தனிமை

This entry is part of 18 in the series 20010729_Issue

அனந்த்


தனிமை…..
மனிதன் வாழ்வில் வரக்கூடாத அச்சக் கனவு

நீ
எட்டிநின்று விளையாடி எக்களிக்கிறாய்
என்றல்லவோ எண்ணியிருந்தேன்…

நான் திகைத்து நிற்கையில்
கைகொண்டு கண்பொத்துவாய் எனக் காத்திருக்கையில்
என் வாழ்வின் ஊற்றுக்கண்ணைப் பொத்திவிட்டாயே

தொட்டு விளையாடிய நாட்கள்
விரைவாகவே
காலத்தின் தொண்டைக் குழிக்குள் குதித்துவிட்டன

தெரிந்திருந்தால்
உன்னை என்றோ நான் விழுங்கி
உன்னை என்னுள் ஆக்கியிருப்பேன்…

இன்று
நானும் என் உள்ளரிப்பைப் புரியாமல்
ஊமையாய் என்னை உற்றுப் பார்க்கும் கணினியுந்தான்…

Series Navigation

அனந்த்