இன்று மலர்ந்தது சுதந்திரம் – 1

This entry is part of 35 in the series 20080821_Issue

வெங்கட் சாமிநாதன்



சுதந்திரம் அடைந்து அறுபது வருடங்களாகின்றன. மக்கள் எல்லோருக்கும் கருத்து சுதந்திரம், சிந்தனை சுதந்திரம், செயல் சுதந்திரம் வேண்டுமென்று போராடிப் பெற்ற சுதந்திரமானாலும், அந்த சுதந்திரம் பெற்று அறுபது வருடங்களானாலும், நம் எல்லோருக்கும், நம் ஒவ்வொருவருக்கும், நமது அரசுக்கும், நிர்வாக துறைகளுக்கும், சுருக்கமாக யாருக்குமே, சுதந்திர உணர்வு என்பதை அறிந்து கொள்வதும், அதைப் பெற்று அனுபவிப்பதும் அவ்வளவு சுலபமாக இருக்கவில்லை. எவ்வளவு நூற்றாண்டுகளாக அடிமைப்பட்டிருந்திருக்கிறோம்! அவ்வளவு காலமும் யாரோ நமக்காகச் சட்டம் இயற்றுவதும் அதற்கு நாம் கேள்விமுறையில்லாது அடி பணிந்து நடப்பதும் நம்மை அறியாமலேயே நமக்குப் பழக்கமாகி யுள்ளது. நமது ரத்தத்திலேயே சட்ட திட்டங்களுக்கு அடி பணிவது என்பது ஊறியுள்ளது என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். அதற்கு அடிமையாயிருக்கிறோம் என்பதையே நாம் உணர்வதில்லை. இது படிப்படியாகவே நாம் இதைக் களைய வேண்டியிருக்கிறது. அது உடனே நேர்வதில்லை. படிப்படியாகவே நாட்கள் செல்லச் செல்லத் தான், ஆண்டுகள் பல கழிந்தபின் தான் இது நமக்குள் உறைக்கிறது. அதுவும் பிறர் தம்மையறியாமலேயே சுதந்திரமாகச் செயல்படத்தொடங்கும் போது தான், அவர்கள் தம் சுதந்திரத்தை அனுபவிக்கத் தொடங்கியிருக்கிறார்கள் என்பது நமக்குப் புலனாகத் தொடங்குகிறது.

அவரவர் தம் சுதந்திரச் செயல்பாட்டை செயல்படுத்தும்போது, சுதந்திரம் என்கிற கருதுகோளே ஒரு புதிய அர்த்தம் பெறுவதாக, புதிய விளக்கம் பெற்றுவிடுவதாகத் தோன்றுகிறது. காலத்துக்கேற்ப, நம் தேவைகளுக்கேற்ப புதிய அர்த்தங்களையும் விளக்கங்களையும் பழைய கருத்துக் கோட்பாடுகளுக்குக் கொடுக்கும்போது தான் நாம் உண்மையிலேயே சுதந்திர ஜீவிகளாக வாழ்கிறோம் என்று அர்த்தம். திருக்குறலுக்கும் பகவத் கீதைக்கும் அவ்வப்போதைய தேவைகேற்ப புதிய விளக்கங்கள் கொடுத்து நம் நினைப்புகளுக்கும் தேவைகளுக்கும் ஏற்ப வளைத்துக்கொள்வதில்லையா? அது போலத்தான் எந்த யுகத்திலோ சுதந்திரம் என்ற சொல்லுக்குக் கொடுத்த அர்த்தத்தையே இப்போதும் நாம் கொடுத்துக்கொண்டிருந்தால், கிளிப்பிள்ளைப் பாடமாக அதையே திருப்பித் திருப்பிச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தோமானால், நாம் ஒரு விதத்தில் பழைய சிந்தனைகளுக்கும், யாரோ எந்த ஜன்மத்திலோ கொடுத்துச் சென்ற சிந்தனைகளுக்கு அடிமைப்பட்டுக்கிடக்கிறோம், சுய சிந்தனையாளர்களாக நாம் ஜீவிக்கவோ, செயல்படவோ இல்லை என்பது பொருள். பின் சுதந்திரம் பெற்றதற்கும், நம் முன்னோர்களும் சுதந்திரம் பெற போராடியதற்கும் என்ன பொருள்?

இன்னம் தெளிவாகச் சொல்லவேண்டும். இப்படிச் சொல்லிக்கொண்டே போனால் ஒரே புகைமூட்டமாகத் தோன்றும். எனக்குத் தோன்றுகிறது, சுதந்திரம் பெற்ற பின்னும், நம் பழைய சட்ட திட்டங்கள், ஆங்கிலேய அரசு நம்மை அடிமைப்படுத்தி அடக்கி ஆள வகுத்த சட்டங்களையே பாதுகாத்து வந்திருக்கிறோம். அந்த எண்ணம் மாற, நாம் சுதந்திரமாக சிந்திக்க, செயல்பட பல பத்தாண்டுகள் தேவையாக இருந்திருக்கிறது. ஒரு புதிய அணுகுமுறை, புதிய சிந்தனை முறை, ஒரு புதிய தலைமுறை தோன்றிய பிறகு தான் புதிய சுதந்திரமான வாழ்க்கை முறையும், சமூக மதிப்புகளும் தோன்றுவது சாத்தியமாகியுள்ளது. அதுவும் படிப்படியாகவே நிகழ்ந்துள்ளது. பழைய மதிப்புகளையும், சிந்தனைகளையும் கழித்துக்கட்டுவது என்பது அவ்வளவு சுலபமில்லை.

இது எப்படி சாத்தியாமாகியுள்ளது என்பதை, இத்தகைய புதிய வாழ்க்கை முறைகளைத் தொடங்கி வைத்தவர்கள் தம் சரித்திர ஆரம்பங்களைப் பற்றிப் பேசும்போது தான் நமக்கே இவையெல்லாம் தெளிவாகிறது. நாமே நம் பழைய அடிமைச் சிந்தனைகளிலிருந்து, பழைய சட்டதிட்டங்களின் கட்டுப்பாடுகளிலிருந்து விடுதலை பெறவில்லை என்பதைத் தான் இது தெளிவாக்குகிறது. “ஆக்கிரமிப்பு என்று சொல்கிறார்கள். பொது இடம், எங்களுக்குச் சொந்தமில்லாத இடம் இது, என்று சொல்கிறார்கள். முப்பது வருடங்களாக இங்கு தான் குடிசை போட்டுக்கொண்டு வாழ்கிறோம். முப்பது வருட அனுபவ பாத்தியதை, யாரும் கேள்வி கேட்காத அனுபவ பாத்தியதை எங்களுக்கு இருக்கும் போது எங்கள் உரிமையை யார் பறிக்க முடியும்? என்று கேட்கிறார்கள் குடிசைகள் போட்டு வாழும் எளிய மக்கள்.அவர்களுக்கு ரேஷன் கார்டு இருக்கிறது, இலவச மின்சார இணைப்பு இருக்கிறது, ஏதோ ஒரு கட்சிக்கு வாக்கு அளித்து அந்தக் கட்சியை அரியணை ஏற்றி வந்திருக்கிறார்கள், ஒரு தலைமுறைக்கும் மேலாக. வாக்குரிமை கொண்ட இந்த ஜனநாயக யுகத்தில், மிக வலிமையாக கேள்விகள் இவை. நீரும், நெருப்பும், நிலமும், வளியும், ஆகாயமும், எல்லோருக்கும் பொதுவல்லவா? எந்த தனி மனிதராவது இந்த ஆகாயம், இந்த நீர் எனக்குத் தான் சொந்தம் கொண்டாடமுடியுமா? வாக்குரிமை கொடுத்து, குழாய் நீர் கொடுத்து, மின்சார இணைப்பு கொடுத்து, வாக்குச் சீட்டு கொடுத்து அரசு எங்களுக்கு வாழ் உரிமை கொடுத்த இடமல்லவா? குத்தகைக்கு கொடுத்த நிலத்தையே வீட்டையோ கூட பறிக்க முடியாது என்று சட்டம் இருக்கிறதே? – என்று அவர்கள் 30 வருட பாத்தியதையை வலியுறுத்தும் போது தான் அவர்கள் சுதந்திர சிந்தனையையும், செயல்பாட்டையும், அது எப்போது தொடங்கியது என்பதையும் நாம் புரிந்து கொள்கிறோம். அப்போது தான் நமக்கு ஏஞ்செல்ஸ் சொன்னது நினைவுக்கு வருகிறது. Primitive communism நிலவிய காலத்தில், எது யாருக்குச் சொந்தமாக இருந்தது? நில உடமையும், குடும்பமும், வாரிசுகளும் பின்னர் ஏற்பட்டது தானே, மோசமான நில உடமைச் சமுதாயத்தின் விளைச்சல்கள் அல்லவா இவையெல்லாம்?.

இந்தத் தெளிவு நமக்குக் கிடைக்கத் தொடங்கியது சுதந்திரம் கிடைத்த உடன் அல்ல. அதன் பின் வெகு காலம் கழித்துத் தான். அதைத்தான் ‘ஆக்கிரமிப்பாளர்’ என்று குற்றம் சாட்டப்படும் சுதந்திர குடிசை வாழ் மக்கள் முதன் முறையாக தம் சுதந்திரத்தை உணர்ந்து சுதந்திரமாகச் செயல்படத்தொடங்கியவர்கள். இதை அங்கீகரிக்கும் சுதந்திர மனது நமது இன்றைய முதல்வருக்கு இருந்துள்ளது. அதனால் தான் பொது இடங்களில், புறம்போக்கு இடங்களில் குடிசைகள் தோன்றத் தொடங்கியதும் அந்த சுதந்திர வாழ்வுணர்வை அவர் அன்றே உணர்ந்தார் என்று சொல்ல வேண்டும். இல்லையெனில் அவர்களுக்கு ரேஷன் கார்டு, இலவச மின்சாரம், வாக்குச் சீட்டு இதயாதி பல சலுகைகள் கொடுத்து அவர்கள் உரிமைக்கு அங்கீகாரம் கொடுத்திருப்பாரா? இப்போது ஒரு பெரும் சுதந்திர அங்கீகரிப்பையும் அவர் இம்முறை வெளியிட்டுள்ளார் இவர்கள் வாழுமிடத்துக்கு பட்டா அளிக்கப்படும். பத்து வருடங்கள் தொடர்ந்து எந்த மனையும் ஒரு ஏழை வசம் இருக்குமானால் அவருக்கும் அந்த பட்டா அளிக்கப்படும். இதன் பொருள் என்ன? ஏற்கனவே நாமெல்லாம் அந்நியாயமாக குறை சொல்லும் ‘ஆக்கிரமிப்புக்காரர் களுக்கு’ மாத்திரமல்ல, இனி எந்த புறம்போக்கு நிலத்திலும் குடிசை போட்டுக் கொள்பவர்களுக்கும் பத்து வருடங்கள் கழித்து பட்டா அளிக்கப்படும் என்ற வாக்குறுதியுமாகும். அது வரைக்கும் அவர்கள் காத்திருக்கவேண்டும். அந்தந்த இடத்து கட்சி கவுன்ஸிலர்கள் அவர்கள் குடிசைகளுக்கு பாதுகாப்பாக இருப்பார்கள். இது தேர்தல் காலத்திய வாக்கு வேட்டையின் காரணமாகப் பிறந்தது என்று குற்றம் சாட்டுபவர்கள் புதிய சிந்தனையை ஏற்காதவர்கள். ஒரு சுதந்திர சிந்தனை எப்போது தோன்றினால் என்ன? அந்த சிந்தனையின் குணத்தையும் பலனையும் பார்க்கவேண்டுமே ஒழிய எப்போது என்ற கேள்வி அதன் குணத்தை மாற்றிவிடாது.

நில உடமை என்பதே ஒரு சமூக குற்றம் அல்லவா?. இயற்கைக்கு மீறியது என்பது மட்டுமல்லாமல். அதனால் தான் என்றோ ஒரு யுகத்தில் யாரோ அரசர் கோவில்களுக்கு மான்யமாக கிராமம் கிராமமாக நிலங்களைக் கொடுத்தால் அதை இந்த சுதந்திர நாட்டிலும் கட்டிக் காக்கவேண்டும் என்பது என்ன நியாயம்? கோவில், ஆஸ்திகம், பக்தி, எனபனவெல்லாம் பல ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்கு முந்திய மக்கிப் போன பழைய மூட நம்பிக்கைகள் அல்லவா? அந்த மூட நம்பிக்கை அடிமை உணர்விலிருந்து சுலபத்தில் விடுதலை பெற முடியாது. எழுபது வருடங்களாகப் போராடியும் இன்னமும் இந்தக் ‘காட்டு மிராண்டித்தனங்கள்’ தொடர்கின்றன. ஆனால் அதற்காக நாம் கோவிலகளை நிலச் சுவான்தார்களாக ஆக்கமுடியுமா? ஜமீன் ஒழிப்புச் சட்டம் வந்து எவ்வளவு காலமாயிற்று? கோவில் நிலங்களைக் குத்தகைக்கு எடுத்தவர்களை கோவிலகளின் ஆதிக்கத்திலிருந்து விடுவிக்கவேண்டும். அதைச் செய்தாயிற்று. கோயில்கள் தம்மைத் தாமே காத்துக் கொள்வதற்கு அவற்றிற்கும் ‘சுதந்திரம்’ கொடுத்தாயிற்று. பகுத்தறிவையும் விரிவாக்கியாயிற்று. நில உடமைச் சமுதாய எச்ச சொச்சங்களையும் ஒழித்தாயிற்று. தஞ்சை குத்தகை விவசாயிகள் சட்டம் வந்த பிறகு எந்த நிலச் சுவாந்தாரருக்கு நிலம் திரும்பப் போயிற்று?

இந்த சுதந்திர உணர்வு பல பரிமாணங்களில் செயல்படும் குணம் கொண்டது. நீர் யாருக்குச் சொந்தம்? மழை பொழிகிறது. ஆற்றில் நீர் நிரம்பி சமுத்திரத்தை நோக்கி ஓடுகிறது. இயற்கையின் கொடை இது. இது எல்லோருக்கும் சொந்தம். ஆற்றங்கரையின் ஒரு இடத்தில் நின்று கொண்டு குடத்தில் நீர் நிரப்பிக்கொள்பவன் இன்னொருவனும் சற்றுத் தள்ளி அதே காரியத்தைச் செய்பவனைக் குறை சொல்ல முடியுமா? ஆற்றில் நீர் வந்தால், ‘ஐயா நீ குடி, அம்மா நீயும் குடிச்சுக்கோ” என்ற சம தர்மம் நிலவும். இல்லையெனில் யாருக்கும் இல்லை. மேட்டூர் அணையை தமிழ் நாட்டில் கட்டிக்கொண்டார்கள். அதே போல கர்நாடகத்தில் காவிரி பாயுமிடமெல்லாம் அணைகள் கட்டி நீரைத் தேக்கிக் கொண்டார்கள். அது அவர்கள் சுதந்திரம். அதை நம் முதல்வர் என்றாவது மறுத்ததுண்டா? இல்லை. சுதந்திர சிந்தனையாளர்கள் நம் அரசியல் தலைவர்கள். “அணையின் நீர்த்தேக்கத்தைப் உயர்த்திக்கொள்,” என்று உச்சநநீதி மன்றம் அனுமதி அளித்த போதிலும் நம் அரசு, கேரளாவின் உணர்வுகளையும் மதித்துத்தான் வாளாவிருக்கிறது. அது போல் தான் ஆந்திரா பாலாற்றில் அணை கட்டும் போதும். அது போல்தான் கர்நாடகாவுடனும். நம் சுதந்திரம் போல் அவர்கள் சுதந்திரமும் மதிக்கப்படவேண்டும் அல்லவா? நமக்கு நீர் மறுக்க அவர்களுக்கு சுதந்திரம் உண்டு என்பதை உணரும், சுதந்திரம் என்ற தத்துவத்தின் பன்முக பரிமாண விரிவை அறியும் பக்குவ மனது இருக்கிறதே அதைப் பெற்றுள்ள அரசியல்வாதிகள் மிகவும் அரிது. இப்படித் தான் சுதந்திரம் என்ற தத்துவத்திற்கு ஒரு விரிவான சிருஷ்டிபூர்வமான பொருள் கொள்ள வேண்டும்.

அண்டை மாநிலத்தார் உணவின்றி தவிப்பதை நாம் பார்த்து வாளாவிருப்பது சுதந்திரமாகாது. நம் சுதந்திரத்தை அவர்களுடன் பங்கிட்டுக் கொள்வதில் தான் உண்மை சுதந்திர வாழ்வும் மனதும் உள்ளது. 16 ரூபாய்க்கும் 20 ரூபாய்க்கும் அரிசி விற்கும் நிலையில் இரண்டு ரூபாய்க்கு கொடுப்பதென்றால் எவ்வளவு நூறு அல்லது ஆயிரம் கோடி ருபாய் நஷ்டத்தில் நம் அரசு இந்தத் திட்டத்தைப் பிடிவாதமாக பற்றிக்கொண்டுள்ளது! அதனால் என்ன? நம் மக்கள் அதை 8 ரூபாய்க்கும் 10 ரூபாய்க்கும் விற்று லாபமடைகிறார்களே, அந்த ஏழை மக்களின் சிரிப்பில் இறைவனல்லவா உறைகிறான்! இதனால் அந்த ஏழைகள் மாத்திரமல்ல, பங்கீட்டுக் கடைக்காரர்கள், இடைத் தரகர்கள், லாரி உரிமையாளர்கள், ஓட்டுனர்கள், அதை பாலிஷ் செய்து உயர் ரக அரிசியாக விற்க உதவும் மில்காரர்கள், பின் அண்டை மாநிலங்களில் நல்ல லாபத்துக்கு விற்கும் வியாபாரிகள், பின் அண்டை மாநிலங்களில் மலிவாக வாங்கும் ஏழை மக்கள், இவ்வளவு பெரிய கூட்டமே இதனால் லாபம் அடைகிறதென்றால், இவ்வளவு பேர்களின் சுதந்திர வியாபார வாழ்க்கையில் நம் அரசிற்கு ஏற்படும் பல ஆயிரம் கோடி ரூபாய் நஷ்டம் தடையாக இருக்கலாமா?

இதே சுதந்திர கண்ணோட்டம் தான் நம் ஊர் வற்றிய ஆறுகளிலிருந்து சுரண்டப்படும் மணலை தினம் எத்தனை ஆயிரம் லாரிகள் ஒவ்வொரு ஆற்றிலிருந்தும் எடுத்து அண்டை மாநிலங்களுக்குச் சென்று கொட்டி வருகின்றன! அவர்களுக்கு பாவம் மணல் கிடைப்பதில்லை. அவர்கள் ஆறுகளில் வற்றாது நீர் ஓடிக்கொண்டிருந்தால் அவர்கள் என்ன செய்வார்கள்? அவர்களுக்கும் உதவுவது நம் கடமை. அதனால் நம் கட்சிக்காரர்கள், லாரிக்காரர்கள் எவ்வளவு பேர் வாழ்க்கை வளம் பெறுகிறது! எவ்வளவு நம் குத்தகை எடுத்துள்ள தலைவர்கள் வாழ்க்கை வளம் பெறுகிறது. மணல் எனது என்று யாருக்கு பட்டா எழுதிக்கொடுக்கப்பட்டுள்ளது?. இயற்கையின் கொடை அது. அதனால் நம் நிலத்தடி நீர் வற்றிப் போகுமே என்பது எல்லாம் வெகு தூரத்துச் சமாச்சாரங்கள். நாளையைக் கண்டது யார்? இன்றைய மனிதனின் இன்றைய முகத்தில் இந்த நிமிடத்திய சிரிப்பைக் காணவேண்டும். ஆக, அதைப் பற்றி எல்லாம் இப்போது நாம் கவலைப் பட்டுக்கொண்டு இப்போதைய நம் சுதந்திர செயல்பாட்டை நிறுத்துவதற்கில்லை. இது போல் தான் இலவச கலர் டிவி, இலவச காஸ், இலவச மனைப் பட்டா, இலவச இரண்டு ஏக்கர் நிலம் (இது பின்னால் ஒரு கையளவு நிலமாக சிறுத்துப் போனாலும்), அது தரப்படும். நிலம் நிலம் தானே. கையகல நிலமானாலும் இலவசமாகக் கிடைக்கும் ஒன்றைக் காணும் ஏழையின் முகத்தில் சிரிப்பு மலராதா என்ன்? அதில் இறைவன் உறைய மறுப்பானா என்ன? எப்படியோ, தேர்தல் வாக்குறுதிகளை நிறைவேற்றுவோம். “சொல்வதைச் செய்வோம், செய்வதைச் சொல்வோம்” என்பது எங்கள் தந்தை பெரியார் வழி, அறிஞர் அண்ணா வழி வந்த புதிய கொள்கை, டிவி யை இலவசமாக வாங்கி விற்றுவிடுவதாகச் சொல்கிறார்கள். அதனால் என்ன. அவர்களுக்கு இலவசமாக 1000 ரூபாய் கிடைக்கிறது. வாங்கிய வியாபாரிகளுக்கும் அதில் லாபம் கிடைக்கிறது. வாங்கியவர்களும் விற்பவர்களும் ஒரு வேளை கட்சித் தலைவர்களாக இருக்கலாம். அப்படி இருந்தாலும் கட்சிப் பணிக்கான பரிசாக அதைக் கொள்ளலாம். எப்படி இருந்தாலும், அவர்கள் வளம் பெறுகிறார்கள். அதற்கு அவர்களுக்கு சுதந்திரம் உண்டு. நியாயம், நீதி, சட்டம், ஒழுங்கு என்பதெல்லாம் இந்த பொற்கால பொன்னாட்சியைக் கண்டு எரிச்சல் படுபவர்களின் புலம்பல். வரிப்பணம் வீணாகிறது என்று ஒப்பாரி வைப்பவர்களும் உண்டு. அது யார் பணம்?. மக்களிடமிருந்து பெற்ற பணம். அது மக்களுக்கே திருப்பித் தரப்படுகிறது. கொடுக்க முடிந்தவர்களிடமிருந்து பெற்று, பெறத் தகுதி படைத்தவர்களுக்குத் தரப்படுகிறது. இதைவிட சமுதாய தர்மம், பொது உடமைச் செயல் எது இருக்க முடியும்? இதுவே சமூக நீதி. இதுவே சமுதாய தர்மம்.

நீதி, நியாயம் சட்டம் என்று பேசுவதில் என்ன அர்த்தம் இருக்க முடியும்?. இந்த சட்டங்கள் எப்போது இயற்றப் பட்டவை. இந்திய குற்றவியல் சட்டம் 19- ம் நூற்றாண்டில் ஒரு வெள்ளைக்கார அரசால் எழுதப்பட்டது. அதன் படி இன்றைய சமுதாயத்தை ஒழுங்கு படுத்தவேண்டும் என்றால் அது பகுத்தறிவின் பாற்பட்டதாகாது. காலத்திற் கேற்றவாறு, இன்றைய வாழ்க்கையின் கதிக்கு ஏற்றவாறு நாம் சுதந்திரமாகச் சிந்திக்கவேண்டும். பின் சுதந்திரத்திற்காக போராடியதெல்லாம் அர்த்தமற்றுப் போகும். எந்தக் கட்டுப்பாடும், ஒழுங்கும், சட்டமும், என்றோ எழுதியதை இன்றைக்கும் பிடித்துக் கொண்டு தொங்கிக் கொண்டு இருக்க முடியாது. நாம் சிருஷ்டி பூர்வமாக, பகுத்தறிவோடு சிந்திக்க வேண்டும்.

இதைத் தான் சமயம் நேர்ந்த போது அமைச்சர்கள் சுட்டிக்காட்டத் தவறவில்லை. “நீங்கள் என்ன வானத்திலிருந்து குதித்தவர்களா?” என்று நீதிபதிகளை நோக்கிக் கேட்டார் ஒரு அமைச்சர். இன்னொருவர், “நாங்கள் மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அரசைச் சேர்ந்தவர்கள். நீங்கள் இந்த வேலைக்கு அரசால் நியமிக்கப்பட்டவர்கள். எங்களை விட நீங்கள் உயர்ந்தவர்களா? கட்டைப் பஞ்சாயத்து நடத்துவது போல இருக்கிறது.” என்ற கருத்தும் தெரிவிக்கப்பட்டது. “இரண்டு நீதிபதிகள் சேர்ந்து ஒரு நாட்டின் விதியை 120 கோடி மக்களின் விதியைத் தீர்மானிப்பதற்கு என்ன உரிமை இருக்கிறது?” என்று நம் முதல்வர் கேட்ட கேள்வி ஆணித்தரமானது. இந்திய அரசியல் சட்டம் நாடாளுமன்றத்தைத் தான் sovereign என்று சொல்லியிருக்கிறது. இது போன்ற யாரோ எழுதி வைத்துவிட்டதை வைத்துக்கொண்டு அதற்கு கட்டுப்பட்டு நடப்பது என்பது சுதந்திரமாகாது. எதற்கும் கடைசித் தீர்வு சட்ட மன்றமும், நாடாளுமன்றமும் தான். அந்த சட்ட மன்றத்தை வழி நடத்துவது பெரும்பான்மை கட்சியின் தலைமையே அல்லவா? அவர் வழி நடத்தலே சட்ட மன்றத்தின், பின் அரசின் கொள்கையாகவும் செயல்பாடாகவும் ஆகிறது?

வெங்கட் சாமிநாதன்/8.8.08

Series Navigation