தலைவர்களும் புரட்சியாளர்களும் – 8 – லெக் வலென்சா – பாகம் 2

This entry is part of 30 in the series 20050715_Issue

கே.ஜே.ரமேஷ்


கடான்ஸ்க் ஒப்பந்தத்தைத் தொடர்ந்து அரசாங்கம் தணிக்கைகளை வெகுவாக குறைத்தது. இதனால் பத்திரிக்கைச் சுதந்திரமும், மக்களின் பேச்சு சுதந்திரமும் ஓரளவுக்கு மீட்கப்பட்டன. சாலிடாரிடியின் வார இதழ் விற்பனை 50000 (ஐந்து லட்சம்) பிரதிகளை எட்டியது. தடை செய்யப்பட்ட எழுத்தாளர்களின் எழுத்துகள் மீண்டும் அச்சிலிடப்பட்டன. அரசியல் சார்ந்த நிகழ்ச்சிகள் தொலைக்காட்சிகளிலும் திரைப்படங்களிலும் அனுமதிக்கப்பட்டன. கடவுச் சீட்டுக்கான புதிய சட்ட திட்டங்கள் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டன. இதனால் மக்கள் மற்ற நாடுகளுக்கும் உள்நாட்டில் எல்லாப் பகுதிகளுக்கும் சுலபமாக பயணிக்க முடிந்தது. லெக் வலென்சாவும் உலகத் தொழிலாளர் அமைப்பின் அழைப்பை ஏற்று இத்தாலி, ஜப்பான், ஸ்வீடன், பிரான்ஸ், சுவிட்ஸர்லாந்து ஆகிய நாடுகளுக்கு பயணம் மேற்கொண்டார். ஆனாலும் சாலிடாரிடி அமைப்பு ஒரு அரசியல் கட்சியாக உருவெடுத்து விடுமோ என்ற அச்சத்தில் அரசாங்கம் அதன் தனித்துவத்திற்கும், சுதந்திரத்திற்கும் முட்டுக்கட்டைப் போட தன்னாலான எல்லா முயற்சிகளியும் மேற்கொண்டுதானிருந்தது. இதனால் அரசுக்கு எதிரான கிளர்ச்சிகளும் போராட்டங்களும் தொடர்ந்த வண்ணம் இருந்தன. அதே நேரம் லெக் வலென்சா நாடு முழுவதும் பயணித்து தொழிலாளர்களை நேரில் சந்தித்து மிதவாதத்தைக் கண்ணியத்தோடு பின்பற்றுமாறு வேண்டுகோள் விடுத்துக் கொண்டிருந்தார். சோவியத் யூனியனைக் கோபமூட்டாமல் போலந்து நாட்டில் மாற்றங்கள் கொண்டு வரவேண்டுமென்றால் மறுமலர்ச்சித் திட்டங்கள் நிதானமாகத்தான் அறிமுகப்படுத்தப்பட வேண்டும் என்று அவர் நம்பினார். அதனால் தொழிலாளர்களை இந்த விஷயத்தில் அரசாங்கத்துடன் ஒத்துழைக்குமாறு கேட்டுக் கொண்டார். வலென்சாவின் இந்த மிதவாத போக்கு தீவிரவாத போக்குடைய தொழிலாளர்கள் மத்தியில் அதிருப்தியை ஏற்படுத்தியது. இருந்தாலும் 1981ம் ஆண்டு செப்டம்பர் மாதம் நடந்த சாலிடாரிடியின் முதல் தேசிய மாநாட்டில் அந்த அமைப்பின் தலைவராகவும் அமைப்பைப் பிரதிநிதித்து பேச்சு வார்த்தை நடத்தும் அதிகாரம் படைத்தவராகவும் லெக் வலென்சா தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். இதற்கிடையில் அந்த ஆண்டின் தொடக்கத்தில் வாடிகன் நகருக்குச் சென்ற லெக் வலென்சாவை போப்பாண்டவர் வரவேற்று கெளரவித்தார்.

அந்த ஆண்டு பிப்ரவரி மாதம் போலந்து நாட்டின் ராணுவத் தலைவரான வொய்செக் யெருசெல்ஸ்கி (Wojciech Jaruzelski) ஆட்சித் தலைமைப் பொறுப்பையும் ஏற்றார். பின்னர் அக்டோபர் மாதம் PZPRஇன் கட்சித் தலைவராகவும் நியமிக்கப்பட்டார். மூன்று முக்கியப் பதவிகளையும் ஒருசேர வகித்த யெருசெல்ஸ்கி ஆரம்பத்தில் சாலிடாரிடியுடன் பேச்சு வார்த்தை நடத்த ஒப்புக் கொண்டது என்னவோ உண்மை. ஆனால் கட்சியின் நெருக்குதலும், பொருளாதார வீழ்ச்சிக்கான அறிகுறிகள் ஏற்படுத்திய பயமும், போலந்து மீதான சோவியத் யூனியனின் படையெடுப்புக்கானச் சாத்தியக் கூறுகளும் சாலிடாரிடியுடனான பேச்சு வார்த்தைகள் பற்றிய அவரது நிலைப்பாட்டை மாற்றி விட்டது. அதன் விளைவாக பேச்சு வார்த்தைகள் முற்றிலுமாக நிறுத்தி வைக்கப் பட்டன. அந்த நேரம் தீவிர கொள்கைப் பிடிப்புள்ள தொழிலாளர்கள் கம்யூனிஸ ஆட்சியின் எதிர்காலம் பற்றியும் சோவியத் நாட்டுடனான ராணுவ உடன்பாடு பற்றியும் மக்களின் கருத்தறிய தேசிய அளவில் ஒரு பொது வாக்கெடுப்பு நடத்த வேண்டும் என்ற கோரிக்கையை முன் வைத்தனர். அரசாங்கம் சாலிடாரிடி மீது நேரடி நடவடிக்கை எடுக்க ஒரு நல்ல சந்தர்ப்பத்தை எதிர்பார்த்து காத்திருந்த நேரத்தில் தொழிலாளர்களின் கோரிக்கை ஒரு நல்ல வாய்ப்பாக அமைந்து விட்டது. டிசம்பர் மாதம் 13ம் தேதி யெருசெல்ஸ்கி ராணுவ ஆட்சியை அறிவித்து விட்டார். நாட்டின் எல்லா பகுதிகளிலும் ராணுவம் குவிக்கப்பட்டது. தொழிலாளர்களின் போராட்டங்கள் நசுக்கப்பட்டன. மக்களின் சுதந்திரம் குறைக்கப்பட்டு எஞ்சியவையும் கண்காணிக்கப்பட்டன. சாலிடாரிடி அமைப்பு சட்டத்திற்குப் புறம்பானது என்று அறிவிக்கப்பட்டு தடை செய்யப்பட்டது. லெக் வலென்சா உட்பட பல தொழிற்சங்கத் தலைவர்கள் கைது செய்யப்பட்டார்கள். 1982ம் ஆண்டு நவம்பர் மாதம் வரை நாட்டின் தென்கிழக்குப் பகுதியில் சிறை வைக்கப்பட்ட லெக் வலென்சா மீண்டும் கடான்ஸ்க்கில் இருக்கும் கப்பல் கட்டுமானத் தளத்தில் பழைய வேலையிலேயே சேர விண்ணப்பித்தார். அரசாங்கமும் அதற்கு இணக்கம் தெரிவித்து அவரை ஒரு சாதாரணத் தொழிலாளியைப் போல் நடத்தினாலும், உண்மையில் அவர் 1987ம் ஆண்டு வரை வீட்டுக் காவலில் தான் வைக்கப்பட்டு இருந்தார். சாலிடாரிடி மறைமுகமாகச் செயல் பட்டுக் கொண்டிருந்தது. தீவிர போக்குள்ள தொழிலாளர்கள் ஒரு குழுவாகவும் மித வாத போக்குடையவர்கள் லெக் வலென்சாவின் கீழ் ‘குடி மக்கள் கமிட்டி ‘ என்று மற்றுமொரு குழுவாகவும் செயல் படத் தொடங்கினர்.

1983ம் ஆண்டு ஜூலை மாதம் ராணுவ ஆட்சியைத் திரும்பப் பெற்றாலும், பெருவாரியான தடைகள் அமலிலிருந்து நீக்கப்படவில்லை. அந்த வருடம் அக்டோபர் மாதம் லெக் வலென்சாவிற்கு அமைதிக்கான நோபல் பரிசு வழங்கபட்டது என்ற அறிக்கை வெளியாயிற்று. ஆனால் நாட்டை விட்டு வெளியே சென்றால் மீண்டும் திரும்புவதற்கு தடை விதிக்கப்பட்டு விடும் என்ற பயத்தில் வலென்சா நோபல் பரிசைப் பெற்றுக் கொள்ள நார்வே நாட்டில் இருக்கும் ஆஸ்லோவிற்குச் செல்லவில்லை. அவரது மனைவி தான் அவருக்கான நோபல் பரிசைப் பெற்றுக்கொண்டார். அப்பரிசை வழங்கும் போது நோபல் பரிசுக் கமிட்டியின் தலைவர் வலென்சாவின் தேர்வுக்கான அடிப்படைக் காரணங்களை மிக அழகாக எடுத்துரைத்தார் – ‘ லெக் வலென்சாவின் பங்களிப்பு போலந்து நாட்டு மக்களுக்கு மட்டுமல்ல. அவர் தோற்றுவித்த சாலிடாரிடி போலந்து நாட்டுத் தொழிலாளர்களுக்காக இருந்தாலும் சாலிடாரிடி என்ற சொல் மனித வர்க்கத்தின் ஒருமைப்பாட்டை குறிக்கும் சொல்லாகும். அதனாலேயே அது நம் எல்லோருக்கும் உரியதாகிவிட்டது. அவர் குரலை உலகமே கேட்டது. அவர் கூற வந்த செய்தியை உலகமே புரிந்து கொண்டது. அவருக்கு அளிக்கும் இந்த அமைதிக்கான நோபல் பரிசு அதை உறுதி செய்வதாகவே அமைகிறது. லெக் வலென்சா தனது அறவழிப் போராட்டத்தினால் சாலிடாரிடி என்ற சொல்லுக்கு ‘ஒரு குறிப்பிட்ட குறிக்கோளுடன் போராடும் தொழிலாளர்களின் ஒருமைப்பாடு ‘ என்ற அர்த்தத்திற்கும் மேலாக ஒரு புனிதத்தன்மையை கொடுத்துவிட்டார். சாலிடாரிடி முரண்பாடுகளுக்கும் மாறுபட்ட கருத்துகளால் உண்டாகும் மோதல்களுக்கும் அமைதியான பேச்சு வார்த்தைகள் மூலம் தீர்வு காண முடியும் என்ற மன உறுதியைக் குறிக்கும் சொல்லாக மாறிவிட்டது. லெக் வலென்சா மனித நேயத்திற்காகவும் சுதந்திரத்திற்காகவும் போராடிக்கொண்டிருக்கும் உலகிலுள்ள மற்ற போராளிகளுக்கு மனவெழுச்சி அளிப்பவராக, ஒரு மிகச்சிறந்த உதாரணமாக திகழ்கிறார் என்பதே நோபல் பரிசுக் கமிட்டியின் கருத்து. அவர் மனித நேயத்தை விட முக்கியமானது வேறொன்றுமில்லை என்பதை இன்னுமொரு முறை புரிய வைத்துள்ளார் ‘ என்று கூறினார்.

ஆனால் போலந்து அரசாங்கம் வலென்சாவிற்கு அரசியல் காரணங்களுக்காக நோபல் பரிசு கொடுத்ததாகக் கண்டித்து அறிக்கை விட்டது.

சோவியத் யூனியன் ராணுவத் தாக்குதல் நடத்தக் கூடும் என்ற ஐயமும் பயமும் 1985ல் மிக்கைல் கோர்பச்சேவ் அதிபரானப் பிறகே விலகியது எனலாம். கோர்பச்சேவ்வின் ‘க்லாஸ்நாஸ்ட் ‘ மற்றும் ‘பெரெஸ்ட்ராய்கா ‘ கொள்கைகள் போலந்து மீதான படையெடுப்பைப் பற்றிய பயத்தை நீக்கியது எனக்கூறலாம். அவரது கொள்கைகளால் போலந்து மட்டுமல்லாமல் கிழக்கு ஐரோப்பாவில் இருந்த எல்லா நாடுகள் விஷயத்திலும் சோவியத் தனது மூக்கை நுழைப்பதை நிறுத்திக் கொண்டது என்பது வரலாற்று உண்மை. இதனால் உற்சாகமடைந்த போலந்து மறுமலர்ச்சித் திட்டங்களை மீண்டும் கையிலெடுத்துக் கொண்டது. அரசியல் கைதிகள் விடுவிக்கப்பட்டனர். எதிர்க்கட்சிகள் தோன்றுவதை அனுமதிக்குமளவுக்கு அரசின் போக்கு மாறியது. இருந்தும் சாலிடாரிடி மட்டும் தொடர்ந்து தடை செய்யப்பட்ட இயக்கமாகவே இருந்து வந்தது. ஆனால் தடையைப் பொருட்படுத்தாமல் வெளிப்படையாக அது தன் நடவடிக்கைகளைத் தொடர்ந்தது என்னவோ உண்மை. அடுத்து வந்த சில வருடங்கள் போலந்து நாட்டிற்கு சோதனையாகவே அமைந்தது. பொருளாதார வீழ்ச்சியும் மீண்டும் தொழிலாளர்கள் எதிர்ப்பும் அதிகரித்துக் கொண்டே போயின. அதன் விளைவாக ஆட்சியில் இருந்த PZPR வலென்சாவிடமும் மற்ற எதிர்கட்சித் தலைவர்களிடமும் பேச்சு வார்த்தை நடத்த வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு உள்ளானது. 1989ம் ஆண்டு நடந்த அந்த வட்ட மேஜைப் பேச்சு வார்த்தை 59 நாட்கள் தொடர்ந்தது. லெக் வலென்சா எதிர்கட்சிக் கூட்டணிக்குத் தலைமை தாங்கி பேச்சு வார்த்தையை ஒரு சமரச முடிவுக்குக் கொண்டு வந்தார்.

அதன்படி சாலிடாரிடி மீதான தடை அகன்றது. சட்ட பூர்வமாக அந்த அமைப்பு பதிவு செய்யப்பட்டது. பாராளுமன்றத்தில் மேல்சபை கூடுதல் அதிகாரங்களுடன் மீண்டும் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. புதிதாக ஜனாதிபதி பதவியையும் உருவாக்கினார்கள். சாலிடாரிடி பொதுத் தேர்தலில் ஒரு குறிப்பிட்ட அளவு இடங்களில் போட்டியிட அனுமதி பெற்றது. ஒப்பந்தப்படி PZPRம் அதன் கூட்டணி கட்சிகளும் 65% இடங்களை தக்க வைத்துக் கொண்டன. அந்த ஆண்டு ஜூன் மாதம் நடந்த தேர்தலில் சாலிடாரிடி கீழ் சபையில் போட்டியிட அனுமதிக்கப்பட்ட 161 இடங்களிலும் வெற்றி பெற்றது. மேல்சபைக்கான இடங்களில் அனுமதிக்கப்பட்ட 100 இடங்களில் 99 இடங்களில் வென்றது. கூட்டணி அரசாங்கத்தில் கம்யூனிஸ கட்சியின் தலைமையில் சாலிடாரிடியை சிறுபாண்மைக் கூட்டணி கட்சியாய் பங்கு பெறுமாறு அழைப்பு விடுக்கப்பட்டது. ஆனால் லெக் வலென்சா அதற்கு மறுத்து விடவே பாராளுமன்றம் சாலிடாரிடியின் தலைமையில் அமைந்த அரசை அங்கீகரிக்கும்படி ஆயிற்று. கம்யூனிஸத்திற்குப் பதிலாக மேற்கத்திய ஜனநாயக முறையையும் திறந்து விடப்பட்ட பொருளாதாரச் சந்தையையும் கொண்டுவரும் குறிக்கோளோடு சாலிடாரிடி மஸோவீகி என்பவரை பிரதமராக நியமித்தது. 1944ம் ஆண்டுக்குப் பிறகு பதவியில் அமரும் முதல் கம்யூனிஸ்ட் அல்லாத பிரதமராக அவர் திகழ்ந்தார். ஜெனெரல் யெருசெல்ஸ்கி போலந்தின் முதல் ஜனாதிபதியாகத் தேர்வு செய்யப்பட்டார். லெக் வலென்சா இந்த அரசாங்கத்தில் எந்த பதவியும் வகிக்காமல் விலகி இருந்தார்.

1990ம் ஆண்டு PZPR உத்யோகப்பூர்வமாகக் கலைக்கப்பட்டது. அதே சமயம் சாலிடாரிடி ஒரு அரசியல் கட்சி என்றும் அறிவிக்கப்பட்டது. அந்த ஆண்டு நடந்த இரண்டாவது தேசிய மாநாட்டில் வலென்சா மீண்டும் சாலிடாரிடியின் தலைவராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். ஆனால் அதற்கு அடுத்த மாதமே சாலிடாரிடியின் ஒருமைப்பாட்டில் விரிசல் காணத்தொடங்கியது. வலென்சா தன் பங்குக்கு மறுமலர்ச்சியை துரிதப்படுத்த வேண்டும், பழைய கம்யூனிஸ்ட் ஆட்சியில் நியமித்த அதிகாரிகளை நீக்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கைகளோடு மஸோவீகியின் நிர்வாகத்தை குறை கூறத் தொடங்கியவுடன் அந்த விரிசல் பெரியதாகி விட்டது. இவை போதாதென்று யெருசெல்ஸ்கி அந்த நேரத்தில் ஜனாதிபதி பதவியிலிருந்து விலகுவதாக அறிவித்தார். விரிசலில் விழுந்த கோடலியைப் போல் அந்த அறிவிப்பு சாலிடாரிடியை இரு குழுக்களாகப் பிளந்தது. புதிய ஜனாதிபதிக்கான தேர்தலில் லெக் வலென்சா, மஸோவீகி இருவருமே போட்டியிட முடிவு செய்தனர். 1990ம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதம் 10ம் தேதி நடந்த அந்த ஜனாதிபதி தேர்தலில் லெக் வலென்சா ஜனாதிபதியாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். இரண்டாம் உலகப்போருக்குப் பின் சுதந்திரமாகவும் நேர்மையாகவும் நடந்த முதல் தேர்தல் அது.

தேர்தலில் வென்றவுடன் பாராளுமன்றத்தைக் கலைத்துவிட்டு யான் பீலெக்கி என்பவரை புதிய பிரதமராக நியமித்தார். மந்திரி சபைத் தேர்வு வலென்சாவின் அங்கீகாரத்துடன் தான் செய்ய வேண்டும் என்ற நிபந்தனையோடு தான் புதிய பிரதமர் நியமிக்கப்பட்டார். ஆனால் பிரதமரது நிர்வாகத்தில் தொடர்ந்த வலென்சாவின் தலையீட்டால் மனக்கசப்பு வளர்ந்தது தான் மிச்சம். மேலும் பீலெக்கி அரசு மறுமலர்ச்சி திட்டங்களையும் துரிதப்படுத்த முடியவில்லை. இதனால் லெக் வலென்சாவின் செல்வாக்கு மெதுவாகக் குறையத் தொடங்கியது. அரசின் செயற்திறனும் குறைந்து கொண்டே வந்தது. இதை உணர்ந்த லெக் வலென்சா பாராளுமன்றத்தை மீண்டும் கலைத்து விட்டு தேர்தல் அறிவிப்பை வெளியிட்டார். அக்டோபர் மாதம் நடந்த அந்தத் தேர்தல் தான் போலந்து நாட்டின் சுதந்திரமாக நடத்தப்பட்ட முதல் பாராளுமன்ற தேர்தல். ஆனால் அந்தத் தேர்தலில் எந்தக் கட்சிக்கும் பெரும்பாண்மையான ஓட்டுகள் கிடைக்காததினால் அந்த அரசும் ஆட்டம் காணத்தொடங்கியது. 1993ம் ஆண்டு நம்பிக்கையில்லா தீர்மானம் மூலம் ஆட்சிக் கவிழ்ப்பு நிகழ்ந்தவுடன் வலென்சா மீண்டும் பாராளுமன்றத்தைக் கலைத்து விட்டு அடுத்த தேர்தலை அறிவித்தார்.

இந்த முறை மக்கள் சீர்திருத்தக் கட்சிகளை நம்பாமல் முன்னாள் கம்யூனிஸ சித்தாந்தங்களைச் சார்ந்த கட்சிகளுக்கு ஓட்டளித்தனர். இதைத் தொடர்ந்து வலென்சாவின் பிரபலமும் செல்வாக்கும் சரியத் தொடங்கியது. மேலும் கம்யூனிஸ்ட் ஆட்சியின் போது உள்நாட்டு பாதுகாப்பு அமைச்சகத்துடன் லெக் வலென்சாவிற்கு இருந்த தொடர்பு வெளிப்படுத்தப்பட்டவுடன் அவரது புகழ் குறையத் தொடங்கியது. 1995ம் ஆண்டு நடந்த அதிபர் தேர்தலில் லெக் வலென்சா மீண்டும் போட்டியிட்டார். ஆனால் இம்முறை தேர்தலில் முன்னாள் கம்யூனிஸ்ட் ஒருவரிடம் சொற்ப வித்தியாசத்தில் தோற்றார். அந்த ஆண்டு டிசம்பர் மாதம் தனது பெயரில் (Lech Walesa Institue) என்ற மன்றம் (Foundation) ஒன்றை நிறுவினார். அதன் முக்கிய குறிக்கோள் போலந்து நாட்டில் ஜனநாயகத்தையும் திறந்து விடப்பட்ட பொருளாதாரத்தையும் வலுப்படுத்துவது, ஐரோப்பிய ஸ்தாபன அமைப்பில் போலந்தை நிரந்தரமாக ஒருங்கிணைப்பது போன்றவையாகும். அதே ஆண்டு லெக் வலென்சா ஒரு புதிய அரசியல் கட்சியைத் (Christian Democracy of the 3rd Polish Republic) தொடங்கி அதற்கு தலைமை தாங்கினார்.

2000ஆம் ஆண்டில் நடந்த அதிபர் தேர்தலில் மீண்டும் போட்டியிட்ட லெக் வலென்சா மிகப்பரிதாபமாக 1% ஓட்டுக்களை மட்டுமே பெற்று தேர்தலில் தோல்வியைத் தழுவினார். பின்னர் இரண்டு வருடங்கள் கழித்து கியூபாவின் மக்களுக்கு ஆதரவாக போர்க்கொடி தூக்கியவர் கடந்த ஆண்டு (2004) நவம்பர் மாதம் உக்ரெயின் நாட்டுக்குச் சென்றார். அவரது இந்தப் பயணம் உக்ரெயின் நாட்டு அதிபர் தேர்தலில் தொடங்கிய சர்ச்சைக்குத் தீர்வு காண்பதே ஆகும். கீவ் நகரில் போராட்டக்காரர்களின் மத்தியில் உரை நிகழ்த்தும் போது ‘உயர்ந்த சிந்தனைகளுக்காகவும் கொள்கைகளுக்காகவும் மட்டுமே என் வாழ்நாள் முழுதும் போராடி வந்திருக்கிறேன். போலந்து நாட்டில் இருந்த நிலைமை இங்கிருப்பதை விட மிக மோசமானது. உங்கள் ஊக்கத்தையும் ஈடுபாட்டையும் பார்க்கும் போது உங்களுக்கு வெற்றி நிச்சயம் என்றே தோன்றுகிறது ‘ என்று கூறியவர் அதிபர் விக்டர் யனுகோவிச்சிடம் ராணுவத்தைக் கொண்டு போராட்டத்தை அடக்க முற்படவேண்டாம் என்றும் கேட்டுக் கொண்டார். யனுகோவிச்சிடம் அவர் ‘நீங்கள் தோற்பது உறுதி. நீங்கள் வெற்றி பெற வாய்ப்பே இல்லை. இரத்த ஆறுகளின் நாடுவே தோற்பதா அல்லது இரத்தம் சிந்தாமல் தோற்பதா என்பதை மட்டும் முடிவு செய்யும் வாய்ப்பு உங்களுக்குக் கிடைத்திருக்கிறது ‘ என்று கூறியவுடன் யனுகோவிச் சர்ச்சையை முடிவுக்குக் கொண்டு வரும் பொருட்டு மறு தேர்தலுக்கு உத்தரவிட்டார். அந்த மறு தேர்தலில் எதிர்கட்சி வேட்பாளரான விக்டர் யுஷ்சென்கோ வெற்றி பெற்றார்.

‘உலகச் சந்தையில் வெறும் வார்த்தைகளின் வரவும் இருப்பும் தேவையை விட மிக அதிகமாக ஆகிவிட்டது. அதனால் இனி செயல்கள் வார்த்தைகளைத் தொடரட்டும் ‘ என்று கூறிய லெக் வலென்சாவின் பங்களிப்பு மனித குலத்திற்கு மிக மிக முக்கியமானதாகும். ஐரோப்பாவில் கம்யூனிஸத்தை முடிவுக்குக் கொண்டு வந்ததில் அவருடைய பங்கு போப்பாண்டவர் ஜான் பால் II மற்றும் சோவியத் அதிபர் மிக்கைல் கோர்பச்சேவ் ஆகியோரது பங்களிப்புக்கு இணையானது என்றே சொல்லலாம். சமீபத்தில் அவரைப் பெருமைப் படுத்தும் விதமாக கடான்ஸ்க் பன்னாட்டு விமான நிலையத்திற்கு அவரது பெயரைச் சூட்டி மகிழ்ந்திருக்கிறார்கள் போலந்து நாட்டினர்.

kalelno5@yahoo.com

ஒரு கொசுறுச் செய்தி : சுமார் 20 வருடங்களுக்கு முன் இந்திரா பார்த்தசாரதி அவர்கள் ‘யேசுவின் தோழர்கள் ‘ என்ற நாவலை எழுதியுள்ளார். கதை நடக்குமிடம் போலந்து நாட்டில். அவர் 1980களில் ஐந்து வருடம் வார்சா நகரில் வசித்துவிட்டு திரும்பியவுடன் எழுதப்பட்ட நாவல் என்பதால் அங்கு நிலவிய அரசியல் சூழ்நிலைகளையும் சாலிடாரிடி பற்றியும் எழுதியிருப்பதாக அறிகிறேன். அந்த நாவலைச் சமீபத்தில் கே.வி.ராமனாதன் ஆங்கிலத்தில் (Comrades of Jesus) மொழி பெயர்த்திருக்கிறார்.

—-

Series Navigation