கவிதைகள்

This entry is part of 72 in the series 20040415_Issue

புஷ்பா கிறிஸ்ரி


இரத்த தானம்

இன்னொருவர் நலம் காத் திரங்கி
இன்னொருவர் துயர் போக்குமி ன்பத்தில்
எத்தனை மகிழ்ச்சி எத்தனை மகிழ்ச்சி
அத்தனை மகிழ்விலும் மனத்தினில் கிளர்ச்சி

அத்தனை நிகழ்விலும் எத்தனை நெகிழ்ச்சி
எத்தனை சக்தி என்னுள் எத்தனை சக்தி
இன்னும் இனிக்கும் இள மனத்து வெற்றி
மண்ணில் நிலைக்கும் மனித மன முக்தி

எத்தனை நிறங்கள் எத்தனை மனங்கள்
எத்தனை குணங்கள் எத்தனை குலங்கள்
அத்தனை மனிதரிலும் எத்தனை எண்ணங்கள்
அன்பை மதித்திடும் மனிதாபிமான வண்ணங்கள்

குருதியின் நிறம் சிவப்பென்று ஒன்றாய்
உறுதி கூறி நின்ற பெரியவர் சிறியவர்
தானம் தந்து நின்றே தம் மனிதத்து
மானம், மாண்பு காத்து நின்றார்

நானும் ஒரு துகளாய், பொறியாய்
வானின் கீழோர் நிழலாய் நின்று
பாசம் காத்து மனித நேயம் பார்த்து
தானம் செய்த நாளை மறந்திடேனே

எத்தனை தாய், தந்தை, தம்பி, தங்கை
அத்தனை அண்ணன், அண்ணி, மாமன், மாமி
நல்ல நட்புகள், நேசங்கள், பாசங்கள், எல்லாம்
நலமாகிட உதவும் என் இரத்த தானம் தானே

புஷ்பா கிறிஸ்ரி
—-

அந்த வீடு

மனம் வியாகுலமாய்

அழுது கொண்டது

காலாரக் கொஞ்சம் நடந்து போக

அந்தப் பெரிய வீடு வந்தது

நாயும் தெரியவில்லை

வாசலில் பலகை இல்லை

நாய்கள் ஜாக்கிரதை என்று

காவல் காரனும் இல்லை

மஞ்சள், சிவப்பு என்று

பலவர்ண கலவையில்

குரோட்டன் செடிகள்

வீட்டைச் சுற்றி

அழகு காட்டினாலும்

சுவர்கள் மட்டும்

அழுக்காகிக் கிடந்தன

உள் வீட்டு மனிதர்

மனத்தைப் போல்

இரவு மட்டுமே பல்துலக்கி

காலை தேனீர் குடித்து

வாரம் ஓருமுறை குளித்து

மறு நாட்களில்

வாசனைத் தைலம் பூசி

அழகாய் உடுத்திக் கொண்டு

குளிருக்குப் பயந்து

குளிக்க மறந்த

வெள்ளைக் காரனாய்

உயர்ந்து நின்றது

அந்த வீடு

புஷ்பா கிறிஸ்ரி

pushpa_christy@yahoo.com

Series Navigation