கவிதைகள்

This entry is part of 32 in the series 20060210_Issue

சேவியர்


கலையாத சுவடுகள்

புதிய வெளிச்சங்கள்
பழைய பிரமிப்புகளை
புறக்கணிப்பின்
பக்கமாய்
புரட்டிப் போடுகிறது.

வெளிநாட்டுப் பயணத்தைத்
துவங்குகையில்
அழகாய்த் தெரிந்த
சென்னை விமான நிலையம்
திரும்பி வருகையில்
அழகின்றிக் கிடந்தது.

அனுமன் தோள்
சஞ்சீவி மலைபோல,
காலம் தன் தோளில்
பல
வருடங்களைச்
சுருட்டிக் கட்டிப் பறந்தபின்

எனக்கு
ஆனா ஆவன்னா அறிமுகப்படுத்திய
ஆரம்பப் பாடசாலைக்குச்
சென்றிருந்தேன்.

கடலெனத் தெரிந்த
பள்ளி மைதானம்
இப்போது
கையளவாய்த் தோன்றியது.

பெரிதாய்த் தெரிந்த
பெஞ்சுகள்
முழங்காலின் பாதியை
எட்டிப் பிடிக்க முயன்று
தோற்றுக் கிடந்தன.

அந்த பெரிய மரமும்,
கழிப்பறையும்
வராண்டாவும்
வித்தையில் சுருங்கிய
விளையாட்டுப் பொருட்களாய்த்
தெரிந்தன.

வாழ்வின் நிலையாமை குறித்த
நிர்ப்பந்த எண்ணங்கள்
நெட்டித் தள்ள
திரும்பினேன்.

உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்
கதர்வேட்டியில்
கணக்கு வாத்தியார்.
சற்றும் உயரம் குறையாமல்.


தோழி

நீ வருவதாகச் சொன்ன
அந்த நாளின்
இமைகள் பிரிந்திருந்த
இரவில்,
நீ வரவேயில்லை.

பின்னிரவுப் பொழுதொன்றில்
யாரோ
வீட்டைத் தட்டும்
ஓசை கேட்க,

வெளியே
உனக்குப் பதிலாய்
உற்சாகமாய் நின்றிருந்தாள்
உன் தோழி.

தயக்கங்கள் ஏதுமின்றி
சட்டென்று தழுவி
என்
உடலெங்கும் நழுவினாள்.

அவளிடம் இருந்த
இரவு நேர வெட்கத்தின்
வசீகரத்தின்
என்
காத்திருத்தலில் தவிப்பெல்லாம்
கரையத் துவங்கியது.

கரைந்து வழிந்து கொண்டிருந்தேன்
நான்
அவளது காலடிகளில்.

சண்டையிடவோ,
கோபித்துக் கொள்ளவோ
அவளிடம் ஏதுமிருக்கவில்லை.
பிரியும் வரை
இறுக்கமாய் நின்றிருப்பதைத் தவிர.

அன்று நிம்மதியாய்த்
தூங்கினேன்.
இனிமேல்
உன் தோழியை
அடிக்கடி அனுப்பி வை
என்னும் டைரிக் குறிப்போடு.

சட்டென்று சன்னல் திறந்து
நன்றி சொல்லி
கையசைத்து
சாரல் தெரித்துச் சிரிக்கிறாள்
தோழி.


வினாடி

ஒவ்வோர் வினாடியை
இழக்கும் போதும்
கவலையாய் இருக்கிறது.

ஏதோ ஒரு
ஆனந்தம் என்
கைகளை விட்டு விட்டு
விடைபெற்றுச் செல்வதாய்.

ஏதோ ஒரு
நிறைவு
என்னை
நிறைவில்லாமல் செய்வதாய்,

ஏதோ ஓர்
மகிழ்வின் ஈரத் துளி
உலர்ந்து போவதாய்
வலிக்கிறது.

அந்த உணர்வுகளுக்குள்
புரளுகையில்
கடந்து போகின்றன
மேலும் சில வினாடிகள்.

ஒவ்வோர் வினாடியையும்
இழுக்க வேண்டும்
நிமிடமாய்
மணியாய்
காலமாய்…

அந்த வினாடிக்குள்
வாழவேண்டும்
என் மழலையில்
அழைத்தல் ஒலிக்குள் அடைபட்டு.

விலகிப் போகாத
வினாடிகள் ஒன்று சேர்ந்து
என்னைச் சுற்றி
வலை பின்னிக் கொள்ளவேண்டும்.

வினாடிகள்
விடைபெற வேண்டாம்.
நான்
விடைபெற்றுச் செல்லும் வரை.

எனக்கு
ஒரு வினாடி வாழ்க்கையே
போதும்.
மிகப் பெரியதாய்.

சேவியர்

Xavier.Dasaian@in.eFunds.com

Series Navigation

ஸ்தனிஸ்லாஸ் ஆரோக்கிய சேவியர்