கவிதைகள்

This entry is part of 45 in the series 20040122_Issue

தேவஅபிரா


அறியாததும் உணராததும்

ஒன்றுமறியாக் கன்றெனத் துள்ளும் காலத்தை

பள்ளியில் உணர்ந்துகொண்டேன்.

ஒன்றா இரண்டா காதல்

உள்ளச் சலனத்தின் கொதிப்பில் அழிந்த இரவுகளை

பள்ளிப் பெறுபேற்றில் உணர்ந்துகொண்டேன்.

பாடவும் பின் இருந்து பகிரவும் ஆகிய

பன்னெடும் காலத்தோழமை பிரிய

பின்னிரவின் பழுவை

அன்றெழுந்த நிலவில் அறிந்துகொண்டேன்.

தார் அழிந்து தடம் சிதறிய வழியெங்கும்

உருக்குலைந்தோடும் மனிதரில்

வாழ்க்கையை அறிந்துகொண்டேன்.

காணாமல் போனவர்களை

காலத்தின் மேனியில் கதியற்றுச் சிதைந்தவர்களை

கதையற்றுக் கண்ணீரையும் விழுங்கி

இறுகிய விழிகளில் அறிந்துகொண்டேன்.

நீதியற்ற காலத்தின் நாசத்தை

போரில் உணர்ந்துகொண்டேன்.

போரை; போய் வெடிக்கும்

பிஞ்சுகளில் அறிந்துகொண்டேன்.

உண்மைகளின் வலியையோ

இப்பெரு வெளியிலே தனித்தபோது உணர்ந்துகொண்டேன்.

இன்னும் அறியாததும் உணராததும் எதேனுமிருக்குமென்றால்

அதுவே…

யாரொடு நோகவென்றும் யார்க்கெடுத்துரைக்கவென்றும்…

புரட்டாதி 2003.

தேவஅபிரா

ிரஎயநெனெசயெ@ாழஅந.டெ

—————————————–
அரளிப் பூவும் தரங்காவும்…

மழலையின் விரல்கள் வருடச் சிலிர்க்கும்

மானுட முகம் போல்

மென்சிறு இலைகளின் வசந்த உயிர்ப்பு

ஒளிரும் காலைப் பொழுதில்

உன் காதலின் அழைப்பில்

ஏக்கமுறும் என் இதயம்

உன் செவ்விதழ்களில்

என் காதலைத்தரக் காலம் இல்லையே!

இதய ஆழத்திருந்து எழுந்து

வாழைக்குருத்தென விாிய

கடும்காற்றில் கிழிந்த கனவுகளோடு

ஆறாத இரணங்களின் பிணமானேன.;

அதுவொரு காலம்.

மீண்டும்…

வெண் அரளிப் பூக்களின் கொத்தைப் பறித்தெடுத்தேன்.

பூவிரண்டு தா

பூஜைக்கென்றாய்

மானுடர்க்கே அன்றிப் பூஜைக்கல்ல என்றேன் முகா;ந்தபடி.

செம்மை தீண்டப் பிடிவாதமுடன் சொல்கிறாய் ‘பூஜைக்கே ‘

மென்நய மெளனத்தில்

அரளிப்பூவின் விளிம்போரம் படரும்

செம்மையைப் பார்த்தேன் – உதடுகள்.

சூழவுள்ள விழிகளைத் தப்பி

மொழிகளையும் தப்பி

நீ எதையோ தேடுவதை

நான் மட்டும் உணர்வதேன் ?

அந்தி மாலையில்

நித்திய கல்யாணிப் பூக்களை

என் முன்றலில் நீயேன் கொய்து கோர்க்கிறாய் ?

விலகிச் செல்லும் என் ஆத்மாவின் சுனையில்

ஊற்றின் குமிழியொன்று

எழஎழப் பொிதாகும் உணர்வில் துடிக்கிறேன்.

தீபாணி தரங்கா

பிாியும் நாளில்

நானும் அழுவேன்.

ஆனி – 1995

தேவஅபிரா
————————————

முடிந்துபோன ஆண்டு

ஆவணி

தேமா மலாின் திரள்கள்

காற்றில் கிளர்ந்து கடலின் திரையென உயரத்தாழ

விசையுறும் உள்ளம்.

மாலைப் பொழுது…

ஆழக்கடலின் மோகத்துளிகள் மோதிச்சிதறும் கரையில்

தனியக் கிடந்தேன்.

கடலின் மடியில் நிலவின் தடமும் அழியும் முகிலின் திரளில்.

பின்னிரவில் பேய்க்காற்றிற்; பேதலித்தலையும் மரங்கள்.

மென்முலையோடணையா மழலைக்குரலோ அழுகிறது.

புரட்டாதி

அன்றோ

காற்றடங்கிய பகலில் மே மலர்களில் தீ எாிந்தது.

இன்றோ

ஓங்கார ஓலமிட்டு உலகத்தின் உதிர்வெல்லாம்

அள்ளி வந்தது சோளகம்.

இரவிலோ

நெடிதுயர்ந்த ஆலமரத்தின் கீழ்

நிலவில் பாடும் பைத்தியக்காரனுடன்

தனித்திருந்தேன்.

ஐப்பசி

இரவினில் எங்கிருந்தோவரும் இசையுள் மூழ்குதல்…

கனவினுள் அமிழ்ந்து கடலுடன் பேசுதல்…

இல்லையெனில்

கண்ணீர் வழியத்

தேமாமரங்களுடன் தேம்புதல்…

கார்த்திகை

இரவின் மீது இரைகிற காற்றில்

விருட்சங்களின் இலைகள் பேசுகின்றன.

நிலவைத் தழுவ எழும்பும் கடலின் அலைகள்

ஏங்கி விழுகின்றன.

முன் மார்கழி

மானுட ஆன்மாவின் புன்னகையைத் தேடி நடந்த

காலத்திடலின் நடுவில்

புல் தேய்ந்தழிந்த தடமோ நீள்கிறது.

மழையில் நனைந்து

நிலவில் தனித்த பூக்கள்

உதிரும்.

நடு மார்கழி

மாாிகால இரவிற் புதைந்து

மண்ணெது விண்ணெது

கடலெது கரையெது

என்றறியா இருளிலும்

ஆழியின் இசையெனத் திரள்வது எதுவோ ?

பின் மார்கழி

நீள் தெருவெங்கும் நிராசை சிந்திப் பின்

அதிகாலைக் கடலில் ஆடும் படகில் வாழ்க்கை,

தீராக்காதலைத் தேடித் தீராத காதலில்

ஆறாத இன்பமருளும் மாயக் குகையுட் போனதென்றார்.

நாளை நதிமுகக் கலப்பில் இன்பம் நுரைக்கையில்

நறுமலர்ப் பொய்கையின் பொன்தாது கொண்டு வருமென்றார்.

போரும் பொய்மையின் பாதையில் போயழிந்த காலமும்

போற்றிப்பாடும் புலவரைப் பொரிந்து போனதென்றால்

பொய்யாம்!

அச்சமும்

அச்சத்தின் கனவுகளும் பற்றிப்பிடித்தலைக்க

ஆதரவற்ற காலத்தில் அணைந்து கொள்ள

ஆருமற்றுப் போனதடி வாழ்வு.

வாழ்வென்று எவர் சொன்ன வாழ்வும் வாழ்வல்ல

என்றறைகிறது ஆழி.

எல்லாம் மூடிய இருளிலும்

வெள்ளி அலைவீசி விண்ணின் ஒளி வீழ்த்தும்

என் இனிய கடலே!

ஆழத்தின் ஆழத்தில் உறையும்

உன் மெளன வர்மத்தின் துளி பருகி

உயிர் நிறைந்து

உயர்ந்து வரும் என் வாழ்க்கை

என்றுன் கரையில்

மணலின் துகள்கள் எண்ணிக் காத்திருப்பேன்.

மார்கழி – 1996

சாிநிகா;
puvanendran@home.nl

Series Navigation

தேவஅபிரா