நான்கு வருணக் கோட்பாடு, தமிழகம் ஒரு சிறப்புப் பார்வை – பகுதி 2

This entry is part of 36 in the series 20060818_Issue

பிரகஸ்பதி


அன்றைய அரசியல் சூழலைத் திரு. வேதநாயக சாஸ்திரி அவர்கள் கி.பி.1795-ல் எழுதிய இடங்கை, வலங்கையர் வரலாறு என்னும் நூலில் கீழ்க்கண்டவாறு குறிப்பிடுகின்றார்.

“வடுக ராசாக்கள் நாளிலே ……. முதலாய அனேகங்காடுகளையழித்து நாடாக்கினார்கள். வடுக ராசாங்கத்துக்கு முன்னே மறவரிருந்த காலத்திலே சோழ ராசாங்கமும், பாண்டிய ராசாங்கமுமற்றுப் போன படியினாலே அவனவன் வலுவிலே நினைத்தபடி அந்தந்த இடங்களிலே தன்னையுயர்த்தி சீமை கட்டியாண்டார்கள். மறவர் நினைத்தபடிக்கு யெழுப்பி பாண்டியன் வங்கிஷத்தையழித்து பாண்டி மண்டலஞ், சோழ மண்டலந், தொண்டை மண்டலத்தை யாண்டுகொள்ளத் துணிந்தார்ப் போலே இச்சோழ தேசத்தில் மிச்சமாய்ப் பெருகிப்போயிருந்த (பறையர்) மெழும்பி நந்தநென்கிற ஒரு (பறையரை) ராசாவாக்கி மேலாகச் சொல்லப்பட்ட பட்டுசுரத்துக்குங் கும்பகோணத்திற்கும் நடுவேயிருக்கிற சோழ மாளிகையிலே யிருந்து கொஞ்ச நேரம் ராட்சிய பாரம் பண்ணினான். மறவர் திரண்டு கூடி அவனையும் அழித்துப் போட்டார்கள். பின்னையும் விளாரிலே (பறையர்) போட்டிருந்த கோட்டையை வடுகராசாக்கள் ராட்சியபாரத்தின் காலத்திலே அழித்துப்போட்டார்களென்று சொல்லுகிறார்கள்.” (பக்.51-52).

இருவருணக் கோட்பாடு என்பது மேலே குறிப்பிட்டது போன்ற ஒரு குழப்பமான சூழலிலேயே உருவாகிவிட்டது. ஆனால் திருமதி. சுவீராஜெயஸ்வால் “பண்டைத் தமிழரின் சமூக அமைப்பு குறித்த ஆய்வுகள்” என்ற கட்டுரையில் இருவருணக் கோட்பாட்டிற்கு புதிய விளக்கங்களைக் கீழ்கண்டவாறு கொடுக்கின்றார்.

“தென்னிந்திய சாதி அமைப்பு முறை, வட இந்திய சாதி அமைப்பு முறையின் மறுபதிப்பு அன்றென்றும், சத்ரியர், வைசியர் என்ற இரண்டு பிரிவுகளுள் மக்களைச் சேர்க்கும் முயற்சி ஓரிரு வேளைகளில் நடந்தும் கூட, மேற்குறித்த இரு வருணங்களும் தமிழகத்தில் இருந்ததில்லையென்றும் அவர் குறிப்பிடுவது சரியாக இருக்கக்கூடும். ஆனால் தென்னிந்தியச் சமூகத்தில் மட்டும் ஆற்றல் மிக்க பிராமண வருணம் தோன்றியதற்கான காரணங்களை இன்னமும் ஆழமாக நாம் தேடவேண்டும். பழங்குடியினரை ஊரகச் சாதிசனமாக மாற்றமடையச் செய்ததில், பிராமண வருணத்தவரின் பண்பாட்டுப் பரப்பல் போன்ற அமைதியான வழிமுறைகள் பயனுள்ள வகையில் பங்களிப்பு நிகழ்த்தியிருக்கக் கூடும். பழங்குடித்தலைவர்களான அரசர்களை, அவர்களுடைய வேளிர்கள் மட்டத்திலிருந்து உயர்வடையச் செய்ததில் பிராமணவருணத்தவர் உயரிய நோக்கத்துடன் விஷய ஞானத்தின் துணை கொண்டும் உதவி புரிந்து ஈடற்ற வெற்றி கண்டனர் எனலாம். ஆட்சி புரியும் குழுவினரும் பிராமண வருணத்தவரும் ஒருவரையொருவர் சார்ந்து, பிறரிடமிருந்து தம்மை உயர்த்திக் கொண்டிருக்கக் கூடும். பழங்குடியினரின் குலக் குழுக்களிலிருந்து உருவான ஆட்சியாளர்கள், ஆட்சியதிகாரத்தில் இருந்த பொழுது சத்ரியப் பட்டத்தின் பயனைத் துய்த்துவிட்டு, அரசியல் தலைமையை இழந்தவுடன் தமது தனித்த அடையாளத்தையும் இழந்தனர். தென்னிந்தியாவில் பிராமணீயம் வளர்ச்சியடைந்து வருகிற காலகட்டத்தில் வைசியர்களுக்கும், சூத்திரர்களுக்குமிடையே முன்னர் நிலவி வந்த வேறுபாடு பெருமளவு மங்கிப் போயிருந்தது என்றும், அதன் விளைவாகத் தென்னிந்தியாவில் வைசிய வருணங்கள் தோன்றாமைக்கான காரணங்கள் இவையே”. (சுவீரா ஜெயஸ்வால் பின் நவீனத்துவத்தின் அடிப்படைக் கூறுகள், முதலிய கட்டுரைகள்).

மேலும் இவர், “இந்தியாவின் தீபகற்பப் பகுதியில் அக்காலகட்டத்தில் வருணப் பிரிவினை என்பதே நெகிழ்வான நிலையில் இருந்ததாகத்தான் தோன்றுகிறது”, எனவும் அரசர்கள் “வெள்ளாளருடன் தடையின்றி மண உறவு கொண்டவர்களென்றும்,” தனித்த சாதிக்குரிய குணாதிசயங்களைப் பெறாதவர்களென்றும், குறிப்பிடுகின்றார்.

உண்மையான நிலவரமானது திருமதி. சுவீரா ஜெயஸ்வால் அவர்களின் கருதுகோள்களுக்கு நேர்மாறாகவே உள்ளது என்பதை நாம் கீழே காணலாம். முதலில் வட இந்திய அரச வருணத்தினரின் தூய்மையைப் பற்றி பார்ப்போம். மனுவின் வம்சாவளியினர்தான் வட இந்திய சத்திரியர் என்பது அனைவராலும் ஒப்புக்கொள்ளப்பட்ட ஒன்றாகும். சதபத பிராமணம் கூறும் மனுவின் கதையாவது,

“ஒரு நாள் மனு ஆற்றில் இறங்கித் தன் காலை இறைவணக்கத்தைச் (absulutions) செய்து கொண்டிருக்கும் பொழுது அவன் கையில் ஒரு மீன் அகப்பட்டுக்கொண்டது. அந்த மீன் மனுவிடம் தன்னை வளர்க்கும்படிக் கூறியது. மேலும் அந்த மீன், கடவுளர்கள் மனித சமூகத்தின் மீது மிகவும் கோபமாக இருக்கின்றனர் என்றும், பெருவெள்ளத்தை ஏற்படுத்தி மனித இனத்தையும், அனைத்து ஜீவராசிகளையும் அழித்து விடுவதாக உள்ளனர் என்றும், அப்பெருவெள்ளக் காலத்தில் மனுவைத் தான் காப்பாற்றுவதாகவும் கூறியது. மனு மீனை வளர்க்கின்றான். மீன் மிகப் பெரிய அளவில் வளர்ந்தது. உரிய காலத்தில் மனுவை ஒரு பெரிய கப்பலை கட்டும்படி அந்த மீன் கூறியது. இந்த கப்பல் மூலமே, பெரு வெள்ளக்காலத்தில் மனுவினால் தப்பிக்க முடிந்தது. அந்த மீன் மனுவின் கப்பலை வடக்கில் உள்ள மலைக்கு இழுத்துச் சென்றது. தண்ணீர் வற்றியபின் அது மனுவை ஜம்பு தீவிபாவில் (Jambudeviba) மீண்டும் சேர்த்தது. மனு தனி நபரானார். எனவே வேள்விகள் செய்து அதன் மூலம் ஒரு பெண்ணைப் பெற்றார். அவள் பெயர் இடா அல்லது இலா ஆகும். மனு இலா மூலம் தம் வம்சத்தை விருத்தி செய்தார். இந்த வம்சாவளியினர்தான் இந்திய (சத்திரிய) அரச வம்சத்தினராகிய சூரிய, சந்திரகுலங்களை சேர்ந்தவர்கள் ஆவர்”.

மேலே கூறப்பட்ட கதையின்படி, மனுவிற்கும், இலாவிற்கும் ஏற்பட்டது கலப்புச் சேர்க்கையாகும். எனவேதான் இலா வேள்வியிலிருந்து உருவானதாகக் கூறப்பட்டுள்ளது.

இதற்குப்பின் மகாபாரதக்காலச் சத்ரியர்களைப் பார்ப்போம். மனுவின் வம்சாவழியில் சந்திர குலக்கிளையில் 91வது தலைமுறை அரசன் சந்தனு மகாராசாவாகும். இந்தச் சந்தனுவுக்கும், கங்காதேவிக்கும் பிறந்தவரே பீஷ்மர் ஆவார். இதுவும் ஒரு கலப்பு மணமே. வட இந்திய இலக்கியங்கள் சூத்திரர்களைப் பொதுவாக “நதிக்குலத்தவர்” என்றே அழைக்கின்றது. சூத்திரர் எனக்கூறிக்கொள்ளும் தமிழக வெள்ளாளர்கள் தங்களைக் கங்கை குலத்தவர் என்று கூறுகின்றனர். எனவே “கங்காதேவி” க்குப் பிறந்த பீஷ்மரையும் நாம் நதிக்குலத்தவராகவே கருத வேண்டியுள்ளது. கங்காதேவிக்கும், சந்தனுவுக்கும் பிறக்கும் பிள்ளைகளைக் கங்காதேவி கொன்று விடுவதாகக் கூறுவதும். பீஷ்மருக்கு அரசப் பட்டம் கிடைக்கப்பெறாமல் போனதும் இக்காரணங்களினாலேயே இருக்கலாம்.

இதன்பின் சந்தனுவிற்கும் மச்சகந்தி என்ற பரதவர் குலப் பெண்ணிற்கும் பிறந்தவர்கள் சித்ராங்கதன், விசித்திர வீரியன் ஆவார்கள். இவர்களில் சித்ராங்கதன் முதலிலேயே இறந்துவிடுகிறான். அரச பதவிக்கு வந்த விசித்திர வீரியனும் குழந்தைகள் இல்லாமலே இறந்து விடுகின்றான். வம்சவிருத்திக்காக அவனுடைய மனைவிகளாகிய அம்பிகை, அம்பாலிகை ஆகியோருக்கும், விசித்திர வீரியனின் தாயாகிய மச்சகந்திக்கு களவில் பிறந்த மகன் வியாசருக்கும் பிறந்தவர்களே, பாண்டுவும், திருதராஷ்டிரனும் ஆகும். இவர்கள் வழி வந்தவர்களே பிற்கால வட இந்தியச் சந்திரகுலத்தவராவர். இதிலிருந்து புராண காலச் சத்திரியர்கள் பல கலப்புகளைக் கடந்தே வந்துள்ளதாகத் தெளிவாகத் தெரிகின்றது.

வட இந்தியச் சரித்திரகால அரசர்களில் “நந்தர்கள்” சூத்திரராகக் கருதப்படுகின்றனர். நந்தர்களைப் “பார்பர்” (நாவிதர்) என அழைக்கும் வழக்கமும் உள்ளது. சந்திரகுப்த மௌரியனுடைய தாய்வழித் தாத்தா ஒரு நாவிதர். ஆனாலும் சந்திர குப்தனுக்குச் சாணக்யன் முடிசூட்டுவதாகக் கதை வழங்குகின்றது. சந்திரகுப்த மௌரியனுக்குப் பழைய சத்திரிய அரசவம்சத்தைச் சேர்ந்த, சிம்மபுரத்து அரசன் விஜயசிம்மன் தனது மகள் சந்திரவதியை மணம் முடித்துக் கொடுக்கிறான். புகழ்பெற்ற கோசாம்பியின் அரசன் (சத்திரியன்) உதயணனும் தனது மகள் துர்த்தரையைச் சந்திரகுப்தனுக்கு மணம் முடித்துக் கொடுத்துள்ளான். இத்தகைய கலப்புக்கு பின்னர் சூத்திர வம்சமாகிய மௌரிய வம்சமும் வட இந்தியச் சத்திரிய வருணத்தில் சேர்க்கப்பட்டு விட்டது.

இந்து மரபுகள் மிலேச்சராகத் கருதிய வெளிநாட்டு அரச குடும்பத்தினரான இந்தோகிரேக்கர், இந்தோபார்த்தியர் (அ) பகல்லவர், சாகர், குசானர் ஆகியோர் கி.மு. 2ஆம் நூற்றாண்டிலிருந்து கி.பி. 3ஆம் நூற்றாண்டுவரை வட இந்தியாவில் ஆட்சி புரிந்துள்ளனர். இவர்களும் வட இந்தியச் சத்திரிய வருணத்தில் சேர்க்கப்பட்டுவிட்டனர். நாகர் என்ற இனக்குழுத்தலைவர்களைத் தமிழ்ச் சமூகம் அரச வருணத்தில் ஏற்றுக் கொண்டதில்லை. வட இந்திய இலக்கியங்கள், தாழ்ந்த நிலை சத்திரியர்களான இவர்களை தஷத்திரபந்து என்று கூறுகின்றது. கி.பி. 3ம் நூற்றாண்டிலிருந்து வட இந்தியாவில் புகழ்பெற்ற அரசர்களான குப்தர்களை வரலாற்றாசிரியர்கள் ‘வைசியர்’ என்றே குறிப்பிடுகின்றனர். குப்தர்களும், தங்களுடைய வளர்ச்சிப் போக்கில் பல புகழ்பெற்ற பழைய சத்திரிய வம்சத்தினருடன் திருமண உறவு கொண்டு பிற்காலத்தில் ‘வர்மன்’ என்ற சத்திரியப் பட்டத்துடன் வட இந்திய சத்திரிய வருணத்தில் கலந்துவிட்டனர். இதன்பின்னர் பல புதிய இனக்குழுக்கள் அரசு அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றும் பொழுது அவர்கள் சில வரையறைக்குட்பட்டு ‘அக்னிகுலச் சத்திரியர்களாக’ ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டனர்.

இவ்வாறு புதிதாக ஆட்சி அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றிய இனக்குழுக்களுள் ஆபீரர்கள் (Abiras or Abhiras) கூர்ஜரர்கள் (Gurjaras), ஜாட்கள் மற்றும் ஹூனர்கள்(Hunas) ஆகியோரும் அடங்குவர். இவர்களுள் ஆபீரர்கள், கிருஷ்ணன் தொடர்புடைய யாதவக் குலமாகக் கூறிக் கொண்டனர். கூர்ஜார்கள் காலப்போக்கில் ‘கூர்ஜர பிரதிகாரர்’ என்ற பெயருடன் ராஜபுத்திரர் ஆகிவிட்டனர். மிலேச்சராகவோ, சூத்திரராகவோ கருதப்பட்ட வேண்டிய ஹூனர்கள் அக்னி குண்டத்திலிருந்து பிறந்த அக்னிகுல ராஜபுத்திரர்களாக ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டனர்.

இவ்வாறு வட இந்திய சத்திரிய வருணம் மட்டுமல்லாது பிராமண வருணமும், காலந்தோறும் நெகிழ்ச்சி தண்மையுடன் இயங்கி வந்துள்ளது. அதன் காரணமாகவே வடஇந்திய பிராமண வருணத்தில் சர்மா, வைத்யா, மிஸ்ரா, சென், திரிபாதி . . . . . போன்ற பல பட்டங்கள் காணக் கிடக்கின்றன. இவ்வாறு நெருக்கடி தோன்றும் பொழுதெல்லாம் வடஇந்திய நான்கு வருண அமைப்பு நெகிழ்வுத் தன்மையுடன் செயல்பட்டதாலேயே அங்கு வருண அமைப்பு இன்று வரை இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. இதற்கு நேர்மாறான வாதம் இயக்க மறுப்புக் கோட்பாகும்.

தமிழ்ச் சமூகத்தைப் பொறுத்தவரை, சங்க காலத்திலிருந்து (கி.மு. 500) கி.பி. 14 ஆம் நூற்றாண்டு வரை வெளி இனத்தவரின் படையெடுப்பு கிடையாது. கி.பி. 250 முதல் கி.பி. 600 வரை ஆட்சி செய்த களப்பிரர் கர்நாடகப் பகுதியிலிருந்து வந்திருந்தாலும் அவர்களைத் தமிழ்ச் சமூகத்துடன் தொடர்புடைய சமூகமாகவே கருத வேண்டும். எனவே ஏறத்தாழ 2000 ஆண்டுகள் தமிழக அரசு வருணத்திற்கு பெரிய நெருக்கடிகள் ஏற்படவில்லை. இந்திய புராணங்களால் அங்கீகரிக்கப்பட்ட 56 தேச சத்திரியர்களில் சேரர், சோழர், பாண்டியர், சிங்களவர் ஆகியோரும் அடங்குவர். தமிழ் வேந்தர் குடியினர் அரச குலத்தினரிடம் மட்டுமே தொடர்ந்து சட்ட பூர்வ திருமண உறவு கொண்டிருந்தனர். தமிழ் கூறும் நல்லுலகத்தில் சங்க காலத்தைப் பொறுத்தவரை வேளிரும், வேந்தருமே சட்டப்பூர்வமான திருமண உறவு உள்ள சமூகமாகத் திகழ்ந்தனர். பிற்காலத்தில் வேளிர் மரபைச் சேர்ந்த சாளுக்கியர்களும், சாண்டார்களும் (Sandar), கங்கர்களும், சிங்களவர்களும், தமிழக அரச வருணத்தவருடன் சட்டப்பூர்வத் திருமண உறவுக் கொண்டு வந்தனர். இம்மரபு தவிர்த்த பிற அரச வம்சத்தவருடன் தமிழக வேந்தர், வேளிர் குடியினர் அதிகாரப்பூர்வ திருமண உறவு கொண்டதில்லை.

இதற்கு நல்ல உதாரணமாக ‘வாணர்’ குலத்தை எடுத்துக் கொள்ளலாம். புராணக்கதைப்படி பார்த்தால், தக்காணப் பகுதியையும், தமிழகத்தையும் ஆட்சி செய்த மாவலி சக்கரவர்த்தியை வென்று ஆட்சி அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றியவர்களே தமிழக வேளிர், வேந்தர் குடியினராகும். அந்த மவாலி சக்கரவர்த்தியின் வம்சாவழியினரே தங்களை ‘வாணர்’ என்றும் ‘மாபலி வாணாதிராயர்’ என்றும் ‘பாணர்’ என்றும் அழைத்துக் கொண்டனர்.

சங்க கால இலக்கியங்கள் இவ்வரச வம்சத்தினரை ‘வாணன் சிறுகுடி’ என்றே குறிப்பிடுகின்றது. சங்ககால வேந்தர்களும், வேளிர்களும், பார்ப்பனரும், வணிகரும் பெருங்குடிகளாகும். குறிஞ்சி, முல்லை, நெய்தல், மருதம் ஆகிய நான்கு நில உழைக்கும் மக்களும் சிறுகுடிகளாகும். சங்க காலத்தில் வாணர்கள் அரச வருணத்தில் சேர்க்கப்படவில்லை என்பதையே ‘சிறுகுடி’ என்ற அடைமொழி காட்டுகின்றது. இந்த ‘வாணர்கள்’ கி.பி. 12, 13 ஆம் நூற்றாண்டுகளில் பாண்டியனுக்கும், சோழனுக்கும் படைத்தளபதிகளாக இருந்தனர். புராண காலத்திலிருந்து கி.பி. 12 ஆம் நூற்றாண்டு வரை தொடர்ந்து போக்குடியாகவே விளங்கி வந்த வாணர்களுக்குக் கிடைத்த சமூக அந்தஸ்தை கீழ்க்கண்ட நிகழ்ச்சிகள் தெளிவாக்கும்.

குலோத்துங்கனால் நாட்டைப் பெற்ற விக்கிரம பாண்டியன் கி.பி. 1190 வரை பாண்டிய நாட்டைக் குலோத்துங்கனுக்குக் கட்டுப்பட்டு ஆண்டான். அதன் பிறகு முதல் சடாவர்மன் குசேகரபாண்டியன் (கி.பி. 1190-1218) அதைப் பெற்று, தொடர்ந்து சோழ அரசுக்குக் கட்டுப்பட்டு ஆட்சி நடத்திக் கொண்டிருந்தான். அந்நாளில் குலோத்துங்கன் கொங்கு நாட்டுக் கருவூரைக் கைப்பற்றி அங்கு ‘சோழ கேரளன்’ என்ற பெயருடன் விசயாபிசேகம் செய்தான். அதன்பிறகு தனக்கு கீழிருந்த பாண்டிய நாட்டின் தலைநகரான மதுரையிலும் விசயாபிசேகம் செய்து கொள்ள விரும்பினான். ஆனால் இதற்கு பாண்டியன் குலசேகரன் மறுத்துவிடவே, கி.பி. 1202ல் குலோத்துங்கன் பாண்டிய நாட்டின் மீது படையெடுத்துச் சென்றான். குலோத்துங்கன் முன் நிற்க மாட்டாது குலசேகரன் போரில் தோல்வியுற்று நாட்டையிழந்து உரிமைச் சுற்றத்தாருடன் மதுரையை விட்டோ டினான். குலோத்துங்கன் தன் படையுடன் மதுரையில் புகுந்து அங்கிருந்த மண்டபங்களையும், மாளிகைகளையும் இடித்தான். தான் எண்ணியவாறே பாண்டியர் தலைநகரான மதுரையில் ‘சோழ பாண்டியன் திரிபுவன வீரதேவன்’ என்ற பெயரில் வீராபிசேகம் செய்து கொண்டான்.

மூன்றாம் குலோத்துங்கன் இவ்விசயாபிசேகத்திற்கும், வீராபிசேகத்திற்கும் முன்பு, தனக்கு மதுரையை வெற்றி கொள்ள உதவிய பாணன் ஒருவனுக்குப் பாண்டியன் என்று பெயர் கொடுத்து பாண்டியர் பட்டத்தைச் சூட்டினான் என்று அவனது மெய்க்கீர்த்தியில் குறிப்பிடுகின்றான்.

பாண்டியனைப் பாண்டியனென்னும் பேர் மாறிவர
நெடும்பரைத் தென்னவர்கெட மதுரை கொண்ட தோள் வலிபாடிய
பாணனைப் பாண்டியனென்று பருமணிப் பட்டஞ் சூட்டினன்.

இச் செயல் பாண்டியனாக பாணனுக்கு முடிசூட்டப்பட்டால் பாண்டியனின் முடி இழிவு பெறும் எனும் நோக்கிலேயே செய்யப்பட்டுள்ளது. சங்க காலத்திலிருந்தே வேற்று மரபு அரசர் குடியாக இருந்த வாணரை அரச வணருணத்தில் ஏற்றுக் கொள்ளாததால் தான் இது போன்று பழி வாங்குவதற்காக வாணர் பயன்பட்டுள்ளனர். இச்செயலுக்கு பழி வாங்கும் முகமாக இது போன்றே ஒரு பாணனுக்கு சோழனாக முடி சூட்டிய நிகழ்ச்சியையும் காணலாம்.

கி.பி. 1216ல் இளவரசுப் பட்டம் கட்டப் பெற்ற சடாவர்மன் குலசேகர பாண்டியனின் தம்பி மாறவர்மன் சுந்தரபாண்டியன், குலோத்துங்கனால் பாண்டிய நாட்டிற்கு ஏற்பட்ட இழிவையும், அழிவையும் பாணன் ஒருவனுக்கு அது அளிக்கப்பட்ட தன்மையையும் எண்ணி கி.பி.1218ல் சோழ நாட்டின் மீது படையெடுத்தான். போரில் சோழ மன்னன் தோற்கடிப்பட்டான். தஞ்சையும், உறந்தையும் செந்தழலுக்கு இரையாக்கப்பட்டன. குலோத்துங்கன் மதுரையில் மாட மாளிகையையும், மண்டபத்தையும் இடித்தது போன்று சோணாட்டில் இருந்த மாடமும், மாளிகையும், மண்பமும் இடிக்கப்பட்டன. குலோத்துங்கன், பாண்டியனைப் பாண்டியனென்னும் பெயர் மாற்றிப் பாணன் ஒருவனுக்குப் பருமணிப்பட்டஞ் சூட்டியதை மறக்காத மாறவர்மன் சுந்தரபாண்டியன், சோழமன்னன் முடியைப் பறித்து முதலில் அதை ஒரு பாணனுக்குச் சூட்டி மகிழ்ந்தான். அதன் பிறகே ஆயிரத்தளியில் அபிசேக மண்டபத்தில் வீராபிசேகம் செய்து கொண்டான் என்று அவனது மெய்கீர்த்தி தெரிவிக்கின்றது.

“தநசையும் உறந்தையும் செந்தழல் கொழுத்தி
காவியும் நீலமும் நின்று கவினிழப்ப
வாவியு மாறு மணிநீர் நலனழித்தும்
மாடமு மாளிகையும் மண்டபமும் பலவிடித்துத்
தொழுது வந்தடையா நிருபர்தந் தோகையர்
அழுத கண்ணீ ராறு பரப்பிக்
கழுதை கொண்டுழுது கவடி வித்திச்
செம்பியனைச் சினமிரியப் பொருதுசுரம் புகவோட்டிப்
பைம்பொன் முடி பறித்து பாணனுக்குக் கொடுத்தருளிஔ.

வரலாற்றில் நடந்த இச்சுவையான நிகழ்ச்சிகளுக்கு திருவானைக்காவில் கிடைப்பெற்ற ஒரு கல்வெட்டுப் பாடல் மேலும் சுவையூட்டுவதாக உள்ளது.

“மாவடி வங் கொண்ட மால் சென்று வேண்டவு மன்னொருவன்
மூவடிமா நிலமே முன் கொடுத்தது முத்தமிழ்நூல்
தூவடி வேயெய் சுந்தரபாண்டியன் சோழர் தங்கள்
பாவடி வைய்ய மகுடங் கொடுத்தது பாணனுக்கேஔ.

இப்பாடலுக்கு திருமாலுக்கு நிலம் கொடுத்த மாபலி வழி வந்த பாணனுக்கு மாபலியிடமிருந்து பெற்ற நிலத்தை ஆண்டு வரும் பாண்டியன், மகுடஞ்சூட்டினான் என்று பொருள் கொள்ளலாம். மேலே கூறப்பட்ட நிகழ்ச்சிகள் கீழான தகுதியிலுள்ள வாண அரசர்களுக்கு ஒருநாள் பாண்டியனாகவும், ஒருநாள் சோழனாகவும் முடி சூட்டப்படுவதை ஏற்றுக் கொள்ள முடியாத மரபு தமிழகத்தில் இருந்தது என்பதையே காட்டுகின்றது.

இங்கு கூற்றுவ நாயனாருக்கு முடி சூட்ட மறுத்து கேரளாவுக்குள் தசைம் புகுந்த தில்லைவாழ் அந்தணர்களின் செயலையும் ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பது பொருத்தமானதாக இருக்கும். கூற்றுவ நாயனார் களப்பிர அரச குலத்தைச் சேர்ந்தவர் என்ற கருத்தும் உள்ளது. களப்பிரர் வேளாளரில் ஒரு பிரிவினர் என்று அறிஞர்கள் கருதுகின்றனர்.

கி.பி.14 ஆம் நூற்றாண்டில் வாணர் குலத்தைச் சேர்ந்த ஒரு பெண் சோழ ராஜா மூன்றாம் ராஜராஜனின் பப்டது ராணியாகின்றார். மூன்றாம் இராஜ ராஜனின் “சீர்மன்னும் மலர்மகளும்ஔ எனத் தொடங்கும் மெய் கீர்த்தியில், வாணர் குல நிலைவிளக்கு புவனமாதேவி “இயல்வாழ்வும் இசைவாழ்வும்ஔ இமயமலை மகளறத்தின் செயல் வாழ்வும் ராஜராஜன் “திருத்தாலி பெற்றுடையார்ஔ எனக் குறிப்பிடப்படுகின்றாள்.

வேறு எந்த அரசியும் இவ்வாறு திருத்தாலி பெற்றுடையாள் என்ற அடைமொழியுடன் குறிப்பிடவில்லை. அப்படியானால் இதற்கு முன் சோழன் மணம் புரிந்த வாணர் குல பெண்களுக்கு “சிறுதாலிகளேஔ உரியதாக இருந்திருக்க வேண்டும். சிறுதாலி கட்டப்பட்ட அரசிகள் பட்டத்து அரசி ஆக மாட்டார்கள். அவர்களுக்கு பிறக்கும் பிள்ளைகளுக்கு அரசுரிமை கிடையாது. ஆனால் அவர்கள் அரசர்களின் சொந்த பிள்ளையாதலால் பிள்ளை என்ற பட்டத்துடன் ஊராட்சியோ, அரசாங்கத்தில் உயர் பதவிகளோ கிடைக்கப்பெற்றனர். திரு.வெ.வேதாசலம் அவர்கள் எழுதிய “பாண்டிய நாட்டில் வாணாதிராயர்கள்ஔ என்ற நூலில் உள்ள கீழ்க்கண்ட குறிப்புகள் மேலே கூறப்பட்ட கருத்துக்களை உறுதி செய்கின்றன.

1. “அரசனது பட்டத்தரசி அல்லாத மற்ற மனைவியரிடத்துப் பிறந்த பிள்ளைகள் நாட்டில் அமைதியை ஏற்படுத்த ஆங்காங்கே இருந்த சிற்றூர்களுக்கும், பேரூர்களுக்கும் தலைவராய் இருந்து நாட்டின் அமைதியைக் காத்து வந்தார்கள். காரையூர் கல்வெட்டு ஒன்று வாணாதிராயர் பிள்ளை ஒருவனுக்குப் பாடிக்காவல் பிரமாணம் செய்து வைத்ததைத் தெரிவிக்கின்றதுஔ.

2. “பிள்ளை குலசேகரமாவலி வாணாதிராயர் :

இவன் இவ்வீரபாண்டியனின் இருபத்தாறாம் ஆட்சியாண்டு (கி.பி. 1274) சின்னமனூர் கல்வெட்டில் குறிப்பிடப்படுகின்றான். இம்மாவலி வாணாதிராயர் பாண்டிய அரசன் மாறவர்மன் குலசேகரனது தந்தை அல்லது பிள்ளையாக இருக்கவேண்டும் என்பர். புதுக்கோட்டை மாவட்டம் குடுமியான்மலைப் பகுதியான கோனாடு இவன் பொறுப்பில் இருந்ததுஔ. (இவ்வாணாதிராயர் குலசேகர பாண்டியனின் பிள்ளையேயன்றி தந்தையாக இருக்க முடியாது.)

“பிள்ளை மகாபலி வாணராயர் அகம்படி முதலிகளில் பெரியான் உய்யவந்தானான விக்கிரம சிங்கத்தேவன்ஔ.

இவ்வாறு பிள்ளைப்பட்டம் பெற்ற வாணாதிராயர்கள், திரு.வெ.வேதாசலம், கருதுகின்றபடி பாண்டிய அரசனின் பட்டத்தரசி அல்லாத மற்ற மனைவியரில் வாணர்குலப் பெண்களுக்கு பிறந்தவர்களாகவே இருக்க வேண்டும்.

புகழ்பெற்ற வாணர் குலப் பெண்களுக்கே பட்டத்தரசி தகுதி கொடுக்கத் தயக்கம் காட்டிய தமிழக வேந்தர் குடியினன் மகட்கொடைக்குரிய வேளாளர் பெண்களுக்கும் பட்டத்தரசி தகுதி கொடுத்திருக்க வாய்ப்பில்லை. உயர்குடி வேளாளரே அரசர்க்கு மகட் கொடைக்குரியோராக நச்சினார்க்கினியர் கூறுகின்றார். வேந்தரின் நிர்ப்பந்தத்திற்கு பணிந்து, மகட்கொடையளித்து மருதநில ஊர்களைப் பெற்ற சீறூர் மன்னர்களே, சங்ககாலத்தில், கிழார்களாக சோழர் காலத்தில் உயர்குடி வேளாளராகினர். வட இந்தியாவில் தாழ்ந்த சத்திரியர்களாகக் கருதப்பட்ட நாக அரசர்களையே தமிழ் சமூகம் சீறூர் மன்னன் என அழைக்கின்றது. சோழர் காலத்தில் சிறுதாலி பெற்ற வாணர் குலத்தவர் சங்க காலத்தில் சீறூர் மன்னராகவே இருந்தனர். எனவே சங்க காலத்தில் மகட்கொடையளித்த சீறூர் மன்னரும் சிறுதாலி உரிமையுடையவராகவே விளங்கினர் எனலாம். இதனையே பிறங்கடை மரபு என சங்க இலக்கியங்கள் கூறுகின்றன.

திரையனாகிய சோழனும், நாக இளவரசியும் கந்தர்வ மணம் புரிகின்றனர். இவர்களுக்கு பிறந்த இளந்திரையன் வம்சா வழியினரே தொண்டைமான் அரச வம்சத்தவராகும். இத்தொண்டைமானை பெரும்பாணாற்றுப்படை முந்நீர் வண்ணன் பிறங்கடை எனக் கூறுகின்றது. பிறங்கடை என்பது பின்வாசல் என்ற பொருளில் கூறப்பட்டுள்ளது. அதாவது நேரடியான சட்டப்பூர்வமான மனைவி (பட்டத்து ராணி) மூலம் அல்லாமல் பிற மனைவியருக்குப் பிறந்த பிள்ளைகள் பிறங்கடை என அழைக்கப்பட்டுள்ளனர். இதேபோல் சேரரின் கிளைக்குடி எனக் கூறப்படும் அதியமான் அரச வம்சமும் பிறங்கடை மரபினரே. இவ்விரு அரச வம்சமும் வேளிராகவோ வேந்தராகவோ அங்கீகரிக்கப்படவில்லை என்பது இங்கு குறிப்பிடத்தக்கது.

மேலும் எந்த ஒரு தமிழ் வேந்தர் குடியினரும் வேளாளர் பெண்ணை பட்டத்தரசியாக்கியதற்கான வரலாற்றுச் சான்று ஏதும் இல்லை. எனவே தமிழக அரச வருணத்தினர், நான்காம் வருணத்தவராகிய வெள்ளாளருடன் தடையின்றி மண உறவு கொண்டவர்கள் என்று ஆய்வாளர்கள் முன்வைக்கும் வாதம் பொருளற்றதாகி விடுகின்றது.

பாண்டியர்களும், சோழர்களும் வலுவிழந்து போனபின் வாணாதிராயர்கள் குறுநில அரசர்களாக பல இடங்களில் ஆட்சி புரிந்தனர். அந்தச் சமயத்திலும் அவர்கள் தங்களை ராஜகுலமாகக் கூறிக் கொள்ளவில்லை. மாறாக, “ராஜகுல ஸர்ப்பகருடன்” என்றே மெய்க்கீர்த்திகளில் கூறிக் கொண்டனர். இதன் பொருளாவது ராஜகுலமாகிய ஸர்ப்பத்திற்கு, கருடன் போன்ற பகைவன் என்பதாகும். வாணர்களே ஒரு அரச வம்சமாக இருந்தும், தமிழக வேந்தர் குடியினரையே ‘ராஜகுலம்’ என அழைப்பது இங்கு ராஜகுலமானது ஒரு தனி சாதியாகி விட்டது என்பதையே காட்டுகின்றது. இராஜகுலவர்காணிபற்று என்று நிலம் இருந்தது என 2 ஆம் ராஜ ராஜ சோழன் (கி.பி.1150 – 51) கால கல்வெட்டு சுட்டிக்காட்டுகிறது.

இங்கு “ஊத்துமலை பாளையப்பட்டு” வரலாற்றில் கூறப்பட்டுள்ள செய்திகளையும், நாட்டுப்புறக் கதைப்பாடலான ‘ஐவர் ராஜாக்கள்’ கதையில் உள்ள செய்திகளையும் பொருத்திப் பார்ப்பது பொருத்தமானதாக இருக்கும்.

குறுநில மன்னர் அந்தஸ்தில் இருந்த கொண்டையன் கோட்டை மறவரின் தலைவனிடம், மகட்கொடை கேட்டு பிற்கால பாண்டிய மன்னன் ஒருவன் தூது அனுப்புகின்றான். அதற்கு மறுமொழி கூறுமிடத்து, ராஜகுலத்துக்கு தாங்கள் மகட்கொடை கொடுக்க முடியாது என்றும், ராஜகுலமானது பெண்களுக்கு பாதுகாப்பு கொடுப்பதில்லை எனக்கூறி புராண காலராஜாக்களின் செயல்களை மேற்கோள் காட்டி ஊரார் பேச்சைக் கேட்டு கர்ப்பிணியாக இருந்த தன் மனைவி சீதையை சந்தேகப்பட்டுக் காட்டுக்கு அனுப்பிய ராமனையும், ராஜகுலவர் நிறைந்த அரச அவையில் தன் மனைவியின் துகில் உரியப்படுவதை தடுக்க முடியாமல் நின்ற பாண்டவர்களையும் குறை கூறும் அவர், வள்ளி தங்களுடைய வேட்டுவ குலத்தின் வளர்ப்பு மகள் என்பதாலேயே முருகனுக்குக் கட்டிக் கொடுத்ததாகக் கூறுகின்றனர். எனவே தமிழக வேந்தர், வேளிர் குடியினர் தமிழகத்தின் பிற ஆட்சியாளரிலிருந்து வேறுபட்ட மரபினர் என்பது மீண்டும் நிரூபணமாகின்றது. மேலும், தமிழக பழைய அரசர் குடியினர் தங்களை புராண கால சத்திரியர்களுடன் தொடர்பு படுத்தப்படுவதைப் பிற ஆட்சி மரபினர் ஏற்றுக் கொண்டுள்ளனர் என்றும் தெரிகின்றது. திருமாலின் மருமகனான முருகனையும், கிருஷ்ணனின் மகனான மன்மதனையும் ‘வேள்’ எனக் குறிப்பிடுவது தமிழ் மரபு. இங்கு முருகனை பழைய அரசர் குடியுடன் தொடர்புப்படுத்தியது பொருத்தமானதாகவே உள்ளது.

ஐவர் ராஜாக்கள் கதை

தென்காசிப் பாண்டியனின் இரண்டாவது மனைவியின் அய்ந்து பிள்ளைகளே, இந்த அய்வர் ராஜாக்கள். இவர்களைப் பசைபாண்டியர் என்றும் அழைக்கின்றனர். இவர்களில் மூத்தவனான குலசேகரப் பாண்டியனின் தலைமையில் இவர்கள் வள்ளியூரைத் தலைமையிடமாகக் கொண்டு ஆட்சி செய்கின்றனர். அக்காலக் கட்டத்தில் நெல்லை மாவட்டம் முழுமையும் ஆட்சி செய்த கன்னடிய ராஜாவின் மகள், குலசேகரப் பாண்டியனின் சித்திரத்தைப் பார்த்து, அவன் மீது காதல் கொள்கின்றாள். மகளின் விருப்பத்தை அறிந்த கன்னடிய ராஜா, குலசேகர பாண்டியனுக்கு தூது அனுப்புகின்றான்.

குலசேகர பாண்டியன், தூதுவர்களிடம் இந்திரனையே போரில் வென்று அவனுடைய முடியையும் உடைத்த பாண்டிய வம்சத்தில் வந்த தான், சாதாரண அரச மரபில் பிறந்த பெண்ணை மணக்க முடியாது எனக் கூறி விடுகின்றான். சினம் கொண்ட கன்னடிய ராஜா, வள்ளியூர் பாண்டியர் மீது போர்த் தொடுத்து குலசேகரப் பாண்டியனை கைதியாகப் பல்லக்கில் ஏற்றி தன் மகளுக்கு மணம் முடிக்க கொண்டு செல்கின்றான். அவமானம் தாங்காத பாண்டியன் உயிர் துறக்கிறான். குலசேகரப் பாண்டியனின் பிணத்தைப் பார்த்த கன்னடியன் மகளும் அவன்மீது விழுந்து உயிர் துறக்கின்றாள். இதுதான் கதையின் சாராம்சம். குலசேகரப் பாண்டியன் (வள்ளியூர் பாண்டியன்) கன்னடிய ராஜாவுக்கு கட்டுப்பட்ட குறுநில மன்னனே. எனினும் தங்களுடைய குல மரபுக்கு எதிராக, கன்னடிய ராஜாவின் மகளை பட்டத்து ராணியாக்க அவனது மனம் இடம் கொடுக்கவில்லை என்பதே இக்கதை கூறும் செய்தியாகும்.

மேலே விவாதித்த அனைத்து விசயங்களையும் உற்று நோக்கும் பொழுது, தமிழக ராஜகுலத்தவர் பிற மரபு அரச வம்சத்தவருடன் மண உறவு மூலம் கலந்திடவில்லை. எனவே இந்திய சாதிய சமூகத்தின் இயங்கியலின்படி, பழைய தமிழக ராஜகுலத்தவர் தனிச்சாதியாக மாறியிருக்க வேண்டும். இவர்களுள் சோழனும், பாண்டியனும் இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு மேலாக தொடர்ந்து ஆட்சி புரிகின்றனர். களப்பிரர் கால மாற்றத்திற்குப் பின் பழைய ராஜகுலத்தவரான வேளிரும், பிற சான்றோரும், பாண்டியனிடமும், சோழனிடமும் மூவேந்த வேளான் தலைவாய் சான்றான் போன்ற அதிகாரிகளாகவும், நாடாள்வான், காமிண்டன் போன்ற ஆட்சிக் குடியாகவும் பணிபுரிந்தனர். சோழனின் வலங்கை மகாசேனையும், வலங்கை பழம்படையும் பழைய ராஜகுலத்தவரைக் கொண்டு உருவாக்கப்பட்ட படைகளே. தென்னவன் ஆபத்துதவிகளும், சோழனின் மெய் காப்பாளரும் இக்குலத்தவர் என்றே கருதலாம்.

சுவீரா ஜெயஸ்வால் தமிழ்நாட்டில் பிராமண வருணம் மிகவும் வளர்ச்சியடைந்த நிலையில் உள்ளதாகக் கூறுகின்றார். இந்தியாவின் பிறபகுதிகளின் பிராமணர்களைவிட தமிழ்நாட்டின் பிராமணர்களே தர்ம சாஸ்திரங்களை சிறப்பாகக் கடைப்பிடித்து ஒழுகுகின்றனர் என்பதை அனைத்து ஆய்வாளர்களும் ஒப்புக் கொள்வர். தமிழக சூத்திர வருணமாகிய வேளாளர் சிறப்பாக வளர்ந்துள்ளது யாவரும் அறிந்ததே. இது அல்லாமல் தமிழகத்தில் வைஸ்ய வருணமும் மிகவும் பலமுடனேயே உள்ளது. வைஸ்ய வருணத்தில் ஒரு பிரிவினரான தன வைஸ்யர் செட்டி என்ற சாதியாக பரிணமித்துள்ளனர். செட்டிகள் தங்களை ஆயிர வைசியர் என்றும், ஆரிய வைஸ்யர் என்றும் அழைத்துக் கொள்கின்றார்களே தவிர, ஒருபொழுதும் சூத்திரராகக் கூறிக் கொள்வதில்லை. வெள்ளாளர்களோ தெளிவாக சூத்திரர் என்றும், நாலம் சாதி என்றும் கூறிக் கொள்கின்றனர். இந்தியாவிலேயே வடநாட்டு பனியாக்களும் தமிழ்நாட்டு செட்டியார்களும் தான் வலுவான அடித்தளத்தைக் கொண்ட வணிக சாதிகளாகும். பனியாக்களைப் போலவே தமிழக செட்டிகளும் இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு மேலான வரலாற்றைக் கொண்டவராவர். பொனிசிய வணிக அரச வம்சத்தவரே தமிழக வணிகராக பரிணமித்தனர் என்ற கருத்தும் ஏற்புடையதாகவே உள்ளது. பனியாவுக்கும் (பொனியா) வணிகருக்கும் (பணிகர்) பொனீசிய வணிக அரசுகளே மூலமாகலாம். தமிழக செட்டிகள் வேளாளரைவிட உயர்ந்த சாதியாகவே தங்களைக் கருதிக் கொள்கின்றனர்.

இவ்வாறு பிராமண (பார்பார்), வைஸ்ய (வணிகர்) சூத்திர (வேளாளர்) வருணங்கள் இந்தியாவின் பிற பகுதிகளைக் காட்டிலும் வலுவாக உள்ள தமிழகத்தில் இரண்டாம் வருணமாகிய அரச வருணமும் தனித்த சாதியாகவே பரிணமித்திருக்க வேண்டும். வருணம் என்ற வடமொழி சொல், நிறத்தை குறிப்பதாக உள்ளதேயன்றி, பகுப்பை சுட்டவில்லை. ஆனால் பழந்தமிழ் சொல்லான ‘பால்’ பகுப்பை சுட்டுவதாக உள்ளதும் இங்கு ஆழ்ந்து சிந்திக்க வேண்டியுள்ளது. எவ்வாறாயினும், சங்ககாலம் முதல், நாயக்கர் ஆட்சிகாலம் வரை தமிழ்ச் சமூகத்தில் நான்கு வருணத்திற்கான சாதிகளும் இருந்தன என்பதே உண்மை. இன்று யார் அரச சாதி என்ள கேள்வியை தனியான ஆராய வேண்டுமேயன்றி, அதன் இருத்தலையும், நான்கு வருண பகுப்பு முறை தமிழ் சமூகத்தில் நிலவியிருந்தது என்பதையும் மறுப்பது விடையாகாது.

(9/ஆகஸ்டு/2006-ம் தேதி சேலம் நகரில் தமிழ்நாடு முற்போக்கு எழுத்தாளர் சங்கம் நடத்திய கலந்துரையாடல் நிகழ்ச்சியில் படிக்கப்பட்ட கட்டுரை.)

brahaspathy@gmail.com

Series Navigation

பிரகஸ்பதி