காலம் கடந்த காதல் கவிதைகள்

This entry is part of 50 in the series 20040715_Issue

ஜீவன்


5.
தோற்றத்தில் தொடங்கியது
உன்மீதான என் காதல்
இன்றளவும்
வளர்ந்து பெரு
விருட்சமாகிறது

உன்னிடத்தில்
சிறு சலனமேனும்
எற்படுத்தாது
தோற்றுப் போனவனாகிறேன்
நான்

நிதானித்து
மறுநாள்
நீ சொன்னதை
சொல்கிறது
சூன்ய வெளி

நேசிப்பதாய் நான் சொன்ன
அன்றிரவு
துாக்கம் கலைந்து
துன்புற்றிருப்பாய்
அதற்காய்
வருந்துகிறது
மனம்

வருத்தி நேசுறும்
வன்முறை
கொடியது
தொலைந்து
போகிறேன்

தழுவிச்செல்லும்
தென்றலை போன்றது
உன் மீதான
என் நேசம்

மெல்ல
அசைபோடுகிறது
மனம்

தன் காதலைச்
சொல்கிறாள்
பக்கத்து
வீட்டுப்பெண்

வெளியே
வீசுகிறது
காற்று
—-

ஜீவன்

நந்தா கந்தசாமி
nandakandasamy@hotmail.com

Series Navigation

ஜீவன்