என்ன சொல்லி விட்டார் போப் பெனடிக்ட்?

This entry is part of 31 in the series 20060929_Issue

அருணகிரி



(Reason என்பது காரண அறிவு என்று இக்கட்டுரையில் மொழி பெயர்க்கப்பட்டுள்ளது; நன்றி: ஜெயமோகன்)

செப்டம்பர் 12-இல் பதினாறாம் போப் பெனடிக்ட் அறிவியலாளர் மத்தியில் நிகழ்த்திய சொற்பொழிவு* ஒன்று இஸ்லாமிய நாடுகள் மற்றும் இஸ்லாமிய மக்களிடையே கடும் எதிர்ப்பினைச் சந்தித்துள்ளது. எகிப்தில் செயல்படும் ஒரு அல்-கைதா அமைப்பு போப்பை ஷரிய சட்டத்தின்படி தண்டிக்க வேண்டுமென அறைகூவல் விடுத்திருக்கிறது; மேற்குக்கரையிலும் காசாவிலும் சர்ச்சுகள்மீது எறிகுண்டுத்தாக்குதல் நடக்க, உச்ச கட்டமாக சோமாலியாவில் ஒரு இத்தாலியப்பெண் துறவி கொல்லப்பட்டிருக்கிறார். மறுபுறம், போப்பிற்கு ஆதரவுக்குரல்கள் மேற்கு ஐரோப்பா, அமெரிக்கா, ஆஸ்திரேலியா உள்பட உலகத்தின் பல பகுதிகளிலிருந்தும் எழுந்துள்ளன. ஆஸ்திரேலிய கார்டினல் இததகைய வன்முறை, இஸ்லாம் குறித்த போப்பின் அச்சத்தை உறுதி செய்வதாகவே உள்ளது என்று கூறியிருக்கிறார். “உண்மைக்கு எந்தப்பாதுகாப்பும் தேவையில்லையாதலால், இஸ்லாமியர்களின் எதிர்ப்பைக் கிறித்துவத்துக்கே உரிய துணிவுடனும் ஜெபத்துடனும் எதிர்கொள்ளவேண்டும்” என இந்தியக்கத்தோலிக்க பிஷப் கான்பரன்ஸின் தலைவர் கார்டினல் தெலஸ்போர் தொப்போ கூறியுள்ளார்.

அப்படி என்னதான் சொல்லி விட்டார் போப்?

விஞ்ஞானப் பிரதிநிதிகளுக்காக நிகழ்த்தப்பட்ட இந்தச் சொற்பொழிவின் மையக்கருத்து இஸ்லாம் குறித்ததே அல்ல. அவரது சொற்பொழிவின் குவியம் விவிலிய மத நம்பிக்கையும் காரண அறிவுப்பார்வையும் ஒன்றுக்கொன்று முரண்பட்டதல்ல என்பதுதான். இதுவும் கடந்த சில ஆண்டுகளாகவே வட்டிகன் முன்வைத்து வரும் ஒரு கருத்தாக்கம்தான்.

எதன் அடிப்படையில் போப் இவ்வாறு கூறுகிறார்? புதிய ஏற்பாட்டில் யோவானின் நற்செய்தி பின்வரும் வாக்கியங்களோடு தொடங்குகிறது. “தொடக்கத்தில் வாக்கு இருந்தது. அவ்வாக்கு கடவுளோடு இருந்தது. அவ்வாக்கு கடவுளாயும் இருந்தது”. இதில் உள்ள வாக்கு என்பதன் கிரேக்க மூலம் “logos” என்ற சொற்பதம் ஆகும். Logos என்பது விவிலிய அறிஞர்களால் -logic என்பது உட்பட- பலவாறு மொழிபெயர்க்கப்பட்டு வந்துள்ளது. (‘கிரேக்க “logos”, இந்து ஞான மரபின் “தர்மம்” என்பது போன்ற ஒரு கண்ணோட்டம்’ என்று சொல்பவரும் உண்டு).

போப் பெனடிக்ட் இந்த “logos” என்ற வார்த்தையை எடுத்துக்கொண்டு முன்வைக்கும் கருத்தாக்கத்தின் சாரம் இதுதான்: ‘கிரேக்கத்தில் எழுதப்பட்ட புதிய ஏற்பாட்டில் காணப்படும் “logos” என்பதனைக் காரண அறிவு (reason) எனக் கண்டால், விவிலிய இறை நம்பிக்கையும் காரண அறிவும் ஒன்றுக்கொன்று முற்றிலும் முரண்பட்டதல்ல என்பது புரியும்’ என்று கூறி, “காரண அறிவுடன் செயல்படாமை கடவுளுக்கு எதிரானது” என்ற பைசான்டின் அரசன் இரண்டாம் மானுவலின் கருத்தை வழிமொழிந்து முடிக்கிறார். இதனையே கிரேக்க தர்க்க ஞானமும் விவிலிய நம்பிக்கையும் ஒருங்கிணையும் புள்ளியாகவும் காண்கிறார். நிஜத்தில் ஐரோப்பாவிற்கு கிழக்கில் தோன்றினாலும், கிறித்துவம் கிரேக்க தத்துவ ஞானம் கலந்த இந்த ஒருங்கிணைப்பின் மூலம் ஐரோப்பிய மண்ணில்தான் செம்மை அடைந்தது என்று கூறி, ஐரோப்பாவிற்கும் கிறித்துவத்திற்குமான முடிச்சு இறுக்கமானது என சுட்டிக்காட்ட விழைந்திருக்கிறார்.

இதில் எங்கே இஸ்லாம் குறித்த விமர்சனம் வருகிறது என்றால், அது பைசான்டிய அரசன் இரண்டாம் மானுவல் பாலியோலோகஸ், ஒரு பெர்சியப் பண்டிதனிடம் ஏறக்குறைய 1391-இல் இஸ்லாத்தின் ஜிஹாதிய புனிதப்போர்கள் குறித்துச் சொன்ன கருத்திலும் அதை ஒரு முக்கிய மேற்கோளாக போப் கையாண்டதிலும் இருக்கிறது. அரசன் மானுவல் சொல்கிறான்: “முஹம்மது கொண்டு வந்ததில் என்னதான் புதியதாக உள்ளது என்று காட்டுங்கள், அங்கு கொடியதும், இரக்கமற்றதுமான விஷயங்களையே நீங்கள் காண்பீர்கள்- கத்திமுனையில் மத நம்பிக்கையைப் பரப்பச் சொன்ன அவரது கட்டளையைப்போல”. வன்முறை, காரண அறிவுக்கு எதிரானது என்பதால் இறைவனுக்கும் எதிரானது என்ற இரண்டாம் மானுவலின் கருத்தை வழிமொழியும் போப், அம்மன்னனது மேற்கண்ட கருத்தை இதற்கு மேற்கோளாக்குகிறார். அதோடு விடவில்லை “மத நம்பிக்கையில் கட்டாயப்படுத்துதலுக்கு இடமில்லை” (சுரா 2,256) என்ற இஸ்லாமியக் கருத்தினைக் குறிப்பிட்டு இக்கருத்து முஹம்மது பலம் குறைந்திருந்த ஆரம்ப காலங்களில் எழுதப்பட்டதாயிருக்கும் என்ற பண்டிதர்களின் கருத்தையும் சுட்டிக்காட்டுகிறார். (முஹம்மது என்றே போப் பேசுகிறார்; நபி என்று சொல்லவில்லை). இரண்டு முக்கிய கருதுகோள்களை இதன் மூலம் முன் வைக்கிறார்:
1. வன்முறை, காரண அறிவுக்கு எதிரானதால் கடவுளுக்கு எதிரானது
2. புனிதப்போர்கள் என்ற பெயரில் வன்முறைகள் மூலமே இஸ்லாம் பரப்பப்பட்டது.
அதாவது, வன்முறை மூலம் பரப்பப்பட்ட இஸ்லாம் கடவுளுக்கு எதிரானது என்ற முடிவினை நோக்கி உந்துவதாக இந்தக்கருத்தாக்கங்கள் முன்வைக்கப்படுகின்றன.
இந்தக் கருத்துக்களை இஸ்லாமிய உலகம் தங்கள் மத உணர்வுகளுக்கு எதிராகக்கருதியதில் வியப்பில்லைதான். பல இடங்களில் வன்முறையும், வலுத்த எதிர்ப்புகளும் வளர்ந்தது கண்டு, தன் பேச்சு இஸ்லாமியர்களின் உணர்வைப் புண்படுத்தியதற்கு போப் வருத்தம் தெரிவிப்பதாக வட்டிகனிலிருந்து அறிக்கை வெளியிடப்பட்டது- கவனிக்க, தன் இஸ்லாமிய எதிர்ப்புக்கருத்துகளுக்காக வருத்தம் தெரிவிக்கவில்லை. இஸ்லாமியரிடத்தில் மன்னிப்பும் கேட்கவில்லை, அக்கருத்துகளைத் திரும்ப பெறுவதாக இதுவரை கூறவுமில்லை. நிற்க.
காரண அறிவும் மத நம்பிக்கையும் முரண்பட்டவையல்ல என்ற கருத்தாக்கத்தை தற்போதைய போப்பும் இவருக்கு முந்தைய போப்பும்கூட பலமுறை கூறியிருக்கின்றனர்; போப் பெனடிக்ட் கடந்த ஆண்டிலும் இது குறித்துப் பேசினார். என்றாலும் இந்த சொற்பொழிவில் மட்டும்தான் இஸ்லாத்தைத் தன் வாதத்திற்குள் இழுத்திருக்கிறார். இதற்கு என்ன காரணம்? .
இஸ்லாம் குறித்த இவ்விமர்சனங்கள் நியாயமானவையா அல்லவா என்பதையோ, காரண அறிவுக்கெதிரான வட்டிகனின் நிலைப்பாடுகளையோ அல்லது கிரேக்க காரண அறிவை வசதியாகக் கிறித்துவத்திற்குக் கடத்தி கிறித்துவத்தின் அதிகார மேலாண்மை வன்முறைகளுக்கு அமைதி மார்க்க முலாம் பூச முனையும் போப்பின் முயற்சிகளையோ இங்கு பேசப்போவதில்லை. ஆனால், கந்தக சூழலில் தீப்பொறியாக இப்பொழுது இவ்வாறு போப் பேச வேண்டிய அவசியம் என்ன என்பதை அறிய இடம், காலம் முதலான பின்புலங்கள் கொண்டு ஆராய்வது அவசியமாகின்றது.

கிறித்துவத்தின் ஆதாரப்புள்ளியாக விளங்கும் ஐரோப்பாவில் அது மிகப்பெரிய வீழ்ச்சியைச் சந்தித்துவருகிறது. ஐரோப்பா அளவு இல்லாவிட்டாலும் அமெரிக்காவிலும் சர்ச் செல்லும் கிறித்துவர்களின் எண்ணிக்கை குறைந்து கொண்டேதான் வருகிறது. ஐரோப்பாவில் கிறித்துவத்தின் வீழ்ச்சி விழிப்புணர்வு காலத்தில் (Age of Enlightenment) காரண அறிவின் பரவலில் தொடங்கியது. காரண அறிவினை தன் நுகத்தடியின் கீழ் வைத்திருக்க முயன்ற சர்ச்சின் முயற்சிகள் தோற்று, விடுதலை பெற்ற விஞ்ஞானத் தேடலும் அது தந்த சிந்தனை சுதந்திரமும் கிறித்துவத்தின் வீழ்ச்சியை விரைவுபடுத்தின. அதுகூடப் பரவாயில்லை, புதிய அறுவடைகளை வேறு நிலங்களில் நிகழ்த்திக் கொள்ளலாம்தான். ஆனால் கிறித்துவம் மெலிந்த ஐரோப்பாவில் இஸ்லாம் ஆதிக்கம் பெற்றாலோ அது வட்டிகனுக்கே ஆபத்து. இரண்டாம் உலகப்போருக்குப் பின்னும் குறிப்பாக சோவியத்தின் கம்யூனிச வீழ்ச்சிக்குப்பின்னும் ஐரோப்பாவிலும் ஆப்பிரிக்காவிலும் இஸ்லாம் வேகமாகப்பரவி வரும் சூழலில், ஐரோப்பியப் பெரும்பான்மையும், அறிவுஜீவிகளும் சர்ச்சின்மேல் அவநம்பிக்கையும், காரண அறிவை விவிலியத்திற்கு எதிரானதாக முன்னிலைப்படுத்தி கிறித்துவத்தின்மேல் பிடிப்பற்று இருப்பதும், கிறித்துவ மேலாண்மைக்கும் வட்டிகனின் அதிகார எதிர்காலத்திற்கும் அத்தனை நல்லதில்லைதான்.

கார்டினல் ராட்சிங்கர் போப் பெனடிக்டாக அதிகாரம் அடைந்தது ஐரோப்பாவில் கிறித்துவம் மெலிந்து இஸ்லாம் வலுத்து வரும் ஒரு சூழலில். முந்தைய போப்பின் பெரும் சவாலாக விளங்கியது கம்யூனிசம் என்றால், தற்போதைய போப்பின் தலைவலி கிறித்துவ நாடுகளாகக் கருதப்படும் இடங்களில், குறிப்பாக ஐரோப்பாவில் அதிகரித்துவரும் இஸ்லாமிய அழுத்தங்கள். கிறித்துவப் பெரும்பான்மை நாடுகளில் இஸ்லாத்திற்கு இருக்கும் கருத்து மற்றும் பிரச்சார சுதந்திரம், இஸ்லாமிய நாடுகளில் கிறித்துவத்திற்கு
இல்லாதது இந்த அழுத்தத்திற்கு மேலும் வலு சேர்ப்பதாயுள்ளது. இந்நிலையில் கிறித்துவத்தலைமையின் உடனடித்தேவை, காரண அறிவே முக்கியம் என்று மதப்பிடிப்பு இல்லாதிருக்கும் மேற்குலகில் கிறித்துவத்தை மீட்டெடுத்து வலுப்படுத்துவது. கார்டினலாக இருந்த காலத்தில் துருக்கியின் இஸ்லாமியப் பின்னணியையும் வரலாற்றுத் தொடர்பையும் காரணம் காட்டி, ஐரோப்பியக் குழுமத்தில் இடம் பெற எதிர்ப்புத் தெரிவித்தவர்தான் தற்போதைய போப். இந்த உண்மைகளின் பின்புலத்தில் போப்பின் பேச்சினைக் காண்கையில் அவரது காய் நகர்த்துதலை நன்றாகவே புரிந்து கொள்ள முடியும்.

ஒருபுறம் விவிலிய கிறித்துவத்தை கிரேக்க காரண அறிவுடன் மணமுடித்து, ஐரோப்பிய காரண அறிவியலாளர்களுடன் சமரசம் காணல்; மறுபுறம், ஜிஹாத் (மற்றும் அதனை அடிப்படையாகக் கொண்டதாக) இஸ்லாத்தினைக் காரண அறிவுக்கு முரணாகக் காட்டி அது கடவுளுக்கும் முரணானது எனப் புறம் தள்ளல்; இவற்றின் மூலம் உலக அளவிலும் குறிப்பாக மேற்குலகிலும் காரண அறிவியலாளர்களை கிறித்துவ நம்பிக்கையாளர்களுடன் ஓரணியில் திரட்டி, அதன்மூலம் இஸ்லாத்திடமிருந்து மேற்கினை மீட்பது. இந்த தொலைநோக்குத்திட்டத்தின் ஒரு அங்கமாகவே போப்பின் தற்போதைய பேச்சு விளங்குகிறது. ‘மதமும் வன்முறையும் ஒன்றுக்கொன்று முரணானவை; மதமும் காரண அறிவுமே ஒன்றுக்கொன்று முரணற்றவை’ என சுட்டிக்காட்டவே முனைந்ததாக பின்னர் போப் விளக்கினாலும், வசதியாக முந்தையதற்கு இஸ்லாத்தையும் பிந்தையதற்கு கிறித்துவத்தையும் உதாரணப்படுத்தியது வட்டிகனின் இந்த தொலைநோக்குத்திட்டத்தை உறுதி செய்வதாகவே உள்ளது.

இத்திட்டம் வெற்றியடைவது முஸ்லீம்களின் கையில்தான் இருக்கிறது. பல ஆண்டுகளாக ஐரோப்பாவில் சாதிக்க முடியாத கிறித்துவ ஒருங்கிணைப்பை கடந்த சில ஆண்டுகளாக இஸ்லாத்தின் வன்முறை ஆர்ப்பாட்டங்கள் சம்பாதித்துத் தந்து விட்டன என்பதைச் சரியாக அடையாளம் கண்டு கொண்ட வட்டிகன், கிறித்துவ வன்முறைகளை வசதியாக மறந்து, இஸ்லாத்தை மட்டும் உதாரணப்படுத்தி, குறிபார்த்த எறிந்த கல்தான் இந்தப் பேச்சு. எதிர்பார்த்த விளைவுகளையே ஏற்படுத்தியுள்ளது. இஸ்லாமிய உலகின் குரலும் செயலும் மேற்கத்திய நாடுகளையும், கிறித்துவத்தையும் பிரதான எதிரியாகக் கண்டு கருத்துலகிலும், வன்முறையிலும் வலுப்பெற வலுப்பெற, பாதுகாப்பின்மையால் உந்தப்பட்டு மேற்கத்திய உலகம் தன் பொது அடையாளமாகக் கிறித்துவத்தை மீட்டெடுப்புச் செய்யும் நிலைக்குத் தள்ளப்படும். இவ்வாறு நடந்தால் வட்டிகனின் எண்ணம் ஈடேற சாத்தியங்கள் உண்டுதான்.

இந்த சொற்பொழிவு விஷயத்தில் இஸ்லாமின் வழக்கமான வன்முறை எதிர்ப்புகளையும், மேற்கு ஐரோப்பிய நாடுகளிலிருந்தும், அமெரிக்காவிலிருந்தும், ஆஸ்திரேலியாவிலிருந்தும் போப்பிற்கு ஆதரவான குரல்கள் அணிதிரள்வதையும் காண்கையில், காய்கள் வட்டிகனின் விருப்பப்படியே நகருவதாகத்தான் தோன்றுகின்றது.

——————————————————————————————————————————–
* போப்பின் சொற்பொழிவு குறித்த இடுகை: http://www.vatican.va/holy_father/benedict_xvi/speeches/2006/september/documents/hf_ben-xvi_spe_20060912_university-regensburg_en.html


arunagiri_123@yahoo.com

Series Navigation

அருணகிரி