தலைவர்களும் புரட்சியாளர்களும் – 6 – மார்ட்டின் லூதர் கிங் – பாகம் 1

This entry is part of 34 in the series 20050206_Issue

கே.ஜே.ரமேஷ்


எம்மெட் டில் (Emmet Till) ஒரு பதினான்கு வயது கருப்பினச் சிறுவன். வெறி பிடித்த வெள்ளையர் கும்பலொன்று அவனை துரத்தித் துரத்தி அடித்துக் கொன்றது. அவன் செய்த குற்றம் – ஒரு வெள்ளைப் பெண்ணினால் ஈர்க்கப்பட்டு அவளைப் பார்த்து விசில் அடித்தது தான். ரூபி பிரிட்ஜஸ் என்ற ஆறு வயது கருப்பினச் சிறுமி வெள்ளயர்களின் குழந்தைகள் படிக்கும் பள்ளியிலேயே படிக்க விருப்பம் தெரிவித்ததன் விளைவு வெள்ளயர்களின் காட்டுமிராண்டிக் கும்பலால் தாக்கப்பட்டு அவர்களின் எச்சில் அபிஷேகத்திற்கு உள்ளாக்கப் பட்டாள். கருப்பின மக்கள் வெள்ளையர்களுடன் ஒரே இடத்தில் சாப்பிட முடியாது. வெள்ளையர்கள் பயன்படுத்தும் பொதுக் கழிப்பறைகளை அவர்கள் பயன் படுத்த முடியாது. அவர்கள் நினைத்த இடத்தில் வாழ முடியாது. ஒரு சில இடங்களில் வெள்ளையர்கள் நடை பாதையில் நடந்து வந்தால், கருப்பின மக்கள் நடை பாதையைத் துறந்து சாலையில் நிற்கவும் கட்டாயப்படுத்தப்பட்டனர். நன்கு படித்தவர்களாக இருப்பினும் கருப்பின மக்களாக இருந்தால் தேர்தலில் ஓட்டுப் போடும் உரிமையோ ஜூரர் குழுவில் இடம் பெறும் வாய்ப்போ மறுக்கப்பட்டன. இவ்வளவும் இனவாத அரசால் ஆளப்பட்ட தென் ஆப்பிரிக்காவில் நடந்தது என்று நினைத்தீர்களா ? உங்கள் ஊகம் 100% தவறு. இவை நடந்த இடம் இன்று உலகத்திற்கே காவல்துறையாகச் செயல்பட விரும்பும் அமெரிக்காவில் தான். இன்று அமெரிக்கர்கள் தாங்கள் எல்லோரும் ஏதோ தேவ தூதர்கள் போல நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அமெரிக்காவின் முந்தைய வரலாற்றை திருப்பிப் பார்த்தோமானால் அதன் கீழ்த்தரங்களும் துர்நாற்றங்களும் மூச்சு முட்ட வைக்கும். அந்த பொன்னான தேசத்தைப் பற்றி மேலும் அறிந்து கொள்ள விரும்புபவர்கள் கட்டாயம் படிக்க வேண்டிய புத்தகம் பா.ராகவன் எழுதிய டாலர் தேசம்.

நிறபேதம், தீண்டாமை ஆகியவற்றுக்கு எதிராக சுமார் இருநூறு ஆண்டுகளாகப் போராட்டங்கள் நடந்து வந்திருந்தாலும், அமெரிக்க வெள்ளையர்களின் அராஜகங்களை முடிவுக்குக் கொண்டு வந்த பெருமை பெருமளவில் மார்ட்டின் லூதர் கிங் ஜூனியரைச் சாரும். சம உரிமைக்காகப் போராடிய கிங் 1957ம் ஆண்டுக்கும் 1968ம் ஆண்டுக்கும் இடைப்பட்ட பதினோரு ஆண்டுகளில் 2500க்கும் மேற்பட்ட சொற்பொழிவுகளை சமூக உரிமைக்கு ஆதரவாக நிகழ்த்தியுள்ளார். எங்கெங்கு அநியாயம் நடந்தாலும் அதற்கெதிரான போராட்டத்தில் கிங் இருப்பது வழக்கமாயிற்று. இந்த பதினோரு ஆண்டுகளில் அவர் அறுபது லட்சம் மைல்களுக்கும் மேலாக பயணம் செய்து அநீதிக்கெதிரான தனது போராட்டத்தை நடத்தி அதற்கான ஆதரவையும் பெற்றார். 1963ம் ஆண்டு அவர் வழி நடத்திச் சென்ற மாபெறும் ஊர்வலம் ஒட்டுமொத்த உலகத்தின் பார்வையையே அமெரிக்காவின் பக்கம் திருப்பியது. அமெரிக்கத் தலைநகரான வாஷிங்டனில் அமைதியாக அஹிம்சா வழியில் நடந்த அந்த ஊர்வலத்தில் சுமார் இரண்டு லட்சத்து ஐம்பதினாயிரம் (250,000) பேர்கள் கலந்து கொண்டனர். அந்த ஊர்வலத்தின் இறுதியில் அந்த மாபெரும் கூட்டத்தின் முன்னிலையில் அவர் ஆற்றிய ‘எனக்குள் ஒரு கனவு ‘ (I have a Dream) என்ற உரை உலகப்புகழ் பெற்ற ஒன்று. அமெரிக்கச் சரித்திரத்திலேயே மிகவும் முக்கியமானதாகக் கருதப்படுகிறது அவ்வுரை. தனது 35வது வயதில் அமைதிக்கான நோபல் பரிசைப் பெற்று மிகச் சிறிய வயதிலே நோபல் பரிசு பெற்றவர் என்ற பெருமையையும் அடைந்தார். அவரது போராட்டத்தின் விளைவாக இன்று அமெரிக்காவில் நிறபேதமற்ற ( ?), தீண்டாமை முற்றிலும் ஒழிந்த ஒரு சமுதாயம் உருவெடுத்திருக்கிறது.

கிங் இறந்து கிட்டத்தட்ட 37 ஆண்டுகள் ஆகியும் அவரைப் பற்றி சொல்லும்போது கருப்பின மக்களின் உரிமைகளுக்காகப் போராடிய ஒரு கருப்பினத் தலைவர் என்றே குறிப்பிடுகிறார்கள். அது உண்மையாயிருப்பினும் அவ்வாறு குறிப்பிடுவது அமெரிக்க நாட்டிற்கு அவர் செய்த மாபெரும் தொண்டை முழுப்பூசணிக்காயைச் சோற்றில் மறைப்பது போலாகிவிடும். அமெரிக்கர்களின் தோள்களில் நிறவெறி ஏற்றிய பெருஞ்சுமையை கிங் இறக்கி வைக்க உதவினார். அதற்காக அமெரிக்கர்கள் அவருக்கு இன்றும் நன்றிக்கடன் பட்டிருக்கிறார்கள். அவர் செய்த அந்த தொண்டினால் தான் இன்று அமெரிக்கா தலை நிமிர்ந்து உலகத்திற்கே தலைவன் என்று மார் தட்டிக் கொள்ள முடிகிறது. நிறபேத நாடாக அமெரிக்கா இன்றும் இருந்திருந்தால் மற்ற உலக நாடுகளின் அமெரிக்கா மீதான மதிப்பு எவ்வாறிருந்திருக்கும் என்று யோசித்துப் பாருங்கள்.

கருப்பின மக்களின் உரிமைக்கானப் போராட்டத்தில் தனது உயிரை மட்டுமல்லாமல் தனது குடும்பத்தினரின் உயிர்களையும் பணயம் வைத்த மார்ட்டின் லூதர் கிங்கிற்கு அவரது இனத்திலிருந்தே எதிர்ப்பு இருந்தது என்பதை நம்புவீர்களா ? அவரது அஹிம்சா வழியில் நம்பிக்கையில்லாமல் மால்கம் எக்ஸ் போன்றோர் தற்காப்பு, கருப்பினத்தவர்களுக்கு தனி நாடு என்ற கோஷத்துடன் வட அமெரிக்காவில் வாழும் கருப்பினத்தவரின் ஆதரவைப் பெற்று கொண்டிருந்தனர். அது போதாதென்று அமெரிக்க உளவுத் துறையான FBI-யும் அவருக்கெதிரான பிரச்சாரத்தில் ஈடுபட ஆரம்பித்தது. வியட்னாம் போரை எதிர்த்து வந்த கிங் அமெரிக்க அரசுக்கு பெரிய தலைவலியாக வளர்ந்து வந்தார். அதனால் அவரை ஒடுக்கும் விதமாகவே FBIயின் நடவடிக்கைகள் இருந்தது. கிங் எந்த இடத்திற்குச் சென்றாலும் அங்கு அவர் தங்கும் அறைகளில் ஒட்டுக்கேட்கும் கருவி போன்ற உளவுச் சாதனங்களைப் பொருத்தி அவரது அந்தரங்க வாழ்க்கையை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்ட முனைந்தனர். FBIயின் ஏஜெண்ட்டாகச் செயல்பட்ட ஒருவர் கிங்கின் நம்பிக்கைக்குப் பாத்திரமானவரும் வாஷிங்டன் ஊர்வலத்தை அமைதியாக நடத்திக் காட்டியவருமான பாயர்ட் ரஸ்டின் என்பவர் கிங் குளிக்கும் போது அவருடன் பேசிக்கொண்டிருந்ததைப் புகைப்படம் எடுத்து விட்டார். அப்புகைப்படத்தை வெளியிட்டு கிங் ஓரினச் சேர்க்கையில் ஈடுபடுபவர் என்ற பொய்ப்பிரச்சாரத்தையும் முடுக்கி விட்டனர். இந்த மாதிரியான எதிர்ப்புகளையெல்லாம் சமாளித்து, மகாத்மா வழியில் கறுப்பர்களுக்கு சம உரிமை வாங்கித் தந்த வரலாற்றை பிறகு பார்ப்போம்.

1929ம் ஆண்டு ஜனவரி மாதம் 15ம் நாள் பிறந்த மார்டின் லூதர் கிங் அதி புத்திசாலியாக விளங்கினார். தனது 19வது வயதில் பட்டப்படிப்பை முடித்து விட்டு 22வது வயதில் கத்தோலிக்க குருமார் பயிற்சி கல்லூரியில் இறையியல் பயின்றார். பின்னர் 1955ம் ஆண்டு போஸ்டன் பல்கலைகழகத்திலிருந்து முனைவர் பட்டம் பெற்றார். இவை போதாதென்று ஹார்வார்ட் பல்கலைக் கழகத்திலும் ஆராய்ச்சி மேற்கொண்டு இன்னொரு முறையும் முனைவர் பட்டம் பெற்றார். கல்வியில் அப்படியொரு ஆர்வம் அவருக்கு. அவரது மேன்மையை உணர்ந்து பல பல்கலைக் கழகங்கள் அவருக்கு கெளரவ டாக்டர் பட்டம் வழங்கின. 1957ம் ஆண்டு முதல் 1967ம் ஆண்டு வரை சுமார் 20 கெளரவ டாக்டர் பட்டங்கள் வழங்கப்பட்டன.

இளம் வயது முதற்கொண்டே இறை மார்க்கத்தால் ஈர்க்கப்பட்ட கிங் தனது 19வது வயதிலேயே ஜார்ஜியா மாகாணத்தில் உள்ள அட்லாண்டா நகரில் எபநேஸர் பாப்டிஸ்ட் தேவாலயத்தில் உதவி சமயக் குருவாக பொறுப்பேற்றுக் கொண்டார். பின்னர் பாஸ்டன் பல்கலைக் கழகத்தில் முனைவர் பட்டம் பெற்றவுடன் அலபாமா மாகாணத்தில் மாண்ட்காமெரி என்ற ஊரில் ஒரு பாப்டிஸ்ட் தேவாலயத்தில் இறையூழியம் செய்ய அழைப்பு வரவே அங்கு சென்று பாதிரியாராகப் பொறுப்பேற்றார். இதற்கிடையில் 1953ம் ஆண்டு போஸ்டனில் சந்தித்த கொரேட்டா ஸ்காட் என்ற பெண்ணையே மணந்து கொண்டார்.

தனது இள வயதில் கிங் ஒரு அன்பான குடும்பச் சூழ்நிலையில் அபரிமிதமான அன்பை அனுபவித்து வளர்ந்தவர். ஆனால் அவரது பெற்றோர்களால் நிறபேதக் கொடுமைகளிலிருந்து மகனைக் காப்பாற்றி பொத்திப் பொத்தி வளர்க்க முடியவில்லை. சிறு வயதில் தான் அனுபவித்த தீண்டாமை கொடுமைகளை எவ்வாறேனும் ஒழிக்க வேண்டும் என்று சிறுவயதிலேயே கங்கணம் கட்டிக் கொண்ட கிங்குக்கு 1955ம் ஆண்டு ஒரு நல்ல வாய்ப்பு கிட்டியது என்று தான் சொல்ல வேண்டும்.

இருபதாம் நூற்றாண்டின் மத்தியில் தான் அமெரிக்காவில் நிறவெறி தலைவிரித்தாடியது. கறுப்பர்களுக்கு ஆதரவாக எத்தனை சட்டங்கள் இயற்றினாலும் வெள்ளை இனத்தவரின் மனம் மட்டும் மாறாமலேயே இருந்தது. மாறாதது மட்டுமல்ல, கறுப்பர்களுக்கு எதிராக முன்பை விட மூர்க்கமாக வெறி கொண்டு விட்டது என்று தான் சொல்ல வேண்டும். அந்த கால கட்டத்தில் நடந்த கொடுமைகளைத்தான் ஓரிரு எடுத்துக்காட்டுகளாக முதல் பத்தியில் பார்த்தோம். அப்போது நடந்த முக்கியமான இனத்துவேஷ சம்பவங்கள் இரண்டு. அதில் இரண்டாவதாக நடந்த சம்பவத்திற்கு எதிர்ப்பு தெரிவிக்கும் போராட்டத்தில் பங்கெடுத்த நமது கதாநாயகன் பின்னர் மிக மிக முக்கியமான கறுப்பினத் தலைவராக வளர்ச்சி பெற்றார். இனி அந்த சம்பவங்களைப் பற்றி சுருக்கமாகப் பார்ப்போம்.

முன்பே கூறியபடி கறுப்பர்களுக்கு ஆதரவாக பதவிக்கு வந்த எல்லா அமெரிக்க அதிபர்களும் ஏதாவது அரசியல் சட்டங்கள் மாற்றிக் கொண்டு தான் இருந்தார்கள். ஆனால் அமெரிக்க மாகாணங்களில் இருந்த மாநில அரசுகள் அவை யாவற்றையும் சட்டை செய்யாமல் தத்தம் போக்கில் கறுப்பர்களுக்கு எதிரான அநீதிகளை இழைத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். உதாரணத்திற்கு மிஸிஸிப்பி மாகாணத்தில் 1960களிலேயே மொத்த மக்கட்தொகையில் 40 சதவிகிதம் மக்கள் கருப்பின மக்களாக இருந்தனர். ஆனால் அவர்களில் வெறும் 2 விழுக்காடு மக்களே ஓட்டுரிமை பெற்றிருந்தார்கள். பள்ளிச் சிறுவர்களுக்கும் தனித்தனியாக கறுப்பர்கள் பள்ளி, வெள்ளையர்கள் பள்ளி என்று பிரித்து வைத்திருந்தனர். அப்போது நடந்த ஒரு சம்பவம் தான் பிற்காலத்தில் ‘Linda Brown versus Board of Education Case ‘ என்று சரித்திர முக்கியத்துவம் வாய்ந்த வழக்காக இடம் பெற்றது. கான்ஸாஸ் மாகாணத்தில் இருந்த லிண்டா பிரவுன் என்ற கறுப்பினச் சிறுமியை அவளது தந்தை ஒரு உயர்தர வெள்ளையர் பள்ளியில் சேர்க்க முனைந்தார். பள்ளி நிர்வாகிகள் அச்சிறுமிக்கு இடம் கொடுக்க மறுத்ததோடல்லாமல் அவளைச் சேர்த்துக்கொண்டால் பள்ளியின் பரிசுத்தம் கெட்டுவிடும் என்றும் இழிவு படுத்தினர். இதனால் கோபமடைந்த சிறுமியின் தந்தை உயர்நீதிமன்றத்தில் வழக்குத் தொடுத்தார். ஆனால் அந்த வழக்கை விசாரித்த நீதிபதியும் நிறவெறி கொண்டு தீர்ப்பை அச்சிறுமிக்குப் பாதகமாகவே அளித்தார். இந்த வழக்கின் முடிவை அறிவித்தவுடன் ஒட்டுமொத்த அமெரிக்க நீக்ரோக்களுக்கும் இரத்தம் கொதித்தது. இதைத் தொடர்ந்து தென் மாகாணங்களில் பல போராட்டங்களும் வன்முறையும் வெடித்தது. லிண்டாவின் தந்தை அந்த வழக்கை அத்துடன் விட்டுவிட விரும்பாமல் உச்ச நீதிமன்றத்தில் மேல் முறையீடு செய்தார். கறுப்பர்களுக்கு ஆதரவாக கொண்டு வந்த சட்டங்களை மதிப்பதிலும் அவர்களுக்கு சம உரிமை வழங்குவதிலும் உச்ச நீதிமன்றம் பாரபட்சமின்றி நடந்து கொள்கிறது என்று நிரூபிக்கும் வகையில் சிறுமிக்கு ஆதரவாக வழக்கின் முடிவு அமைந்தது. இது கறுப்பர்களுக்குக் கிடைத்த முதல் பெரிய வெற்றி.

தொடரும்.

கே.ஜே.ரமேஷ்

kalelno5@yahoo.com

Series Navigation

கே.ஜே.ரமேஷ்