடி முன்னகர்ந்த ஒரு செயலியக்க சாத்தியகூறினை அவர் முன்வைக்கிறார். ‘…அத்தகையதோர் அமைப்பு மிகுந்த எண்ணிக்கையில் அணுக்களை பெற்றிருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.குறைந்த எண்ணிக்கையில் கச்சிதமாக அமைப்பு பெற்றிருந்தால் அதுவே போதுமானது. உதாரணமாக மோர்ஸ் தந்திமுறையினை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். ‘. ‘ மற்றும் ‘- ‘ ஆகிய இரண்டும் பல குழுவாக இணைந்து எத்தனை பன்மையை உருவாக்குகின்றன. ‘ அது போன்றதோர் அமைப்பு மற்றும் இயக்க முறை மரபணுவிலும் இருக்க கூடும். எனும் ஸ்க்ராட்டிஞ்சரின் முன்யூகம் வாட்ஸன் மற்றும் கிரிக்கின் DNA வடிவமைப்பினை பலவிதங்களில் முன் எதிர்பார்க்கிறது. மட்டுமல்ல, பிரான்ஸிஸ் கிரிக்கினை பொறுத்தவரையில் அவரது வார்த்தைகளில் ‘எனது ஆர்வத்தினை ஸ்க்ராட்டிஞ்சரின் ‘உயிர் என்றால் என்ன ? ‘ எனும் நூலே தூண்டியது. அதனால் கிளர்ச்சியுற்ற நான் அதன் அடிப்படையில் மூலக்கூறு தேடலில் ஈடுபட்டேன். ‘

ஸ்க்ராட்டிஞ்சரின் ‘உயிர் என்றால் என்ன ? ‘ எனும் பேருரை அல்லது சிறிய நூல் ஏமாற்றும் மிகுந்த எளிமையுடன் தொடங்குகிறது. ‘கணித அறிதல் முறைகளால் முழுமையாக அறியமுடியாததோர் நிகழ்வினை ‘ அறிதல் குறித்த முயற்சியினை ஒரு ‘எளிய இயற்பியலாளனாக ‘ ஸ்க்ராட்டிஞ்சர் தொடங்குகிறார். காலவெளியில் நிகழ்கையில் வேதியியலாலும் இயற்பியலாலும் அறியப்படும் நிகழ்வுகள் ‘உயிரின் வெளி எல்லைகளுக்குள் நிகழ்கையில் அறிவதே ‘ உயிரினை அறிவியல் அடிப்படையில் அறிவதற்கான முதல் அடியெடுத்து வைப்பதாகும். இந்த முதல் காலடியை ஒரு இயற்பியலாளானாக எடுத்துவைக்கிறார் ஸ்க்ராட்டிஞ்சர். இவ்வுரைகள் இன்றும் அவற்றின் முக்கியத்துவத்தை இழக்கவில்லை. ஏனெனில் அதன் அனைத்து தொழில்நுட்ப வெற்றிகளுக்கு அப்பாலும் உயிர் என்றால் என்ன என்பதை, ஸ்க்ராட்டிஞ்சரின் மைய கேள்வியை, மூலக்கூறு உயிரியல் விளிம்புகளில் தொட்டவாறு உள்ளதே தவிர மைய நெருப்பினுள் பிரவேசிக்கவில்லை. சிக்கலான மூலக்கூறு கட்டமைப்புகளில் அந்த பெளதீக அளவுகளில் வெளிப்படும் தன் அறிதலும், தன்மய எல்லை வரையறுப்பும் ஒருவித பிரக்ஞை வெளிப்பாடாக அல்லது பருப்பொருட் அமைப்பினைச் சார்ந்து காரண காரிய அம்புகள் உடைதுபோன ஒரு நிகழ்வாக முகிழ்த்தெழும் பிரக்ஞை செயல்பாடென இன்று உயிரினை அறிய தலைப்படுகின்றனர் ஹம்பர்டோ மட்டுரானா மற்றும் பிரான்காயிஸ் வரேலா போன்றவர்கள். எனில் பிரக்ஞை என்றால் என்ன ? ஒரு கடிகார இயக்கமாக DNA->RNA->புரதம் என உயிரியலின் அனைத்து வெளிப்பாடுகளையும் அறியும் ஒரு மூலக்கூறு உயிரியலாளன், தன்னுணர்வை மூளையின் மின்புல வேறுபாடுகளாலும், அதன் அடிப்படையான தன்னிருப்பை DNA நியூக்கிளியோடைட் வரிசைகளாலும் ‘விளக்கிவிட ‘ முடியும் எனலாம். ஆனால் அத்தனை எளிதல்ல உயிரின் விளக்கம். உதாரணமாக ஆதி சங்கர பகவத் பாதரின் நிர்வாண ஷடகத்திற்கு சற்றே அருகே வரும்வகையிலான வரிகளை மாட் ரிட்லி (Genome:Autobiography of a species) கூறுகிறார், ‘உடலுக்குள் ஹார்மோன்களை கடத்தியும் நிறுத்தியும் வழி நடத்தும் மூளையோவெனில் அதுவல்ல நீங்கள்.மரபணு கணத்தால் ஹார்மோன் சுரப்பும் கடத்தலும் பெறுதலும் வழிநடத்தப்படும் உடலோவெனில் அதுவுமல்ல நீங்கள். நீங்கள் இது அனைத்துமே ஒரே கணத்தில் ஒருங்கிணைதல். ‘. மேலும் தன்னுணர்வு என்பது உயிர் கட்டமைப்பில் ஒரு அடிப்படை புல இயக்கமாக ஒருவித க்வாண்டம் செயலிக்கத்துடன் விளங்கக்கூடும் என கூறும் நிலைபாடுகளும் இன்று வலுபெற்று வருகின்றன. (உதாரணமாக ரோஜர் பென்ரோஸ் மற்றும் ஸ்டூவர்ட் காஃப்மான்). வெற்றிடத்தில் உருவாகும் க்வாண்டம் நுரை சார்ந்த கஸ்மீர் விசைகள் நரம்பியக்கங்களில் உருவாகும் சாத்தியகூறுகள், பருப்பொருள் அதன் நுண்நிலையில் போஸ் இருப்பில் செயல்படுவதாக கொள்ளும் கருதுகோள்கள் ஆகியவை இன்று முக்கிய ஆராய்ச்சி புலங்களாக விளங்குகின்றன. இனி வரும் காலங்களிலும் நம்மை நாம் அறிய, மாறுபட்டவையாக தொடர்பில்லாதவையாக ஏன் ‘எதிர் எதிர் திசைகளில் செல்லும் இரு புகைவண்டிகளில் பயணிப்பதாக ‘ தோன்றும் அறிதல் புலங்கள் கூட தம்முள் பாலங்கள் உருவாக்குவதன் மூலம் நமக்கு உதவலாம். ‘அனைத்து தோற்ற பேதங்களும் மாயை; அத்தோற்றங்களை உருவாக்கும் மூல வஸ்து ஒன்றே ‘ என்பது ஒரு பிரபஞ்ச உண்மையாக இருக்கலாம். தொடர்பில்லாவையாக தோன்றும் அறிதல்களின் அடிப்படை ஒருமையை (தோற்ற மாயைகளுக்கு அப்பால்) கண்டடைவதே மானுட ஞானம் முன்னகர்தலின் அடுத்த கட்ட அத்யாவசியம்.

மகாகவியின் மந்திர த்வனி கொண்ட கவிதை வரிகளுடனேயே இக்கட்டுரைத் தொடரை முடிக்கலாம்,

‘இருவழியிலும் முடிவில்லை. இரு புறத்திலும் அநந்தம்.

த்வமேவ ப்ரத்யஷம் ப்ரஹ்மாஸி. ‘

பின் குறிப்பு: ஸ்க்ராட்டிஞ்சர் மற்றும் ஐன்ஸ்ட்டான் ஆகியோர் க்வாண்டம் இயற்பியலின் மையத்தை, க்வாண்டம் நுண்ணுலகை மிகுந்த சிரமத்துடனேயே நோக்கினர். தம் நாளில் வேகமாக பரிணமித்து உருவாகிய, ஒரு விதத்தில் தாமே பங்களித்த அப்புரிதலின் தத்துவ விளைவுகள் அவர்களுக்கு மிகுந்த மன கிலேசத்தை கொடுத்தது. ‘கடவுள் இயற்கையுடன் பகடையாடுவதில்லை ‘ எனும் ஐன்ஸ்டானின் வார்த்தைகளும், ‘என்ன செய்யலாம் அல்லது செய்ய கூடாது என்று கடவுளுக்கு கட்டளையிடுவதை தயவு செய்து நிறுத்துகிறீர்களா ? ‘ எனும் நெய்ல்ஸ் போரின் பதிலும், பின்னர் சில பத்தாண்டுகளுக்கு பின் பிரபஞ்ச வெளியின் கருங்குழிகள் குறித்து ரோஜர் பென்ரோஸுடனான கருத்து பரிமாற்றத்தின் போது ஸ்டாபன் ஹாக்கிங் ‘கடவுள் பகடையாடுவது மட்டுமல்ல, சில சமயங்களில் பகடைகளை காணமுடியாத இடங்களில் எறிந்து விடவும் செய்கிறார். ‘ என்று கூறியதும் இன்று இயற்பியலின் வரலாற்றில் சுவாரசிய புள்ளிகள். க்வாண்டம் இயற்பியலின் பரிணாம வளர்ச்சியும் அதன் தத்துவ தாக்கங்களும் அதன் சிருஷ்டி கர்த்தர்களை அவ்விளைவுகள் பாதித்த விதமும் ஒரு தனி கட்டுரைத் தொடருக்கே உரியவை. இக்கூட்டிசையில் தனியாக கேட்கும் ஒலி ‘ஸ்க்ராட்டிஞ்சரின் பூனை ‘ யுடையதாக இருக்கலாம். வியப்பூட்டும்

விதமாக பாரத மரபில் பிரபஞ்ச இயக்கங்கள் சிவபெருமான் தேவியுடன் ஆடும் பகடையாட்டமாக கூறப்பட்டுள்ளன. செஞ்சடையோனின் பகடையாட்டமும் திருச்சிற்றம்பல கூத்தும் பிரபஞ்சத்தின் இரு பெரும் இயக்கத்தன்மைகளையும் அவற்றின் அடிப்படை ஒருமையையும் (டேவிட் போமின் உள்ளுறை ஒழுங்கு ?) நமக்கு உணர்த்துகிறதா ? நவீன இயற்பியலின் வெளிச்சத்தில் நம் மரபின் ஆன்மிக குறியீடுகள் அடையும் விரிவும் ஆழமும் நம்மை நிச்சயமாக வியப்பிலாழ்த்துகின்றன. இத்தகையதோர் மகத்தான ஞான மரபினை ஏற்றெடுக்க உண்மையிலேயே நாம் தகுதியுடையவர்கள்தானா எனும் எண்ணம் மேலோங்குகிறது. இப்பெரும் பொக்கிஷத்தில் அதிகமாக ஒரு முத்து மணியை சேர்க்க முடியாவிட்டாலும் குறைந்த பட்சம் இதனை அடுத்த தலைமுறையினருக்கு கடத்தும் ஆற்றலாவது இருக்கவேண்டும் என மனம் ஏங்குகிறது. இது ஒரு தனிப்பட்ட எண்ணம் மட்டுமே.

***

infidel_hindu@rediffmail.com

Series Navigation

அரவிந்தன் நீலகண்டன்