• Home »
  • »
  • ஹிந்து வேத நல்வழிகளைப் பின்பற்றி நடப்பதால் விளையும் நன்மைகள் பகுதி – 2

ஹிந்து வேத நல்வழிகளைப் பின்பற்றி நடப்பதால் விளையும் நன்மைகள் பகுதி – 2

This entry is part of 44 in the series 20100807_Issue

ஆங்கிலத்தில் எழுதியவர்: ஸ்டீஃபன் நாப் -தமிழாக்கம்: சேஷாத்ரி ராஜகோபாலன்


2. ஹிந்து சமயமே உலகிலுள்ள எல்லா வாழும் கலச்சாரங்களைக் காட்டிலும் முன்தோன்றியது.
உங்களைச் சுற்றி எல்லா திசைகளையும், உற்று நோக்கிப் பாருங்கள். இவ்வாறு நோக்குங்கால், காற்றோடு காற்றாக மறைந்து போகாமல், தண்ணீரில் அமிழ்ந்து போகாமல், அல்லது மண்ணோடு மண்ணாகாது இந்நாள்வரை உறுதியுடன் வாழும், வேத வழி நன்நெறி கலாச்சாரம் போன்று, வேறொரு கலாச்சாரம் ஏதாகிலும் உலகில் தென்படுகிறதா? ஹிந்து கலாச்சாரமோ, குறைந்து, 5000 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக (இன்னமும் அதிகமாகச் சொல்ல வேண்டும்), ஆயிரமாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னிருந்த அதே வீரியம் இன்றும் குன்றாது, வெற்றிகரமாக செழித்தோங்கி, இதற்கிணையில்லை என கூறுமளவிற்கு, இயங்கும் ஆற்றலுக்குரியதாகவும், ஆயிரமாயிரம் ஆண்டுகளாக அதே வழி வழியாக மரபு கொண்டு, தழைத்தோங்கி, அந்நாட்களில் செயலாற்றிய அதே திறனுடன், இந்நாட்களிலும் கொள்கையளவில் இல்லாது தற்காலத்திற்கு ஒப்ப மெய்யாக செயலிலும் ஈடுபடுத்திக்கொண்டிருக்கும் சமயம் வேறொன்றுண்டா? மற்ற பழைய கலாச்சாரங்களான, எகிப்திய, இன்கா, மயன்***, அஸ்டெக், (Egyptian, the Inca, Maya, Aztec) ஆகிய இவையெல்லாமே, 5000 ஆண்டுகள் புராதனமானது தான், ஆனால் இதில் ஒன்றுகூட இன்று வரை நிரந்தமாக இல்லையே. இவைகள் எல்லாம் மறைந்து, அந்நாளிலிருந்து இன்றுவரை எஞ்சியுள்ள, அக்கால மனிதர்களால் உண்டாக்கப்பெற்ற சில கட்டங்கள், வடிவங்கள் என நமக்கு அக்கால கலாச்சாரம் எப்படி உண்மையில் செழித்தோங்கி இருக்கவேண்டுமென தெரிந்து கொள்ளும் நம் ஆவலை மட்டுமே தூண்டிவிட்டு, ஆனால், நம்மிடம் மௌன மொழியில்தான் பேசுகின்றன. அவ்வளவுதான். இவைகளைப்பற்றி நிரந்தரமான. உண்மையென தகவல் இதுதான் என நிரூபித்து நமக்கு உறுதியளிக்கவில்லையே! இக்கலாச்சாரங்கள் இருந்தன என நம் கண்ணெதிரே தெரிந்தாலும், அவைகளைப் பின்பற்றுவோர் எப்படி வாழ்ந்தனர், இன்று அக்கலாச்சாரங்களை அனுசரிப்பவர்கள் எங்கேயாவது இருக்கின்றனரா? இருந்தால், எங்குள்ளனர்? என்றோ, அல்லது அவர்களது சமயப் பெயர்கள் தான் என்ன? அவர்கள் சமய சித்தாந்தங்கள் தான் என்ன, என சொல் வழியாகவோ அல்லது எழுத்து வழியாகவோ விவரமாக, முடிவாக, நாம் காண முடியலில்லையே! இவைகளைப்பற்றி எல்லா முடிவுகளும் கற்பனையில், அல்லது ஆராய்ச்சியால், தர்க்க ரீதியில் ஊகித்து சொல்லப் படுபவைகளாகவே இன்று நமக்குக் கிடைகின்றன. இவைகள் எல்லாமே காலத்தின் கோலத்தால் நமக்கு விவரமாகக் கிடைக்க நாம் கொடுத்துவைக்க வில்லை.
*** சிறுவனாக ’சம்ஸ்கிருதம்’ பயின்ற போது, ’ஸ்ரீ ராமோதந்தம்’ எனும் ஸ்ரீமத் ராமாயண சுருக்கப் புத்தகத்தில் இவ்வாறு அன்று படித்ததாக ஞாபகம்:
“मण्डोदरीं मय सुतां परिणीय दशानन: । तेषां उत्पादयामास मेघनाथाह्व्यं सुतम् ||
இதன் பொருள்: மயனுடைய பெண்பிள்ளையான ’மண்டோதரி’யை ராவணன் மணந்து, ’மேகநாதன்’ (இந்திரஜித்) என்பவனைப் பெற்றான்” என படித்திருக்கிறேன்.
இதனால் வேதவழியே, ’மயன்’ நாட்களைக் காட்டிலும், இன்னும் மூத்தது எனத் தெரிகிறது.
ஆனால் ஹிந்து கலாச்சாரமோ, ஆயிரமாயிரம் ஆண்டுகளுக்குப் பின்னரும், அக்காலத்திலிருந்து இக்காலம் வரை எஞ்சியுள்ளவைகளிலிருந்து நம்மால், அதன் விவரங்களை தொடர்ச்சியாகக் கண்டுபிடிக்க முடிகிறது. இதன் சரித்திரம், புராணங்கள், இதிஹாசங்கள் (history) என்றும், ஏராள ஆய்வுகள் மூலமாகவும், நன்கு ஆவணங்கள் கொண்டது. இதற்கு மேலும் ஆராய்ச்சி செய்யவேண்டியவை இன்னும் அநேக பகுதிகள் உண்டு. என்றாலும், இதுவரை நடத்தப்பட்ட ஆராய்ச்சிகளின் படி, வேதகால சமூகம், என்பதே தொன்மை காலத்திய அல்லது வரலாற்றுக் காலத்திற்கு முந்தைய தொடக்கம் கொண்டது என்பதே ஐயமற எளிதில் புரிந்து கொள்ளக் கூடியதாக இருக்கிறது. இன்று நம்மிடையே காணும், ”இருக்கும் கலாச்சாரங்களான”, முறையே, இஸ்லாம், கிருஸ்தவம், புத்த சமயங்கள், ஆகியவை எல்லாமே 1400, 2000, 2500 வருடங்களுக்கு முன்னர்தான் பிறந்தவைகள். இருப்பினும், வேதகால கலாச்சாரம் மேற்கூறிய எல்லா கலாச்சாரங்களைக் காட்டிலும், மிக மிகப் புராதனமானது.
அநேக, அறிஞர்கள், வேதகால நாகரிகத்தைப்பற்றிச் சொல்லும் போது அதன் தொன்மையைப்பற்றி மிகச் சிறப்பாகக் கூறியுள்ளனர். உதாரணமாக, பேராசிரியர் Bournouf, பிஃரான்ஸ் கல்லூரியில் (College of France) ”சமஸ்கிருதமும் அதன் இலக்கியமும்” என்ற தலைப்பில் ஆற்றிய ஆராய்ச்சி சொற்பொழிவில், ”நாம் வேத கால (ஹிந்து) தத்துவ ஞானம், அதன் புராணக் கதைகள், இலக்கியங்கள், சட்டங்கள், மொழிகளைப் பற்றி எல்லாம் நன்கு அறியவேண்டும். இவைகள் இந்தியா எனும் ஒரு பிரதேசத்தைப் பற்றி மட்டுமன்றி, உண்மையாகவே, உலகத்தின் தொடக்கத்தைப் பற்றியது, அவைகளில், நம் சிற்றறிவுக்கும் அப்பால், எட்டாத மறைபொருட்களைப் பற்றிக் கண்டறிய வேண்டிய, எவ்வளவோ எஞ்சிய ””குழூஉக் குறி”” க்களுக்கு (source codes-மூலாதாரக் குறிகள்) அனைவரும் அறிய வழங்கும் மொழியில் (decipher) பெயர்க்க இன்னமும் கணக்கற்றவைகள் உள்ளன” (it is a page of the origin of the world that we will attempt to decipher) எனக் கூறியுள்ளார்.
இக்கருத்தை ஒட்டியே, திரு. தார்ன்டன் (Mr. Thornton) என்பவரும், தன் வெளியீட்டான, History of British India புத்தகத்தில்,”உலகிலுள்ள எல்லா நவீன நாடுகளைக் காட்டிலும், அல்லது எகிப்திலுள்ள நைல் நதியை எத்தனையோ நூற்றாண்டுகளாக, நித்தம் பார்த்துக் கொண்டே இருக்கும் மிகப் பிரசித்தி பெற்ற பிரமிட்டுகளைப் படைத்த, எகிப்திய நாகரிகங்களைக் காட்டிலும்; மனிதன் படைத்த கலைகளின் பிறப்பிடமாகக் கருதப்படும் கிரேக்க, இத்தாலிய நாகரிகங்கள் போன்ற மற்ற புராதனமாக உள்ள எந்த நாட்டு நாகரிகங்களைக் காட்டிலும், வேத நன்நெறியைச் சார்ந்த இந்தியாவிலுள்ள ஹிந்துக்களின் நாகரிகத்திற்கு, மேலாகவோ, அல்லது குறைந்த பட்சம், ஈடு-இணையாக, செல்வத்திலோ அல்லது மேதகைமையிலோ இருக்கக் கூட இயலாது. இது மறுக்கவும் மறைக்கவும் முடியாத உண்மையும் கூட” என அழுத்தந்திருத்தமாகக் கூறுகிறார்.
ஜெர்மன் தத்துவ ஞானி, அகஸ்டஸ் ச்லேகெல், (Augustus Schlegel) அவர்கள் எழுதிய ’’புராதன இந்தியர்களின் மதிநலம்’’ எனும் புத்தகத்தில், (Wisdom of the Ancient Indians), தெய்வீகத்தன்மையுள்ள வேதகால நாகரிகத்தின் தொன்மையைக் குறிப்பிடும் போது, “கடவுளிடமிருந்து கிடைத்த அறிவையே, முன்நாள் வேத நன்நெறியுணர்ந்த ஹிந்துக்கள், உடைமையாகப் பெற்று இருந்தனர். இதை எவரும் மறுக்க இயலாது. ஆகவே, இதே அறிவு, மெச்சத்தக்க, மிகத் தெளிவான, மேன்மையான மெய்யுணர்வு பற்றிய, ஹிந்துகளின் எழுத்துக்களில், மொழி, செயல், ஆகிய இவைகளின் நடைகளில் காண்கிறோம். இவைகளைக் காட்டிலும், மற்ற வேறு எந்த மானிட மொழிகளில் பேசப்பட்ட, எழுதப்பட்டவைகளிலோ, இவைகளில் இருப்பது போலக் காணக்கிடைப்பது அரிது”.
இன்னும், ஒருபடி மேலாக, மாக்ஸ் முல்லர், (Max Mueller in his ’’India–What It Can Teach Us‘’ (Page 21) ”இந்தியா நமக்கு எதைக் கற்பிக்க வல்லது?”, எனும் புத்தகத்தில், “”ஆவணங்கள் எனும் தலைப்பில், இந்நாள்வரை உலகில் பாதுகாக்கப்பட்ட எந்த ஆவணங்களைக் காட்டிலும், ஹிந்துக்களின் ஆவணங்கள், மிகத் தெள்ளத் தெரியும் விதத்தில் இருப்பதால், இந்த ஆவணங்களிருந்து நாம் கற்கவேண்டிய பாடங்கள், எவ்வித தொடர்பும் இற்றுப்போகாமல், மிக முழு நிறைவாக, எவ்வித வாதப் பிரதிவாதத்திற்கும் இடமின்றி, யாவும் அடங்கி நமக்குக் கிடைக்கிறது” என கூறுகிறார்.
மேலாக மாக்ஸ் முல்லர் சொல்வது: மிகத் தொன்று தொட்டுள்ள, பழமை நிறைந்த வேத நன்நெறியில் ஈடுபாடுகொண்ட சமூகத்தில், வாழ்க்கை வழி பற்றி அதிலுள்ள அநேக தத்துவங்கள், வாழ்க்கையைப் பற்றிய மனோபாவங்கள், அவைகளை அறிந்துகொள்வதிலும், மென்மேலும் அவ்வறிவில் முதிர்ச்சியடையவும், நாம் ஏன் உலகில் வாழவேண்டும், போன்ற கருத்துகள் எல்லாமே, இதன் ஆரம்ப நாளிலிருந்து இன்றுவரை தொடர்ச்சியாக உள்ளடங்கி இருக்கிறது. இதை விவரிக்கையில், அநேக விளங்காத பகுதிகளுக்கு விளக்கவுரைகள், வாழ்க்கை நெறியின் பற்பல ஒழுங்கு முறைகள், அடிப்படை விழுமியங்களில் (values) உள்ள மதிப்பிட இயலாத, மிக உயர்ந்த கோட்பாடுகள், ஆகியவைகளில் மாறா கவனம், எந்த சூழ்நிலையிலும் மனவலிமை, எப்போதுமே நிதானம், மன அமைதி நிறைந்திருத்தல் என நமக்கு அக் கலாச்சாரத்தைப் பற்றி இன்றும் நமக்குக் கூறிக் கொண்டிருக்கின்றன. வயதாகாக, அறிவு கூர்மையும், மிகத் தெளிவாக சிந்திக்கவும், கண்டுணர்தலிலும், அறிவுத்திறனில் நமக்கு இயற்கையாகவே, முன்பு இருந்ததை விட கூடி இருக்கிறது. வேத விவேகத்தில் பொதிந்து கிடக்கும் உள்ளார்ந்த பண்புகள், கருத்தாழங்கள், இன்று நம்மிடமிருக்கும் எத்துடனும், இதற்கிணையாக ஒப்பீட்டுக்கு ஒவ்வாதது. மெய்யானவற்றில், அக்கறை கொண்டவர்கள் நான் சொல்வதை அப்படியே ஏற்றுக் கொள்வார்கள்; இவ்வேத அறிவாற்றல் உலகளவாக எல்லோருக்கு, எங்கும் பயன்படத்துவதற்கு உரியது, எனவும் விரிவாகச் சொல்கிறார்.
3. வேத இலக்கியங்களை உலகிலுள்ள எல்லா சமய இலக்கியங்களுடன் ஒப்பிடும்பேது, வேத இலக்கியங்களே மிக பழமைவாய்ந்தது, உயர்ந்தது, முற்றுப் பெற்றது, குறைவற்றது
தொன்று தொட்டு, உள்ள சமய இலக்கியப் படைப்புகளில் எது மிக தொன்மையானது என, சரித்திரத்திலோ, அல்லது சமயங்களில் புலமைவாய்ந்த கற்றறிவாளர்களைக் கேட்டால், ’வேத சம்ஹிதைகளே’ எனவும், அதாவது “ரிக் வேதம்” போன்றவைகள் என எல்லோருமாக தயக்கமின்றி, ஒருமனதாக ஒப்புக்கொள்வர். மாக்ஸ் முல்லர் (Max Mueller) எழுதிய (”History of Ancient Sanskrit Literature“(page 557), ”மிகப் பழமையான சம்ஸ்க்ருத இலக்கியத்தின் சரித்திரம்” எனும் தலைப்பில் எழுதிய புத்தகத்தில், இவ்வாறு உள்ளது. “’எகிப்திய’ அல்லது ’நினேவா’ (Egypt or Ninevah. . .) இவைகளில் காணப்படும் கல்வெட்டுகளில், அல்லது நாணயம் முதலியவற்றில் பொறிக்கப்பெற்ற எழுத்துகளிலிருந்தும் விட, மிக உண்மையான பழங்காலத்தைப் பற்றி, (நமக்கறியக் கிடைக்கும் எல்லா ஆவணங்களை சீர்தூக்கிப்பார்கையில்) ‘ரிக் வேதம்’ தான் மிகத் தொன்மையானது என எளிதில் புலப்பட்டுவிடும். அதே புத்தகத்தில், 63ம் பக்கத்தில் இவ்வாறு எழுதியுள்ளார்: “வேதத்தால் இரண்டு வித நன்மைகள் உண்டு. வேதம், உலக சரித்திரத்திற்கும், இந்திய சரித்திரத்திற்கும் நன்மை பயக்கவல்லது. எந்த மொழிகளிலுள்ள இலக்கியப்படைப்பும் நிரப்ப முடியாதவைகளை, வேதங்களே காலியிடத்தை நிரப்புகிறது. நம்மிடம் அக்காலத்தைப் பற்றிய எவ்வித ஆவணங்கள் இல்லாத போது வேதமே நம்மை அக்காலத்துக்கு நமது கைகளைப் பற்றிக்கொண்டு, (ஒரு தாய் தன் குழந்தையை கவனத்துடன் கூட்டிச் செல்வதைப் போல மிகப் பொறுப்புடன்), கூட அழைத்துச் செல்கிறது”.
எவ்வளவுதான் ’ரிக்வேதமே’ புராதனமானதாகவும், மிக அறிவாழம் மிகுந்து இருப்பினும், இந்த ’ரிக்’ வேதமே, எல்லா வேத நன்நெறிகளின் ஆழ்ந்த கருத்துக்களின் ஒரு சிறு பகுதியைத்தைத் தான், முன்னுதாரணமாக நமக்கு எடுத்துக் காட்டுவதாக விளங்குகிறது. ஆகவே, வேத நன்நெறிகளின் முழுமையான ஆழ்ந்த கருத்துக்களையும், நல்விவேகத்தையும், இன்னும் விரிவாகத் தெளிவு படுத்த, அறிந்து கொள்ள, மற்ற அநேக வேத இலக்கியங்களில் உள்ள பற்பல பகுதிகளைப் படித்துத் தான் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். மேலாக, பல்வேறு வகைகளிலும், சாதாரணமாக எங்கும் கிடைக்கக் கிட்டாத அநேக தலைப்புகளில், புராதன வேத வழிகளின் மூல பாடங்களை, இந்நூல்களிலிருந்து, படிப்படியாக நாம் கற்றுக்கொள்ளலாம்.
இன்னும் சுருக்கமாக சொன்னால், நான்கு வேத சம்ஹிதைகளான ரிக், சாம, யஜுர், அதர்வ வேதங்களில் மேற்கூறியவைகள் யாவுமே கிடைக்கின்றன. மேலாக, ’பிராம்ணங்களில்’ (Brahmanas) வேத சடங்குகளைப் பற்றி அநேக தொழில் நுட்ப ஆய்வுக்கட்டுரைகள் (treatises = systematic expositions in writing of subjects) நன்றாக எடுத்துக்காட்டி விளக்குகின்றன. “ஆரண்யகங்களில்’ (Aranyakas), உலகப்பற்றை விட்டொழித்து வனங்களில் வசிப்போரைப் பற்றி விளக்கு கின்றன. அடுத்தாக நூற்றுக்கணக்கான உபநிஷத்துக்களில், அவைகளிலும் சிறந்த 108 எனும் எண்ணிக்கையில், இதிலும் குறிப்பிடத்தக்க மிகப் பிரசித்தமானவைகளான – கதோ, முண்டக, ப்ரஹதாரண்யக, பிரச்ன, சாந்தோக்ய, போன்றவைகளும், மற்ற உபநிஷதங்களும், வேத ஆன்மீக உண்மைகளை நமக்குத் தெளிவுப் படுத்துகின்றன. வேதாந்த சூத்திரங்கள் என்பவைகள், ஆன்மீகத்தில் உள்ள உண்மைகளின் தனித்தன்மையுள்ள உட்பொருள்களை, ஆன்மீக தத்துவங்களில் மிகச் சிறந்த குருவிடம் தான் பயிலவேண்டும். (இதை ’நல்ல வழிவழியாய் வந்த தகுந்த ஆசார்ய பரம்பரையைச் சார்ந்த ஆசார்யரிடம் ’காலக்ஷேபம் செய்தல்’’ என வைணவத்தில் கூறுவர்) இதற்கும் மேலாக இதிஹாசங்கள், இவைகள் சரித்திரங்கள், நடந்வைகளை நடந்தவாறு எழுதப்பட்ட மிகப்பெரிய நூல்கள், அதாவது, ஸ்ரீமத் ராமாயணம், ஸ்ரீமத் பாரதம் – இதில் ஒரு பகுதியான பகவத் கீதை முதலியன. இவைகளில், மிக மேன்மையான ஆன்மீக விழுமியங்களைத் தழுவிய, நல்லொழுக்க நியதிகளை அடிப்படையாகக் கொண்ட கதைகளும் ஏராளமாக உண்டு. இவைகளெல்லாம் நமக்கு வாழ்க்கைக்குத் தேவையான வழிகாட்டி நூல்கள். இதில் ஆன்மீகத்தில் தெளிவுபெற்ற நிலையை அடைய, படிப்படியான அனுபவ செயல்முறைகளை பாமரரும் அறிய தெளிவாக எடுத்துக்காட்டுகளுடன் கூறி, விளக்குகின்றன. புராணங்களையும் இந்த வகையில் சேர்த்துக்கொள்ளலாம். புராணங்களில், 18 மகா புராணங்களென்றும், மற்ற சிறு அல்லது உப புராணங்களென்று 18ம் இருக்கின்றன. அடுத்தபடியாக, தலபுராணங்கள் எனும் அநேக பிராந்திய புராணங்களும் உண்டு.
இவைகளனைத்தும் நமக்கு உலகின் அல்லது பிரபஞ்சத்தின் பழைய சரித்திரங்களை சித்தரிக்கும் போது, மனித இனத்திற்கே ஏற்றதான, பயனுள்ளதான முக்கிய ஆன்மீக போதனை களையும் நாம் அறிவதற்கு அளிக்கின்றன. இவைகளைத் தவிர பின் சேர்க்கப்பட்ட பற்பல சூத்ரங்களும் அதாவது ஒழுங்கு முறைகளும், ஒவ்வொரு குடும்பத்தலைவர்களுக்கும் உகந்த, முறைப்படுத்தப்பட்ட சட்டத் தொகுப்புகள் (codes), பல தலைப்புகளில் தொகுத்து அளிக்கப் பட்டிருக்கிறது. வேதாங்கத்தில் ஒலியியல், இலக்கணம், வானூல், முதலிய பல அறிவியலுக்கு துணையாக பல நூல்களும் இயற்றப்பட்டுள்ளன. இவைகளைத் தவிர, உபவேதங்கள் என்பவைகளில், கலைகள், அறிவியலைப் பற்றியும், நடனம், இசையைப்பற்றிய (Gandharva-veda) ஒழுங்கு முறைகளையும், உடலுறுப்பும் அதன் பாகங்களுக்குத் தேவையான ஒழுங்கு முறைகளும், (Ayur-veda), போர்க்கலைகளைப் பற்றியதும், கட்டடக்கலையைப்பற்றியும் வேதங்கள் உள்ளன. இவைகளையும் தவிர, ஏராள ஆன்மீகத் தலைவர்கள் இயற்றிய மூல வேதங்களிலுள்ள வாசக விரிவுரைகளும் (வ்யாக்யானங்களும்), உள்ளன. இவையனைத்துமே ஹிந்து-வேத ஆன்மீக வழியையே ஒருங்கே முன்னிறுத்திக் காட்டுகின்றன. இவ்வாறாக, ஹிந்து வேத புனித நூல்களில், நன்நெறிகளைத் தவிர, இசை, கலைகள், சிறப்பியல்புள்ள முனிவர்களைப் பற்றி வரலாறுகளும், கதைகளும், அந்தந்த படிநிலைக்குத் தக்க உணர்ச்சிகளைப் பிரதிபலிக்கின்றன. இவைகளுக்குள் பொருளுலகத்தில் பிறந்தும், அதனின்று முக்தர்களாகி, பிறவின் பயனான ஆன்மீக சிகரத்தை எட்டியவர்களைப்பற்றிய, நற்பாடங்களாலும், கதைகளாலும், நன்நடத்தைக் கோட்பாடுகளும், தத்துவங்களாலும் ஏராளமாக நிறைந்து இருக்கின்றன. இவைகளில் தலைசிறந்ததாக எல்லோராலும் கருதப்படும், பகவத்-கீதையும், வேதங்களுக்கு வேதவ்யாசரே எழுதிய விளக்கவுரைகளும், பாகவத புராணமும் மிக முக்கியமானவை. வேதங்களில் பல முக்கிய மூலபாடங்களின் மூல நூலாசிரியர் வேதவ்யாசரே. பாகவத புராணத்தில், எதெது வேதங்களிலும் விட்டுப்பட்டுப் போனதோ, அவைகனைத்தையும் ஸ்ரீமத் பாகவத புராணம் உள்ளடங்கியது. ஆதலால், ஆன்மீக அறிவை அடைய விரும்புவோர், பாகவத புராணத்தை, எக்காரணம் கொண்டும் புறக்கணிக்க இயலாது.
வேத மூல பாடங்களை புனராய்வு செய்கையில், நமக்கு பிரமிப்பளிப்பவைகள் ஏராளம். இவ்வறிவியல் பாடங்களை, முன்னோர், முற்றிலும் ஐயந்திரிபுற முழு நிறைவாகவும், அதேசமயத்தில் எல்லோராலும் புரிந்து கொள்ளும் வகையிலும், செய்திருக்கின்றனர் என நமக்கு வியப்பளிக்கும்-எண்ணத்தை தானே உருவாக்கிவிடுவார்கள். இதில் ஒளிவு, மறைவு ஒன்றுமே இல்லை. இந்த வேதபாடங்கள், நமக்கு இறைவனின் வெவ்வேறு சமயங்களில் தோன்றும் வெவ்வேறு தோற்றங்களைப் பற்றியும் (விச்வரூபம் முதற்கொண்டு), இறையின் தனிப்பண்புகளும், இறையின் பேரன்பும், போற்றத்தக்க மாட்சிமையையும், அருளிரக்கத்தையும், கருணையும், அங்கிங்கெனாதபடி எங்கும் நிறைந்தவரைப்பற்றி வேறெந்த புனித நூல்களீல் காணக்கிடைக்காத பல தத்துவ விளக்கங்களுடன் நம் மனக்கண் முன்னே நின்று காட்சியளிக்கின்றன, அறிந்தபின், நமக்கு ஆனந்தப்பரவச மூட்டுகின்றன. இவ்வேத நூல்களே, இறையை உணர, நமக்குச் செல்வழித் தடத்தைப்பற்றியும், வேறெந்த புனித நூல்களில் காணாத மிகச்சிறப்பு வாய்ந்த விளக்கங்களுடன், நமக்குக் கிடைக்கின்றன.
சமயங்களில் ஈடுபாடுள்ளவர்களாலும், தத்துவ ஞானிகளாலும், அரசியல்வாதிகளாலும், கலைஞர்களாலும், பிரசித்தமானவர்களாலும், உலகாயதத்தை விட்டொழித்த முற்றும் துறந்தவர் களாலும், தொடர்ந்து இவ்வேத நூல்களில், இலக்கியங்களில் உள்ளவைகளைப் பற்றி சிந்திக்கும் போது இவைகளை மகிழ்ந்து பாராட்டுவதோடு, அவைகளிலிருந்து நற்பயனையும் பெறுவது திண்ணம். ஆகவே, ஹிந்து வேத நன்நெறிகளை தினமும் அனுசரிக்கும் நற்பண்பாளர்கள், இந்நூல்களைத் திரும்பத் திரும்ப ஆய்வோர், இவைகளுள் பொதிந்திருக்கும் தத்துவங்களின் உய்த்து அறியும் திறனையும், உணரும் சக்தியையும் புதுப் புது விதத்தில் உணர்ந்து, இனி இவைகளைத் திருப்பத்திரும்ப ஆய்வு செய்கையில் இதுவரை கிடைக்காத பற்பல புதுப் புது ரகசியங்கள் தங்களுக்குக்காகக் காத்துக் கிடக்கின்றன என எண்ணத்துடன் இந்நூல்களை இனி அணுகுவார்கள் என்பது நிச்சயம்.
இயல்பாகவே, மிகச்சிறந்த (எந்த) புத்தகங்களை ஆழ்ந்து படிக்கும் போது நமது நல்லறிவையும், தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ளும் திறனையும் அதிகரிக்கும் என்பது மிக உண்மை. ஆனால், வேத நன்நெறியில் பொதிந்துள்ள அறிவின் ஆழமும், இதற்கும் மேலாக இவைகள் ஒரு நீர்வீழ்ச்சியாகக் கொட்டும் விதமும், இவைகளை உள் உணர்த்த அடுக்கடுக்காக நமக்குள் ஏற்படும் உணர்தல் கைகூடுதலும், உணர்வு நிலை மேம்பாடடைதலும், ஆக, இவைகளுக்குப் பிறகும், நமக்கு இதனால் கிடைத்த அறிவு எல்லாமே, மிகச் சிறிதளவே (ஸ்வல்பமே / கொஞ்சமே) எனவும் தோன்றி விடும். சாதாரணமாக எதையும் உட்கொள்ளும்போது, (intake) உட்கொள்பவருக்கு ஒரு கட்டத்தில் திகட்டிப்பேவது இயல்பு. ஆனால், இது போன்றவைகளில் கவனம் செலுத்தும்போது, திகட்டிப் போவதென்பதற்கு இடமில்லை. ஆனால், இவைகளைப் பற்றி மேலும் கற்றறியும் வேட்கையே அதிகமாகிறதே தவிர, எச்சமயத்திலும் குறைவதில்லை. வேத வாழ்க்கை வழிப் பாணியின் எல்லாவித நோக்கும், ஒவ்வொருவரும், வேத நன்நெறியில் இச்சிறிதளவான மேன்மையையே அடையவே, இத்தனை பலமான ஆழ்ந்த கவனத்தையும் மேற்கொள்ள வேண்டியதின் அவசியத்தையும், பின்னணியையும், நமக்கு வலியுறுத்தி, இன்னும் தேடி அறிய வேண்டியவைகள் ஏராளம் ஏராளம் என எளிதில் புலப்பட்டு விடும்.
இதனால்தான், வேத நூல்களை எப்போதுமே ஆழ்ந்து படிப்போற்கு அவ்வேத நூல்கள் என்றுமே புதியது என உணர்த்திவிடும். இவ்வாறு ஒவ்வொரு தடவையிலும், ஆழ்ந்து படிப்போற்கு புதுப்புது உணர்த்தலையும், நுண்ணறிவுத்திறமும், நல்லறிவையையும் புதிதாக அளித்துக்கொண்டே இருக்கும். ஆக, ஒருவர் தன் வாழ் நாள் அனைத்தையும் வேத நன்நெறி நூல்களை ஆய்வு செய்கையில், படிப்படியாக மேன்மை உணர்தலை முடிவாக அடைந்துவிட்டோம் என அறுதியிட்டுக் கூற இயலாது என அறிந்தோர் ஆலோசனை அளிப்பர்.
[[[நீர்வீழ்ச்சியிலிருந்து நீர் கொட்டும் விதத்தில் வேத நன்நெறி ஒரு படிநிலையில் நம்மீது படிப்படியாக, தாரை தாரையாகக் கொட்டும்போது, எப்படி நீர் வீழ்ச்சி யிலிருந்து விழும் நீரை ஒருவர் எவ்வளவுதான் பிடித்து (தம் உபயோகத்திற்கு) வைத்துக்கொள்ள இயலும் என்பது போல, வேத நன்நெறி எனும் தாரை நம் மீது கொட்டோ கொட்டென கொட்டும்போது, உலகில் அணுவிலும் அணு போன்ற நாம், எவ்வளவைத்தான் தேக்கி வைத்துக்கொள்ள இயலும் என பொருள் கொள்ளல் வேண்டும். இத்தனை முயற்சிக்குப் பிறகும் இவ்வளவு தானா பலன் என, நமது இயலாமையைத்தான் இது உணர்த்திவிடும். ஆக இன்னும் கவனம், இன்னும் முயற்சி தேவை என நமக்கு புலப்பட்டு நம்மை இன்னமும் ஆழ்ந்து ஈடுபட வைத்து விடும். இதனால்தான், “கற்றது கைமண்ணளவு, கல்லாதது உலகளவு என உற்ற கலைமடந்தை (யே) ஓதுகிறாளோ”!!]]]
4. வேத நெறியே, முதிர்ச்சியும், முழுமையும் அடைந்த நெறி.
மேற்கூறிய விவரங்களிலிருந்து, புனித வேத நூல்களில், உள்ளிருக்கும் உட்பொருட்கள், போன்று வேறெங்கும் இல்லை என்பற்கு ஏற்ப, மிகச் சிறப்பாக உள்ளது. இதில் ’பொருள்’ என்றும், (material), ஆன்மீகம் என்றும் (spiritual), ஒன்றுக்கொன்றுடன் முற்றிலும் மாறான மனக்கருத்து கொண்டவைகளைப்பற்றி, வேறெந்த சித்தாந்தங்களிலோ, அல்லது வாழ்க்கைப்பாணிகளிலோ பார்க்க முடியாவைகளை, வேத நெறிகளில் காணலாம். இவ்வாறாக, வாழ்க்கையைப் பற்றியும் பல்வேறு கருத்துக் கோணங்களில், வெளிப்படையாகப் பெருட்களைப் பற்றியும், அதேசமயத்தில், முன் விவரித்த இறைவனின் ஆன்மீக இயல்புகளைப் பற்றியும், இதிலுள்ள உட்பகுதிகளை தனித்தனியாக ஐயமற ஆய்ந்தும், அவ்வாய்வின் முடிவுகளைத் தொடர்பு படுத்தித் தொகுத்துக் கொடுத்துள்ளனர். இதிலில்லாதவை வேறெங்குமே இல்லை என உலகோர் வியக்கும் வண்ணம், மிக அக்கறையுடன் நம் நலனுக்காக பூர்த்தியான நிலையில், மேற்கூறிய யாவையும் தந்துள்ளனர். வேத நெறி இவ்வாறு இருப்பதால்தான், உலகிலுள்ள எல்லா சிந்தனையாளர் களையும், மெய்யறிஞர்களையும் எந்நேரத்திலும், வேத நன்நெறிகளில் உள்ளவைகள், தன்பால் வசீகரிக்கிறது. மேலும், இன்நன்நெறிகள் நிரந்தர உண்மைகளென உறுதிப்படுத்துகிறது. அனுபவ அறிவு சார்ந்த ஆன்மீக அறிவுரைகளுக்காக, மேலை நாடுகளிருக்கும் கிருஸ்த, யூத வழிபாடு தலங்கள், (churches or synagogues) அளிக்க இயலாதவைகளை, ஆன்மீகத்தில் ஆர்வமுள்ளோர், ஹிந்துஸ்தானை எதிர்பார்த்து தான் என்றும், (இன்று கூட) உள்ளனர். (practical spiritual guidance)
இதிலடங்கியவை:
• ஒவ்வொருவரிடத்தில் உள்ளிருக்கும் இறைவனை உணர்ந்து, கண்டுபிடித்துக் கொள்ளுதல்.
• உலகப் பகுதிகளை இணைத்து நிறைவாக்கும் உள்நோக்கத்தில் நேர்மை, (மத வெறியோ, மூடபக்தியோ இல்லது இருத்தல்)
• ஆன்மீகம், மன எழுச்சி ஆகியவைகளுக்குத் தேவையானதை நிறைவேற்றிக்கொள்ளுதல்,
• மனித அறிவுக்கெட்டாத மறைபொருளில், ஆழ்ந்த உட்பொருளில் உள்ளவைகளிலும், ஆன்மீகத்திலும் உண்மையான அனுபவங்கள்
பெரும்பாலான சமய அடிப்படை நம்பிக்கையின், எண்ணமும், அதன் எல்லையும், இறுதியில் இறைவனின் உறைவிடமான சுவனத்தையடைய (heaven = சுவர்கம்) வேண்டும் எனும் வரம்புக்குட்பட்டது, அதற்கு சமய நம்பிக்கை மட்டும் ஒரே வழி, அச்சமய நம்பிக்கையுடன், சமயம் சொல்லும் இறைவனிடம் தாம் இழைத்த பாபங்களை மன்னிக்க தொழுவது மட்டுமே தான் அச்சமய மரபுகளின் எல்லை என இருக்கிறது. இயல்பாகவே நாம் இறைவன் என்றவுடன், உடனே மிக பணிவுடன்தான் நடந்துகொள்கிறோம். ஆனால், வேத வழி சார்ந்த ஆன்மீக செயல் முறைகள், எப்போதும் சமயங்கள் பற்றி எவருக்கும் உள்ள மிக சாதாரண மரபொழுக்கங்களுக்கும் எட்டாத ஓரிடத்திற்கப்பால், இட்டுச் செல்கின்றன. இப்படி இந்நிலையை அடைவதற்குத் தான், வேத வழி, பொறுப்புடன் இத்தடத்தை தெரிந்தெடுத்துச் செல்வோரை உற்சாகப் படுத்தி, இவ்வழியில் முதிற்சியடைய, படிப்படியாக தனக்குத் தானே முன்னேற்றிக் கொள்ளச் செய்கிறது.
வேத வழியில் செல்ல விரும்புவோருடைய மன உணர்வை நனவாக்க, நேசபாவம் மிக்க பக்தியூட்டுகிற வழியை பிரத்யேகமாகத் தேர்ந்தெடுத்து, வேத போதனைகளில் கூறப்பட்ட ஆன்மீகப் பயிற்சிகளால், மன-மாசுகளை அகற்றி, இதில் பலனையடைய, எவ்வளவோ காலம் எடுத்துக்கொண்டாலும், மனப்பூர்வமாக, நேர்மையுடன் தன்னை இவ்வழிக்கே, அர்ப்பணம் செய்துகொள்ள ஆலோசனை வழங்குகிறது. ஒருவர் மெய்யுணர்வுடன் இறையை அடைய, தங்களுக்குத் தாங்களே அமைத்துக் கொள்ளும், வேத வழி அல்லாத வேறு வழிகளைக் கடைபிடித்தாலும் அவ்வழிகளை, அதைரியப்படுத்தி, அல்லது நம்பிக்கை இழக்கச் செய்வது கிடையவே கிடையாது. இறையை அடைய வேறெவ்வழியானாலும், அவ்வழி நல்வழியே என வேத நெறி சொல்கிறது.
ஆனால், மற்ற சமயத்தோர், தங்கள் சமயங்கள் கூறும் வழிகளைத் தவிர்த்து, வேறு வழிகளில் செல்வதை கடுமையான விமர்சித்து, மாற்று வழிகளைக் குறைத்துக் கூறி; ஆதலால் புறக்கணிக்கக் கூறி விடுகிறது. கிருஸ்தவ ’சர்ச்’கள் தங்கள் சமயத்தில் நம்பிக்கை கொண்டோருக்கு, ’சர்ச்சே’ கடவுளிடம் தொடர்பு கொள்ள வல்லது, மற்றவழிகளல்ல என அழுத்தமாகப் போதிக்கிறது.
ஆனால், வேத வழிகள், மாந்தர் யாவரும், முழுமையான இறைவனின் ஆன்மீகத் துகட்களே (மிகப்பெரிய சுடரொளியின், சிற்ரொளி) என நமக்கு போதிக்கின்றன. இறைவன் ஒரு தாய் போல, தான் படைத்த ஒவ்வொரு ஜீவராசியுடன், குழந்தை / குஞ்சுகளைப் பேணிக்காக்கக் கூடவே இருக்கவேண்டும் என்ற அன்புள்ளத்தோடு, நம்மையும் நமக்குள் உள்ளிருந்து செயல்படுத்தி (activate), நம் கண்ணால் காணமுடியாத, ஆனால் புலனால் மட்டுமே உணரமுடிந்த உயிர்த் துடிப்பாக, ஒரு துகளாக, பொறியாக, சிற்ரொளியாக, அணுவாக, சிறு பாகமாவே நம்முடன் இருக்கிறார். சேயைப் பிரிந்து தாய் இருப்பாரா? இருக்கத்தான் அவரால் முடியுமா? (அத் துகள், துண்டு, ஒளி, பொறி, அணு, சிறு பாகம் நீங்கிவிட்டால், உயிர் துடிப்பற்ற, பிண்மாகி விடுகிறோமல்லாவா?) ஆகவே, நாம் யாவரும் உயிருடன் இருக்கும் வரை, இறைவனின் இயற்கையான, பிரிக்க முடியாத நெருங்கிய உறவுமுறை கொண்டவர்கள் (குருதித் தொடர்புள்ள உறவுமுறைபோல) எனக் கொள்ளல் வேண்டும்.
ஒருவருடைய மனவிழிப்பு நிலையை மேலும் உயர்த்திக் கொள்வதற்கு இவ்வெற்றி வழியை விட வேறு வழியை மனதிற்கொள்ள வேண்டிய அவசியம் எவருக்காவது ஏற்படுமா? அல்லது வேண்டுமா? இறைவனே ’என் உறவல்லவா’?
[[[வைணவ 12 ஆழ்வார்கள் பாடிய பாசுரங்கள் ஒவ்வொன்றும், தனிச் சிறப்பு வாய்ந்ததாக அமைந்துள்ளது. உதாரணத்திற்காக, இரு ஆழ்வாரைப்பற்றி மட்டும் இங்கே கொடுத்திருக்கிறேன்.
பெரியாழ்வார், (மொத்தம் இவர் இயற்றியது 473 பாசுரங்கள்), திருவாய் மொழி ஆரம்பத்தில் இருக்கும் பாசுரங்கள், இவர்தான் ஒருவேளை அவ்விறையின் உண்மைத் தாயோ என வியக்கும் வண்ணம் அதி அற்புதமாக, பக்தியில் எல்லைக்கே போய், பக்தி என்றால் என்ன என நமக்குப் புகட்டி (தாய் தன் குழந்தைக்குச் சிறு பாலோடையில் பால் புகட்டுவது போல), இப்பாசுரங்களால் இறைவனை அனுபவித்து, மனதால், மலரால் பாமாலைகலைத் தொடுத்து, அலங்கரித்தார். இவர் இயற்றிய பாசுரங்களைச் சொன்னால் வாய் மணக்கும், நினைந்தால் இறையின்ப மழையில் நனைந்து, மனங்கனிந்துருகி கண்ணீர் தானே சுரக்கும். ஒரு குழந்தையை தாய் எவ்வாறு பேணிக்காப்பாரோ, அவ்வாறே, இறையை அனுபவித்தார். இறையாகிற குழந்தையை பெரியாழ்வார் அனுபவிக்குங்கால், அவரே, இறைவனின் தாயாக, தன் குழந்தைக்கு, பிறர் சுடும்கண் சுட்டுவிடுமோ என பயந்து, ‘பல்லாண்டு பாடி வாழ்த்துகிறார், குழந்தைக்குத் ’தாலேலோ’ தாலாட்டு பாடினார், விளையாட்டுகளை செல்லிக் கொடுக்கொடுக்கிறார். குழந்தையின் தளர் நடையழகைப் பார்த்துப் பார்த்துப் பரவசப் பட்டார், தன் குழந்தை தன்னை (தாயை) இறுக்கக் கட்டித் தழுவ அழைத்தார், பூச்சி காட்டி விளையாடினார், தாய்ப்பால் அருந்த அழைத்தார், குழந்தைச் சடங்கான காதுகுத்துதல் செய்வித்தார், தன் கையாலேயே நீராட்டினார், தலை முடியை வாரும் போது காக்கையை அழைத்தார், பூச்சூட்டி மகிழ்ந்தார், (அதி அற்புதப் பாசுரங்கள்-உண்மையில் அனுபவித்தால் நம் கண்ணீர் தன்னாலே சுரந்தோடும்) அமுது ஊட்டினார், குழந்தை வீட்டில் செய்யும் குறும்புகளைக் கண்டும், பிறர் சொல்லும் குற்றச்சாட்டுகளைக் கேட்டு, கோபிப்பதுபோல, ரசித்தார். குழந்தைக்குத் தண்டனையும், (மற்றவர்களைத் திருப்தி செய்ய) அளித்துத் தாயாகி நின்றார். இவருடைய மகளோ, ஸ்ரீ ஆண்டாள், இவர் வேறு எவ்வாறாக இருந்திருக்க முடியும்!! ஸ்ரீ ஆண்டாள், சூடிக்கொடுத்த சுடர்க்கொடையாக, அவ்விறையையே மணாளனாக வரித்து., ”எற்றைக்கும் ஏழ் ஏழ் பிறவிக்கும் உன் தன்னொடு உற்றொமே ஆவோம், உமக்கே நாம் ஆட்செய்வோம்” எனக் கூறி, நம் எல்லோரையும் பேரின்ப வீட்டுக்கு / பறைக்குச் இட்டுச் செல்ல நம்மை ஊக்குவித்து இன்றும் ’திருப்பாவை’ பாசுரங்களால், வழிகாட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்).
’’என்னப்பனல்லவா, எந்தாயுமல்லவா, பொன்னப்பனல்லவா, பொன்னம்பலத்தவா’’ – என்றிசைத்த நந்தனார் போல,
இறைவனே — என் தாய் போலவும், என் தந்தை போலவும், என் தோழன், ””தேவரீர் ஆதரித்தாற் போதும் அடியேனை, நெஞ்சிலுள்ள காதல் பெரிதெனக்குக் காசு பெரிதில்லை”” என்று சொன்ன என் சேவகன் போலவும், என் அரசன் போலவும், என் சீடன் போலவும், என் சற்குரு போலவும், என் குழந்தை போலவும், என் விளையாட்டுப் பிள்ளை போலவும், என் காதலன் போலவும், என் காதலி போலவும், என் ஆண்டாள் போலவும், என் குலதெய்வம் போலவும் — என பல்வேறு விதத்தில் இறைவனை அனுபவித்து, மகாகவி, இந்திய தேசீயக் கவி, சுப்பிரமணிய பாரதியார் பூரித்து, நெகிழ்ந்து பாடி, எழுதி வைத்தாற் போல.]]]
ஒவ்வொருவருடைய எண்ணங்களும், சொற்களும், செயல்களும், மேலாக, நம்மைச்சுற்றியுள்ள புலனால் அறியப்பெறும் பொருட்கள், நடவடிக்கைகள், பிம்பங்கள், ஒலிகள், ஆகியவற்றுடன் நெருங்கிய தொடர்பு கொண்டவைகளாதலால், இவைகள் யாவும் எதிரொலி போன்று, நம் மன உள்ளுணர்வு நிலையில், அவ்வப்போது பிரதிபலித்து விடுகிறது. தக்க மனப்பயிற்சிகளைப் பயின்று, அதனால் நல்ல திறமும் கைவரப்பெற்று, அனுபவத்தால் ஒருவர் ஆன்மீகத்தில், எந்த நிலையை அடைய வேண்டுமோ அந்த மன உணர்வு நிலையை கட்டாயம் அடைய முடியுமென வேதவழிகள் திறப்பட நன்கு வழிகாட்டுகின்றன. எவ்வளவுக்கெவ்வளவு ஆன்மீகத்தில் தாங்களுக்கு ஆழ்ந்த ஈடுபாடு ஏற்பட்டு விடுகிறதோ, எவரும், அந்த மேலான இறையுடன் நெருங்கி இருக்கும் நிலையை மனதால் உணர முடியும். நாம் ஒவ்வொருவரும் தங்கள் ஆன்மீக அடையாளங்களையும், இறைவனுடன் நெருங்கிய உறவை அடைந்துவிட வேண்டுமென்று தான் இதன் பின்னணியில் உள்ள வேத வழியின் சாராம்சம். இவ்வாறு, ஒருவருக்கு இந்நிலையை அடையும் நோக்கம் ஈடேறப்பெற, அல்லது முறைப்படி அமைத்துக்கொள்ள, தனிச்சிறப்பு வாய்ந்த ஆன்மீக குருவின் வழிகாட்டுதல் மிகவும் அவசியம். இந்த செயல்முறை எங்கு குறைவற்று நிறைவு பெற வில்லையோ, அல்லது இவ்வழியில் மாணாக்கர் மிக்க அக்கறை கொண்டு பின்பற்ற வில்லையோ, இதனால் எதிர்பார்க்கும் பயனை என்றும் அடையவே முடியாது. இது அசைக்க முடியாத உறுதியாக. இருப்பினும், மேற்கூறியவாறு ஆன்மீக செயல்முறை நல்ல முறையில் நடந்துவிட்டால், மாணாக்கர் எண்ணத்திலும், சொல்லிலும், செயலிலும் நேர்மையுடன் ஈடுபட்டுவிட்டால், இதன் பயனை கட்டாயம் காணலாம். இந்த ஒரே காரணத்திற்காக, ஆயிரமாயிரம் ஆண்டுகளாக, உலகிலுள்ள தத்துவஞானிகளும், ஆன்மீகத்தில் விருப்பமுள்ளோர்களும் வேத ஆன்மீக ஒழுங்கு முறைகளைக் கசடறக் கற்க, இந்தியாவை நோக்கி, வந்த வண்ணம் உள்ளனர். மேற்கூறிய நல்வழிகளைப் பின்பற்றினால், எவருக்கும் நடைமுறையில் பலன் கிடைக்கிறது. இது திண்ணம்.
{{{ [[[நம்மைப்பற்றி நாமே பீற்றிக்கொள்வதை விட, எதிலும் (முக்கியமாக நமக்குத்) தொடர்பில்லாத, அகில உலகப் புகழ் பெற்ற அறிஞர்களாலேயே, அங்கீகரிக்கப்பட்ட இலக்கியங்களிலிருந்தும், ’பேரறிஞர்’ என ஏற்றுக்கொள்ளப் பட்டவர்களுடைய. மனப் பூர்வமான, சுய நலமில்லாத, அபிப்பிராயங்களை எவரும் மறுக்க இயலாதல்லவா? கீழே கொடுத்துள்ளவை இக்கட்டுரைக்குத் தொடர்புடவைகள். வேத நெறிகளில் உள்ளவைகளை, இந்தியரில்லாதவர் சொன்னால், பலருக்கு பெருமையாகவும், மேலும் பலருக்கு நம்பிக்கை ஊட்டுகிறதாக இருக்கிறதல்லவா!? எப்படி ஆனாலும், எனது நோக்கம் வேத நெறியைப்பற்றி அதில் உள்ளவைகளை உள்ளபடி யாவரும் அறியவேண்டும். அவ்வளவுதான். மறைப்பதற்கு ஒன்றுமில்லையே! இருப்பதைத்தான் எழுதுகிறேன்.

அரேபியாவை இஸ்லாம் விழுங்குவதற்கு அநேக நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பாக, அரேபியர் இந்தியாவைத் தங்கள் ஆன்மீக, கலாச்சார தாயகமாகவே நினைத்து வாழ்ந்திருந்தனர். இதற்கு சான்றாக அரேபிய மொழியில் இயற்றப்பட்ட கவிதைகளை அதன் ஆங்கில மெழிபெயர்ப்புடன், கீழே தமிழாக்கமும் (Translation) செய்யப்பட்டுள்ளத அரேபிய மொழியில் இருப்பதையும் ஆங்கிலத்தில் எழுத்துப் பெயர்ப்பு செய்து, (Transliteration) செய்யப்பட்டுள்ளது இதில் ஹிந்துக்களின் (1) ரிக், (2) யஜுர், (3) சாம, (4) அதர்வ, என நான்கு வேதங்களைப் பற்றி, மிகவும் போற்றி எழுதப்பட்டுள்ளது. இக்கவிதை, 1860 B.C. யில், அதாவது, முகம்மது, இஸ்லாமை அரேபியாவில் நுழைத்ததற்கு 2460 (1860+600) வருடங்களுக்கு முன், லபி-இப்னு-ஏ-அக்தாப்-இப்னு-டர்ரஃபா (Labi-Bin-E- Akhtab-Bin-E-Turfa) என்பவரால் இயற்றப்பட்டது. இப்பாமாலைகள், ஷாயர்-உல்-ஓகுல் (Sair- Ul-Okul) என்னும் பண்டைகால அரேபிய கவிதைத் திரட்டில் உள்ளது. இக் கவிதைத்திரட்டு 1742 AD இல், துருக்கிய நாட்டு சுல்தான் சலீம் ஆணையால், மிக்க முயற்சியுடன் சேகரிக்கப்பட்டது. வேத கலாசாரமே முகம்மது தோன்றுவதற்கு முன்னரே அரேபியாவில் பரவி இருந்ததற்கு மேலும் சான்றுகளை அதே ஷாயர்-உல்-ஓகுல் (Sair- Ul-Okul) என்னும் பண்டைகால அரேபிய கவிதைத் திரட்டிலிருந்தே நாம் அறிந்து கொள்ளலாம்.

1.. Aya muwarekal araj yushaiya noha minar HIND-e Wa aradakallaha manyonaifail jikaratun”
“Oh the divine land of HIND (India) (how) very blessed art thou!
Because thou art the chosen-of God blessed with knowledge
’ஹிந்த்’ என்னும் ஆன்மீக பூமியே! நீ எவ்வளவு ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட புனிதமானவள்!! ஏனெனில், இறையே உன்னைத் தேர்ந்தெடுத்து நுண்ணறிவனைத்தையும் உன்னிடம் மட்டுமே அளித்திருக் கிறார்.

2.. “Wahalatijali Yatun ainana sahabi akha-atun jikra
Wahajayhi yonajjalur -rasu minal HINDATUN ”
“That celestial knowledge which like four lighthouses shone in such
brilliance – through the (utterances of) Indian sages in fourfold abundance.”
வானுலகைச் சேர்ந்த கலங்கறை விளக்கங்கள் போன்று மிகப் பொலிவான பூர்ணத்வமுள்ள ஹிந்து ஞானிகளால் அளிக்கப்பட்ட நான்குவித அபூர்வ அறிவை, வேதம் நான்கையும்) உன்னிடமே அளிக்கப்பட்டு இருக்கிறது. [[[வேறெங்கும் இதைப் போல இல்லை]]]

3.. “Yakuloonallaha ya ahal araf alameen kullahum
Fattabe-u jikaratul VEDA bukkun malam yonajjaylatun”
“God enjoins on all humans, follow with hands down
the path the Vedas with his divine precept lay down.”
வேறெங்கும் தேட வேண்டாது, நான்கு வேதங்களில் உள்ள மிக உன்னத வழிகளையே பின்பற்ற எல்லா பிறவிகளுக்கும் தெய்வமே அதிகாரபூர்வமாக அறிவித்திருக்கிறது..

4. “Wahowa alamus SAMA wal YAJUR minallahay Tanajeelan
Fa-e-noma ya akhigo mutiabay-an Yobassheriyona jatun”
“Bursting with (Divine) knowledge are SAMA & YAJUR bestowed on creation,
Hence brothers! Respect and follow the Vedas, the guides to salvation”
இறைவனே தான் படைத்த பிறவிகள் மேன்மையடைய ஸாம, யஜூர் வேதங்களில் பீரிட்டெழும் நுண்ணறிவு அனைத்தும் உள்ளடக்கி இருக்கிறார். ஆக சகோதரர்களே! பவசாகரத்தைக் கடக்க வேதங்களையே ஓடமாக பாவித்து அவைகளைப் பின்பற்றுங்கள்

5.. “Wa-isa nain huma RIG ATHAR nasayhin Ka-a-Khuwatun
Wa asant Ala-udan wabowa masha -e-ratun”
“Two others, the Rig and Athar teach us fraternity,
Sheltering under their lustre dispels darkness till eternity”
நம் போன்ற மானிடர்களுக்கு, தஞ்சமடையும் புகலிடமாக, நம்முள் இருக்கும் இருளை அகற்றிட, அதனால் உண்டாகும் பேரொளியால், உலகம் உள்ள வரையில் சகோதரத்வத்தை கற்ப்பிக்க இன்னும் இரு ரிக், அதர்வ என்னும் வேதங்களை நமக்களித்து இருக்கிறார்.

மற்றொரு மேற்கோளையும் இங்கு குறிப்பிட விரும்புகிறேன்.
முகம்மதுவின் தாய் மாமன், உமர்-பின் (இப்னு)-ஏ-ஹஷம் (Umar-Bin-E-Hassham) என்பவர் ஒரு ஹிந்துமத தீவிர பக்தர்; இவர் சிவபெருமானின் மீது அநேக பாமாலைகளைப் புனைந்துள்ளார். இவரும் ஒரு பிரசித்த கவிஞர், அவர் அன்று எழுதிய, பரமேஸ்வரனைப்பற்றிய கவிதைகள், இன்றும், ஸைர்-உல்-ஓகுல் (page 235 of Sair-Ul-Okul) இல் உள்ளது. இந்த அரேபிய பாமாலையின் சொற்களை ஆங்கிலத்தில் (transliteration) கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. அதையும் ஆங்கிலத்தில் பொழிபெயர்த்து, தமிழாக்கமும் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது.
Kafavomal fikra min ulumin Tab asayru Kaluwan amataul Hawa was Tajakhru
We Tajakhayroba udan Kalalwade-E Liboawa Walukayanay jatally, hay Yauma Tab asayru Wa Abalolha ajabu armeeman MAHADEVA Manojail ilamuddin minhum wa sayattaru Wa Sahabi Kay-yam feema-Kamil MINDAY Yauman Wa Yakulum no latabahan foeennak Tawjjaru Massayaray akhalakan hasanan Kullahum Najumum aja- at Summa gabul HINDU

The above is translated into English as:

The man who may spend his life in sin and irreligion or waste it in lechery and wrath
If at least he relent and return to righteousness can he be saved? If but once he worship Mahadeva with a pure heart, he will attain the ultimate in spirituality. Oh! Lord Shiva exchange my entire life for but a day’s sojourn in India where one attains salvation. But one pilgrimage there secures for one all merit and company of the truly great.

தமிழாக்கம்

எவரொருவர் தன் வாழ்நாள் அனைத்தும் பாப காரியங்களில், (ஹிந்து) மதக் கோட்பாடு களுக்கு முரணாக செயல்பட்டு, துன்மார்க்கமான சிற்றின்ப வாழ்வில் ஈடுபட்டு, மிக கடுங்கோபி யாக இருந்த போதிலும், அவனே, பின் மனம் வருந்தி, நல் வாழ்வில் திருந்தி, சிவ சன்மார்க்கத்திற்கு வந்து தன்னை காத்துக்கொள்ள முடியும்! மஹேஸ்வரான பரமேஸ்வரனை தூயமனத்துடன் அவனே ஒரு தடவை உள்ளூர வணங்கினால் போதும்; அவனுக்கு இறுதியான பேரின்பமான ஆன்மீகானுபவம் ( மெய்ஞானம்) உண்டாவது திண்ணம். ”ஓ! பரமேஸ்வரா!! – ஹிந்து சத்சங்கதில் கூட இருந்து, ஒரே ஒரு தடவை மட்டும், இந்தியாவுக்கு யாத்திரை செய்தால், மேல் குறிப்பிட்ட அனைத்தும் எனக்குக் கட்டாயம் கிட்டுமே! இது போதும் ஸ்வாமி!!! ஆக, பவசாகரத்தைக் கடக்க, பேரின்பப்பதவி அடைய, என் பூரண வாழ்க்கை வருடங்களுக்கு) ஈடாக, மிகச் சிறிது காலமாவது ஹிந்தில் ( இந்தியாவில்) வாசிக்க எனக்கு ஆசி அருளுமைய்யா!!” அங்கு ஆன்மீக வழிகளில் இன்னும் கற்கவேண்டியவை ஏராளம் எனக் கூறுகிறார்
முதலாவதாக, வேத வழிகளை வகுத்தோருக்கு, சில இயக்கத்தை, அல்லது சமயத்தை வகுத்தோர் போலல்லாமல், வேறெந்த தாழ்ந்த நோக்கமோ, சுய நல எண்ணங்களோ கிடையாது. மானிட ஜன்மங்களை எப்பாடுபட்டாவது இறைவனிடம் கடைத்தேறச் செய்ய வேண்டும். அவ்வளவு தான். நம் நல்வினை தீவினைக்கேற்றவாற்று, அடுத்தபிறப்பில், எந்த ஜென்மம் எடுப்போமோ யாருக்குத் தெரியும். ஆகையால், ஆழ்ந்து சிந்தனை செய்யும் திறனுள்ள மானிடராகப் பிறந்த இந்நல்ல தருணத்தை வழுவ விடாமல், ஒரு நல்வழியை தேர்ந்தெடுத்தாக வேண்டும். அவ்வழி வேத வழியானாலும் சரி, அல்லது அவரவர்களே தேர்ந்தெடுத்த சொந்த வழியானாலும் சரி. இறுதியில் யாவரும் நற்கதியடைய வேண்டும். அவ்வளவே தான். உன்னத இறையிடத்தை அடைய நல் வழி எதுவாக இருந்தாலும் அவ்வழி நல்வழியே என வேத நெறி கொள்கிறது. எல்லா நதிகளும் சமுத்திரத்தை நோக்கியே செல்கின்றன = All the rivers go the ocean = नदीनां शागर: गति: = (நதீனாம் சாகர: கதி :). என வேத நெறி கூறுகிறது.

आकाशात् पतितं तोयं यथा गच्छति सागरं ।
सर्व देव नमस्कार: केशवं प्रति गच्छति ॥
ஆகாசாத் பதிதம் தோயம் யதா கச்சதி சாகரம் |
சர்வ தேவ நமஸ்கார: கேசவம் ப்ரதி கச்சதி ||

“ஆகாயத்திலிருந்து பொழியும் மழை நீர் வெவ்வேறு ஆறாகளாக மாறி, சமுத்திரத்தை நோக்கியே செல்வதுபோல, நேர்மையான நோக்கங்கொண்டு வெவ்வேறு கடவுள்களை நாம் தேர்ந்தெடுத்து செய்யும் வித வித நமஸ்காரங்களும், பரம்பொருளான ஒரே இறைவனுக்கே அர்ப்பணிக்கப் படுகின்றன”. வழிகள் பல்வேறாக இருக்கலாம். ஆனால் போகுமிடம் ஒன்றே தான்!.
அடுத்ததாக வேத வழிகளில், எவ்வித நிர்பந்தமும், பயமுறுத்தலும், சுயநலத்திற்காக, இல்லாததை மிகைபடுத்திக் கூறுதலும், மற்ற சமயங்களில் உள்ள நல்லவைகளை வேண்டுமென்றே குறை கூறி, மதிப்பைக்குறைத்துக் கூறுவதும், கொலை, கொள்ளை, ஏமாற்றுதல், கட்டயப்போர் எனவும், சுவன கேளிக்கை, மது-மாது என கிளர்ச்சிக் கவர்ச்சியூட்டி, மயக்கி, சிக்கவைப்பதும் கிடையாது. ஆக வேத நெறி எப்போதுமே எல்லோரையும் ஒருங்கிணைக்கிறது, வேத ஒழுங்கு முறையில் எதையும், எவரையும் அழிக்கவோ, அல்லது ஒழித்துக் கட்டவோ, புனித நூலைக்காட்டிக் காட்டி பயமுறுத்துவதும் கிடையாது. மேலாக வேதவழிகளைத் தொகுத்தோர் அதிலுள்ள தத்துவங்களில் உறுதியான (தன்) நம்பிக்கை கொண்டர்களாகவும் இருந்தனர். மடியில் கனமிருந்தால் தானே வழியில் பயமிருக்கும்! வேத வழி, மானிடர்களை இணைத்து உருவாக்கும் ஒழுங்கு படுத்தப்பட்ட முறை; இருக்கும் நல்லவைகளையும் இடித்துத் தள்ளி, நிர்மூலமாக்கும் பயனற்ற, பண்பாடற்ற, கிறுக்குத்தனமான முறையே அல்ல. காலம் சென்ற, அன்வர் ஷேக், முன்னாள் முஸ்லிம், பாகிஸ்தானில் பிறந்து, 1947இல், ஹிந்து-முஸ்லிம் தேசப்பிரிவினையின் போது, இவரே தன் கையாலேயே, ஹிந்து-சீக்கியர்களைக் கொன்றவர். (காந்தி, நேரு, முகம்மது அலி ஜின்னா, ஆங்கிலேயர்களுடைய, கூட்டு முயற்சியால் ஆன தேசப்பிரிவினை), தன் கையால் ஹிந்து-சீக்கியர்களுக்கு தான் இழைத்த அக்ரமங்களை நினைத்து, மிக வருந்தி, பின் நாட்களில் தன் பெயரையும் “அநிருத் கியான் சீக்கா” என பெயர் மாற்றிக்கொண்டு, “Wonders of Rg Veda” ’ரிக்’ வேத அற்புதங்கள்’ எனும் சிறந்த ஆராய்ச்சியை மேற்கொண்டார்: (இவர் முன்னோர் காஷ்மீர் பண்டிட் வகுப்பைச் சேர்ந்தவர்கள்-வேத விற்பன்னர்கள்) இவர் அந்நூலில் கூறுவது:: ”இந்தியாவை இடர்களிலிருந்து மீட்க்கப் போவது வேதவழி ஒன்றே தான், ஏனெனில் வேதவழி, மற்ற எல்லா சமயங்களில் உள்ள மத வெறி, மூடபக்தி இல்லாதது. ஆகவே, இந்தியாவிலுள்ள எல்லோரும், இந்தியாவை ஒரு நாடாக ஒன்றிணைக்க இந்த தத்துவத்தை காலங்கடத்தாமல், உணரவேண்டும்” என்றார். ””The salvation of India lies in following the Vedic way of life, which is far above religious bigotry. It is high time that Indians of all shades realised this fact to unify as one nation.”” – by (Late) Anwar Shaikh, ex- Muslim of Pakistan, who later changed his name as Aniruddha Gyan Shikha]]].}}}

(மூன்றாவது பகுதி இனி தொடரும்)

Series Navigation

Josh Schrei தமிழாக்கம்: சேஷாத்ரி ராஜகோபாலன்