இன்று மலர்ந்தது சுதந்திரம் – 1

This entry is part of 35 in the series 20080821_Issue

வெங்கட் சாமிநாதன்


எந்தக் கட்டுப்பாடும், ஒழுங்கும், சட்டமும் சுதந்திர சிந்தனைக்கும் செயலுக்கும் முற்றிலும் விரோதமானவை. போன நூற்றாண்டுச் சட்டம் இன்றைய நிலைக்கு தமிழ் நாட்டு நிலைக்கு எப்படிப் பொருந்தும்?. அதனால் தான் மக்களும் அந்தந்த கிராமத்து ஊர் கட்சித் தலைமைகளும் அவ்வப்போதைய ஊர் சம்பந்தப்பட்ட சண்டை சச்சரவுகளை தீர்த்துக் கொள்கிறார்கள். அதைத்தான் நம் பழம் தமிழ் வரலாறு “பஞ்சாயத்து” என்று சொல்கிறது. பொது உடமை சமுதாயமாக மலர்ந்துள்ள சைனாவில் இதை “மக்கள் நீதி மன்றம்” என்று சொல்கிறார்கள் எந்த வழக்கும் பத்து வருடம் இருபது வருடம் என்று இழுத்தடிக்கப்படுவதில்லை. “இந்த மனிதன் ஏழைகளின் வயிற்றில் அடித்து சொத்துசேர்த்தவன். கட்சி சொன்னதை மதிக்காதவன். இவனுக்கு என்ன தண்டனை கொடுக்கலாம்? சுட்டுக் கொல்லலாமா? சிறையில் அடைக்கலாமா? கட்டாய வேலை இத்தனை வருடம் என்று விதிக்கலாமா?” என்று மக்களிடம் கேட்கப்படும். அவர்கள் “சுட்டுத் தள்ளு” என்று கூச்சலிட்டால் உடனே அவன் சுட்டுத் தள்ளப்பட்டு விடுவான். இது தான் செலவற்ற சுலபமான, எளிய, விரைவான நீதி முறையாகும். அமைதி காக்கப்படுவதோடு மக்கள் குரலும் மதிக்கப்படுகிறது. இதைத் தான் “கட்டைப் பஞ்சாயத்து” என்று எதிரிகள் வசைபாடுகிறார்கள். இதை இப்போது தமிழ் நாட்டில் நடைமுறைக்குக் கொண்டு வந்துள்ளதால், காவல் துறை கூட இந்த விரைவு நீதி முறையைக் கையாளத் தொடங்கியுள்ளது. செலவும் கிடையாது. சச்சரவுகளும் முடிவுக்கு வந்துவிடுகின்றன. இது தான் கிராம அளவிலான, தெருக்கள், வார்டுகள் அளவிலான அரசும், நீதி மன்றமும், எல்லாமுமான கலப்பு. இதைத்தான் சிருஷ்டிபரமான சுதந்திர செயல்பாடு எனச் சொல்லவேண்டும். இதில் ஏதும் எழுதப்பட்ட சட்டம் கிடையாது. கிராமத்துக்கு கிராமம், சம்பந்தப்பட்ட மனிதர்கள், தலைமைகளுக்கு ஏற்ப சச்சரவு சச்சரவு, முடிவுகளும் நீதியும் மாறுபடும். அமெரிக்க சட்டம் இந்தியாவில் செல்லுமா? செல்லாது அல்லவா? அது போலத்தான் வாடிப்பட்டி கட்டைப் பஞ்சாயத்தின் ஒரு சண்டையின் தீர்வு செம்பட்டி கட்டைப் பஞ்சாயத்துச் சண்டையின் தீர்விலிருந்து மாறுபடும். எதுவும் எதற்கும் வழிகாட்டி அல்ல. சமயத்திற்கும் மனிதர்களுக்கும் ஏற்ப தீர்ப்பு மாறு.ம். இதைத்தான் சுதந்திரம் என்கிறோம். எந்த எழுதப்பட்ட சட்டத்திற்கும் அவர்கள் அடிமைகள் அல்லர்.

சிறைச்சாலை சீர்திருத்தம் என்று நிறைய பேசுகிறார்கள். ஆனால் சிறைக்கைதிகளையும் மனிதர்களாக யார் பார்க்கிறார்கள்? அவர்களும் மனிதர்கள் தானே. மக்கள் நாயகத்தில் ஒரு மனிதனிடமிருந்து மற்றவனை வேறு படுத்த முடியுமா? இதை எண்ணித்தான் கோயம்புத்தூர் வெடி வழக்கில் சிக்கியவர்களை, அவர்கள் சிறைக்கைதிகள் என்று தோன்றாதவாறு மனித நேயத்தோடு சில சௌகரியங்கள் செய்து கொடுத்தோம். கைதிகள் என்றால் அவர்கள் கூட்டாளிகளோடு பேச, கோஷா அணிந்த பெண் உறவினர் வந்து போக, அவர்களுக்கு வேண்டிய செல் ·போன்கள் எல்லாம் கொண்டு கொடுக்க வசதி செய்தோம். அவர்களுக்கு அவர்கள் கேட்கும் மருத்துவ வசதிகள் செய்து கொடுத்தோம். ஜெயிலர்களூம் அவர்களுக்கு வசதி செய்வதில் மகிழ்ச்சி அடைந்தார்கள். கேரள முதன் மந்திரியே அவர்கள் நலத்தில் மிக்க அக்கறை காட்டினார். அதனால் தான் மதானி விடுதலை அடைந்ததும் உரிய மரியாதையோடு அவர் கேரளாவுக்கு அனுப்பி வைக்கப்பட்டார். ஏன் ஷாஹ்புதீனும், பப்பு யாதவும் இன்னும் பல பெரிய பிரமுக கைதிகளுக்கு வேண்டிய சௌகரியங்கள் சிறையில் செய்து கொடுக்கப்படவில்லையா? அவர்களும் மக்கள் பிரதி நிதிகள் அல்லவா?. கொலை வழக்குகளில் குற்றம் சாட்டப்பட்டிருந்தால் என்ன? அவர்கள் வாக்கும் மன்மோகன் சிங் அரசைக் கவிழாமல் காப்பாற்றவில்லையா? குற்றவாளியும் கூட நாட்டைக் காப்பாற்ற உதவத்தான் செய்கிறார்கள். நம் சரித்திரமே இம்மாதிரியான மா மனிதர்களால் ஆனது தானே. நேரு சிறையில் இருந்தபோதானே புத்தகங்கள் பல எழுதினார்? காந்தி நூல் நூற்றுக் கொண்டிருந்தார்? ஏன், வால்மீகியும், திருமங்கை ஆழ்வாரும், பட்டினத்தாரும், அருணகிரிநாதரும் தம் ஆரம்ப கால வாழ்க்கையில் என்னவாக இருந்தார்கள்? மாணிக்க வாசகர் எதற்கோ கொடுத்த அரசுப் பணத்தை எதற்கோ செலவழிக்கவில்லையா? அதுவும் கையாடல்தானே? அந்த மனிதர் தேனினும் இனிய திருவாசகம் எழுதவில்லையா என்ன?

லக்ஷக்கணக்கில் மந்திரிகளும், எம்.பிக்களும் தொலைபேசிக்கட்டணம் கட்டவில்லை என்று உச்ச நீதி மன்றம் குற்றம் சாட்டுகிறது. பதவி போன பின்பும் அனேக மந்திரிகள் அரசு மாளிகைகளை வருடக்கணக்கில் காலி செய்வதில்லை என்று இன்னொரு குற்றச்சாட்டு. அவர்கள் மக்கள் பிரதிநிதிகள், மக்கள் சேவையில் தானே இதெல்லாம் நடக்கிறது? விஷயம் என்னவென்றால், எந்த நீதி மன்றமும் சுதந்திரமாக சிந்தனை செய்வதில்லை. எழுதி வைத்த சட்டத்தைத் தான் பார்க்கிறார்கள். பின் எதற்காக சுதந்திரம் பெற்றோம், ஒரு நூற்றாண்டு போராட்டத்திற்குப் பிறகு? நீதிபதிகளா போராடினார்கள்? போராடியது இவர்கள் குற்றம் சாட்டும் மந்திரிகளின் கட்சி முன்னோர்கள் அல்லவா? தாத்தா சொத்து பேரனுக்கு வராதா?

மக்கள் அபிமானம் பெற்ற தலைவர்கள் என்றால் அது தனிரகம் தான். என்ன குற்றம் சாட்டட்டுமே? அவர்களைத் தொட்டு விடமுடியுமா? எத்தனை பேருந்துகள் கொளுத்தப்படும்? எத்தனை பத்திரிகை அலுவலகங்கள் தீ க்கிரையாகும்? பாவம் எத்தனை பேர் கட்டிடத்தில் அகப்பட்டுத் தீயில் கருகிச் சாவார்கள்? தம் அபிமானத் தலைவருக்காக மக்கள் சீறியெழும்போது இவ்வாறெல்லாம் நேரத்தான் செய்யும்? தலைவர்களை கோர்ட்டுக்கு வரவழைப்பது சுலபமா என்ன? தொண்டர்கள் கூட்டம் வழியெங்கும், கோர்ட்டு வளாகமெங்கும் நிரம்பி வழியாதா? என்ன கூச்சல், என்ன நெரிசல்? போலீஸின் அதிகாரம் மக்கள் சீற்றத்தின் முன் என்ன செய்யும்? இதுதான் மக்கள் நாயகம். இது தான் சுதந்திரம். கார்ல் மார்க்ஸே இரண்டு நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்னேயே ஒரு பெரிய தீர்க்க தரிசனமாகச் சொல்லிவிட்டுச் சென்றுள்ளார். அரசு, அதன் அங்கங்கள் எல்லாமே isntruments of coercion என்று. அதாவது கொடுங்கோல் கருவிகள். அதைத் தமிழ் மக்கள் நன்றாகப் புரிந்து வைத்துள்ளார்கள். இதை சுதந்திரம் வந்த உடனே உணர்ந்து விட முடியாது. கடந்த 40 ஆண்டுகளாகத் தான் படிப்படியாக மக்கள் இதை உணர்ந்துள்ளார்கள். அப்படி உணர்ந்தத்ன் அடையாளமாகத்தானே, கடந்த உள்ளாட்சித் தேதலில், வாக்குச் சாவடிக்குள் கட்சிகாரர்கள் புகுந்து வாக்குச் சீட்டுக்களை வரிசையில் மணிக்கணக்காக் நிற்கும் வாக்காளர்களுக்கு சிரமமில்லாமல் தாமே முத்திரை குத்தி வாக்குப் பெட்டியில் போட்டுக் கொண்டார்கள் வெளியில் நின்றிருந்த காவல்துறைப் பட்டாளம் வாளாவிருந்ததைப் பற்றிக் கேட்டதும் காவல்துறை ஆணையர் என்ன சொன்னார்? “நாங்கள் வாக்குச் சாவடிக்குள் போகக்கூடாது. வெளியில் இருந்து கொண்டு தான் பணியாற்றவேண்டும். உள்ளிருப்பவர்கள் அவர்களாகவே வெளியே வந்தபின்தான் எங்கள் பணி தொடரும்.” என்று சொல்லவில்லையா? அரசாங்கத்தின் இன்னொரு instrument of coercion- பல் பிடுங்கப்பட்டு விட்டதல்லவா? முதல்வர் தேர்தலில் வெற்றி பெற்ற உடனேயே, பதவி ஏற்கும் முன்னரே, காவல் துறை முழுதுமே பூச்செண்டுகளுடன் முண்டியடித்துக்கொண்டு கட்சி அலுவகத்துக்கு விரைந்ததைப் பார்க்கவில்லையா நாம்? உலக்த்தில் வேறு எந்த நாட்டில் இத்தைகைய காட்சியைப் பார்க்கமுடியும்? அன்றே அவர்கள் பல் பிடுங்கப்பட்டுவிட்டது தானே!

சென்னை என்ன, தமிழ் நாடு எங்கிலும் மக்கள் எங்கு வேண்டுமானாலும், குடிசை போட்டுக்கொள்ளலாம். குடும்பம் நடத்தலாம். கூவம் நதியின் கரையே ஆகட்டும். எந்த புறம்போக்கு நிலமாகட்டும். அல்லது எந்த காலி மனியாகட்டும். அல்லது நகரத்தின் நடைபாதையே ஆகட்டும். கடை பரப்பலாம். உஸ்மான் ரோடு இரு பக்கமும் நடைபாதைகளில் இதைப் பார்க்கலாம். உதாரணத்துக்காகத்தான் உஸ்மான் ரோடைச் சொன்னேன். தமிழ் நாடு எங்கிலும் இந்தக் காட்சிகளைப் பார்க்கலாம். ஜனங்கள் நடமாடும் இடமல்லாமல் வேறு எங்கு கடை பரப்புவதாம்?. கரிசல் காட்டிலா? ஆளில்லா பொட்டலிலா? இப்போதைக்கு வேண்டுமானால் பக்கத்து தெருக்களில் இடம் பெயரலாம். வாகன போக்குவரத்துக்கு இடமில்லை, நடை பாதையில் மக்கள் நடக்க இடமில்லை என்கிறார்கள். இந்த மாதிரியான முரண்கள் வாழ்க்கையில் எங்கும் எப்போதும் உண்டு. ஜனங்கள் இருக்குமிடத்தில் தான் வியாபாரமும் நடக்கும். அது தான் மக்கள் பணி என்பதை நகராட்சி புரிந்து கொள்வதில்லை. கடைசியில் பார்க்கப் போனால் மார்க்ஸே சொல்லவில்லையா, நகராட்சியும் ஒரு கொடுங்கோல் கருவிதான். அதனால் தான் குடிசை வாசிகளும், நடைபாதைக் கடைகளும், மாடிமேல் மாடியாக அனுமதியின்றி கட்டிக்கொண்டு போகும் பெருந்தனக் காரர்களும், “ஆக்கிரமிப்பாளர்களாக” சித்தரிக்கப்படுவது மக்கள் நாயகமோ சுதந்திரமோ இல்லை. ஆக்கிரமிப்பாளர்களும் அவ்வப்போது எல்லோருக்கும் உதவித் தான் வந்திருக்கிறார்கள். காவல் துறையை, ஊராட்சியினரை, அதிகாரிகளைக் கேட்டுப் பாருங்கள்.

மார்க்ஸ் மேலும் சொல்லியிருக்கிறார். எல்லாம் பொது உடைமையாக்கப் பட்டு விட்டால், அரசு என்னும் கொடுங்கோல் கருவிக்கு தேவையே இராது. அரசு, என்பதும் நாடு என்பதும் உதிர்ந்து போகும். உருகிக் கரைந்து போகும், இல்லாமாலே போகும். என்று. The State will wither away. எத்தகைய பொன்னான் வாக்கியம் இது! எத்தகைய தீர்க்க தரிசனம் இது!. இந்திய மக்களும், குறிப்பாக இந்த கட்டுரையின் சந்தர்ப்பத்தில் தமிழ் மக்களும் அனுபவித்து வரும், மற்றோரும் அனுபவிக்க வழிகாட்டும் இக்கால கட்டமே, மக்கள் சுதந்திர உணர்வு முற்றாக மலரத் தொடங்கிய காலம் என்று சொல்ல வேண்டும். அரசு கரைந்து போகிறது. போகிறது என்ன! போய் விட்டது!. அதனால் தான் யாரும் எங்கும் எந்த நடவடிக்கைகளிலும் ஈடுபடலாம். போலீஸ், அரசு தலையிட்டு அதிகாரம் செய்யாது. அதனால் தான் நம் முதல்வரும் மற்ற அமைச்சர் மார்களும் சினிமா, ஆட்ட பாட்டங்கள் என பார்த்துக்கொண்டும், திறப்பு விழாக்கள், மண விழாக்களில் பங்கு கொண்டும், விருதுகள் பாராட்டுக்கள் பெற்றுக்கொண்டும், அளித்துக் கொண்டும் காட்சி தருகிறார்கள். அரசு கரைந்தே போய்விட்டது என்பதை இது தமிழ் நாட்டின் பொற்காலம் என்று வேறு வார்த்தை களில் சொல்லவேண்டும். இதன் நிரூபணத்தை சென்னை நகரமெங்கும் நாளின் ஒவ்வொரு கணத்திலும், நமது நகர ஆட்டோக்காரர்களின் கட்டுப்பாடற்ற சுதந்திர வாழ்வைக் கண்டே, அரசு என்பது கரைந்தே போய் இல்லாமல் போய்விட்டதை அறியலாம். தம் உயிரை விட தம் தலை அலங்காரமும், தலையில் அணிந்து பூக்கூடையும் கலையாமல் இருப்பதையே விரும்பும் நம் மகளிர், ஒரு குடும்பத்தையே இருசக்கர வாகனத்தில் அமர்த்திச் செல்லும் குடும்பத் தலைவர்கள் ஹெல்மெட் அணிய கட்டளை இட்ட அரசை துச்சமென உதறும் சுதந்திரம் உலகில் வேறு எந்த நாட்டில் இந்தியாவில் வேறு எந்த மாநிலத்தில் சாத்தியமாகியுள்ளது? தமிழ் நாடுதான் சுதந்திர உணர்வுகளுக்கு வழிகாட்டி.

இந்திய அரசும் அப்படித்தான். மார்க்ஸ் சொன்ன இன்னொரு தீர்க்க தரிசனம் நாடு என்பதும் கரைந்து போகும் என்றார். பங்களா தேஷ¥க்கும் இந்தியாவுக்கும் இடையேயான எல்லைக் கோடு என்பதே இருந்தாலும் இல்லையென்றாகியுள்ளது. வெகு எளிதாக, சுதந்திரமாக பங்களா தேஷிலிருந்து இந்தியாவுக்கு வந்த வண்ணம் இருக்கிறார்கள். ஒன்றிரண்டு பேர் அல்ல. நூறல்ல, ஆயிரமல்ல. கோடிக்கணக்கில். முதலில் அங்குள்ள அரசால் பங்களா தேஷ் இந்துக்கள் விரட்டப்பட்டு இங்கு சரணடைந்தார்கள். ஆனால் கடந்த 30-35 வருடங்களாக பங்களா தேஷ் முஸ்லீம் மக்களும் இந்தியாவுக்கு திரள் திரளாக வந்தவண்ணம் உள்ளார்கள். வி.பி.சிங் பிரதமராக இருந்த காலத்தில் தில்லியில் மட்டும் ஒன்றரை லக்ஷத்துக்கும் மேல் பங்களா தேஷ் முஸ்லீம்கள் குடிபெயர்ந்திருக்கிறார்கள். இப்போது எவ்வளவு இருக்குமோ தெரியாது. வருபவர் திரள் போக வந்தவர்களின் குடும்பப் பெருக்கம் வேறு. மற்ற முஸ்லீம் நாடுகளில் ஒப்புக்கொள்ளப்பட்ட குடும்பக் கட்டுப்பாடு இந்தியாவில் முஸ்லீம் மதத்திற்கு விரோத செயலாகக் கருதப்படுகிறது. பாகிஸ்தானிலிருந்து வருவோர் நூறு அல்லது ஆயிரக்கணக்கில் தான் இருக்கும். அவர்கள் இங்குள்ள முஸ்லீம் களோடு உறவாட, கூடிச் செயல்பட வருபவர்கள். சில சமயம் அவர்கள் ஓடிப்போய்விடுவார்கள். ஆனால் பங்களா தேஷ் முஸ்லீம்கள். இப்போது கோடிக்கணக்கில் இந்திய பிரஜைகளாகவே ஆகியுள்ளனர். ஆகாதவர்களை நாம் திருப்பி அனுப்ப முடியாது. அஸாம், திரிபுரா, மிஸோராம் பகுதிகளில் அங்கு இருந்த இந்திய குடிமக்களை விட பங்களா தேசிலிருந்து வந்த முஸ்லீம்கள் பெருந்தொகையினராகி, அஸாம்,திரிபுரா, மிஸோராம் மாநிலங்களின் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றும், அல்லது அவற்றின் தலைவிதியை நிர்ணயிப்பதில் பெரும் பங்கு கொள்ளும் அதிகாரம் பெற்றவர்களாகியுள்ளது அங்குள்ளவர்களுக்கு பீதியளிக்கிறது. இந்திய கம்யூனிஸ்ட், காங்கிரஸ் கட்சிகள் தான் அவர்களுக்கு குடியுரிமை அளித்து, பங்கீட்டு அட்டைகள் கொடுத்து, வாக்குரிமையும் பெற்றுத் தந்துள்ளனர். தில்லியில் வி.பி.சிங் அவர்களை தில்லி பிரஜைகளாக்க என்ன செய்யவேண்டுமோ அவ்வளவு உதவிகளையும் செய்துள்ளார். மக்கள் நாயகத்தில் பெரும்பான்மை வாக்குகள் பெறுவதில் ஒரு ஆரோக்கியமான போட்டா போட்டி காரணமாக, பங்களா தேஷ் முஸ்லீம் கள் தமக்கு வாக்குரிமை கொடுத்த கட்சிகளுக்கு இதுகாறும் நன்றியறிதலுடன் வாக்களித்து வந்துள்ளார்கள். லக்ஷக்கணக்கில் எப்படி இந்தியாவுக்குள் வரமுடியும்? இந்திய எல்லைப் பாதுகாப்புப் படை எதற்கு இருக்கிறது? என்று கேள்விகள் எழலாம். அவர்களுடைய ஒத்துழைப்பும் பங்களா தேஷின் பெங்கால் ரேஞ்சர்ஸின் ஒத்துழைப்பும் இதற்குப் பதில் சொல்லும். அவர்களது பரஸ்பர ஒட்டுணர்வும், சகாயமும் இரு படைகளையும் மகிழ்ச்சியில் ஆழ்த்துவதல்லாமல், லக்ஷக்கணக்கில் பங்களாதேஷிலிருந்து வரும் மக்கள் அதிக சிரமமும், பணச்செல்வும் இன்றி இந்திய பிரஜைகளாகவும் வசதி செய்து கொடுக்கிறது. எல்லோரும் இதில் மகிழ்ச்சி கொள்ளும் வகையில் இந்தியாவும் பங்களாதேஷ¤ம் எல்லைகள் என ஒன்று இருந்தும் இல்லாது போக கரைந்து வருவது மார்க்ஸின் தீர்க்க தரிசனம் பலித்து வருவது மார்க்ஸ தன் கல்லறையிலும் புன்னகைக்க வங்காள கம்யூனிஸ்ட் அரசும் மகிழ்ச்சியில் திளைக்கிறது. சுமார் ஒரு நானுறு பேரை வாஜ்பாயி காலத்தில் பங்களா தேஷ¤க்கு திருப்பி அனுப்ப முயன்ற போது, வங்க பெருந்தலைவர் ஜ்யோதி பாசு, “இது என்ன காட்டுமிராண்டித் தனம்” என்று கர்ஜித்தார்.

அவர்களும் மக்கள் தானே. மக்கள் நாயகத்தில் அவர்களுக்கும் இந்தியராக நாடு எல்லைகள் கடக்க சுதந்திரம் உண்டு தானே. சுதந்திரம் என்பது துண்டுபோடப்படக்கூடியதல்ல. Freedom is not divisible அது முரண்படக் கூடிய தல்ல. உனக்கு வேறு எனக்கு வேறு என்று. இதை இந்தியாவும் தமிழ் நாடும் தெள்ளத் தெளிவாக புரிந்து கொண்டுள்ளனன. இந்தியா உலகத்துக்கே வழிகாட்டி என்றால். தமிழ் நாடு இந்தியாவுக்கே வழிகாட்டி.

“ஆடுவோமே, பள்ளு பாடுவோமே,
ஆனந்த சுதந்திரம் அடைந்துவிட்டோம் என்று (ஆடுவோமே..)

கடைசியாக ஒன்று சொல்ல மறந்து விட்டேனே. அ. மார்க்ஸ் என்னும் தமிழ் நாட்டு பேராசிரியர்,. அறிஞர் ஒரு பொன்மொழியை நமக்குத் வழங்கியிருக்கிறார். “ஒழுங்கு, கட்டுப்பாடு, சுத்தம், போன்ற எல்லாமே ·பாஸிஸத்தின் கூறுகள் என்று. இதை அவர் அறிந்து கொண்டது, அவரது ஐரோப்பிய சுற்றுப்பயணத்தின் போது. ஜெர்மன் நாடு முழுதும் அவர் கண்ட ஒழுங்கு, கட்டுப்பாடு, சுத்தம் எல்லாமே அவருக்கு, ஹிட்லர் மறைந்த பின்னும் ஹிட்லர் விட்டுச் சென்ற ·பாஸிசத்திலிருந்து ஜெர்மனி இன்னும் விடுதலை பெறவில்லை என்பதையே காட்டுகிறது என்று சொல்லியிருக்கிறார். இப்பொன்மொழியின் முழுப் பொருளையும் இப்போது தான் நான் தெளிந்து தெளிவு பெறுகிறேன். என் வீட்டைச் சுற்றி, தெருவைச் சுற்றி, இந்த மடிப்பாக்கத்தைச் சுற்றி குவிந்துள்ள குப்பை கூளங்கள், நிரம்பி தெருவில் வழியும் சாக்கடைத் தண்ணீர், குண்டுக்கிரையானது போன்ற தெருவின் குண்டுவின் குழியுமான சிதைவுகள் எல்லாம் நாம் முற்றிலுமாக ·பாஸிசத்திலிருந்து விடுதலை பெற்று விட்டோம் என்பதன் அடையாளங்கள் என்று. சுதந்திரம் மட்டுமல்ல. பாஸிஸ விடுதலையும் தேவை. அரசு கரைந்தது போல எங்கள் ஊர் பஞ்சாயத்தும் கரைந்து மறைந்து விட்டது.


vswaminathan.venkat@gmail.com

Series Navigation