இராக்கில் இஸ்லாமிய மக்களாட்சி ? – பகுதி 2

This entry is part of 44 in the series 20041230_Issue

இயான் புருமா (Ian Buruma) – மொழிபெயர்ப்பும் பின் குறிப்புகளும்: ஆசாரகீனன்


அப்படி ஓர் அமைப்பை அடைவது கடினமான செயல்தான். ஆனால், மத்திய கிழக்கில் மதசார்பற்ற அரசியல் என்பதன் பரிதாபகரமான வரலாற்றைக் கருதினால், அதற்கு அப்பாலும் போகும் அடாதுர்கிய வழியை இராக்கில் பின்பற்றலாம் எனக் கருதுவது குறித்து இஸ்லாம் பற்றி சிறப்பான ஞானம் உள்ள பல அறிஞர்கள் முரண்படுவது ஏன் என்பது நமக்குத் தெளிவாகிறது. அரசாங்கங்களின் பொதுக் கொள்கைகள் மீதான ஆய்வுக்கான அமெரிக்க முனைப்பு நிறுவன (American Enterprise Institute for Public Policy Research) உறுப்பினரும், முன்னாள் சி.ஐ.ஏ. நிபுணருமான ராவுல் மார்க் கெரெக்ட் (Reuel Marc Gerecht), ஜனநாயகம் மலர இருக்கும் வலுவான நம்பிக்கை சிஸ்டானியின் தீவிர ஆதரவாளர்களே என்பதோடு இருக்கும் ஒரே நம்பிக்கை அவர்கள்தான் என்று வாதிடுகிறார். கெரெக்ட்டின் பார்வையில் சிஸ்டானியின் ‘இரானிய பாரம்பரியமும், இஸ்லாமியக் குடியரசில் வாழும் அவரது சொந்த பந்தங்களும் அவரை மதத் தலைவர்களின் சர்வாதிகாரத்தில் உள்ள பாதகங்கள் பற்றி விழிப்புணர்வு மிக்கவராக ஆக்கியுள்ளன ‘, மேலும் ‘இராக்கின் ஜனநாயகத்தைப் பொறுத்து, சிஸ்டானி ஓர் உருப்படியான அமெரிக்கக் கூட்டாளியாக மீண்டும் ஆகக் கூடும் ‘. நியூயார்க் பல்கலைக்கழக சட்டப் பேராசிரியர் நோவா ஃபெல்ட்மன், இராக்கில் ஜனநாயகம் சாத்தியமானதே, வோட்டுப் போடும் உரிமையை மக்களுக்குத் தரும் ஜனநாயகமாக மட்டுமல்லாமல், அதில் ‘இஸ்லாமிய நம்பிக்கைகளுடனும் ஆதர்சங்களுடனும் மதிப்பீடுகளுடனும் பிணைக்கப்பட்ட சட்டங்களுக்கு [ஆதரவாக] வாக்களிக்க முடியும் என்பதோடு அரசாங்கம் இஸ்லாத்தை அங்கீகரித்து மத நிறுவனங்களுக்கும் மதக் கல்விக்கும் நிதி உதவி செய்யவும் முடியும் ‘ என்று தீவிரமாக வாதிடுகிறார்.8

பெண்களின் உரிமைகளையும் பிற சமூகப் பிரச்சினைகளையும் பற்றி [இறை]நம்பிக்கை மிகுந்த ஷியாக்கள் மேற்கொள்ளும் நிலைப்பாடுகளை பெரும்பாலான அமெரிக்க வாக்காளர்கள் ஒப்புக் கொள்ளாமல் இருந்தாலும், அந்த ஷியாக்கள் தேர்தல்களை அடிப்படையாகக் கொண்ட மக்கள்-மைய அரசாட்சியை (Popular Sovereignty) விரும்புவதாகச் சொல்கின்றனர். சிஸ்டானியும் அவரது ஆதரவாளர்களும் இந்த நிலையை மேற்கொள்ளக் காரணம், இராக்கின் பெரும்பான்மையினர் ஷியாக்களாக இருப்பதால் தேர்தல்கள் அவர்களுக்குத் தான் சாதகமாக அமையும், சுன்னிகளுக்கு அல்ல என்பதாலா அல்லது அவர்கள் விரும்புவது கொள்கை அடிப்படையில் அமைந்த ஒரு தேர்தல் முறையா என்பதே [நமக்கிருக்கும்] கேள்வி. இது சோதித்துப் பார்க்கப்படும் வரை — அதாவது, ஒரு குழுவோ அல்லது வேறு குழுவோ தேர்தலில் தோல்வி அடைந்த பின், மாற்றுக் கட்சி ஆட்சி செலுத்த தம் ஒப்புதலைத் தரும் வரை நம்மால் இதற்கான விடையை அறிய முடியாது. ஒருங்கிணைக்கப்பட்ட ஷியா கூட்டணி ஒன்றை உருவாக்க சிஸ்டானி கடுமையாக உழைத்தாலும், ஷியாக்களிடையே இன்னமும் ஒற்றுமை ஏற்பட்டாகவில்லை. சலாபிக்கும் தீவிரவாத ஷியா மதத்தலைவர் முக்தாத அல்-சாதிருக்கும் இடையிலான ஒரு கூட்டணி, கணிசமான ஷியா வோட்டுகளைப் பிரிக்கக் கூடும்.9

ஜனவரி மாதம், சுமார் 200 அரசியல் குழுக்கள் 275-உறுப்பினர் கொண்ட தேசிய ஆளும் மன்றத்துக்குப் போட்டியிட உள்ளனர். ஐரோப்பாவைப் போலவே, இராக்கிலும் இந்தக் கட்சிகள் ஒட்டுப்போட்ட கூட்டணிகளை (இவற்றுள் பலவும் சந்தேகமில்லாதபடிக்கு மத அடிப்படையில்தான் அமையும்) உருவாக்கிய பின் ஒரு பிரதமரை நியமிக்கவும் நிரந்தர அரசியல் அமைப்பு ஒன்றை வரையவும் தொடங்கும். முழு ஆட்சிக் காலத்துக்கு நிலைத்து ஆளும் ஓர் அரசாங்கத்தைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்கான தேர்தல் 2005 இறுதியில் நடைபெற வேண்டும். மேலும், ஜனவரி இறுதியில் மாநில அல்லது வட்டாரத் தலைவர்களைத் தேர்ந்தெடுக்கும் உள்ளாட்சித் தேர்தல்கள் தவிர, வடக்கு கர்த் இனப் பகுதியில் கர்த் மக்கள் ஒரு தனிப் பேரவையைத் தேர்வு செய்யும் தேர்தலும் நடைபெறும்.

இது சிக்கலாகத் தோன்றினாலும், உலகிலேயே அதிக எண்ணிக்கையில் முஸ்லிம்கள் வாழும் இந்தோனேசியாவின் நிலையை விட இது ஒன்றும் மோசமில்லை. மூன்று மாதங்களுக்கு முன், இராக்கின் அரசியல் பிரதிநிதிகள் அடங்கிய ஒரு குழுவினர் இந்தோனேசியாவில் நடைபெறும் ஜனநாயகத் தேர்தலைப் பார்வையிட அங்கு சென்றிருந்தனர். பெரும்பாலும் சுன்னி பிரிவினர் அங்கம் வகிக்கும் ‘சார்பற்ற இராக்கிய ஜனநாயகவாதிகள் ‘ (Independent Iraqi Democrats) கட்சியின் அகிஃப் கலிக் இப்ராஹீம், ‘[நாம்] இங்கு கற்கும் முக்கியமான பாடம், பணியின் சிக்கல் மற்றும் துன்பங்களைக் கண்டு பயந்து விடாமல் இருக்க வேண்டும் என்பதே — இதைச் செய்ய முடியும் [என நம்ப வேண்டும்] ‘ என்கிறார். பெருமளவில் மதசார்பற்ற அமைப்பான இராக்கிய கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் சார்பில் இக் குழுவின் உறுப்பினராகப் பங்கெடுத்த மாஹ்தி ஜாபெர் மாஹ்தி, இதே போன்ற கருத்தைத் தெரிவித்ததோடு, ஏஜென்சி ஃபிரெஞ்சு-ப்ரஸ் என்ற ஃபிரான்ஸ் நாட்டு செய்தி நிறுவன நிருபரிடம், இந்தோனேஷியாவைப் போலவே இராக்கும் பல்வேறு மத இனக் குழுக்களைக் கொண்டிருப்பதாகவும், ‘இந்த வேறுபட்ட தன்மைகளை நிர்வகிப்பது ‘ முக்கியமானது என்றும் சொன்னார். மேலும் அவர், ‘எவ்வளவு ஜனநாயகத்துடன் இவை நிர்வகிக்கப் படுகின்றனவோ, அவ்வளவுக்கு நாடு பிளவுபட்டு விடாது என்பதும் உறுதியாகும் ‘ என்றும் குறிப்பிட்டார்.

இந்தோனேசியா ஜனநாயகப் பாதைக்கு வந்தது எளிதில் நடந்ததல்ல. அங்கு பல ஆண்டுகள் நிலவிய மதசார்பற்ற சர்வாதிகாரத்தின் போது, இராக்கில் நடந்ததைப் போலவே அரசியல் தளத்தில் இஸ்லாத்தின் இயக்கம் ஒடுக்கப்பட்டது. ஆனாலும், அதன் பின்விளைவு அடிப்படைவாத இஸ்லாமிய ஆட்சியாக அமையாமல், ஒரு ஜனநாயக அமைப்பாக இருந்தது. எவ்வளவு குறைகள் இருப்பினும், இந்த அமைப்பில் பிற கட்சிகளைப் போலவே இஸ்லாமியக் கட்சிகளும் வாக்குகளுக்காக அலைய வேண்டியதாகவே ஆயிற்று.

இந்தோனேஷிய முஸ்லிம்கள் அரேபியர்களிடமிருந்து வேறுபட்டவர்கள் என்பது என்னவோ நிச்சயம். அவர்களுடைய மதப் பழக்க வழக்கங்கள் அவ்வளவு கறாரானவை அல்ல.10 அவர்களுடைய மரபில் தீவிரவாதம் என்பது கிடையாது. பெண்களுக்கு சிறப்பான இடம் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. ஆனால், அவர்களுடைய அரசியலோ சகிப்புத்தன்மை மற்றும் கூட்டு ஒப்புதல் (consensus) என்ற வகையிலான வார்த்தைகளில் பொதிக்கப் பட்டிருந்தாலும், [அரேபியரின் அரசியல் போலவே] மிகக் கொடூரமானது. 1969-ல் ஒரு ரத்தக் களறியான ராணுவப் புரட்சி மூலம் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றிய அதிபர் சுஹர்தோ, எல்லா முஸ்லிம் கட்சிகளையும் கட்டாயப்படுத்தி, முஸ்லிம்களின் பிரதிநிதியாக ஒரே ஒரு அமைப்பை ஏற்படுத்தி அதில் முஸ்லிம் அல்லாதவர்களையும் ஏற்றுக் கொள்ளும்படி செய்து, அதன் மூலம் அரசியல் இஸ்லாத்தை ஒடுக்கினார். அது P.P.P. அல்லது கூட்டு வளர்ச்சிக் கட்சி என்று அழைக்கப்பட்டது. சுஹர்தோவின் முன்னோடியான சுகர்னோவால், தேசிய ஒருமைப்பாட்டுக்கு ஆதாரமாக அமையும் பொதுவான ஒழுக்க விதிகளை உருவாக்கும் ஒரு வித அரசாங்க மதமாக வடிவமைக்கப்பட்ட பஞ்சசீலமே அதிகாரபூர்வமான கொள்கையாக ஆக்கப்பட்டதே தவிர இஸ்லாம் அல்ல. பஞ்சசீலம் என்பது ஐந்து கோட்பாடுகளைக் குறிக்கும் ஒரு சமஸ்கிருதச் சொல்: அனைத்தையும் விட உயரிய ஒருமையில் நம்பிக்கை, நீதி மிக்கதும் பண்பட்டதுமான மானுடம், இந்தோனேசியாவின் ஒருமைப்பாடு, அனைத்து இந்தோனேசியர்களுக்குமான ஜனநாயகம் மேலும் சமூக நீதி ஆகியன இவை. சுஹர்தோவின் தலைமையில் ஜனநாயகம் இருக்கவில்லை என்பதால் ஓரளவு போலித்தனமானதுதான் என்றாலும், இது அடக்கமான குறிக்கோள்தானே என்பீர்கள். ஆனால், இஸ்லாத்தை விட அரசாங்கத்தின் அரசியல் கொள்கைக்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்க வேண்டிய வலுக் கட்டாயத்துக்கு ஆளாக்கப்பட்டதால், முஸ்லிம்கள் தங்கள் மத அடையாளம் கொள்ளையிடப் பட்டதாகக் கருதினர். ஜகர்தாவில் கலவரங்கள் ஏற்பட்டன,11 சீனர்களும் கிருஸ்தவர்களும் தாக்கப்பட்டதோடு,12 பொரோபொதுரில் இருந்த பழமையான பெளத்த ஆலயம் குண்டு வீசித் தகர்க்கப்பட்டது. அமைதியான எதிர்ப்பைக் கூட சாதாரணமாக எடுத்துக் கொள்ளாதவரான சுஹர்தோ கடும் அடக்கு முறையை அவிழ்த்து விட்டார். அதிகாரபூர்வமான முஸ்லிம் அமைப்புகள் பஞ்சசீலத்தை ஏற்றுக் கொள்ள முடிவு செய்தன.

சவுதி அரேபியாவின் வஹாபியர்களால் நிதியுதவி செய்யப்பட்டு வளர்க்கப்படும் இஸ்லாமிய தீவிரவாதம் (radical Islam), இராக்கில் சதாம் ஹுசேனின் ஆட்சியின் போது இராக்கியர்களைக் கவர்ந்த அதே காரணங்களால் இந்தோனேசியாவிலும் பலரை ஈர்க்கத் தொடங்கியது: எல்லா அரசியல் எதிர்ப்புகளும் சர்வாதிகாரிகளால் நசுக்கப்படும்போது, மசூதி [அமைப்பு ரீதியான இஸ்லாம்] மட்டுமே அரசியல் அடைக்கலத்துக்கான ஒரே இடமாக மாறிவிடுகிறது. பொருளாதாரச் சிக்கல் ஒன்றின் காரணமாக சுஹர்தோவின் சர்வாதிகார ஆட்சி கவிழ்ந்த பின்னர் ஏற்பட்ட ஒரு புதிய தாறுமாறான ஜனநாயகம், ஓர் இஸ்லாமிய நாட்டை ஏற்படுத்த அழைப்பு விடுக்கும் நவ-பழமைவாதிகள் சுதந்திரமாக இயங்க இடம் கொடுத்தது. இஸ்லாத்துக்கு விரோதமானவர்கள் என பழிக்கப்படுவோம் என்ற அச்சத்தின் காரணமாக மதசார்பற்ற அரசியல்வாதிகள் இஸ்லாமிஸ்டுகளைக் கண்டிக்க மறுத்தனர். மேலும், மிதவாத முஸ்லிம்கள் அவர்களைக் காணாதது போல ஒதுக்க முயன்றனர். ஆனால், அல் கய்தாவுடன் தொடர்புடைய ஜெமா இஸ்லாமியா என்னும் ஓர் இயக்கத்தினர், பாலி தீவில் உல்லாசப் பயணிகளுக்காக நடத்தப்படும் ஒரு டிஸ்கோ நடன விடுதியில் 200-க்கும் அதிகமானவர்களைக் கொன்ற பின்னரும் இப்படிச் சொல்லிக் கொண்டிருக்க முடியாது. இஸ்லாமிய பயங்கரவாதப் பிரச்சினை இருப்பதை இந்தோனேசியர்கள் ஒப்புக் கொள்ள வேண்டியதாயிற்று.

சுஹர்தோவின் செயல்பாடுகள் சரியானதே என்று இதிலிருந்து நீங்கள் முடிவு செய்யக் கூடும். அவருடைய ஆட்சி கடுமையானதாகவும் லஞ்ச லாவண்யங்கள் நிறைந்ததாகவும் இருந்தாலும், அவர் இஸ்லாமிஸ்டுகளைக் கூண்டுக்குள் அடைத்து வைத்தார். ஜனநாயகம் இப்படித்தான் பயங்கரவாதத்தில் சென்று முடிகிறது [என்றெல்லாம் கருதக் கூடும்]. ஆனால் அது தவறான முடிவாகவே இருக்கும். சுஹர்தோவின் ஏதேச்சாதிகார நடவடிக்கைகள் மதத் தீவிரவாதம் தோன்றக் காரணமாக இருந்தது மட்டுமல்ல; மதத் தீவிரவாதத்துக்கு நல்ல மருந்தாக ஜனநாயகமே இருக்க முடியும் என்பதும் நிரூபிக்கப்படுகிறது — இந்தோனேசியாவில் இன்னமும் பெரும்பான்மையினராக விளங்கும் மிதவாத முஸ்லிம்கள், பயங்கரவாதிகளால் ஏற்படுத்தப்படும் ரத்தக் களறிகளைக் கண்டு அடைந்த அதிர்ச்சியின் அளவு காரணமாக பயங்கரவாதிகளுடன் தொடர்புடைய எந்த ஒரு கட்சிக்கும் வாக்களிக்க மாட்டார்கள் என்ற நிலை ஏற்பட்டுள்ளது. இதன் காரணமாக, தீவிரவாதிகளை வெளிப்படையாகப் புறக்கணிக்க வேண்டிய நிர்ப்பந்தத்துக்கு இஸ்லாமியக் கட்சிகள் ஆளாகியுள்ளனர்.13

இந்தோனேசியாவைப் போலவே இராக்கும் இருக்குமா ? அரேபியருக்கும் கர்தியர்களுக்கும், ஷியாக்களுக்கும் சுன்னிகளுக்கும், மத சார்புள்ளவர்களுக்கும் மத சார்பற்றவர்களுக்கும் இடையே உள்ள வேற்றுமைகளை வன்முறையின்றித் தீர்த்துக் கொள்ள ஜனநாயகம் வழிகோலுமா ? அப்படி நடக்கும் என்று கருத்தளவில் நீங்கள் சொல்லாம். ஆனால், இந்தோனேசியர்கள் எதிர்கொள்ள வேண்டியிராத சிக்கல்கள் இராக்கியர்களுக்கு உண்டு. வெறுக்கப்படும் ஓர் அன்னிய ஆக்கிரமிப்பின் கீழ் அவர்கள் தங்கள் ஜனநாயக அமைப்புகளை எழுப்ப வேண்டி இருக்கிறது.

குண்டு வீசும் விமானங்களிலும் டாங்கிகளிலும் வந்திறங்கிய அன்னிய வாத்தியார்களின் மாணவர்களாக இருந்து கொண்டு ஒரு ஜனநாயகத்தைக் கட்டி

எழுப்புவது மிகக் கடினமானது. இந்த அன்னிய ஆக்கிரமிப்பாளர்கள் தாங்களும் கூட இராக்கிய ஜனநாயகத்தையே விரும்புகிறோம் என்று சொன்னாலும், அன்னியர்களோடு சேர்ந்து நிற்கும் எவரும் அல்லது எந்தக் கட்சியும் துவக்கத்திலிருந்தே நம்பத் தகாதவர்களாக மாறி விடுகின்றனர். அதிலும், இந்த அன்னியர்கள் எந்த அளவு மதசார்பின்மையை வலியுறுத்துகின்றனரோ அந்த அளவு உள்நாட்டினர் தீவிர இஸ்லாமியத்தின் பக்கம் திரும்பக் கூடும். மேலும் இஸ்லாமிஸ்டுகள் பெரும் வன்முறையைக் கட்டவிழ்த்து விட்டால் இராக்கியர்கள் ஆபத்தின்றி வாக்களிப்பதும் கடினமாகவே இருக்கும். குறிப்பாக, சுன்னி முக்கோணம் என்று அழைக்கப்படும் வடக்கு மற்றும் மேற்கு பாக்தாத் பெரு நகரப் பகுதிகளில் இதுதான் நேரப் போகிறது. அமெரிக்கப் பாதுகாப்புத் துறை செயலர் டானால்ட் ரம்ஸ்ஃபீல்ட் மற்றும் [இராக்கின்] முக்கியமான ஷியா கர்த் தலைவர்கள், மக்களில் பலர் தேர்தலில் பங்கு பெற முடியாது என்றாலும் கூட எப்படியாவது தேர்தல்களை நடத்துவது என்பதுதான் மேலானது என்று சொல்லிக் கொண்டிருக்கலாம். ஆனால், [அதில்] நன்மை ஏதும் கிடையாது. ‘மிகச் சீரான தேர்தல் என்று இந்த உலகில் எதுவுமே கிடையாது ‘ என ஸா ‘த் ஜாவத் க்வாண்டில் என்பவர் பாஸ்டன் க்ளோப் பத்திரிகையிடம் சொன்னார். க்வாண்டில், ‘ஸ்கிரி ‘ என அழைக்கப்படும் ஒரு பெரிய ஷியா கட்சியின் இஸ்லாமியப் புரட்சிக்கான உயர்மட்டக் குழுவில் உயர் நிலை உறுப்பினராக இருப்பவர். ‘பாதுகாப்புக் காரணங்களால் சில சிறுபான்மையினர் பங்கு பெற முடியவில்லை என்பது, பெரும்பான்மையினரின் தேர்வுகளை ரத்து செய்வதற்கான காரணமாக இருக்கக் கூடாது. ‘ ஏன், அப்படிச் செய்வதுதானே சரி. ஏனெனில், சுன்னிகள் வாக்களிக்க முடியவில்லை என்றால், இராக்கில் ஜனநாயகம் செயல்படாது, அதாவது இந்த சிறுபான்மையினரின் ஒப்புதல் இல்லாவிட்டால், பெரும்பான்மையினர் ஒருபோதும் அமைதியாக ஆட்சி நடத்த முடியாதே.14

பல [மத]நம்பிக்கைகளையும், பிரிவுகளையும் ஒட்டி இணைக்கும் பணியை உள்ளடக்கிய ஜனநாயகத்தில் வேறு பிரச்சினைகளும் உண்டு. இரு-கட்சி அரசியல் அமைப்பு நடைமுறையில் கைகூடாதது. ஆனால் பல கட்சி அமைப்பில், இஸ்ரேலில் இருப்பது போல, சிறிய கட்சிகளுக்கு மிக அதிகமான செல்வாக்கு இருக்க முடியும். பெரும்பாலான இஸ்ரேலியர்கள் மதசார்பற்றவர்கள், ஆயினும் சிறிய பழமைவாதக் கட்சிகள் சில நேரங்களில் [இஸ்ரேலிய] அரசை உருவாக்கவோ அல்லது உடைக்கவோ முடியும். ஆரம்பகால ஜயானிஸ்டுகள் பெரும்பாலும் மதசார்பற்றவர்களாவும், சோசலிச கூட்டு வாழ்வமைப்பினர்களாகவும் (kibbutzniks) இருந்தாலும் கூட, திருமணத்துக்கான தனிப்பட்ட விதிகள் போன்ற சிறப்பு அமைப்புகளைக் கட்டமைக்க அனுமதித்ததன் மூலம் மதசார்புள்ளவர்களுக்கு [தேவையற்ற அளவு] அதிக இடம் கொடுத்து விட்டனர். அத்தகைய ஒரு ஏற்பாடு இல்லாவிட்டால், அதி-பழமைவாதிகள் இஸ்ரேலிய நாட்டை அங்கீகரிக்க மாட்டார்கள் என்பதே அவர்களுடைய [அன்றைய] அச்சம். மத விஷயங்களில் கொடுக்கப்பட்ட அத்தகைய சுயாதிகாரம் பின்னர் மதசார்பற்ற அரசியலையும் வெகுவாக பாதிக்கும் என்பதை இஸ்ரேலை உருவாக்கியவர்கள் எதிர்பார்க்கவில்லை.

ஐரோப்பாவிலோ, அமெரிக்காவிலோ அல்லது பிற பகுதிகளிலோ இருக்கும் மதசார்புள்ளவர்கள் பெரும்பாலும் தங்கள் மதகுருமார்களோ அல்லது முல்லாக்களோ சொல்வதைத் தான் செய்கின்றனர் என்பது உண்மையே. சமீப காலம் வரை கூட கத்தோலிக்க அல்லது ப்ராடஸ்டண்ட் கட்சிகளைக் கொண்ட நாடுகளின் மக்களும் அப்படித்தான் செய்து வந்தனர். ஆனால், அவர்கள் தேர்தல்களில் வாக்களித்ததோடு, ஜனநாயக விதிகளை ஒப்புக் கொண்டு, ஒருவர் குரல்வளையை மற்றொருவர் பிடிக்காமல் ஒன்றாக வாழ்ந்து வர முடிந்தது. வருங்கால இராக்கில் மதக் கட்சிகளுக்கு வாக்களித்தாலும், ஷியாக்களும்

சுன்னிகளும் அப்படி [ஒற்றுமையாக] இருக்க முடியுமென்றால், அவர்கள் அப்படியே செய்து விட்டுப் போகட்டும். ஆனால், முதலில் அவர்கள் [தேர்தலில் பங்கு பெறுவதற்காக] கொல்லப்படாமல் வாக்களிக்க முடிய வேண்டும். அதுதான் பிரச்சினையே ஒழிய மதம் அல்ல. இதற்கான விடையானது ஜனநாயகத்தைச் சாத்தியமாக்கிய ஓர் அன்னிய ஆக்கிரமிப்பால் வடிவம் பெறப் போகிறது. ஆனாலும், அதன் இருப்பே அதைப் பிடுங்கி எறியவும் துணை போகலாம்.

பின் குறிப்புகள்:

இக் கட்டுரை டிசம்பர் 5, 2004 தேதியிட்ட நியூயார்க் டைம்ஸ் மாகஸினில் வெளிவந்தது.

கட்டுரை ஆசிரியர் இயான் புருமா 1951-ம் வருடம் நெதர்லாந்தில் பிறந்தவர். இவரது அப்பா ஒரு டச்சுக்காரர். அம்மா ஓர் ஆங்கிலேயர். ஹாலாந்திலும், ஜப்பானிலும் கல்வி கற்ற புருமா, பல ஆண்டுகள் ஆசியாவில் வாழ்ந்துள்ளார்.

இவர் எழுதிய புத்தகங்களின் பட்டியல்:

Behind the Mask: On Sexual Demons, Sacred Mothers, Transvestites, Gangsters, Drifters, and Other Japanese Cultural Heroes (1984)

God’s Dust: A Modern Asian Journey (1989)

Wages of Guilt: Memories of War in Germany and in Japan (1994)

Anglomania : A European Love Affair (1999)

The Missionary and the Libertine: Love and War in East and West, a collection of essays revolving around the idea of nationhood (2000)

Bad Elements: a work on Chinese dissidents (2001)

Inventing Japan, 1853-1964 (2003)

Occidentalism: The West in the Eyes of Its Enemies (2004, Ian Buruma and Avishai Margalit)

மேலும், கிரிக்கெட் வீரர் ரஞ்சித் சிங்கை மையமாகக் கொண்ட Playing the Game (1991) என்ற ஒரு நாவலையும் புருமா எழுதியுள்ளார்.

புருமா தற்போது நியூயார்க் நகரிலுள்ள பார்ட் (Bard) கல்லூரியில் மனித உரிமைகள் மற்றும் இதழியல் துறை பேராசிரியராகப் பணிபுரிந்து வருகிறார்.

[8] இதைச் சொல்வதால் அவரை ஒரு வலதுசாரி என்று இந்தியாவில் இருக்கும் பொய்யர்களில் ஒரு பெரும் பொய்யர் கூட்டமான இடதுசாரியினர் முத்திரை குத்துவரா ? நிச்சயமாக மாட்டார்கள். ஏனெனில் மதக்கல்வி என்று இங்கு சொல்லப்படுவது இஸ்லாமியக் கல்வி அல்லவா ? கிருஸ்தவம், இஸ்லாம் மற்றும் இந்தியாவின் பண்டைப் பண்பாட்டை அழிப்பது என்று உறுதி பூண்ட வேறு எந்த கல்வி வகைகள் அனைத்திற்கும் அரசு நிதி உதவி செய்ய வேண்டும் என்பதில் இந்திய இடதுக்கு அசைக்க முடியாத உறுதிப்பாடு உண்டு. ஆனால் இந்து மதம் அல்லது இந்துப் பண்பாடு ஆகியன பள்ளிகளில் போதிக்கப்படலாமா ? அது பாசிசம், சின்னஞ் சிறாரின் மனதில் விஷத்தை ஊட்டும் செயல், வேரோடு அறுத்து எறியப்பட வேண்டிய செயல். மாறாக கொலைகாரர்களான ஸ்டாலின், மாஒ பற்றிய புகழாரம் சூட்டும் வரலாற்றைப் பக்கம் பக்கமாகப் போதிக்கலாமா ? நிச்சயம் அதைத்தான் செய்ய வேண்டும். அதுதானே முற்போக்கு.

இந்தியாவில் குப்தர்களின் பேரரசைப் பற்றிப் போதிக்கலாமா ? பார்ப்பனீயத்தின் வேர் அங்குதானே இருக்கிறது. அது வரலாற்றில் நடக்கவே இல்லை என்று மறைப்பதுதான் கருத்து நேர்மையும், சரியான மக்களாட்சியின் கடமையும். ஆகவே நாம் இந்தியாவில் குப்தர்கள் என்று யாரும் இருந்ததையே நம் மாணவர்களுக்குப் போதிக்கத் தேவை இல்லை. இந்தியப் பண்பாடு, இலக்கியம் கலை ஆகியவற்றுக்குக் குப்தப் பேரரசு பெரும் பங்களித்ததாக அந்தக் காலத்து வரலாற்றில் நாம் படித்தோமே, அது எப்படி இன்று திடாரென்று இல்லாமல் போயிற்று ? அதுதான் இடதுசாரிகளின் ரசாயன வித்தை அல்லது alchemy. ஆனால் அதே போல மதத்தைத் தலையாயதாக வைத்து அரசு நடத்திய வேறு அரசர்களையும் இருட்டடிப்பு செய்யுமா இடதுசாரி ? சே…முஸ்லிம் பேரரசர்கள் எவ்வளவு கண்ணியமானவர்கள் ? இந்தியாவிற்கு அவர்கள்தானே பெரு நன்மை செய்தார்கள். அவர் புகழையும், லெனின் மாமாவின் புகழையும் சொல்லித் தராமல் என்ன பள்ளிப் படிப்பு ?

மேலும், உலகெங்கும் இஸ்லாத்தைப் பரப்புவதுதானே உலக/இந்திய இடதுசாரிக்கு இன்று இருக்கும் தலையாய கடமை ? ஏனெனில், அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியத்தை எதிர்க்க இடதுக்கு இன்று இருக்கும் ஒரே ஆயுதம் இஸ்லாமிய அடிப்படைவாதம். நம்பகமான கூட்டாளி சீனாவோ சத்தம் போடாமல் அமெரிக்க முதலியத்தின் பாதுகை தாங்கும் ஏவலனாகிப் பல வருடம் ஆகிவிட்டது. இந்தியாவில் ஆக்கிரமிப்பாளராக வந்த வன்முறைக் கும்பல்கள் இஸ்லாமிய ஏகாதிபத்தியத்தை நிறுவப் பெரும் பாடுபட்டு, அதில் ஒரு சில நூற்றாண்டுகள் அடிமைகளை வைத்து ராணுவத்தை நிர்வாகம் செயதது போல உலக ஏகாதிபத்தியத்துக்கு அமெரிக்கா பயன்படுத்துவது சீன உழைக்கும் மக்களை. அதற்கு ‘காம்ப்ரதார் பூர்ஷ்வா ‘ (தரகு முதலாளி) வேலை செய்வது சீனாவின் பெரும் பொலிவு பெற்ற பொதுவுடைமைக் கட்சியும் அதன் ‘மக்கள் படையின்’ கேட்பாரற்ற வகையில் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றி வைத்துள்ள பல தளபதிகளும். இதை எந்த இந்திய இடதுசாரியாவது நாணயமாக நம்மிடம் ஒத்துக் கொள்வாரா என்று பாருங்கள். அது ஒருக்காலும் நடக்காத ஒன்று.

ஆனால், சீனத் தரகு முதலாளிகள் நாளை தாமே உலக ஏகாதிபத்தியத்தின் அதிபர்களாகப் போகிறோம் என்று மனப் பால் குடிப்பதும், கிட்டத்தட்ட இஸ்லாமிய அரசுகளை இந்தியாவில் அடிமைத் தளகர்த்தர்களின் அதிகாரம் கைப்பற்றியதை ஒத்ததுதான். ஒரிஜினல் முஸ்லிம் அரசர்கள் – அதாவது இந்திய மக்களோடு கலக்காமல், இஸ்லாமிய மைய நாடுகளில் இருந்து வந்த ரத்த சம்பந்தங்கள் எப்படி அரசவைக் கலகங்களில் தம் பதவியை இழந்தார்களோ அதே போல அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியத்தின் முதலாளிக் கூட்டங்கள் இன்று சீன அடிமைத் தளபதிகளிடம் தம் அரசாட்சியை இழக்கத் தொடங்கி இருக்கின்றனர்.

உதாரணம், I.B.M. நிறுவனத்தின் ஒரு பகுதியை இன்று ஒரு சீனக் கணிப் பொறி நிறுவனம் வாங்கி இருப்பது. இது மட்டுமல்ல, இன்று இராக்கியப் போருக்கும் அமெரிக்க முதலாளிக் கூட்டங்களின் பெருத்த வயிற்றுக்கும் பெரும் தீனியாக அமெரிக்க அதிபர் புஷ் அவர்களுக்குப் போட்ட இறைச்சி – பெரும் வரி விலக்குகள். இவை அமெரிக்க அரசை ஓட்டாண்டியாக்கி, பெரும் கடனாளியாக்கி வைத்திருக்கின்றன. இந்தக் கடனை அமெரிக்க மக்களோ அல்லது அமெரிக்க முதலாளிகளோ கொடுக்கிறார்களா ? இல்லை. ஏனெனில் அமெரிக்க மக்களே வரவுக்கு மேல் செலவு செய்து கடனாளிகளாகத்தான் வாழ்கின்றனர். அவர்கள் எங்கே அமெரிக்க அரசுக்குக் கடன் தருவது ? அமெரிக்க முதலாளிகள் தந்திரசாலிகள். தமது முதலை ஓட்டாண்டி அமெரிக்க அரசுக்குக் கடனாகக் கொடுத்தால் 10 சதவீதம் கூட அதில் ஆண்டு வரவு இராது என்பது அவர்களுக்குத் தெரியும். ஆகவே அவர்கள் தம் முதலை உலகெங்கும் முடக்கி வைத்திருக்கின்றனர். பெரும் முதல் சானல் தீவுகள் போன்ற வரி என்ற பேச்சே இல்லாத சிறு நாடுகளில் அல்லது சிறு தீவுகளில் உள்ள கணக்குக்கு உட்படாத வங்கிகளில் பதுக்கப்பட்டு இருக்கின்றன. உலகில் நடக்கும் ஏராளமான தில்லு முல்லுகள், ராணுவப் புரட்சிகள், போதை மருந்து கடத்தல் வியாபாரம், ஆயுதக் கடத்தல் வியாபாரம், மேலும் சொல்லவொண்ணாத வகைக் கடத்தல்கள் ஆகியவற்றில் இவை முதலீடு செய்யப்பட்டு மக்களின் ரத்தம் உழைப்பு மற்றும்ம் கவுரவம், பண்பாடு ஆகியவற்றை எல்லாம் சிதைக்கும் மறைமுக வன்முறையில் இந்த முதல் செயல்படுகிறது.

ஆக அமெரிக்க முதலாளிகள் அமெரிக்க அரசுக்கு கடன் எதுவும் தர முன்வரப் போவதில்லை. அப்படியே வந்தாலும் அவர்கள் மிகச் சிறு அளவே அங்கு முதலீடு செய்வர். அமெரிக்க முதலாளிகள் தேசப்பற்று மிக்கவர் என்று ஒரு பொய்ப் பிம்பத்தை அரசியல்வாதிகள் அமெரிக்க மக்களிடம் உருவாக்க எவ்வளவு குறைந்த பட்ச முதலீடு தேவையோ அவ்வளவே அங்கு முதலீடு செய்யப்படும் என்பது என் ஊகம். இதை பன்னாட்டு வணிகம், மேலும் முதலீட்டுச் சந்தையில் நிபுணர்கள்தான் நமக்கு விளக்க வேண்டும். நான் இதுவரை படித்த தகவல்கள், off-shore banking மற்றும் Tax shelters ஆகியவற்றில் நிறுத்தி வைக்கப்பட்டிருக்கும் அமெரிக்க முதலாளிகளின் முதல் உலகில் வேறெந்த நாட்டின் பொருளாதாரத்தையும் விடப் பெரியது என்பதுதான். அது எதற்குப் பயன்படுகிறது என்பதையும் மேற்படி படிப்பில் இருந்துதான் தெரிந்து கொண்டேன்.

இன்னொரு குறிப்பிட்ட கூட்டம் இதே போன்ற வசதிகளைப் பயன்படுத்தி பன்னாட்டு வன்முறைக்குத் தன் முதலைப் பயன்படுத்துகிறது. வைரக் கடத்தல், பசை மூலப் பொருள் பதுக்கல், போதைப் பொருள் கடத்தல், ஆயுதக் கடத்தல் என்று உலகெங்கும் சட்ட விரோதச் செயல்களில் மூலதனத்தைத் தேடும் இன்னொரு கூட்டம் யாராக இருக்கும் ? விடை அந்த ‘பசை’ என்ற சொல்லில் இருக்கிறது. ஊகியுங்களேன். எல்லாம் இந்திய இடதுசாரியின் ஆதர்ச நாயகர்களில் ஒருவரின் கூட்டம்தான்.

அமெரிக்க அரசின் தறுதலைத் தனமான செலவுகளுக்குக் கடன் கொடுத்து அமெரிக்க அரசையும், அமெரிக்க மக்களையும் ஓட்டாண்டிகளாக்கப் பெரும் முயற்சி செய்து வரும் இன்னொரு கூட்டம் எது ? அதேதான் – இந்திய இடதுசாரியினரின் இன்னொரு அபிமான நாட்டின் இன்றைய அடக்குமுறை அரசின் நாயகர்கள் – சீன அதிகார வர்க்க முதலாளிகளும், சீன ராணுவத் தளபதி – முதலாளிகளும், சீனாவின் பன்னாட்டுக் குற்றக் கும்பல்களின் கிழக்காசிய முதலாளித் தலைவர்களும் தான். இந்தச் சூதாட்டத்தில் இந்திய முதலாளிகளின், ஏன் இந்திய அரசின் பங்கு மிக மிகக் குறைவு. அந்த அளவுக்கு இந்திய மக்கள் இன்னமும் உலகச் சந்தையில் அடிமைகளாக்கப் படவில்லை. ஆனால் இந்திய பெருநிலக் கிழார்கள், இடை சாதித் தலைவர்கள், மேலும் இதர உதிரி முதலாளிகளின் பாசிசத்துக்கு இந்திய உழைக்கும் மக்கள் பலியாகித்தான் இருக்கின்றனர் – இது மற்றொரு பெரும் அவலக் காட்சி. இங்கு சம்பந்தம் இல்லாத ஓர் அரசியல் அவலம் அது.[8]

[9] கட்டுரையில் முன்னமே தெரிவித்தது போல, சலாபி அமெரிக்காவில் இருந்து திரும்பிய ஒரு மதசார்பற்ற நபர். இவருடைய அரசியல் ஆய்வை நம்பி அமெரிக்க அரசு இந்தப் போரில் இறங்கி இருப்பது போலத் தெரிந்தாலும், இவரது மிகைப்படுத்தப்பட்ட தகவல்களை அப்படியே அமெரிக்க உளவு நிறுவனங்களோ, ராஜ தந்திரிகளோ, அயல் நாட்டுக் கொள்கை நிபுணர்களோ நம்பியிருப்பார்கள் என்பது நம்பக் கூடிய தகவலாக இல்லை. புஷ் நிறுவனத்தின் எண்ணைய் ஏகாதிபத்தியக் கொள்கைக்கு ஒரு மேல் பூச்சு தேவைப்பட்டது. அதாவது ‘இராக்கிய மக்களை சதாமின் கொடுங்கோல் ஆட்சியிலிருந்து விடுவிக்க இராக்கிய மக்களின் வேண்டுகோள் ஒரு தூண்டுகோல்’ என்னும் சப்பைக் கட்டைச் சலாபி போன்ற இராக்கிலிருந்து வெளியேறி அயல் நாட்டில் குடியேறிய புலம் பெயர்ந்த இராக்கியரின் கூட்டணி ஒன்று சாத்தியமாக்கியது.

மற்றபடி அமெரிக்க அரசின், ஆளும் வலதுசாரியினரின் ஏகாதிபத்தியப் பேராசைக்கு சலாபி ஒரு பகடைக் காய் என்று அவர்கள் கருதியிருக்கக் கூடும். ஆனால் சலாபி போன்றவர்கள் ஒன்றும் ஏமாளிகள் அல்ல. அவர்கள் அமெரிக்க அரசுக்கு அது கோரிய சப்பைக் கட்டுகளைப் பொய்த் தகவல்கள் மூலம் கொடுத்தாலும், இராக்கில் சதாமின் அரசு விழுந்த பின் என்ன மாதிரி அரசியல் அதிகாரம் அமைக்கப்பட வேண்டும், அதில் யாருக்குப் பெரும் பங்கு சேர வேண்டும் என்பன பற்றி எல்லாம் சலாபி போன்ற சாதாரண வெட்டுக் காய்கள் தம் திட்டத்தை அமல்படுத்த முயன்றனர் என்பது அமெரிக்க ஆளும் கூட்டத்திற்குச் சற்று அதிர்ச்சி அளித்தது. அவர்கள் சலாபி மீது பல குற்றச்சாட்டுகளைச் சுமத்தி அவரை ஓரம் கட்ட முயன்றனர். அதில் தோற்றுப் போயிருக்கின்றனர். சலாபி மீதான குற்றச்சாட்டுகள் ஆதாரம் அற்றவை என்று இராக்கிய நீதி மன்றம் சமீபத்தில் முடிவு செய்து, அவர் தேர்தலில் போட்டியிடத் தகுதி உள்ளவர் என்றும் அனுமதித்துள்ளது என்ற போதிலும் சலாபி போன்ற அயல்நாட்டில் வசிக்கும் இராக்கியர் மீது உள்நாட்டு இராக்கியர் நம்பிக்கை வைக்கத் தயாராக இல்லை என்று தெரிகிறது.

இதனால், புருமா சொல்லும் சாத்தியக் கூறு, அதாவது சலாபி மற்றும் முக்தாத அல்-சாதிர் போன்ற இளைய தலைமுறை ஷியா மதத் தலைவர்களிடையே கூட்டணி ஏற்படும் சாத்தியக்கூறு குறைவானதே என்று தோன்றுகிறது. மேலும், அல்-சாதிர் போன்றவர்கள் ஆயுதம் தரித்த வன்முறைக் கும்பல்களைக் கைவசம் வைத்துள்ள தலைவர்கள். அமெரிக்க ராணுவம் பலத்த தாக்குதலுக்கும் பலத்த சேதங்களுக்கும் பின்னரே அல்-சாதிரை அவரது கோட்டையாக இருந்த ஒரு நகரத்தில் இருந்து வெளியேற்ற முடிந்தது. அதற்குப் பிறகும் அல்-சாதிர் மீதுள்ள பல கொலைகளுக்கான குற்றச்சாட்டுகளை வைத்து அவர் மீது நடவடிக்கை எதுவும் எடுக்க அமெரிக்க ராணுவத்தாலோ, இராக்கில் உள்ள தற்காலிக அரசாலோ முடியவில்லை. எனவே அல்-சாதிர் நிச்சயமாக தன்னளவில் ஒரு வலுவான தலைவர். ஆனால், சலாபி தன்னைப் பாதுகாத்துக் கொள்ளுமளவு சாதுரியமும் இராக்கிய அரசியல் உள் வட்டங்களிடையே அங்கீகாரமும் உள்ளவர் என்றாலும், அவருக்கு மக்களிடையே அங்கீகாரம் ஏதும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. ஆகவே, அல்-சாதிருக்குச் சலாபியோடு கூட்டு வைக்க அவசியம் இருப்பதாக எனக்குத் தெரியவில்லை. மேலும், வேறு எந்த அரசியல் ஆய்வாளரும் புருமா இங்கு சொல்லும் சாத்தியக்கூறு பற்றி எதுவும் எழுதாததால், புருமா ஒரு கற்பனைக் காட்சியைக் கட்டுகிறார் என்றுதான் முடிவு செய்ய வேண்டியிருக்கிறது. இதை விட மேலான ஒரு காட்சியை அவர் கற்பனை செய்திருக்கலாம்.[9]

[10] இந்த அறிக்கை போன்ற சொற்றொடர் அவ்வளவு எளிதான ஒன்றல்ல. புருமா ஒரு வெடிகுண்டைத் தூக்கி நம் மீது வீசி விட்டு அனாயாசமாக மேலே போய் விடுகிறார். ஒரு சாதாரண இந்தோனேசிய முஸ்லிம் இதைப் படித்தால் பெரும் கோபம் கொள்வார் என்பது உறுதி. வெள்ளையர் அல்லது ஐரோப்பிய ஆய்வாளர்களிடம் இப்படி ஓர் அனாயாசமான முன் முடிவுகள் நிறையவே கிடைக்கின்றன. இந்திய இஸ்லாமிய ஆய்வாளர்களில், ஓரளவு இஸ்லாமிய மார்க்க அறிவைத் தாண்டி பிற துறைகளில் நல்ல கல்வி பெற்ற ஆய்வாளர்களில் பலரும் இத்தகைய அறிக்கைகளைப் பார்த்தால் சினம் கொள்வர். அதாவது இந்த அறிக்கையில் அரேபிய இஸ்லாம் ஒன்றுதான் சுத்தமானது, மற்றெல்லா இஸ்லாமிய வழக்கங்களும் அவ்வளவு சுத்தமானவை அல்ல அல்லது நேரியன அல்ல என்ற முன் முடிவு அதிகம் கவனம் இல்லாமலும், நல்ல ஆய்வு இல்லாமலும், இஸ்லாமிய உலகின் வரலாற்றைக் குறித்து நல்ல தெளிவு இல்லாமலும் எறியப்படுவதாக எனக்குத் தோன்றுகிறது. அரபி மொழியில் குரான் இருப்பதாலும், இதர சில முக்கிய நூல்கள் அரபியில் இருப்பதாலும் மட்டுமே அரேபியரின் இஸ்லாம்தான் உயர்ந்தது என்று முடிவு கட்ட எந்த ஆதாரமும் இல்லை.

வரலாற்றைப் படித்தவர்களுக்கு, இடைக்கால இஸ்லாம் தளர்ந்தும் ஓரளவு கூடுதலாக சிதைவுற்றும் இருந்த காலத்தில் தென்னாசியா (அன்றைய இந்தியா) இஸ்லாமிய மையங்களுக்கு உயர்ந்த தரத்தில் சிந்திக்கக் கூடிய மார்க்க அறிஞர்களையும், சிந்தனையாளர்களையும், மேலும் தத்துவாசிரியர்கள், சட்ட வல்லுநர்கள் ஆகியோரையும் அனுப்பி மையத்தில் மீண்டும் ஒரு புத்தெழுச்சி நடக்க உதவியது என்று பல இஸ்லாமிய வரலாற்றறிஞர்கள் கூறுகின்றனர். நவீன காலத்தில் கூட பல இஸ்லாமியச் சிந்தனை மாறுதல்கள் தென் ஆசிய உப கண்டத்திலிருந்து வெளியே போய் உலக இஸ்லாத்தை மாற்றி இருக்கிறது.

ஆனால், இப்படி மைய இஸ்லாம் அரேபிய இஸ்லாம்தான் என்று வாதிடும் வரலாற்று அறிஞர்களில் பலர் ஐரோப்பியர் மட்டும் அல்ல, முஸ்லிம் அல்லாதவர்களும் கூட. ஆனால் சவுதி அரேபிய அரசிடம் பண வளம் கொழிக்க ஆரம்பித்த காலத்தில் இருந்து உலக இஸ்லாத்துக்கு வந்தது கேடு காலம். எண்ணெய் விற்றதனால் கிடைத்த அபரிமித காசைக் கொண்டு சவுதி அரசு உலகெங்கும் இந்த ஆதாரமற்ற, பெரிதும் பொய்களைக் கொண்டு உருக்கட்டப்பட்ட வஹாபியச் சிந்தனையை, அதாவது மைய இஸ்லாம் அரேபிய இஸ்லாம் என்ற உள்ளீட்டை வெளிப் பார்வைக்கு மறைத்து தன் வழிதான் ஒரே இஸ்லாம், மற்றெல்லாம் திரிந்தவை, கெட்டுப் போனவை என்று உலக இஸ்லாமியரை ஒரு கலக்கு கலக்க ஆரம்பித்தது. இதன் ஒரு வன்முறை முகம்தான் பலவகை ‘இஸ்லாமியச் சுத்திகரிப்பு ‘ இயக்கங்கள். இந்த உட்கட்சிப் பூசலில் நாம் சிக்கி குழம்ப வேண்டிய அவசியம் இல்லை என்றாலும், புருமா போன்ற அறிஞர்கள், உலகின் பெருவாரி முஸ்லிம்களை தெளிவற்ற முஸ்லிம்கள் என்றும், கடந்த பல நூறாண்டாக பெரும் வன்முறையிடமும், அன்னிய ஏகாதிபத்தியங்களிடம் அடிமைப்பட்டும் கிடந்த இராக்கியரின் இஸ்லாம்தான் சீரியது அல்லது கறாரானது என்று கூறிப் போவதை அப்படியே ஏற்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை.

இஸ்லாத்தில் தலைவர் என்று யாரும் இல்லை என்று மீண்டும் மீண்டும் உள்ளூர் முஸ்லிம்கள் திண்ணையின் பக்கங்களிலேயே தம்பட்டம் அடிக்கும் போது, அதை அப்படியே ஏற்போமானால் – யார் சுத்தமான முஸ்லிம், யார் சுத்தம் இல்லாத முஸ்லிம் என்று யார் அறிவிப்பது ? அப்படி அறிவிப்போருக்கு எங்கிருந்து அத்தகைய தகுதி வருகிறது ? மற்ற முஸ்லிம்கள் இந்த நபர் அல்லது நபர்கள் சொல்வதை கேட்டு அதன் வழி ஏன் நடக்க வேண்டும் ? ஒரு சமூக ஒப்பந்தத்தில் இஸ்லாம் நம்பிக்கை வைக்கிறது என்றால், சமூகங்கள் சேர்ந்து ஒருவரின் நடத்தையைத் திரிந்தது என்று சொல்ல வாய்ப்பு இருக்கிறது. மொத்த தேசத்தின் இஸ்லாமே கறாரானதல்ல, திரிந்தது என்று சொல்ல எந்த ஒரு நபருக்குமோ அல்லது சிறு குழுக்களுக்கோ தகுதி ஏதும் இருக்காது என்றே எனக்குத் தோன்றுகிறது. ஆனால் தமிழகத்து முஸ்லிம்களின் அரசியலோ ஒரு தனி வகையானது. அவர்கள் இதைப் படித்தால் என்ன நினைப்பார்கள் என்பது அவர்களுக்கே வெளிச்சம்! ஆனால் புருமா இப்படியும் சொல்லி விட்டு, அடுத்த வரிகளில் சொல்வதையும் கவனியுங்கள். மனிதரிடம் தேவையற்ற குறும்பு இருக்கிறது என்று எடுத்துக் கொள்வதா அல்லது முதல் வரியில் இப்படிச் சொன்னோம் என்று சரியாக உணராமல் அடுத்த வரிகளை எழுதுகிறார் என்று கொள்வதா ?[10]

[11] இந்தோனேசியாவின் தலைநகரம் ஜகர்தா. தலைநகரில் ராணுவ மையம் இருந்தது. அங்கு அரசின் பிடி மிகவும் இறுக்கமாக இருந்தது. அதனால் தான் சுஹர்தோ இருபது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக அங்கு கோலோச்சினார். எனவே ஜகர்தாவில் கலவரங்கள் ஏற்படுவது என்பது அரசுக்கு ஏற்பட்ட பெரும் எதிர்ப்பு, அரசு அதிகாரத்தை சாதாரண மக்களால் ஆட்டிவிட முடியும் என்பதை மக்களுக்கும் அரசுக்கும் இது எடுத்துக் காட்டியது என்பன இங்கு குறிப்பு.[11]

[12] சீனர்கள் ஏன் தாக்கப்பட்டனர் என்பது மிகவும் ஒரு விறுவிறுப்பான வரலாற்றுப் பாடம். இது குறித்து இங்கு அதிகம் கவனிக்க முடியாது என்றாலும், தென் கிழக்கு ஆசியாவில் பல நாடுகளில் வணிகம், இயந்திர உற்பத்தி, ஏற்றுமதி இறக்குமதி மற்றும் வங்கிகள் ஆகியவை சீனரிடம், அதாவது மையச் சீனாவை விட்டுப் புலம் பெயர்ந்து பல பத்தாண்டுகளாகவோ அல்லது நூறாண்டுகளாகவோ பிற நாடுகளில் வாழும் சீனரின் கையில்தான் பெருமளவும் உள்ளன. இங்கெல்லாம் குவிக்கப்படும் – இந்திய இடதுசாரியினரின் அன்புக்குரிய சொல்லில் சொல்வதானால், ‘சுரண்டப்படும்’- பெரும் செல்வம், அந்த நாட்டு மக்களின் வளமான வாழ்வுக்குப் பயன்படுத்தப் படாமல், மாறாக ‘செஞ்சீனா’ வில் கொண்டு போய் முதலீடு செய்யப்படுகிறது. தாம் வாழும் நாட்டின் மக்களை குறைந்த பட்சம் இந்த புலம் பெயர்ந்த சீனர்கள் மதிக்கவாவது செய்கிறார்களா என்றால் அதுவும் இல்லை. பல நாட்டுப் புலம் பெயர்ந்த மக்கள் தமக்கு அடைக்கலம் கொடுத்த நாட்டின் பெருவாரியின மக்களை நாளாவட்டத்தில் இழிவாகக் கருதத் தொடங்குவது போலவே, சீனரும் தமக்கு அடைக்கலம் கொடுத்து வாழ வழியும் கொடுத்த மலேசிய, இந்தோனேசிய, பர்மிய, வியத்நாமிய மற்றும் பிலிப்பைன் நாட்டு மக்கள் மீது வெறுப்பையும் இழி சொல்லையும் தான் வீசுகின்றனர். இது தேசிய உணர்வு தலைதூக்கத் தொடங்கிய இருபதாவது நூற்றாண்டின் மத்தியில் அந்நாட்டு மக்களின் மனதில் சீனர் மீது பெரும் வெறுப்பைத் தூண்டி இருக்கிறது.

இது பற்றி மேலும் தகவல்களைத் தேடிப் படிக்கும் வாசகருக்கு (குறிப்பாக Amy Chua எழுதியுள்ள World on Fire: How Exporting Free Market Democracy Breeds Ethnic Hatred and Global Instability என்ற புத்தகம்), செஞ்சீனாவுக்கும் இந்தப் புலம் பெயர்ந்த சுரண்டல் பெருமான்களான சீன முதலாளிகளுக்கும் இருக்கும் விஷ உறவுக்கும், சீனாவின் பெரும் ‘முன்னேற்றத்துக்கும்’ இருக்கும் பலமான தொடர்பு புலப்பட ஆரம்பிக்கும். இது பற்றி இந்திய இடதுசாரியினரோ அல்லது ‘மவுண்ட் ரோடு மாஒ ‘வோ நம்மிடம் உண்மை ஏதும் பேசுவார்கள் என்று நினைக்கிறீர்களா ? அதற்கு மேலே போய் இன்னும் உள்ளே நுழைந்து கவனித்தால், சுஹர்தோ போன்ற ராணுவ தளபதிகள் ஏராளமாக இந்தோனேசிய வளங்களைச் சுரண்டித் தாம் பெரும் செல்வந்தர்கள் ஆவதற்கு இந்தச் சீன முதலாளிகளும், வங்கிச் சொந்தக்காரர்களும் காரணம் என்று மக்கள் கருதினர். இதில் மிகவும் உண்மை இருந்தது. ஆனால் சீனர்கள் அனைவருமா முதலாளிகள் ? அல்ல. எப்போதும் போல இதில் உண்மை மிகவும் குழப்பமான நிலையில் உள்ளது. சீனரில் ஏராளமான இளைஞர்கள் செஞ்சீனாவில் மாஒயிச மயக்கம் ஆண்ட போது, இந்தோனேசியாவிலும் மாஒயிச வறட்சியைப் பரப்புவது தம் தலையாய கடமை என்று கருதி இந்தோனேசியப் பொதுவுடைமைக் கட்சி உறுப்பினராகி, புரட்சிக்கு முயன்று கொண்டிருந்தனர் என்று சொல்லப்படுகிறது. இப்படிப் பட்ட சீனர்களை இந்தோனேசிய அரசு கொடும் அடக்கு முறைக்கு உள்ளாக்கி, பல்லாயிரக்கணக்கான சீன இளைஞர்களையும் இதர இந்தோனேசிய இளைஞர்களையும் கைது செய்து சில தீவுகளில் கொண்டு போய் அடைத்துப் பட்டினி போட்டே கொன்றது என்று படித்த நினைவு இருக்கிறது. இதை மறு ஆய்வு செய்து அது பற்றி எழுத வேண்டும். பிற்பாடுதான்.

திண்ணை வாசகர்களில் தென்கிழக்கு ஆசியா, குறிப்பாக இந்தோனேசிய தேசியம் பற்றித் தெரிந்தவர்கள் பலர் இருப்பர் என்று கருதுகிறேன். அவர்கள் தம் வல்லமையை நமக்குக் காட்ட இங்கு முன்வருவார்கள் என்று நம்புகிறேன். ஆனால் கிருஸ்தவர்களை ஏன் இந்த முஸ்லிம்கள் தாக்கினார்கள் ? அது பற்றி என்னிடம் இப்போதைக்குத் தகவல் இல்லை. அதையும் பிறிதொரு சமயம்தான் கவனிக்க வேண்டும்.[12]

[13] மொத்தமாகப் பார்த்தால் பல உருப்படியான கருத்துகளையும், தர்க்க ரீதியாக உபயோகமான முடிவுகளையும் தரும் இக் கட்டுரையில் புருமா ஆங்காங்கு பல தவறுகளைச் செய்கிறார் என்று முன்னமே பார்த்தோம். இந்த வரியில் அவர் சொல்வது மிகைப்படுத்தல் என்ற வகைத் தவறாகவே எனக்குப் படுகிறது. நான் இந்தோனேசிய அரசியலிலோ அல்லது இந்தோனேசிய இஸ்லாமிய இயக்கங்கள் பற்றியோ கூடதிகமான அறிவு உள்ளவன் அல்ல என்றாலும் எனக்குக் கிடைத்த தகவல்களின் படி, இந்தோனேசியாவில் இஸ்லாமியத் தீவிரவாதம் உயிர்ப்போடு உள்ளது. பல மிலியன் நபர்களை உறுப்பினராகக் கொண்ட ஜெம்மா இஸ்லாமிய இயக்கம், இங்கு நாட்டை வன்முறை மூலம் புதுப் புடம் போட்ட சுத்த இஸ்லாமிய நாடாக்கியே தீருவோம் என்று உறுதி பூண்டு செயல்பட்டு வருகிறது. இதற்குக் காரணம் அரேபிய இஸ்லாமிஸ்டுகளின் நிதி உதவியும் கருத்துப் பரப்பலும் என்றாலும், ஒரு முக்கியமான காரணம் இன்னொரு சிந்தனையாளரின் வீச்சு. இவர் மேற்கில் பயணம் செய்து, கல்வி கற்று, மேற்கின் அசாதாரணமான வலுவோடு ஒப்பிட்டால் இஸ்லாமிய உலகு தேய்வில் இருக்கிறதே என்ற ஆதங்கத்துக்கு உள்ளாகி, மேற்கை உலைப்பிலாழ்த்தி, அதே நேரம் இஸ்லாமிய உலகில் பெரும் எழுச்சியைக் கொணர்ந்து, உலகில் மீண்டும் இஸ்லாமியரை ஆட்சியாளராக மாற்ற வேண்டும் என்ற ‘அமைதியான நல்லெண்ணத்தை ‘க் கொண்ட பல இஸ்லாமிஸ்டுகளைப் போன்றவர். தத்துவத்திலும் வரலாற்றிலும் நல்ல பயிற்சி கொண்டவர். இவரைக் குறித்து பின்னர் பார்ப்போம்.

காரணங்கள் எப்படி இருந்த போதும், வன்முறையை மேற்கொள்ள ஒரு கூட்டத்துக்குத் தொடர்ந்த பயிற்சி தேவை, அது எப்படி ஜெமா இஸ்லாமியா இயக்கத்தால் தொடர்ந்து ஊக்குவிக்கப்படுகிறது என்பதை நிறுவ இன்றளவில் பலத்த ஆதாரங்கள் இருப்பதாகச் சொல்லி அதன் நிறுவனரைக் கைது செய்ய சமீபத்தில் இந்தோனேசிய நீதிமன்றம் உத்தரவு இட்டுள்ளது. இவரைச் சிறையில் தள்ளாமல் பல வருடங்களாக இந்தோனேசிய அரசு ஏதேதோ சாக்குப் போக்கு காட்டிக் கொண்டிருந்தது என்பதையும் நாம் கருத வேண்டி இருக்கிறது. சமீபத்தில் பதவி இழந்த மேகவதி சுகர்னோபுத்திரியாகட்டும், அவருக்கு முன்னால் பதவியில் இருந்த அப்துர் ரஹ்மான் வாஹிதாகட்டும், இருவருமே இஸ்லாமிஸ்டுகளுக்கு எதிராக எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்க அஞ்சினர் என்பது தெளிவு. சமீபத்தில் நாட்டின் அதிபர் பதவிக்கு வந்தவர் முன்னாள் ராணுவ அதிகாரி என்பதால் நடவடிக்கைகள் சற்று கண்டிப்புள்ளவை போலத் தோன்றுகிறது. இவை உண்மையிலேயே இஸ்லாமியத் தீவிரவாதத்தை அடக்குமா என்பது சந்தேகத்துக்குரியது. சில நேரம் தீவிரவாதக் கும்பல்கள் இருப்பது ஓர் அரசுக்குப் பலவிதங்களில் அரசியல் லாபங்களைப் பெற்றுத் தரும் என்று மாகியவெல்லித் தனமாகவும் நாம் பார்க்க வேண்டி இருக்கிறது. வீரப்பனால் ஆளும் கூட்டங்களுக்கு எத்தனையோ லாபம் என்று சிலர் நம் ஊர்ப் பக்கம் வாதிடவில்லையா ? அது இப்படிப்பட்ட சிந்தனையால்தான் எழுகிறது.[13]

[14] இதை ஒரு பொதுப்பட்ட அறிக்கையாகச் சொல்லாமல், புருமா புத்திசாலித்தனமாக ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்துக்கான அறிக்கையாக எழுதுகிறார். ‘இந்த ‘ சிறுபான்மையின் ஒப்புதல் இல்லாவிட்டால் என்று அவர், அதாவது ஆங்கிலத்தில் எழுதும்போது, ‘this minority ‘ என்று எழுதுகிறார். ‘[T]he minority ‘ என்று பொது அறிக்கையாக, எந்த இடத்துக்கும் சமூகத்துக்குமான அறிக்கையாக அவர் எழுதவில்லை. சமீப காலத்தில் ஓரளவு நுட்ப சிந்தனை உள்ள வரலாற்றாசிரியர்கள் வரலாற்றின் பலவித பாடங்களையும் குறித்து எழுதும்போது ஓரளவு சமூக அறிவியல் ஆய்வு முறைகளைப் பின்பற்ற ஆரம்பித்து இருக்கின்றனர். அதாவது தம் கருத்துகளை அல்லது விருப்பு வெறுப்புகளை ஏதோ அனைத்து மக்களுக்கும் பொருந்தக் கூடிய அல்லது பொருந்த வேண்டிய கருத்துகளாக எழுதித் தள்ளாமல் தன் சாய்வுகள் என்ன, பொது சமூகத் தகவல் எது, பொதுமைப் படுத்துவதில் தன் சாய்வு இல்லாத பொதுமைப்படுத்தல் எவ்வளவு சாத்தியம், அது எவ்வளவு சாத்தியமில்லாதது என்பன குறித்து ஓர் அனுமானம் (ஊகமான எடை தூக்கலில் அடையும் முடிவு) அவர்களிடம் காணத் தலைப்படுகிறது. இன்னமும் இந்திய வரலாற்றாசிரியர்கள் பலரிடமும் இந்த சற்றாவது மேலான போக்கு அதிகம் காணப்படுவதில்லை. அவர்கள் தம் வழக்கமான சுய சார்பையே உலகப் பொதுமறையாக அறிவிக்கும் போக்குடன் தான் அதிகமும் எழுதித் தள்ளுகிறார்கள்.

வாசகர்களான நாம்தான் முன் எப்போதையும் விடக் கூடுதலான விழிப்புணர்வோடு எல்லா ‘அறிஞர் ‘ பெருமான்களின் எழுத்தையும் சல்லடை போட்டுச் சலித்து கப்பி, மண், புழு எல்லாவற்றையும் விலக்கி தானியத்தைப் பிரித்து எடுக்க வேண்டி இருக்கிறது. ஆனால் கிட்டிய நெல்மணியிலும், கோதுமையிலும், வரகிலும், கம்பிலும் – நோய் தரும் வேதியல் பூச்சி மருந்துகளும், புற்று நோய் தரும் ரசாயனப் பொருட்களும் கண்ணுக்குப் புலப்படாத வகையில் இருந்து நம் உடலை நாளாவட்டத்தில் அழிக்க வாய்ப்பு உள்ளது. அதற்கெதிராக அதிகம் வேதிப் பொருட்களைப் பயன்படுத்தாத இயற்கை வகை வேளாண்மையில் விளைக்கப்பட்ட பொருட்களை நுகர்வது நலம் என்று இப்போது அறிந்திருக்கிறோம் இல்லையா ?

இதே வகை அறிவைத்தான் மேற்சொன்ன இந்திய, தமிழ் வரலாற்று அறிஞர்களின் விளை பொருட்களூக்கும் பொருத்திப் பார்க்க வேண்டியிருக்கும் என்று நான் கருதுகிறேன். சுய சிந்தனை, மேலும் சுய விமர்சனம் அற்ற கடன் வாங்கிக் கலியாண ராமன்களின் வரலாற்று அறிவை நாம் பெரிதும் ஒதுக்கி வைக்கக் கற்க வேண்டி இருக்கிறது. மேலான வரலாற்று அறிஞர்கள் என நான் எவரையேனும் கருதுவதானால், அவர்கள் எல்லா இடத்துக்கும், எல்லாக் காலத்துக்கும் பொருந்தக் கூடிய முடிவுகள் அல்லது கொள்கைகளாக எதையும் எழுதாதவராக இருப்பர்.

இன்றளவில் வரலாறு பல இடங்களிலும் மிகவும் தொகுப்பற்றதாகவும், சாதாரண மக்களின் வாழ்வுகளை அதிகம் பதிவு செய்யாததாகவும் தான் இருக்கிறது. இதை முதலில் தொகுப்பதே பெரும் வேலை. அப்படித் தொகுக்கும் போது அம் மக்களின் வாழ்வோடு சிறிதும் உறவற்ற மாஒயிசம், லெனினியம், மேலும் அரேபியம்/சீன தேசியம்/ஐரோப்பியம் அல்லது ஓரியண்டலியம் என்ற வகைக் கருத்தாக்கங்களால் தம் மனதையும் அறிவையும் கறைபடுத்திக் கொண்ட ‘அறிஞர் ‘களால் தொகுக்கப்படும் எதுவும் துவக்கத்திலேயே கோணலாகிப் போன முயற்சியாகத்தான் இருக்கும் என்பதில் எனக்குச் சற்றும் ஐயம் இல்லை.

இதெல்லாம் பற்றி இன்னொரு கட்டத்தில் எழுத வேண்டி இருக்கிறது. குறைந்தது இந்தியா, இந்திய மக்கள் ஆகிய கருதுகோள்கள் மீது காழ்ப்புணர்வு இல்லாத சிந்தனையாளர்களை நாம் இனிமேல் தான் கண்டெடுக்க வேண்டும் போல இருக்கிறது. நவீன உலகைக் கட்டுகிறோம் என்ற பெயரில் நம் சுதந்திர நாடு கடந்த ஐம்பது ஆண்டுகளில் ஒரு வகை தேசியத்தைக் கட்டி இருந்தாலும், அதன் வழியில் உருவான சிந்தனையாளர் பெருமளவும் பண்டை இந்தியாவை ஒரு சாக்கடையாகக் கருதும் வகையான போலிகளாகத் தான் அல்லது புல்லுருவிகளாகத் தான் உருவெடுத்திருக்கின்றனர். இவர்கள் ஐரோப்பா அல்லது சீனா அல்லது அரேபிய நாகரிகங்களின் பிரதியாக இந்தியாவை மாற்றுவது ஒன்றுதான் நம் விமோசனத்துக்கு வழி என்று முன் முடிவு செய்து கொண்டு நம் கடந்த காலத்தை அணுகும் ‘மேதைகள் ‘. இவர்களை முதலில் நம் வரலாறு, சமூகவியல், தத்துவம் ஆகிய துறைகளில் இருந்து

களையெடுத்து விட்டுத்தான் எதையும் மறுபடி விதைக்க முடியும் போலிருக்கிறது.

ஓரளவு ‘கட்டுடைப்பு ‘ சிந்தனை ஓட்டத்தின் தாக்கத்தாலும், கடந்த நவீனத்துவ சிந்தனையின் தாக்கத்தாலும் வரலாறு எழுதுவது என்பதே ஓரளவு சிக்கலான முயற்சியாக மாறி இருக்கிறது. எழுதுபவரின் இருப்பிடம், அதாவது அவர்களுடைய சிந்தனையின் தொடக்க காலம், கட்டம் ஆகியவற்றில் இருந்து தற்போதைக்கு அவர்கள் வந்து சேர்ந்துள்ள கட்டம் வரையிலான அறிவுப் பயணத்தில் அவர்கள் கற்றுத் தேர்ந்தவை, கழிக்காமல் விட்டு வைத்திருப்பவை, அவர்களுடைய சொந்த மரபு அல்லது வரலாற்றின் எச்ச சொச்சங்கள் ஆகியன, மேலும் இன்ன பிற அனுபவங்களின் தாக்குதல் எல்லாமே சேர்ந்துதான்

அவர்களுடைய சீர் தூக்கும் பார்வை அமைகிறது. இது ஒன்றும் முழுவதும் நேரியதோ அல்லது நம்பகமானதோ அல்ல. எனவே வாசகரின் சீர் தூக்கும் அறிவு படு கூர்மையாக இருப்பது வெகு அவசியமாகி இருக்கும் கால கட்டம் இது.

இந்த இடத்தில் புருமா சொல்லியிருப்பது இராக்குக்கு இந்த கால கட்டத்தில் பொருந்தலாம். காரணம், சமீப காலம் வரை சதாம் ஹுசேனின் கொடுங்கோல் (சுன்னி சிறுபான்மை) ஆட்சியில் சுன்னிகளில் ஒரு சிறு கூட்டம் அதிகார வெறியில் கண் மூடித்தனமான வன்முறையை மக்கள் மீது அவிழ்த்து விட்டிருந்தனர் என்பது இப்போது அசைக்க முடியாத வரலாற்று அறிவாக நிறுத்தப்பட்டு விட்டது. இதற்குப் பிறகும் இடதுகளும் இஸ்லாமிஸ்டுகளும் இந்த உண்மையை மறுத்துத் திரிப்பு வரலாறு எழுதுவது சாத்தியம் தான் என்றாலும், அப்படி எதையும் எழுதுபவர்களின் சொந்த நம்பகத்தன்மை தான் முற்றிலும் கெட்டழியுமே தவிர வரலாறு புரட்டப்பட்டு விடாது. பொதுப் புதைகுழிகளில் இருந்து இன்னமும் அவ்வப்போது அகழ்ந்து எடுக்கப்படும் நூற்றுக்கணக்க்கான ஷியா மக்களின் உடல்கள் அல்லது எலும்புக் கூடுகள் சதாம் எப்படிப்பட்ட அரக்க ஆட்சி நடத்தினான் என்பதையும், அதற்கு எப்படி ஆளும் சுன்னி கூட்டங்கள் துணை போயின என்பதையும், இந்த அரசு எப்படி பல பத்தாண்டுகளாக இராக்கிய மக்களை நசுக்கி வைத்திருந்தது என்பதையும் மறுபடி மறுபடி

நிறுவிக் கொண்டிருக்கின்றன. இந்த வகை சுன்னி குழுக்கள் கேட்பாரற்ற வகையில் பல பத்தாண்டுகள் தம் வளங்களையும் சமூகத்தின் நிறுவன அமைப்புகளின் இயக்கங்களின் மீதான கட்டுப்பாட்டையும் பெரிதும் பெருக்கி வைத்து இருந்திருக்கிறார்கள். இதர மக்கள் தம் சமுகத்திலேயே அன்னியராக வாழும் நிலையில் இருந்திருக்கிறார்கள்.

ஆக இன்று சமூகம் தலை கீழாகப் புரட்டப்பட்டு சுன்னிகளின் கட்டுப்பாடு உடைக்கப் பட்டாலும், ஷியாக்களோ அல்லது கர்து இன மக்களோ உடனடியாக

அரசையோ, நாட்டு அரசியலையோ, அமைப்புகளையோ, பண்பாட்டையோ, பொருளாதாரத்தையோ, ராணுவத்தையோ, கல்வி அமைப்புகளையோ மாற்றி அமைத்துத் தம் கட்டுப்பாட்டில் கொண்டுவரத் தக்க நிர்வாகத் திறமை அல்லது வசதிகளற்ற நிலையில் உள்ளமையால் அவை அனைத்தும் கட்டி எழுப்பப் படும் வரையிலும் பெரும் தடைகள் இல்லாத, எதிர்ப்பு இல்லாத ஒரு சமூக அமைப்பு தேவையாக உள்ளவர்கள். இந்த நிலையில் நாள் தோறும் வன்முறையை அவிழ்த்து விடக் கூடிய நிலையில் உள்ள எந்த சிறுபான்மையினரும் நாடு சமச் சீர் நிலைக்குத் திரும்ப முடியாத ஒரு தாறுமாறான நிலையைத் தொடர்ந்து எழுப்பக் கூடியவராகவே இருப்பர். எனவே சுன்னிகளின் ஒப்புதல் இராக்கிய ஷியாக்களுக்கு இன்றைய கால கட்டத்தில் மிக அவசியம்.

மாறாக பாகிஸ்தான், பங்களா தேஷ் ஆகிய நாடுகளில் இந்துக்கள் சிறுபான்மையினராக இருந்த போதும் ஓரளவு கணிசமான எண்ணிக்கை உடையவராக இருந்த போதும், நாட்டு அமைப்பில் எந்த கட்டுப்பாடோ அல்லது அதிகாரப் பகிர்வோ அல்லது ராணுவ அமைப்புகளோ தம் வசம் இல்லாதவராக

இருந்ததால், அந்த நாட்டு இஸ்லாமிய சமூகங்கள் சிறுபான்மை இந்து மக்களைச் சுலபமாகவே ஓரம் கட்டி நாளா வட்டத்தில் அழித்து விட்டு முழு இஸ்லாமிய அரசையும் அரசியலையும் அந்த நாடுகளில் கட்டி இருக்கிறார்கள். சிறுபான்மையினரின் ஒப்புதல் எல்லா அரசியல் அமைப்புகளுக்கும் இன்றியமையாதது அல்ல என்பதை இது நிறுவுகிறது. இத்தகைய பொருட்படுத்தாத வன்முறையை மையமாகக் கொண்ட அரசு அல்லது சமூகம் ஒரு ஜனநாயக அமைப்பாகக் கருதப்பட முடியுமா என்னும் கேள்வியை இப்போது நாம் சந்திக்க முடியாது. அதை வேறு ஒரு தலைப்பின் கீழ்தான் கருத வேண்டும்.[14]

aacharakeen@yahoo.com

இராக்கில் இஸ்லாமிய மக்களாட்சி ? – பகுதி 1

Series Navigation

ஆசாரகீனன்