கண்ணில் தெரியுதொரு தோற்றம் – 17 -பரவி வரும் நோய்

This entry is part of 40 in the series 20080124_Issue

வாஸந்தி



இரண்டாயிரமாவது ஆண்டு முடிந்து இரண்டாயிரத்தி ஒன்று விடியும் நேரம். இந்த பூமியும்
பிரபஞ்சமும் தோன்றி பல லட்சம் ஆண்டுகள் ஆகியிருப்பதும் மனிதன் தோன்றி பல ஆயிரம் ஆண்டுகள் ஆகியிருப்பதும் விஞ்ஞான ரீதியாக நமக்குத் தெரிந்திருந்தும் நாகரீக மனிதனின் சரித்திர கால அளவை அளக்கும் சௌகர்யம் முன்னிட்டு உலகம் முழுவதும் கிறித்துவுக்குமுன் , கிறித்துவுக்குப்பின் என்ற கால நிர்ணயத்தை ஏற்றுக்கொண்டு விட்டதால் இரண்டாயிரத்து ஒன்றாம் ஆண்டை உலகுக்குப் புதிய விடியலைத் தரும் வேளையாக எதிர்பார்த்து எல்லோரும் காத்திருந்தது நேற்று போல் இருக்கிறது. அதன் முதல் உதயத்தைப் பார்க்கும் எண்ணத்துடன் மேற்கு நாடுகளில் இருந்த பலர் பூமியின் கிழக்கின் கோடிக்குப் பயணித்துக் காத்திருந்தார்கள். அதற்காக ஓராண்டுக்கு முன்னதாக அந்த திக்கில் இருந்த சுற்றுலாத் தலங்களின் ஓட்டல்கள் புக்காகிவிட்டன. இந்தியாவிலேயே கோவா மாநிலத்து ஓட்டல்கள் அனைத்தும் உள்நாட்டு, வெளிநாட்டுப் பயணிகளுக்காக புக் ஆகிவிட்டன. ஒரு யுகசந்தியில் நிகழும் அந்த உதயமே மானுடத்துக்கு நல்லதொரு மாற்றத்தைத் தோற்றுவிக்கும் என்ற மாயையில் உலகம் இருந்தது.
யுகசந்தி என்பது வெறும் ஐதீகம் என்பது நமக்கு மறந்து போவது விசித்திரம். பூமத்திய ரேகை, மகர ரேகை என்னும் ஐதீகங்கள் போல ஒரு ஆய்வுக்கணக்குக்காக ஏற்பட்ட கருத்தாக்கம். நமது புராணங்களின்படி ஒவ்வொரு யுகமும் பிரளயத்தில்தான் முடிந்திருக்கிறது. ஒரு வேளை 2004 இன் முடிவில் [டிசம்பர் 24] ஆயிரக்கணக்கான உயிரைக் காவுவாங்க வந்த சுனாமி அத்தகைய பிரளயமோ என்னவோ. 2005-ம் ஆண்டு பிறந்தபோது இந்தியாவில் முக்கியமாக தெற்கு ஆசியாவில் மக்களின் மனத்தில் பீதியும் சோகமுமே கப்பியிருந்தது. ஆனால் ஒவ்வொரு புதுவருஷமும் பிறக்கும்போது ஏதோ மாயக்கோலைத் தட்டி பிந்தைய ஆண்டு அனுபவித்த சோகங்களையும் மனிதன் செய்த அக்கிரமங்களையும் மறைத்துவிடும் அல்லது மன்னித்து விடிவை ஏற்படுத்தும் என்று நம்புவது தொடர்கிறது. ‘புது வருஷம் பிறக்கிற வேளை நல்ல வேளையா இருக்கட்டும் ‘ என்று என் பாட்டி பிரார்த்தித்தது நினைவுக்கு வருகிறது. நாம் இரண்டாயிரத்து ஒன்றின் விடியலை எதிர்நோக்கிக் காத்திருந்ததும் அத்தகைய பிரார்த்தனையுடன் தான்.
ஆனால் இந்தப் புதிய ஆயிரமாவது ஆண்டுத் துவக்கத்திலிருந்து பலவிதப் பிரளயங்கள் நம்மை மூழ்கடித்துவிடும்போல அச்சுறுத்துகின்றன. யுகத்தின் முடிவில் இருப்பது போன்ற நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டிருப்பதாகத் தோன்றுகிறது. இயற்கை விளைவிக்கும் சேதங்களை விடுங்கள். மனிதர்கள் என்று பெயர் கொண்ட அசுரர்களால் ஏற்படுத்தப்படும் பிரளயங்கள்தான் அதி பயங்கரம். நவீன அசுரர்கள். அதில் நீங்களும் நானும் அடக்கம். நம்மை அழிக்க எந்த ஆண்டவனும் வேலை மெனெக்கெட்டு அவதாரமெடுத்து வரப்போவதில்லை என்பதால் எத்தனை வேண்டுமானாலும் சுரணையற்று அக்கிரமம் செய்யலாம். காரணமும் காரியமும் ஒரு சுழற்சி என்று நமது வேதாந்தம் சொல்கிறது. அறிவியலும் சொல்வது. நமது புராணங்களும் பூடகமாக இதைத்தான் சொல்கின்றன. கதையை முடிக்கத் தெரியாத எழுத்தாளர், தனது கதாபாத்திரங்களைக் கடைசியில் சாகடிப்பதுபோல, தர்மத்தை ஸ்தாபிக்க கடவுள் பல அவதாரங்கள் எடுத்து
தீயவர்களை வதம் செய்தாலும் கடைசியில் எல்லா யுகங்களும் பிரளயம் வந்து அழிந்துபோயிருப்பதாகப் பௌராணிகள் சொல்கிறார்கள். இன்று புதிதாய் பிறந்தோம் என்கிற குதூகலத்துடன் புதிய யுகம் பிறக்கும். மீண்டும் அசுரர்கள் கை ஓங்கல்- மிண்டும் பகவான் அவதரித்தல் என்று அதே விதமான சுழர்ச்சி… ‘சம்பவாமி யுகே யுகே’ என்ற கண்ணனின் வார்த்தைகளை, உறுதி மொழியை, மெய்ப்பிக்க. புராணங்கள் நம்பிக்கை ஊட்டுபவை. என்ன அக்கிரமம் நடந்தாலும், நியாயம் என்பது கடைசி பட்சமாக சுப்ரீம் கோர்ட் தீர்ப்பில் கிடைக்கும் என்று நாம் நம்புவதுபோல நல்லதையும் உண்மையையும் நிலை நாட்ட ஆண்டவன் நிச்சயம் ஒரு நடை பூமிக்கு நேரிடையாக வருவார் என்று புராணங்கள் உறுதி அளிக்கின்றன. இது கலியுகம் என்றாலும் பத்தாவது அவதாரமாக வருவார் என்று புராணங்களில் ஒரு வதந்தி இருக்கிறது. பயங்கர அசுரர்களை அழிக்கச் சடாரென்று கிடைத்த வாகனத்தில், அது பறவையோ மிருகமோ கடல் வாழ் ஆமையோ, வந்து இறங்கிக் கொண்டிருந்த ஆண்டவனுக்கு மிக நவீன வாகனங்கள் உடைய இந்த யுகத்தை நேரிடையாக விசிட் அளிக்க இன்னும் தைர்யம் வரவில்லை என்று தோன்றுகிறது. அல்லது இந்த அவதாரமே வேண்டாம் என்று கான்சல் பண்ணியிருக்கக் கூடும்.
அமெரிக்காவிலோ , கிழக்கு நாடுகளிலோ கால் வைக்க அவர் பயப்படுவது இருக்கட்டும், பாரதப் புண்ய பூமியில் ஒன்பது அவதாரங்கள் எடுத்தும் களைத்துப் போகாத ‘ஓங்கி உலகளந்த’ அந்தப் பெருமாள்
இன்றைய இந்தியாவின் எந்த மாநிலத்திலாவது தைர்யமாகக் கால் பதிப்பாரா என்பது சந்தேகம்.
புண்ய பூமி என்று நமது மூதாதையர்கள் பாரதத்தைப்பற்றி எதற்குப் பெருமை அடித்துக்கொண்டார்கள் என்று சுத்தமாகப் புரியவில்லை. நமது மூதாதையர்கள் செய்த புண்யத்தின் கர்ம பலனினால் இன்னமும் உயிர்ப்புடன் இருக்கும் நாடு என்பதால் கர்ம பூமி என்று வேறு பெயர் அதற்கு. இருப்பில் இருக்கும் பணத்தை எல்லாம் வரவே இல்லாமல் செலவழித்தால் போண்டி ஆவதுபோல இப்போது அந்த பழைய ஸ்டாக்
தீர்ந்து போய்விட்டதாக நினைக்கிறேன். இன்றைய கால கட்டத்தில் பாரதத்தின் எந்த மூலை முடுக்கும் பாதுகாப்பானதாகவோ எந்த மாநிலத்திலும் யோக்கியமான அரசுகள் நடப்பதற்கான அடையாளமோ இல்லை.தமிழ் நாட்டில் கடவுளுக்கே பாதுகாப்பு இல்லை. அவர் இருப்பதே பொய் என்று ஆகிவிட்டது. அதை மறுக்கமுடியாமல் போனால் ‘குடிகாரன்’ என்ற குற்றச்சாட்டில் கம்பி எண்ண வேண்டியிருக்கும். நாயன்மார்களும் ஆழ்வார்களும் வாழ்ந்த காலத்தில் ரிமோட்டைத் தட்டினதுபோல தரிசனம் தர முடிந்தது. பக்தனை இக்கட்டிலிருந்து மீட்க நரியைப் பரியாக்க முடிந்தது. பிட்டுக்கு மண் சுமந்து விளையாட்டு காட்ட முடிந்தது. இன்று மதுரையில் நடக்கும் ஆட்சி அவருக்குப் பரிச்சயமில்லாதது. பிரம்படி அவர்மீதுதான் விழும். இப்போது ஈசனே இக்கட்டில் மாட்டிக்கொள்ளும் அபாயம் இருப்பதால் தமிழ் நாட்டுக்கு நிச்சயம் வரமுடியாது. தவிர ‘அமைதிப் பூங்கா’ என்ற வர்ணனை வெறும் அலங்கார வார்த்தை, ஏதோ ஒரு முதலமைச்சர், தனக்குத் தானே தைர்யமளித்துக்கொள்ளச் சொன்ன வார்த்தை என்பது அவருக்கு நினைவு இருக்க வேண்டும். குண்டாயிசம் மிகுந்து விட்ட பூங்கா இப்போது. அரசியல் பகைமை கொலைகளிலும் கொலை முயற்சிகளிலும் அதிகரத்துவிட்ட அராஜக காலம் . எல்லா அரசியல் கட்சிகளும், முக்கியமாக ஆளும் கட்சி குண்டாயிசம் தான் தீர்வு என்ற முடிவுக்கு வந்திருப்பதால் நிர்வாகம் செயலிழந்து போயிருக்கிறது. உள்ளாட்சித் தேர்தல் என்றால் அனுபவப்பட்ட பாமரனுக்குக் கதி கலங்கும்போது யுகத்துக்கு ஒரு முறை விசிட் அடிக்க நினைக்கும் பகவான் எப்படித் தாங்குவார்?
அண்டைமாநிலமான கர்நாடகாவில் யார் ஆட்சி செய்கிறார்கள் என்றே புரியவில்லை. தலைமைப்
பீடத்துக்கான கட்சித் தலைவர்களின் போர் பாமர மக்களும் காரி உமிழும் நிலைக்குப் போனது. நியாயத்தையும் தர்மத்தையும் மதிக்காத தலைவர்கள் ஜோஸ்யர்களைத் தேடி அலைவதையும் அவர்கள் சொன்னார்கள் என்ற சாக்கில் கூட்டணிக் கண்ணாமூச்சி ஆட்டம் ஆடுவதும் கூட்டணி தோழர்களைக் கவிழ்ப்பதும் ஏய்ப்பதும் அசுரத்தனத்துடன் நடப்பது ஆண்டவனுக்கு அச்சத்தை அளித்திருக்கும். ஜனநாயகத்தைக் கண்டு மிரண்டிருக்கவேண்டும். மதசார்பு சார்புடைய கட்சி, மதசார்பற்ற கட்சி என்ற வார்த்தை ஜாலங்கள் குழப்பியிருக்கும். நல்ல வேளை இப்போது பெய்யோ பெய்யென்று மழை பெய்து விட்டதால் காவேரி நீருக்கான போர் ஆரம்பிக்கவில்லை. அதுவும் சேர்ந்தால் ஆளைவிடு என்று காணாமல் போவதைத்தவிர வேறு வழியில்லை.
கடவுளின் தேசம் என்று தன்னை விளம்பரப்படுத்திக்கொள்ளும் கேரளத்தில் சிவப்பு பானர்கள் ஆளைத் திணர அடிக்கிறது. நாத்திக ஆட்சியில் உமக்கு என்ன வேலை என்கிறது. பதவி ஆசை அற்ற கட்சி ,ஊழலற்ற கட்சி என்று பீற்றிக் கொண்ட ஆளும் கட்சியில் பதவிப் போட்டிச் சண்டைகளும் ஊழல் புகார்களும் மலிந்துவிட்டன. கடவுளைக் காப்பவர்கள் என்ற அந்தஸ்தில் இருப்பவர்கள், குருவாயூரப்பனை தரிசிக்க வரும் பக்தர்களுக்கு ஏக நிபந்தனை போடுகிறார்கள்.மார்புச் சீலைகூட போர்த்த பெண்களுக்கு உரிமை மறுக்கப்பட்ட கேவல பாரம்பர்யத்தை மறந்து, பெண்கள் கோவிலுக்கு வரும்போது புடவைதான் கட்டவேண்டும் கேரள பாரம்பர்யத்துக்குப் பொருத்தமில்லாத சூடிதார் டிரெஸ் [இத்தனைக்கும் உடம்பை முழுவதும் மறைக்கும் உடுப்பு] அணிந்து வரக்கூடாது என்று சொல்கிறார்கள். கடவுள் இதற்காக வேலை மெனக்கெட்டு வந்து இந்த அபத்த நிபந்தனகளைத் தீர்க்க முடியாததால் உச்ச நீதி மன்றம் அது முட்டாள்தனம் என்று குட்டு வைக்க வேண்டியிருந்தது. ஒன்று மட்டும் நிச்சயம். உச்சநீதிமன்றம் கடவுளை சாப்பிட்டுவிட்டது. கடவுளை நம்பாதவர்களும் கடவுளுக்கு பயப்படாதவர்களும் உச்ச நீதி மன்றத்துக்கு இதுவரை பயந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். அதன் ஆஞ்ஞைக்கு பயந்து உண்ணாவிருதங்கள் அவசரமாக நிறுத்தப் படுகின்றன. நிறுத்தப்பட்ட பஸ்கள் ஓடஆரம்பிக்கின்றன. நாங்கள் சட்டத்தை மதிப்பவர்கள் என்று மூத்த அரசியல்வாதிகள் தப்பாமல் சொல்கிறார்கள். ஆனால் நேற்று முளைத்தவர்கள்
நீதிமன்றங்கள் கேள்விக்கு அப்பாற்பட்டவையா என்று கேள்வி எழுப்புகிறார்கள்.

ஆந்திர மாநிலத்தில் இதுவரை நக்சலைட்டுகளின் தாக்குதல்களும் கொலைகளும் விவசாயிகள் தற்கொலைகளும் அதை சமாளிக்கத்தெரியாத அரசுகளும் தான் பிரசித்தம். இப்போது மதத்தின் பெயரில் விவஸ்தை இல்லாமல் இனப் படுகொலைகளில் இறங்கும் அல்கெய்தா தீவிரவாதக் குழுக்கள் மாற்றி மாற்றி பயங்கரவாதச் செயல்களினால் ஹைதராபாதை கிடுகிடுக்க வைத்துக் கொண்டிருக்கின்றன. தாக்குதல் வரும் என்ற உளவுத்துறையின் எச்சரிக்கைக்குப் பிறகும் நமது அரசுகளால் தடுக்கமுடிவதில்லை. கடவுளின் பெயரில் நடக்கும் இந்த பயங்கரவாதத்துக்கும் தனக்கும் சம்பந்தமில்லை என்று உணர்ந்திருக்கும் கடவுள் அங்கே கால் வைப்பாரா என்ன? குண்டை வைத்து அவரையே பஸ்மமாக்கும் சூழலில் மாட்டிக்கொள்ளும் அளவுக்கு அவர் அப்பாவி அல்ல.
குஜராத்தைப் போல ஒரு குற்ற உணர்வில்லாத மாநிலம் இருக்கமுடியாது. அல்கெய்தாவும் லஷ்கரி தொய்பாவும் ஒரு ஒட்டுமொத்த இனத்தின் அடையாளம் என்று வெறுப்பை வளர்த்து இந்து தர்மத்தைக் காக்கவந்த க்ருஷ்ணபரமாத்வாவாக ஆளுக்கு ஆள் கிளம்பி உசுப்பிவிட்ட இன வெறியின் காயங்கள் ஏழு ஜென்மங்களுக்கு ஆறாது. இருந்தும் அங்கு அதெல்லாம் புரளி என்கிற மெதப்புடன் பெரும்பானமை சமூகம் வாழ்கிறது. அங்கு நரேந்திர மோடியே கடவுள் என்பதால் நிஜக் கடவுளுக்கு இடமில்லை. அங்கு நடக்கவிருக்கும் தேர்தலைக் கண்காணிக்கக் கூட அவருக்கு அக்கறை இருக்காது.

ஒரிஸ்ஸாவில் மாநில அவையில் மக்கள் பிரதினிதிகள் தெருப்பிள்ளைகள் போடுவதைவிடக் கேவலமான
அடிதடியில் இறங்குகிறார்கள். ஈகோச் சண்டை, பதவிச் சண்டை, ஊழல் பணப் பங்கிற்கான சண்டை…
தாங்கள் எதற்காக தேர்தலில் ஜெயித்து வந்தோம் என்பது எந்த மாநிலத்துப் பிரதினிதிக்கும் நினைவில்லை. ஐந்து வருஷங்களுக்குள் எத்தனை பணம் பண்ணமுடியும் என்று கணக்கிட்டு வரும் தொழிலாகிப் போனது அரசியல் பணி. அதில் ஜாதி அரசியலும் வெறுப்பும் சேர்ந்தால் என்ன ஆகும்?
அஸ்ஸாமில் அத்தகைய பயங்கரம் தான் நடந்து அதிர்ச்சி அலைகளை எழுப்பிக் கொண்டிருக்கிறது. ஆதிவாசிகளும் இதர இனமக்களும் சில நூறு வருஷங்களாக மிக இணக்கமாக வாழ்ந்து வந்ததான மாயையில் இருந்துவந்தது அஸ்ஸாமிய சமூகம். இதுவரை ULFA என்ற மாணவர் போராட்டமாக ஆரம்பித்து இன்று ஒரு தீவிரவாத அமைப்பாக பயங்கரவாதத்தைக் கட்டவிழ்த்துகொண்டிருக்கும் குழுவைக்கண்டே அஸ்ஸாமிய மக்களுக்கு பயந்து பழக்கம். பாமரர்களுக்குள் மண்டிக்கிடக்கும் ஜாதி உணர்வு உசுப்பட்டு அவர்களது கோபங்களுக்கு வடிகால் கிடைக்கும் நேரம் வந்தது, ஆதிவாசிகளின் ரூபத்தில். எங்கோ கண்காணாத வனங்களில் வசித்து வந்த ஆதிவாசி பழங்குடிகளை ப்ரிட்டிஷ் காரர்கள் தான் தேயிலைத் தோட்டங்களில் வேலை செய்ய அழைத்து வந்தார்கள். அவர்கள் எல்லோரும் இன்று கூலிக்கு வேலை செய்பவர்கள். மற்ற ஜாதியினருடன் மோதாதவர்கள். குரல் இல்லாததாலேயே மோதல் இருக்கவில்லை. எஜமான் வேலையாள் உறவு அந்தஸ்துதான் இருவரிடையே. ஆதிவாசிகள் விழித்துக்கொள்ள ஆரம்பித்திருப்பது அவர்கள் ஷெடூல் குடிமக்களின் பிரிவில் தாங்களும் சேர்க்கப்படவேண்டும் அந்த அந்தஸ்தும் அதன் மூலம் சலுகைகளும் கிடைக்க வேண்டும் என்று அஸ்ஸாமின் தலை நகரான கௌவஹாத்தியில் ஒரு மாபெரும் அமைதிப் பேரணிக்கு ஏற்பாடு செய்திருந்தார்கள் ,அரசின் அனுமதியுடன். அத்தனை பெரிய ஊர்வலம் வரும் என்று தெரிந்தும் நான்கைந்து போலீஸ் காரர்களே[ கண்ணீர் புகைக்கு ஏற்பாடு இல்லை, தற்காப்பு கவசங்கள் இல்லை] இருந்தார்கள். திடீரென்று யாரோ கல்லை விட்டெறிய கலகம் ஆரம்பித்தது.
ஆதிவாசிகளுக்கு இத்தனைத் திமிரா என்று போகிறவன் வருபவன் எல்லாம் மூர்க்கத்தனமாக ஊர்வலத்தில் இருந்த பெண்களையும் ஆண்களையும் இழுத்து அடித்து நொறுக்கிவிட்டார்கள். ஒரு 16 வயதுப் பருவப் பெண் இழுக்கப்பட்டு துகிலுரிக்கப்பட்டு நிர்வாணமாக [ அவளது பிரப்புறுப்பில் ஒரு கிராதகன் காலால் உதைக்கிறான்] ஓடுவதை தொலைக்காட்சி சானல்கள் மாற்றி மாற்றி காண்பித்து அங்கலாய்க்கிறோம் என்ற சாக்கில் அடிபட்டவர்களை இன்னும் அதிகமாகக் கேவலப் படுத்தின. மக்களின் உள்ளார்ந்த ஜாதி வேறியும் கோபங்களும் சமயம் வாய்க்கும் போதெல்லாம் அசுரத்தனத்துடன் நமது நாட்டில் வெளிப்படுவது கண்டுப் பழகிப்போன நமக்கே அச்சத்தைத் தருகிறது. புராணகால அசுரர்களை மட்டுமே கண்டிருக்கும் ஆண்டவன் மிரண்டு போவார்.
சமதர்ம , சமச்சீர் சமுதாயத்தை உருவாக்குவதே தமது மதம் என்று முழங்கிவரும் இடதுசாரிகளின் கோட்டையாக இருந்து வந்த மேற்கு வங்கம் சீர்குலைந்து, தர்மம் நலிந்து நார் நாராகிப் போகும் என்று யார் நினைத்திருப்பார்கள்? அமெரிக்க சர்வாதிகாரத்தை எதிர்ப்பதே கொள்கையாகக் கொண்ட சிபிஎம்மின் வழித்தோன்றலான மேற்கு வஙக முதலமைச்சர், நந்திகிராமில் ஏழைகளின் நிலங்களை வாங்கி பன்னாடு நிற்வன தொழிலதிபர்கள் தொழில் நடத்த ஏற்பாடு செய்ய ஆரம்பிக்க, நந்திகிராமம் உலக வரை படத்தில் உலகமயமாக்கலுக்கு எதிரான ஒரு அடையாளமாகிப் போனது. ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் மனித உரிமை மீறல் குழுவின் வெள்ளைக்கார உயர் மட்ட அதிகாரிகள் பிரச்சினையை ஆராய வரும்போது தங்களது நிலமும் வீடும் நாசமானதைச் சொல்லிச் சொல்லி அவர்களது தோளைக் கட்டிக்கொண்டு நமது வங்காள மூதாட்டிகள் அழுகிறார்கள். இந்தக் கடவுள்தான் தங்களைக் காப்பாற்றும் என்று நினைத்தவர்கள் போல. அவர்கள் மேல் தப்பில்லை. சில மாதங்களாக நடைபெரும் போராட்டத்தில் பல உயிர்கள் பலியாகியும் அவர்கள் வணங்கும் கடவுள்கள் சிபிஎம் தோழர்கள் கட்டவிழ்த்த வன்முறைக்கு பயந்து காணாமல் போய்விட்டன.
கட்டுப்பாட்டிற்கு எடுத்துக்காட்டாக ஒரு காலத்தில் இருந்துவந்த இடது சாரிகளின் அரசுகளே இந்த லட்சணத்தில் இருக்கும் போது மற்ற கட்சிகளைப் பற்றி என்ன சொல்வதற்கு இருக்கும்?
சுதந்திரம் பெற்று அறுபது ஆண்டுகள் நிறைவேறிவிட்ட கால கட்டத்தில் பொறுப்பற்ற ஜன நாயகத்தின் அடையாளமாக ஆட்சியாளர்களும் மக்களும் மாறிவிட்ட சூழலில் பாரத நாடு இருப்பது யாரையும் ஆயாசப்படுத்தும். படைத்தவன் ஒருவன் இருந்தால் அவனையும் தான்.
புராணங்களும் ஹேஷ்யங்களும் நமக்குத் தேவை இல்லை. நமது ஜன நாயகக் கடமைகளை பாமரர்களான நாம் மறக்காமல் இருந்தால் அரசியல்வாதிகளும் அடங்கிப் போவார்கள். மக்களே மகேசன்கள்.


vaasanthi.sundaram@gmail.com

Series Navigation