‘ரிஷி’ யின் கவிதைகள்

This entry is part of 43 in the series 20061019_Issue

‘ரிஷி’


1/ முடியும் வேளை

மணியடித்துக் கொண்டிருப்பதாய் ஒரு சிறு அதிர்வு
மனதின் செவிப்பறையில்.
இனி எழுதிப் போட வேண்டியது எதுவுமிருப்பதாகத்
தெரியவில்லை.
வகுப்பு முடிந்து விட்டதென்று வெளியே குறிப்புணர்த்தி
நிற்கிறது காலம்.
அடுத்து செல்ல வேண்டிய சிறப்பு வகுப்பு எதுவுமில்லை.
கூவிக் களைத்த பெருமூச்சுடன்
கரும்பலகையை ஏறெடுத்துப் பார்க்கிறேன்.
சிற்றெறும்புக் கூட்டமாய் அதன் பரப்பெங்கும்
நெரிசலாய் தொற்றிக் கொண்டிருக்கின்றன வார்த்தைகள்.
பார்த்துப் பார்த்துப் பரபரவென்று பிரதியெடுத்துக்
கொண்டிருந்த மாணாக்கனும் போயாகி விட்டது
எப்போதோ…
சிறுபகுதியும் எஞ்சாத வண்ணம் கைவலிக்கத்
துடைத்து முடிக்கிறேன்.
தண்ணீரையும் மீறி தடங்கள் சில தெரிய-
கண்ணை மூடி அவற்றை இல்லாமலாக்குகிறேன்.
இமைகளுக்குள் விரியும் கரும்பலகை மேல்
தருவித்த மறதியைப் போர்த்தி வைத்து விட்டு
என்னை யெனக்கே அந்நியமாக்கிக் கொள்ள
பழகிக் கொண்ட வாக்கில்
வெளியேறி
அண்ணாந்து பார்க்கிறேன்.
கரும்பலகை போல் துடைத்து விட்டதாய்க்
காட்சியளிக்கிறது ஆகாயம்.
நிர்மல வானத்தில் எத்தனை புனைவு என்ற
நினைப்பெழுவதைத் தவிர்க்க முடியவில்லை.


2/ வெண்புரவிகளும், பட்டத்துயானைகளும், ஒரு-சிறிய நாய்க்குட்டியும்.

வர்ணமயமான விழாப்போதுகளிலெல்லாம்
வெண்புரவிகளும், பட்டத்துயானைகளும்
புடைசூழ வந்திறங்கும்
இளவரசிகளும், மகாராணிகளுமே
உங்கள் வணக்கத்திற்கும், வழிபாட்டிற்கும்
உரியவர்.
அறியாது
வேகவேகமாய் சிறிய வால் குழைத்து ஆட்டி
பின்னோடித் துள்ளிக் குதித்து வரும்
கள்ளங்கபடமில்லா நாய்க்குட்டியை
புறக்கணிப்பால் எட்டியுதைத்து
விரைந்து கொண்டிருக்கிறீர்கள் அப்பால்.
அந்த நாய்க்குட்டியின் கருவிழிகளில் தெரியும்
கையறுநிலை யதன் வாழ்வின் சாபமாக
ஒரு ஓரமாய் பின்தங்கிச்
சுருண்டிருக்கும் அது-
எதிர்ப்பார்ப்பிலிருந்து ஏமாற்றத்திற்கு உருண்டோடும்
கற்பகோடிக் காலத்தின் இழுவிசைப் பரப்பில்.
பின் எப்போதோ ஒரு நாளின்
வெறுமையில்
மறுபடி யந்தப் பிரியத்தில் குழைந்த வாலை
உங்கள் மனம் விழையும் நாளில்
நீங்கள் எத்தனை உரக்கக் கூவியழைத்தாலும்
கேட்காத தொலைவில்
நிலைகொண்டிருக்க வேண்டும் அது.


3/ வலிநிவாரணி தரும் வலி


வலிநிவாரணியைத் தேடிய வண்ணமிருக்கிறீர்கள்,
வேண்டி வரவழைத்த வண்ணமிருக்கிறீர்கள்,
வழிபட்ட வண்ணமிருக்கிறீர்கள்…
வனைந்தும், புனைந்தும், வார்த்தும், உருக்கியும்
அகழ்ந்தும், புரட்டியும், வேள்விகள் நடத்தியும்
இருந்த வாக்கில் நீங்கள் செய்து வரும் ஆயத்தங்க-
ளிலெல்லாம்
உங்களுக்கு நீங்களே கட்டிக் கொள்ளும்
தாயத்துக்களுக்கப்பால்,
உடுக்கைகளுக்கப்பால், கிண்கிணி-கண்டா
மணிகளுக்கப்பால், மிக
உக்கிரத் தாக்குதல்களில் ஈடுபட்டிருக்கின்றன
உங்களால் உருவாக்கப்பட்ட வலிகள்.


4/விளையாட்டாய் வீசியெறியப்படும் வெடிகுண்டுகள்


விளையாட்டாய், வெகு இயல்பாய் வீசியெறியப்
படிகின்றன சில வெடிகுண்டுகள்.
அவற்றின் விளைவாக ஏற்படும் ரணகாயங்கள்
ஆற பலகாலம் பிடிக்கிறது.
அசையவே முடியாமல் நலிந்து கிடக்கும் வேளை
மிகத் தனித்துவம் வாய்ந்த மயிலிறகும்,
மந்திரக்கோலுமாய்
உயிர்ப்பிக்கப்படுகிறேன்.
மறுபிறவியடைந்ததாய் மனம் நிம்மதியுணரத் தொடங்க
மறுபடியும் வீசியெறியப்படுகின்றன வெடிகுண்டுகள்-
விளையாட்டாய்… வெகு இயல்பாய்…


5/பராமரிப்பு


மேய்ச்சல் நிலத்தில் புதர்மண்டிக் கிடக்கிறது.
குழந்தைக் கால்களின் குதூகலத் தேடல்கள்-
குருவிகளின் சிட்டு மூக்குத் துழாவல்கள்-
மந்தகதியில் லயங்களை மீட்டியவாறு
நகர்ந்து கொண்டிருக்கும் எருதுகள்-
பல்லக்குக் ‘கிளியோபாட்ரா’க்களாக
அவற்றின் முதுகில் பவனி வரும் காக்கைகள்…
எல்லாப் பாதைகளும் ரோமாபுரி நோக்கிச் செல்ல-
எல்லாப் பாதங்களும் ஒரே உருவந் தாங்க-
பதியும் திருவடிகளுக்காய் புல்வெளியை
பஞ்சு மிருதுவாய் வெட்டிச் சீராக்கியும்,
மொட்டையாய் மழித்தும் புதுப்பித்துப்
பேணி வந்த நாட்களின் நினைவில்
தூர்ந்து கிடக்கும் குட்டையில்
நீர் சுரக்கும் போல் சில கானற்குமிழ்கள்.


6/உனக்கானதும், உன்னாலானதும்


உன் குரல் வழி பெருகிய கடலில்
மிதந்து வந்த
தோணியில் ஏறிக் கொண்டு
அடிவானைத் தொடும் புள்ளியை நெருங்கப்
பிறந்ததொரு ஆலாபனையின் உச்சத்தில்
சரசரவெனக் கீழிறங்கிய மின்னலேணியில்
கால் வைத்த மறுகணம்
என்னைத்
தன்னுள்ளிழுத்துக் கொள்கிறது நிலா…!
உனக்கான நிலவினுள்ளிருந்து
இசைத்தபடி இருக்கிறாய் நீ…


7/ பாட்டுத் திறத்தாலே பாலித்திட வேண்டும்


அநாயாசமாய் ஆங்கிலம் பேசிய மறுகணம்
அப்பட்ட கிராமத்தானாகிப் போன அந்த
அற்புத மொட்டைத் தலையனின் பாட்டில்
முடிச்சவிழ்த்துக் கொண்டன என் உடல் நரம்புகள்…
எனக்கு நானே குறிசொல்லிக் கொள்ளும்
ஒரு சாமியாடலில்
எலும்புகள் நெகிழ்ந்து கொடுக்க,
வெட்டியெடுத்து பத்திரப்படுத்தியிருந்த சிறகுகள்
மறுபடியும் தோள்களில் பொருந்திக் கொண்டன.
மழையின் அறிகுறியாய் ஈர விழியோரங்கள்.
சூறாவளிச் சுரங்கமாகிறேன்!


8/ மழையின் மாயாஜாலமும், மிகைப்படுத்தப்பட்டதொரு- கவிபிம்பமும்


ஏதோவொரு ரசவாத நிகழ்வை எதிர்பார்த்து
அதற்கான ஆயத்தங்கள் என்னவென்றறியலாகா
அவசத்தில் மனம்.
அலைக்கழிப்பில் தினங் கழியும்
அலிபாபாவின் ‘திறந்திடு ஸிஸே’மா…?
‘ஆலீஸி’ன் அற்புத உலகமா…?
‘மைதாஸி’ன் கரமா…?
‘சாம்ஸன்’ தலைமுடியா…?
எனில்_
வானவில்லின் முதுகேறி வரும் ஒரு
சின்ன முயலாய் நிலவு எதிர்ப்பட-
விதிர்த்துப் போகாதிருக்க வேண்டும் நான்.
விழிப்புடனிருக்க வேண்டும்_
மழையின் மாயாஜாலம் நிகழ்த்தும் ரசவாதம்
மிகைப்படுத்தப்பட்டதொரு கவிபிம்ப நினைவில்
என்னைக் கடந்து சென்று விடாதிருக்க.


9/ஒருவழிப் பாதை


ஒருவழிப் பாதை நாக்கு…
தெரிந்தும் புறப்பட்டு
இடைவழியில் தடை செய்ய முயன்றும்
இயலாமல்
பிடி நழுவிய பொருளின் புவியீர்ப்பு விசையாய்
இலக்கை எட்டியாக வேண்டிய சோகம் தாக்க
தன்னைத் தான் வசைபாடியவாறு
மூர்க்கமாய்
முன்னேகிக் கொண்டிருந்தது என் வாக்கு.


10/ஆயிரங்கால அகதியின் அகழ்வாராய்ச்சி


நள்ளிரவில் அங்கே
ஆயிரங்கால அநாதையாய் நின்று கொண்டிருக்கிறாள்-
அந்த அகதி.
மண்ணோடு இரண்டறக் கலந்திருந்த காரணத்தாலேயே
அடிவானத்திறாய் விரட்டப்பட்டவள்.
பரிச்சயமில்லாத முகங்கள் சுற்றிலும்….
பழகிய முகமொன்றை மறுபடி காண வேண்டி
நினைவின் நெம்புகோலால்
காலத்தைப் புரட்டிப் போடத் தொடங்கினாள்.
பரபரவென்று தோண்டத் தோண்ட
அத்தனை உயிர்ப்போடு மேலெழும்பிய
புன்னகைகளும்
வருடல்களும்
கண்ணிமைப் போதில் வெறும் பனையோலை
யெழுத்துக்களாகிப் போவதைக்
காணும் திராணியில்லாமல்
விழிமூடி நின்றாள் வெகுநேரம்.
அவள் முகமெங்கும் கவிந்திருந்தது
ராணி வேடந் தரித்த
பணிப்பெண்ணின் அடிமனத் தவிப்பும்,
அவமானமும்.
விமோசனமும், நிவாரணமும் தரவும்,பெறவும்
முடியாத வறியவளாய்
மிகத் தன்னந்தனியாய் அவள் அருந்தும்
அந்த ஒரு கோப்பை சூடான காப்பி
உணரச் செய்யும் பரிவதிர்வுகளுக்கு
அவளுடைய என்றுமான நன்றிகள் உரித்தாகின்றன.


11/ தொலைவின் அகல்விரிவு


நீலாங்கரை வீடொன்றில்
நள்ளிரவில் கேட்கும் ‘கூர்க்கா’வின்
கைத்தடியோசை
‘நேபாள’த்தின் சில தெருக்களில் எதிரொலிக்கிறது;

கடலூரில் குடிசை வீடொன்றின்
தந்தை இருமும் ஒலி
மும்பையில் கூலி வேலை செய்யும் சிறுவனின் நெஞ்சில்
கோழையாய்த் திரள்கிறது…


12/ போரும் இழப்பும்


நீங்கள் ·பிடில் வாசிக்கலாம்,
பிறிதொன்று வாசிக்கலாம்…
போர் நடந்து கொண்டிருக்கிறது
அன்பைத் தவிர வேறெதையும் தந்தறியாத இதயமொன்றில்
உக்கிரமாய் ஊடுருவிய முப்பது தோட்டக்களில்
இறப்பைச் சாதித்தது எது என்று
துருவியாராய முற்படுமளவுக்கு
அத்தனை குரூரமானவரா நீங்கள்…?
இரத்தச் சகதியில் தேடித் துழாவிய கையை
வெளியே எடுத்துக் கொள்ளும் போது
கவனமாய்ப் பாருங்கள்.
விரல்களில் சிடுக்காகியிருக்கும் தசைநார்களும்,
நாளங்களும், நரம்பிழைகளுமாய்
அறுபட்டுத் தொங்கிக் கொண்டிருப்பவை
மரணமடைந்தவரின் மனமும், மறுவாழ்வும் மட்டுந்தானா…?

ramakrishnanlatha@yahoo.com

Series Navigation

ரிஷி