மார்க்க மயக்கத்தில் மார்க்ஸ்களும் மார்க்ஸியர்களும் –1

This entry is part of 43 in the series 20070125_Issue

அருணகிரி


“இஸ்லாத்தை எழுதுதலும் கருத்துச் சுதந்திரமும்”* என்ற கட்டுரையில் அ.மார்க்ஸ் ஓரியண்டலிஸம் என்ற காலனீயக் கண்ணோட்டத்தை முன்வைத்த எட்வர்ட் சைத் குறித்தும் மேற்கின் இன்றைய இஸ்லாமிய வெறுப்புக்கு இந்த காலனீயப் மேலாண்மைப்பார்வையே முதன்மைக் காரணம் என்று சைத் சொல்வதை மேற்கோளாக்கியும் சில கருத்துகளை வெளியிட்டுள்ளார். அது குறித்த ஒரு விமர்சனப்பார்வை இது.

எட்வர்ட் சைத் என்ற பாலஸ்தீனிய-அமெரிக்கர் ஓரியன்டலிஸம் என்ற வாதத்தை 1978-இல் முன்வைத்து பிரபலம் அடைந்த ஒரு தீவிர பாலஸ்தீனிய அனுதாபி மற்றும் அமெரிக்கப் பல்கலைக்கழகப் பேராசிரியர். பாலஸ்தீனியர்களுக்காகக் களப்பணி செய்து அண்மையில் மறைந்த இவர் பிறந்தது இஸ்ரேலுக்கு முந்தைய ஜெருசலேத்தில். வாழ்ந்து மறைந்தது அமெரிக்காவில்.

இவர் சொல்லும் முக்கிய விஷயம், மேற்கின் பார்வை- வரலாற்றிலும், கல்வித்துறைகளிலும், அரசியல் அறிவியலிலும்- இஸ்லாமை ஐரோப்பியப்பார்வையில் வெறுப்புடன் பார்த்து வந்துள்ளது என்பது. பின்காலனித்துவத்தின் (post-colonialism) பார்வை என்பதாய் சொல்லப்படும் இந்தப்போக்கை சைத் ஒன்றும் புதிதாகக் கண்டுபிடித்துச் சொல்லவில்லை. அதற்கு முன்னரே பல கல்வியாளர்களும், வரலாற்று அறிஞர்களும் கூறியிருக்கிறார்கள். இந்திய அளவில் சுதந்திரப்போராட்டத்தில் ஈடுபட்ட தேசியத்தலைவர்கள் முதல் ஆன்மீக சிந்தனையாளர் வரை பலரும் இந்த ஐரோப்பிய சார்புப் பார்வை குறித்து எழுதியிருக்கிறார்கள். அம்பேத்கார், சாவர்க்கர், காந்தி என்ற பலரும் விவேகானந்தரும், அரவிந்தரும் இதில் அடக்கம்.

இந்த ஐரோப்பியச்சாயம் தோய்ந்த பார்வை மூலமாகத்தான் தாங்கள் கால் வைத்த அத்தனை நாடுகளிலும் உள்ள பிற சமுதாயங்களையும் மேற்குலகம் எடை போட்டது. அமெரிக்கப்பூர்வ குடிகளைக் காட்டுமிராண்டிகள் என்று சொன்னது போலத்தான் பாரத மக்களையும் அவர்களது தொன்மைக் கலாசாரத்தையும் ஏளனமாய்ப் பார்த்தனர். கோவாவில் புனித விசாரணையை நிறுவ அனுமதி கோரி சவேரியார் என்கிற பிரான்ஸிஸ் சேவியர் போர்த்துகீசிய அரசுக்கு இவ்வாறு எழுதுகிறார்**: “முதல் விஷயம், இந்திய இனமே, நான் பார்த்த வரைக்கும், காட்டுமிராண்டித்தனமானது. அவர்கள் தங்கள் நடவடிக்கைகள், தங்கள் பாரம்பரியம் ஆகியவற்றிற்கு புறம்பான விஷயங்களுடன் ஒத்துப்போவதில்லை. அவர்களுடைய நடவடிக்கைகளும், பாரம்பரியமுமோ நான் கூறியது போல காட்டுமிராண்டித்தனமானது. இந்த பாரம்பரியமானது, தேவ விசயங்களைக் குறித்தோ மீட்பு குறித்தோ அறிந்து கொள்ள எவ்வித ஆர்வமும் காட்டாதது. …அவர்களிடம் நிரம்பிக்கிடக்கும் குணம் பாவ காரியங்களும் ஏமாற்றுத்தனமும்தான்….இந்த தேசவாசிகள் கயமைத்தன்மை வாய்ந்தவர்கள் என்பதால் கிறிஸ்தவ மதத்தினை ஏற்றுக்கொள்கிற மனப்பாங்கு அவர்களுக்கு இல்லை”.
பிற்காலத்தில் வில்லியம் ஜோன்ஸ் பழங்கால இந்தியாவின் அறிவு வளத்தையும், இலக்கியச் செறிவையும், சமஸ்கிருதத்தின் உயர்வையும், தொன்மைச் சிறப்பையும் கண்டறிந்து சொன்னபோது மேற்கினை விட உயரிய நாகரிகம் கொண்ட சமுதாயம் அடிமை நாட்டில் உருவாயிற்று என்பதை நம்ப முடியாமல் தனது காலனீய ஏவலாளர்களை விட்டு பைபிளின் அடிப்படையில் மேற்கிலிருந்து உள் நுழைந்த இனம் ஆரியம் என்றொரு பொய்யினைக் கற்பிதம் செய்து அதன் மூலம் ஆரிய திராவிட இனவாதத்தைக் கட்டமைத்து காத்து வளர்த்தது ஆங்கில அரசு.

தொல்காப்பியரையும், வள்ளுவரையும், வால்மீகியையும், ஆயுர்வேதத்தையும், உபநிடதங்களையும், வானவியல் மற்றும் கணித அறிவுச்செறிவும் கொண்ட ஒரு நாகரீகத்தை, சமுதாயத்திற்கும், கவிதைக்கும், இசைக்கும், சிற்பக்கலைக்கும் இலக்கணம் சொன்ன பழங்கால பாரதத்தின் அறிவுச்செறிவை இப்படிச்சொல்லி புறந்தள்ளுகிறார் ஆங்கிலேய மெக்காலே: “இந்தியா மற்றும் அரேபியாவிலுள்ள அனைத்து இலக்கியங்களும் ஒரு நல்ல ஐரோப்பிய நூலகத்தின் ஒரு வரிசைப்பலகையளவு நூல்களின் மதிப்பு கூடப்பெறாது என்பதை மறுக்கும் ஒருவரையும் நான் கண்டதில்லை… எந்தத்துறையிலும் நம் நூல்களோடு ஒப்பிடும் அளவுக்கு அவற்றில் ஒரு நூலும் இல்லை என்பது அனைவரும் ஒப்புக்கொள்வதே””

காலனியாளர்கள் இப்படி என்றால் முஸ்லீம் மன்னர்களோ நாலந்தாவை தீக்கிரையாக்கியும், பல அறிவு நூல்களை கொளுத்தியும், பழம்பெரும் கோவில்களையும் அரிய சிற்பங்களையும் அடித்து நொறுக்கியும், இந்துக்களுக்கெதிரான பயங்கரவாதத்தைப் பரப்பி தங்கள் மதக்கடமையைப் நிறைவேற்றிக் கொண்டார்கள்.

எட்வர்ட் சைத் போன்ற பாலஸ்தீனிய அனுதாபிகள், மேற்கின் சாய்வுப்பார்வை பற்றிப் பேசுகையில் பாரதம் போன்ற பாகன் சமுதாயங்கள் குறித்துப் பேசாமல் ஒதுங்குவது புரிந்து கொள்ளக்கூடியதே. ஆனால், இந்தியாவில் இருக்கும்
அ. மார்க்ஸ் போன்ற “முற்போக்கு”வாதிகள், மேற்கின் காமாலைப்பார்வையைக் கடன்வாங்கிக்கொண்டு அதன் பார்வையில் பாரத மரபார்ந்த விழுமியங்களை எடைபோடவும், காலனீயம் கட்டமைத்து இன்று சாயம் இழந்து கொண்டிருக்கும் ஆரிய இனவாதத்தை மறந்து போய்க்கூட விமர்சிக்காமல் விடவும், அதே சமயம் இஸ்லாத்தின் மீது மேற்கு வெறுப்புப்பார்வை கொண்டுள்ளது என்பதை மட்டும் மறக்காமல் அடிக்கோடிடவும் என்ன காரணம்- மார்க்கவழி என்ற இஸ்லாமிய மதச்சார்பைத் தவிர? நிற்க.

எட்வர்ட் சைத்தும், சைத்தின் எழுத்தை வழிமொழியும் அ.மார்க்ஸ் போன்றவர்களும் வசதியாக மறக்கும் ஒரு விஷயம் உள்ளது. அருளப்பட்ட மதம் இல்லை என்பதால் (இந்தியா, அமெரிக்கா போன்ற) பாகன் சமுதாயங்களின் மீது மத பயங்கரவாதத்தை ஏவி விடவும், அவர்களது நம்பிக்கைகளை இகழ்ந்து ஏளனம் செய்யவும் அவர்களது கலாசாரச் சாதனைகளை (இன்றும்) இருட்டடிப்பு செய்யவும் மேற்குலகம் தயங்கவில்லை. மட்டுமன்றி அருளப்பட்ட மதம் என்பது மட்டுமே இஸ்லாத்தை மேற்குலகம் வெறுப்பதற்குக் காரணமாகி விடவும் இல்லை. இஸ்லாத்தின் மீதான மேற்கின் வெறுப்பின் பின்புலத்தில் இஸ்லாம் வாள் முனையில் மதம் பரப்பத் தொடங்கிய காலத்தில் அது மேற்குடன் மோதி உருவாக்கிய ஒரு பயங்கரமான பிணக்குவியல் நிறைந்த வரலாறு உள்ளது.

கிறித்துவத்தின் வளர்ச்சியும் அழுத்தமும் வலுவடைந்திருந்த நேரத்தில் -7ஆம் நூற்றாண்டில்- தொடங்குகிறது முகம்மது நபியின் காலம். யூதம், கிறித்துவம் ஆகியவை உண்மையான மார்க்கத்திலிருந்து வழிதவறியதாகச் சொல்லி அல்லாவின் உண்மையான நேரடி மொழியாக குர்ரானை நிறுவி இஸ்லாத்தைத் தோற்றுவிக்கிறார் முகம்மது நபி. வாளின் முனையிலும் வன்முறையின் பின்னணியிலும் அரபுத் தேசிய இனங்களையும் யூதர்களையும், கிறித்துவர்களையும் போர்களில் வென்று பணிய வைத்து அரேபியாவை இஸ்லாத்தின் பிடிக்குள் கொண்டு வருகிறார். அவரது மறைவிற்குப்பின் இஸ்லாமிய மன்னர்கள் பல ரத்தக் களறியான போராட்டங்களுக்குப்பின் இஸ்லாத்தை மேற்கு நோக்கி நகர்த்துகிறார்கள். இதைத் தொடர்ந்து 7 மற்றும் 8-ஆம் நூற்றாண்டுகளில் தொடங்கி மத அடிப்படையில் அரேபிய மற்றும் ஐரோப்பிய நிலங்களில் கிறித்துவம், இஸ்லாம் இவற்றின் மேலாண்மைக்கான மாபெரும் போட்டி வெடிக்கிறது.

உலகத்திலேயே இரண்டு சமுதாயங்கள் மத அடிப்படையில் பெரும்போர்களை நிகழ்த்தி தொடர்ந்து அதிக நூற்றாண்டுகள் அடித்துக்கொண்டது என்ற வகையில் பார்த்தால் அந்தப் “பெருமை” கிறித்துவ அரசுகளுக்கும் இஸ்லாமிய அரசுகளுக்கும் இடையே நடந்த போர்களையே போய்ச்சேரும். முகம்மதுவின் மறைவுக்குப்பிறகு, இஸ்லாமியர்கள் கிறித்துவ பிசன்டின் பேரரசின் மீது தாக்குதல் தொடுக்கத்தொடங்கி அரேபியாவிற்கு மேற்கே இஸ்லாத்தைப் பரப்பத் தொடங்குகின்றனர்.

– 8-ஆம் நூற்றாண்டில் ஸ்பெயின், பிரான்ஸ், வட ஆப்பிரிக்கா ஆகியவற்றின்மீது இஸ்லாத்தின் போர்நிழல் நீளுகிறது.
– 9-ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் முஸ்லீம்கள் கிறித்துவ பிசன்டின் பேரரசின் பல இடங்களைக் கைப்பற்றுகிறார்கள்.
– 10-ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் வலுவான பிசன்டின் பேரரசை எதிர்த்து முஸ்லீம்கள் சில குறிப்பிடத்தக்க வெற்றிகளை அடைகிறார்கள்.
11-ஆம் நூற்றாண்டில் முஸ்லீம்களின் பிடியிலிருந்து ஜெருசலேத்தை விடுவிக்க வட்டிகன் சிலுவைப்போர்களைத் தொடுக்கத்தொடங்கியது
11-ஆம் நூற்றாண்டு- முதல் சிலுவைப்போர்.
12-ஆம் நூற்றாண்டு- இரண்டாம் மற்றும் மூன்றாம் சிலுவைப்போர்கள்
13-ஆம் நூற்றாண்டு- 1217-இல்ல தொடங்கி 1272 வரை ஆறு சிலுவைப்போர்கள் நடந்த காலம்! நான்காம் சிலுவைப்போர் கிறித்துவ பிசன்டின் பேரரசுக்கே சாவு மணி அடித்தது.
13-ஆம் நூற்றாண்டிலிருந்து கிறித்துவம் கோலோச்சிய பல இடங்களை வாள் கொண்டும் வலுக்கட்டாயமாகவும் கைக்குள் கொண்டு வரத் தொடங்கிய இஸ்லாமிய ஆட்டோமான் பேரரசு, சிறிது சிறிதாக வீழ்ச்சியுற்று 20-ஆம் நூற்றாண்டுத் துவக்கத்தில் முதல் உலகப்போரின் முடிவில் துருக்கியின் தோல்வியில் முழுமையான முடிவுக்கு வந்தது.

ஆனால், இதே சமயத்தில் ஐரோப்பா வட்டிகனின் பிடியிலிருந்து வெளிவந்து 17-18 ஆம் நூற்றாண்டுகளில் அறிவியல் மறுமலர்ச்சியும் சமூக, அரசியல் தளங்களில் புதிய விழிப்புணர்வும் அடையத் தொடங்கியது. அதன் தொடர்ச்சியாக, கிறித்துவ ஐரோப்பா, நேரடி மதப்போர்களை விடுத்து, தொழிற்புரட்சி, காலனீயம் என கவனத்தைக் குவித்து உலக நாடுகளின் செல்வங்களைச் சுரண்டத் தொடங்கியது. பல காலனிகளில் பாகன் மதங்களின் மீது கிறித்துவ வன்முறை தொடர்ந்தது என்றாலும், முஸ்லீம்களுக்கு எதிரான நேரடி கிறித்துவ மதப்போர் ஒரு முடிவுக்கு வந்தது என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்.

இவற்றை இங்கு வெளிச்சம் போடுவதற்குக் காரணம் உண்டு. இஸ்லாமிய வன்முறை கிறித்துவத்திற்கோ, கிறித்துவ வன்முறை இஸ்லாமிய சமுதாயத்திற்கோ புதிதல்ல. இன்று ஐரோப்பா, அரேபியா என்ற இந்த இரண்டு மத சமுதாயங்களும் ஒன்றைக்குறித்து மற்றொன்று கொண்டிருக்கும் பல அழுத்தமான முன்முடிவுகளுக்கும் அவநம்பிக்கைகளுக்கும் பின்புலத்தில் ரத்தத்தில் தோய்ந்த பல நூற்றாண்டுகால வரலாறு உள்ளது. இவற்றை எந்த வரலாற்றாளரும் சமூகவியலாளரும் அரசியல் நோக்கரும் புறந்தள்ள முடியாது; அப்படிப் புறந்தள்ளினால் இந்த இரண்டு சமுதாயங்களுக்கிடையேயும் உலக அளவில் இன்றும் உள்ள பிணக்குகளையும் பூசல்களையும் முழுமையாகப் புரிந்து கொள்ளவும் முடியாது.

எனவே, எட்வர்ட் சைத்தின் கருத்தைப் போலவோ, அவரை வழிமொழியும் அ.மார்க்ஸ் போன்றோர் சொல்வது போலவோ இஸ்லாமிய சமுதாயம் குறித்த இன்றைய மேற்கின் பார்வையை காலனீயப்பார்வை அல்லது ஓரியண்டலிஸம் என்ற ஒற்றை வார்த்தையில் குறுக்கி விட முடியாது.

ஓரியண்டலிஸம் என்று சொல்லப்படும் மேற்கின் காமாலைப் பார்வைக்கு உண்மையான உதாரணம் எது என்று சொல்கிறேன். பண்டை பாரத மேன்மை குறித்தும், கலாசாரத் தொடர்ச்சி குறித்தும், பாரத நாகரீகத்தின் வெற்றிகள் குறித்தும், ஞான மரபின் செறிவு குறித்தும் மேற்குலகமும் அதன் சில இந்திய அடிமைகளும் இன்றும் செய்யும் இருட்டடிப்பு வேலைதான் இதற்குச் சரியான உதாரணம்.

இந்தியா மேற்கின் மீது எந்தவித மதப் போரையும் நிகழ்த்தவில்லை.வாளெடுத்து போர் தொடுத்து கிறித்துவ, முஸ்லீம் நிலங்களில் மதம் பரப்பவில்லை. இந்திய மண்ணிற்கு அகதிகளாய் வந்த ஆபிரஹாமிய மதத்தவர் எவரையும் புனித விசாரணை என்று சொல்லி உயிருடன் எரியூட்டவில்லை; புனிதப்போர் தொடுத்து அவர்களை அழித்தொழிக்கவில்லை. இருந்தாலும் கூட, தொன்மை பாரத கலாசாரமும், அதன் இந்து ஞான மரபுகளும், சாதனைகளும் இன்றும் மேற்கில் மட்டுமல்ல, இந்தியாவிலும் கூட- இருட்டடிப்பு செய்யப்படுகின்றதல்லவா, அதுபற்றிப் பேசுவதே இழிவென்று கூறி கல்வியிலும் ஊடகங்களிலும் தீண்டத்தகாதென்று ஒதுக்கப்படுகின்றன அல்லவா- அந்த அறிவுசார் நாணயமின்மைக்கும், ஆழ்மனக் காழ்ப்புக்கும் பெயர்தான் கலப்படம் நீங்கிய காலனீயப் பார்வை என்பது. அடிமை நாட்டின் மாண்புகளையும் மரபுச்செழுமைகளையும் மறைத்து, தாழ்வுணர்த்தி இன்றளவும் பாரத மரபைக் கேவலம் செய்யும் உள்ளார்ந்த அடிமைகளை உருவாக்கிப் போட்ட ஓரியண்டலிஸம் என்ற காலனீயவெறுப்பியல் பார்வைக்கு உண்மையான உதாரணம் இதுவே ஆகும் .

ஆயின், அரேபியா குறித்த ஐரோப்பாவின் நிலைப்பாட்டிற்கோ காலனீய மேலாண்மை தாண்டிய ரத்த சரித்திரம் என்ற காரணம் இருக்கிறது. பல நூற்றாண்டுகளாக ஒரே நிலங்களில் மதச்சண்டை போட்டு பிணக்குவியல் சேர்த்த இரு சமூகங்கள் இன்று ஒன்றையொன்று எடைபோடப் பயன்படுத்தும் பார்வையை காலனீய வெறுப்பியல் என்ற எளிய வரையறையில் மட்டும் குறுக்கி அடக்கி விட முடியாது. “அருளப்பட்ட” ஆபிரஹாமிய மதங்களிடையே இயல்பாகக் காணும் பிறமத வெறுப்பியல் என்பதன் அடிப்படையில்தான் இதனை முழுவதும் புரிந்துகொள்ள முடியும். அன்று காலனீயம், நிறவெறி, ஆரிய இனவாதம் ஆகிய அனைத்தையும் நியாயப்படுத்த பின்புலமாக இயங்கியது அருளப்பட்ட மதம் ஒன்றின் ஒரு புனித நூல் என்றால், இன்று அப்பாவி மக்களைக் குண்டு வைத்துக் கொல்வது, மத அரசுகளாலும் மத சட்டங்களாலும் மனிதத்தை மிதிப்பது, உம்மா என்ற பெயரால் தேசியம் தாண்டிய மதவெறியைத் தடவிக்கொடுத்து வளர்ப்பது ஆகிய அனைத்தையும் நியாயப்படுத்தப் பின்புலமாக இயங்குவது அருளப்பட்ட மதம் ஒன்றின் வேறொரு புனித நூல்!


Series Navigation