காதல் நாற்பது – 31 என்னை நெருங்கி நில் !

This entry is part of 30 in the series 20070726_Issue

தமிழாக்கம் : சி. ஜெயபாரதன், கனடா


வருகிறாய் நீ ! வருகை அறிவிப்பு
வார்த்தை இன்றி !
உன் பார்வைக்குத் தெரியும்படி
உட்கார்ந் துள்ளேன், உள்ளாரக்
குறும்போடு
முறுவலிக்கும் கண்ணிமைகள்
பரிதி நோக்கிப் பகற் பொழுதில்
ஆத்மாவுடன் துடிக்கும்
பச்சிளம் குழந்தைகள் போல் !
ஐயத்துடன் நான் முன்பு கூறியது
தவறாகத் தெரியுது பார் !
ஒன்றாக நாமிருவரும் நம்மவர்
முன்னிலையில்
நிற்கும் பொழுது
பாதிரியார்
திருமணம் நடத்தாத
தருணத்தைத் தவிர, வேறு
எந்த மகாப் பாபத்துக்கும்
நொந்திடேன் !
அருகில் வா அன்பனே ! என்னை
நெருங்கி நில் !
புறாவைப் போல் உதவிடு.
உன் இதயமுடன் சேர்வதில்
என் அச்சம் மிஞ்சும் போது
உந்தன் தெய்வீகக் தகுதிகளை
எண்ணிச்
சிந்திப்பேன் ஆழ்ந்து !
இந்த எண்ணங்கள் தத்தளிக்கும்
இழக்கப் பட்டால்
வானோக்கி
அனுபவ மில்லாப் பறைவைகள்
பாலைவனத்தை
நீக்குவது போல் !

************
Poem -31

Sonnets from the Potuguese
By: Elizabeth Browing

Thou comest! all is said without a word.
I sit beneath thy looks, as children do
In the noon-sun, with souls that tremble through
Their happy eyelids from an unaverred
Yet prodigal inward joy. Behold, I erred
In that last doubt! and yet I cannot rue
The sin most, but the occasion–that we two
Should for a moment stand unministered
By a mutual presence. Ah, keep near and close,
Thou dovelike help! and, when my fears would rise,
With thy broad heart serenely interpose:
Brood down with thy divine sufficiencies
These thoughts which tremble when bereft of those,
Like callow birds left desert to the skies.

**********
S. Jayabarathan [jayabarat@tnt21.com (July 22, 2007)]

Series Navigation