கவிதைகள்

This entry is part of 51 in the series 20041118_Issue

மதியழகன் சுப்பையா


—-
ஒன்று

இறகுதிர்க்கும்
பறவை ஒன்று

மரித்துப்போன
மரக்கிளையில்
அமர்ந்துள்ளது

வலிய பறவையதை
கொத்திச் செல்கின்றன
சிறியவைகள்

காம்பு பிரியும்
காய்ந்த பூவைப்போல
விழுந்துபடலாம்
ஒரு நாள் அந்த
வீர்யப் பறவை.

காத்திருக்கிறது
இறுதி இறகு
இற்று விழும்வரை.

—-
இரண்டு

கனத்த கருமை
இரவுகள்
சின்னச் சின்ன
கருப்பு நினைவுகள்
சேர்ந்து கருக்கிறது.

தூக்கக் கொப்புளங்களை
குத்திப் பார்க்கிறது
கருப்பின் கூர்மை

நிகழ்வுகள்
அனைத்தும்
நினைவுகளாகிறது

நித்தம் நீள்கிறது
நித்திரை தொலைத்த
இரவுகள்.

—-
மதியழகன் சுப்பையா
மும்பை

madhiyalagan@rediffmail.com

Series Navigation

மதியழகன் சுப்பையா