இராக்கில் இஸ்லாமிய மக்களாட்சி ? – பகுதி 1

This entry is part of 59 in the series 20041223_Issue

இயான் புருமா (Ian Buruma) – மொழிபெயர்ப்பும் பின் குறிப்புகளும்: ஆசாரகீனன்


‘இஸ்லாமிய மக்களாட்சி ‘ (Islamic Democracy) என்பது உண்மையில் சாத்தியம் தானா ? அல்லது ‘யூத அறிவியல் ‘ என்பதைப் போல அது அர்த்தமற்ற ஒன்றா, அல்லது பொதுவுடைமையின் கீழ் ‘மக்களின் ஜனநாயகம் ‘ என்பதைப் போல முரணான ஒன்றா ?1 இக் கேள்விதான் இராக்கின் எதிர்காலத்தை நிர்ணயிக்கப் போகிறது. ஏனெனில், நொறுக்கப்பட்ட அந்த தேசத்தில் மிகவும் நம்பப்படும் மனிதரான ஷியாக்களுடைய மதத்தலைவர் பேரயதுல்லா அலி அல்-சிஸ்டானி, அரசியல் பதவிக்கான தேர்தலில் போட்டியிட மறுத்தாலும், இஸ்லாமிய மக்களாட்சி என்ற கருத்தைத் தாம் ஆதரிப்பதாகச் சொல்கிறார்.

இராக்கின் அரசியலமைப்புப் பேரவை நேர்த் தேர்தல் மூலம் தேர்ந்தெடுக்கப்பட வேண்டும் என்றும், “இப் பேரவையால் எழுதப்படும் எந்த ஓர் அடிப்படைச் சட்டமும் நாடு தழுவிய தீர்வு வாக்கெடுப்பு (referendum) மூலம் ஆமோதிக்கப்பட வேண்டும்” என்றும் அயதுல்லா வலியுறுத்துகிறார். அத்தகைய சட்ட அமைப்பின் அடிப்படையாக குரானிய சட்டங்கள் இருப்பது குறித்து அவர் மிக லேசாகவே சுட்டுகிறார். பாதுகாப்புத் தேவை குறித்த கவலைகளைக் காரணமாகக் காட்டி, அதிலும் குறிப்பாக சுன்னி பிரிவினர் அதிகமாக வாழும் பகுதிகளில், பொதுத் தேர்தலை ஒத்திப் போடும் எந்த முயற்சிகளையும் அவர் கடுமையாக எதிர்க்கிறார். அக்டோபர் மாத நடுவில், எல்லா ஆண்களும் பெண்களும் கட்டாயமாக வாக்களிக்க வேண்டும் என்ற ஃபட்வா [மதக் கடமைக்கான ஆணை] ஒன்றை அவர் வெளியிட்டார். அதில் அவர் ரமலானின் போது சாப்பிடாமல் நோன்பிருப்பது போன்ற மிக அடிப்படையான மதக் கடமைகளுக்கு இணையான கடமையாக வாக்களிப்பதைக் குறிப்பிட்டிருந்தார். சுன்னி பிரிவினர் மற்றும் கிருஸ்தவர்களின் நலன்களைப் பாதுகாப்பதும் ஷியாக்களின் கடமையாகும் என்றும் அயதுல்லா அறிவித்தார். இராக்கின் மக்கள் தொகையில் 15 முதல் 20 சதவீதத்தினரான கர்ட் (Kurds) இனத்தவருக்கு அரசியல் சட்டத்தின் மீது ஒருதலைப்பட்ச மறுப்பு (veto) அதிகாரம் வழங்கும் திட்டம் ஒன்றை அவர் எதிர்த்தாலும், ஒரு புதிய அரசாங்கத்தின் கீழ் ஓரளவாவது தன்னிச்சையாகச் செயல்பட முடியும் என்ற கர்டுகளின் நம்பிக்கையை அவர் நசுக்கி வ்ிடவில்லை. அவருடைய இந்த அறிவிப்புகள் எல்லாம் உயர்வானவை என்றாலும், இதையெல்லாம் இனிமேல்தான் நடப்பில் பரிசோதிக்க வேண்டும். ஆனாலும், இரானில் பிறந்த ஒரு ஷியா மத போதகரிடமிருந்து வருவதால் இவை அதிசயமானவையே, எனவே மிகக் குறிப்பாகக் கவனிக்கப்பட வேண்டும்.2

சமீபத்தில் அமெரிக்காவில் தலைதூக்கியுள்ள கிருஸ்தவ பழமைவாதத் தீவிர நடவடிக்கைகளை புறம் ஒதுக்கினால் கூட, மேலை நாடுகளில் பொதுவாக ஏற்புடைய கருத்தாக இருப்பது, ஜனநாயக நாடுகளில் மத அமைப்புகளும் அரசும் ஒன்று சேர முடியாதவை என்பதே. மேலும் அடிக்கடி நம் காதில் விழுவது என்னவென்றால், குறிப்பாக இஸ்லாம் என்பது ஜனநாயகத்துக்குப் பொருத்தமில்லாதது, ஏனெனில் முஸ்லிம் நாடுகளில் அரசாங்கம் என்பது மதத் தலைவர்களின் பிடியிலிருந்து என்றுமே விடுபட்டதில்லை. ஆனால் இராக் மட்டும் அலாதியானது, ஏனெனில் அது பெரும்பாலும் மதசார்பற்ற அரசாகவே இருந்தது. உண்மையில் இந்த இரண்டு கூற்றுகளுமே மிகையானவை. முஸ்லீம்கள் மதத்தலைவர்களால் மிக அரிதாகவே ஆளப்பட்டிருக்கின்றனர். உலகாயதத் தலைமையும் ஆன்மீகத் தலைமையும் பெரும்பாலும் மத்திய கிழக்கு நாடுகளில் பிரிந்துதான் இருந்துள்ளன. மிகச் சமீப காலம் வரை கூட யூதர்களைப் போன்ற மதச் சிறுபான்மையினர், கிருஸ்தவ உலகை விட அதிக சகிப்புத் தன்மையுடன்தான் முஸ்லிம் உலகில் நடத்தப்பட்டு வந்துள்ளனர். உலகாயத அதிகாரம் பொறுக்க முடியாத அளவுக்கு ஒடுக்குமுறையை மேற்கொள்ளும் போது, மதம்தான் அதற்கான ஒரே எதிர்ப்பு மையமாக இருக்கிறது. உதாரணமாக, போலந்தில் கம்யூனிஸ ஆட்சியின் போது கத்தோலிக்க சர்ச் எதிர்ப்பின் ஊற்றாகத் திகழ்ந்தது. சதாம் ஹுசேனின் ஆட்சியில், மசூதி அதே போன்ற பணியையே செய்யத் தொடங்கியது. அரசியல் இஸ்லாமானது மதசார்பற்ற பாதிசத்தை (Baathism) எதிர்த்துப் போரிடும் வழியாகவும், அலி அல்-சிஸ்டானி அதன் முக்கிய ஷியா பேச்சாளராகவும் ஆகினர். இத்துடன் ஒப்பிடத்தக்க ஒரு பாத்திரத்தையே போப் கம்யூனிஸம் நிலவியபோது ஏற்றார்.3

எனினும், அமெரிக்க அதிபர் புஷ்ஷைச் சுற்றியுள்ள நவ-பழமைவாதிகள் இராக்கின் ஜனநாயகத்துக்கு பெரும்பாலும் ஒரு மதசார்பற்ற பாதையையே விரும்புகின்றனர். போரின் ஆரம்ப கட்டத்தில், [அமெரிக்க] பாதுகாப்புத் துறை துணைச் செயலாளர் [அமைச்சருக்கு நிகரானவர்] பால் ஓல்ஃபோவிட்ஸ் (Paul Wolfowitz) ‘இஸ்லாமிய உலகில் ஏனையோருக்குப் பயனுள்ள ஒரு முன்மாதிரியாக ‘ துருக்கியையே உதாரணமாகக் காட்டி வந்தார். [அமெரிக்க] நிர்வாகம் நம்பியதும் தஞ்சம் புகுந்த மதசார்பற்ற அரசியல்வாதிகளான அஹமத் சலாபி போன்றவர்களையே, லண்டனுக்கோ தெஹ்ரானுக்கோ தப்பி அரசியல் அகதிகளாகச் சென்ற ஷியா முல்லாக்களை அல்ல. நிர்வாகத்தால் மிகவும் விரும்பப்படுபவரான பெர்னார்ட் லூயிஸின் பார்வையிலும் இத்தகைய சிந்தனை விரும்பத்தக்கதாக இருந்தது. பிரின்ஸ்டன் [பல்கலைக்கழக] அறிஞரான பெர்னார்ட் லூயிஸ் சொல்வது என்னவென்றால் துருக்கியில் கெமால் அடாதுர்க் செய்தது மிகச் சரியானது: நவீனத்துவத்தை முன்னெடுத்துச் செல்ல சரியான வழி மதத் தலைமையை அரசியலிலிருந்து வலுக்கட்டாயமாகப் பிடுங்கி எறிவதுதான். துருக்கியின் சமூக வாழ்க்கையை ஒரே அடியில் மாற்றி விடுவேன் என்று 1917-ல் அடாதுர்க் சொன்னார். அப்படிச் சொன்னதை அவர்

1923-ல் செய்யவும் தொடங்கினார். பெண்களின் முக்காடுகள் களையப்பட்டன, இஸ்லாமியப் பள்ளிகள் மூடப்பட்டன, மேலும் தீவிர மத இயக்கங்களான டெர்விஷ் சகோதரத்துவம் போன்றவை தடை செய்யப்பட்டன. விஞ்ஞானம், அறிவுச்சேமிப்பு, மற்றும் நாகரிகம் ‘ ஆகியவற்றால் ஆளப்படும் இந்தப் புதிய சமூகத்தில் ஆண்கள் அணியும் [மத அடையாளமான] துருக்கியத் தொப்பி (fez) கூடத் தடைசெய்யப்பட்டது.

இதே போன்ற புரட்சிகள் வேறு இடங்களிலும் நடந்தன அல்லது முயற்சிக்கப்பட்டன. ஜப்பானில் 1860-களில் மெய்ஜி (Meiji) மறு எழுச்சிக்குப் பின், கலாச்சாரம் மற்றும் அறிவொளியுகம் என்ற பெயரால் பெளத்த ஆலயங்கள் தரை மட்டமாக்கப்பட்டன. மே 4, 1919-ல் சீனாவில் நடந்த மாணவர்களின் கலகம், கன்ஃப்யூசிய மரபு மற்றும் மத மூடநம்பிக்கைகளின் இடத்தை ‘திருவாளர் அறிவியல் மற்றும் திருவாளர் ஜனநாயகம் ‘ ஆகியவற்றைக் கொண்டு நிரப்புவதை நோக்கமாகக் கொண்டது. 1920-களில், பாரசீகத்தில் ரெஜா ஷா பஹ்லெவி மசூதிகளை இடித்தும், மதபோதகர்களை கொன்று அல்லது கைது செய்தும், பர்தா அணிவதைத் தடை செய்தும் தன் தேசத்தை நவீனப்படுத்த முயன்றார். பாரசீகம் பின்னர் இரான் என்று அழைக்கப்பட்டது. ஆரம்பகால பாதிஸ்டுகளின் பரந்த-அரேபியம் (pan-arabism) – இவர்களுள் சிலர் சிரியாவின் கிருஸ்தவர்கள், பரந்த-ஜெர்மன் தேசியத்தால் உந்தப்பட்ட ஒரு மதசார்பற்ற இயக்கமாகும்.

துரதிஷ்டவசமாக, இந்த மதசார்பற்றதாக்கும் தீவிரத்தின் விளைவு ஜனநாயகமாக அமையவில்லை. மாறாக விளைந்தவை ராணுவக் கட்டுப்பாடு, அல்லது எதிர்ப்பற்ற மன்னராட்சி, அல்லது பாசிசம் மற்றும் கொடும் ஸ்டாலினியத்தின் பல மறு உருக்களும் தான். தற்போது முஸ்லிம் உலகத்தைப் பீடித்துள்ள மதக் கலகத்துக்கு, நவீன மதசார்பற்ற அரசியலின் தோல்விக்கு எதிர்வினையாக அது நிகழ்வதும் ஒரு காரணம். எனினும், புஷ் நிர்வாகத்திடம் பரிவு கொண்ட டேனியல் பைப்ஸ் போன்ற பல மேற்கு ஆசியா பற்றிய ஆய்வாளர்கள் அடாதுர்க் அல்லது சியாங் காய்-ஷேக்கின் (Chiang Kai-shek) வழியைப்

பின்பற்றும் ஒரு வலிமையான மதசார்பின்மைவாதியே இராக்குக்குப் பொருத்தமானவர் என்று கருதுகிறார்கள், இதற்குக் காரணம் குறுகிய காலத்தில் நடக்கும் தேர்தல்கள் ‘கொமேனியைப் போன்ற முல்லாக்களையே ‘ பதவியில் அமர்த்தும் என்பதே. மதத் தலைவர்கள் மீது அவநம்பிக்கை கொண்டவர்கள் நவபழமைவாதிகள் மட்டுமல்ல. போலந்தில், கம்யூனிஸ்டுகளுக்கு எதிரிகளான இடதுசாரியினரையும் இந்த அவநம்பிக்கை பிளவுபடுத்தியது. கம்யூனிசத் தலைமைக்கு எதிராக பாதிரிகளை ஆதரிப்பது என்பதை ஏற்றுக் கொள்வது சில எதிர்ப்பாளர்களுக்குக் கடினமாக இருந்தது. இங்கு, கம்யூனிச அரசின் கடைசி ஆதரவாளர்களுள் (Spokesmen) ஒருவரான ஜெர்ஜி அர்பன் ஒருமுறை குறிப்பிட்டது போல, நாங்கள் அல்லது எங்களை விட்டால் செஸ்டகோவாவின் [தென் போலந்து நகரம்] கருப்பு மடோனா [கன்னி மேரி]. ஆனால், எப்போதும் இந்த இருவரில் ஒருவர்தான் தீர்வாக இருக்க வேண்டுமா ? உண்மையில் இராக்கின் தேர்வு அடாதுர்க் அல்லது கொமேய்னி – இந்த இருவரில் ஒருவர்தானா ?

இஸ்லாமிய ஜனநாயகம் என்பதற்கான சாதனைப் பட்டியல் என்று எதுவும் கிடையாது. ஏனென்றால், அப்படி ஒன்று இதுவரை இருந்ததே இல்லை. இரானில் நிலவும் ஜனநாயகமானது மத ஆணைக் குழு ஒன்றால் கட்டுப்படுத்தப்படும் வகையைச் சார்ந்தது. துருக்கி நாம் அறியும் ஓர் ஐரோப்பிய [அரசு] மாதிரியை நெருங்கி வரக்கூடும். அது மத அடிப்படையிலான ஒரு நாடாக அல்லாமல், மத மதிப்பீடுகளின் தளர்வான அடிப்படையில் அமைந்திருக்கிறது. ஆனாலும், துருக்கியின் ஜனநாயகம் பல ஐரோப்பியர்களின் நம்பிக்கைக்கு உரியதாக இல்லாததோடு மட்டுமல்லாமல் அது பெரும்பாவம் செய்யும் அரசு என்றும் சில முஸ்லிம்களால் கருதப்படுகிறது.

நவீன ஜனநாயகமானது மதசார்பற்ற தன்மை கொண்டதாக இருக்க வேண்டும் என்னும் கருத்து, உண்மையில், ஐரோப்பிய வரலாற்றில் தன் வேர்களைக் கொண்டிருக்கிறது. அறிவுத்துலக்கம் (enlightenment) எனும் வரலாற்றுப் போக்கின் ஒரு பகுதி, குறிப்பாக ஃப்ரான்ஸில் கிருஸ்தவ சர்ச்சுகளின் அதிகாரத்தின் மீது தொடுக்கப்பட்ட தாக்குதல் எனலாம். அரசியல் அமைப்பு ஆய்வறிவை அடிப்படையாகக் கொண்டிருக்க வேண்டுமே தவிர மதத்தை அல்ல [என்பது உந்துதலாக இருந்தது]. நவீனனாக இருப்பது என்பது மதத்தை அல்லது ‘மூட நம்பிக்கையை ‘ புறக்கணிப்பதும் அறிவியலில் நம்பிக்கை வைப்பதுமாகவே இருந்தது. வால்டேர் போன்றவர்களின் பார்வையில் அமைப்பு ரீதியான மதத்தை அது இருக்க வேண்டிய இடத்தில் வைக்க இது போதுமானதாக இல்லை; ‘அந்தக் குப்பையைத் துடைத்தெறிவது ‘ பேரவசியமாக இருந்தது. மனித குலத்தின் எல்லா சிக்கல்களுக்கும் தீர்வாக அறிவியல் மீது நம்பிக்கை வைப்பது என்பது ஒரு வகை மூட நம்பிக்கையாகவே மாறிவிட்டது. உதாரணமாக ஸ்டாலின் மற்றும் மாஒவின் வழியிலான அறிவியல் சோஷலிசம், சகல விதமான சித்தப்பிரமை பிடித்த [சமூகப்] பரிசோதனைகளுக்கும் இட்டுச் சென்று பல மிலியன் மக்கள் சாகக் காரணமாக அமைந்தது.

எல்லா பகுத்தறிவாளர்களுமே மிக அதீதமானவர்கள் அல்ல என்பது உண்மைதான். ஜான் லாக் (John Locke) போன்ற அறிவுத்துலக்க காலச் சிந்தனையாளர்கள், மத ஒழுக்கத்தில் ஆழமான வேர்களைக் கொண்டிராத அறிவுத்துலக்கத் தன்மை கொண்ட ஓர் அரசியல் அமைப்பு பிழைத்திருக்க முடியாது என்றே நம்பினர். ஸ்டாலினிஸ்டுகளையும் பிற [கொடுங்கோல்] ஆதிக்கவாதிகளையும் உந்திய மதத்தலைமை-எதிர்ப்புப் போக்கு (anti-clericalism) என்பது பெரும்பாலும் ஃபிரெஞ்சுப் புரட்சியின் விளைவாகத் தோன்றியதே தவிர ஜனநாயக அடிப்படையில் அமைந்தது அல்ல.4

சொல்லப் போனால், மத்திய கிழக்கின் ரத்தக்களறி அரசியல் தோல்விகளுக்கு மதத் தீவிரத்தை விட மதத்தலைமை-எதிர்ப்புப் போக்கே அடிப்படையாக அமைந்தது: எகிப்தில் நாஸரியம் (Nasserism), சிரியாவிலும் இராக்கிலும் பாத்தியம் (Baathism), இரானில் ஷா. மதம் என்பது தங்கள் நாடுகளை பின்தங்கச் செய்கிறது அல்லது காலனியத்தைச் சார்ந்திருக்கச் செய்கிறது என்று கருதிய மதசார்பற்ற மேட்டுக்குடிகளே இந்த ஆட்சிகளின் தலைமைப் பொறுப்பில் இருந்தனர். நாஸர் உள்ளிட்ட இத்தகைய இரும்புக் கரம் கொண்ட சீர்திருத்தவாதிகளைக் கொல்லத் தொடர்ந்து மதத் தீவிரவாதிகள் செய்த முயற்சிகள், மதசார்பற்ற ‘முற்போக்கு ‘ மேட்டுக்குடிகளுக்கும் அவர்களால் ஆளப்பட்ட [மத வழி நடக்கும்] மக்களுக்கும் இடையே இருந்த இடைவெளியை நமக்குக் காட்டுகின்றன. அமைப்பு ரீதியான மதம் அழிக்கப்படும் போது, பெரும்பாலும் அதைவிட மோசமான ஒன்றே அதன் இடத்தைப் பிடித்துக் கொள்கிறது. அது பெரும்பாலும் மதத்தை ஒத்த ஒன்றோ அல்லது ஏதேச்சாதிகாரிகளால் முறை தவறிப் பயன்படுத்திக் கொள்ளப்படும் தனிநபர் வழிபாடாகவோ இருக்கிறது.

எகிப்திலும் மத்திய கிழக்கின் பிற பகுதிகளிலும் நடந்தது போல அது ஓரங்கட்டப்படும் போது, அதன் காரணமாக மத எழுச்சி தூண்டப்படுகிறது.

முஸ்லிம் மதத் தலைவர்கள் தன்னியல்பாக ஜனநாயகத்தை விரும்புபவர்கள் என்ற சொல்லி விட முடியாது. ஆனால், சமீபத்தில் ‘வாஷிங்டன் மன்த்லி’ பத்திரிகையில் மைக்கேல் ஹெர்ஷ் எழுதிய கட்டுரையில் சுட்டியபடி, பல மத்திய கிழக்கு [இந்தியருக்கு இது மேற்கு ஆசியா] அறிஞர்களும் – ‘இஸ்லாமிய-கிருஸ்தவ நாகரிகத்தை ஆதரித்து ‘ என்ற புத்தகத்தை எழுதிய ரிச்சர்ட் புலியட் (Richard Bulliet) உட்பட – முஸ்லிம் உலகில் மதம் என்பது அடக்கு முறைக்கு எதிரான எதிர்ப்பு சக்தியாக செயல்பட்டுள்ளது என்று வாதிடுகின்றனர். பாரம்பரிய முஸ்லிம் நிறுவனங்களான மதப் பள்ளிகள், மசூதிகள் போன்றவை நவீனமயமாக்குதல் என்ற பெயரில் அழிக்கப்பட்டதன் காரணமாக சமூகத்தில் ஏற்பட்ட வெற்றிடமானது தீவிர அரசியல் இஸ்லாம் தழைக்க வழி செய்கிறது.5

அயதுல்லா கொமெய்னி ஒரு பாரம்பரிய ஷியா மதத்தலைவராகச் செயல்படவில்லை, மாறாக அரசியல் வலுவோடு நாட்டு அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றிய ஒரு நவீனப் புரட்சியாளராகவே அவர் இருந்தார். [மத] நம்பிக்கையாளர்கள் பலரின் கருத்தில் முல்லாக்கள் அரசியல்வாதிகளைப் போல செயல்படக் கூடாது என்பதால், இரானில் அவருடைய உலகாயதச் சர்வாதிகாரமானது அவரது மதம் சார்ந்த அந்தஸ்தை மலினப்படுத்தியது. ஒஸாமா பின் லாடன் இஸ்லாத்தின் நுட்பங்களை அறிந்து கொள்வதை விட ஸ்விஸ் வங்கி வழியே பெரும் அளவு பணத்தை இடம் மாற்றுவதிலும், ஊடகங்களைக் கையாள்வதிலும் அதிக திறமை கொண்ட ஓர் அமெச்சூர் மதபோதகன். ஒஸாமாவை மதிக்கும் ஒரு தீவிரமான முஸ்லீம் மதத்தலைவரையோ அல்லது அறிஞரையோ பார்ப்பது மிகவும் கடினம்.6

மேலை நாடுகள் மதத்தை எப்படிக் கையாண்டன என்பதைச் சற்று கவனிப்பது உபயோகமாக இருக்கலாம். ஐரோப்பாவிலும் அமெரிக்காவிலும் ஜனநாயக வளர்ச்சிக்கு அரசாங்கத்தையும் மதத்தையும் பிரிப்பது இன்றியமையாத நிபந்தனையாக இருந்தது என்றாலும், அத்தகைய பிரிவினை ஒருபோதும் முழுமையாக இருந்ததில்லை. பிரிட்டன் அரசியலமைப்பின் ஏற்பாடுகளுள் ஒன்று அமைப்பு ரீதியான மதம்: அரச குலமே ஆங்கிலிகன் (Anglican) [கிருஸ்தவப்] பிரிவின் பாதுகாவலராக விளங்குகிறது. தற்போது இது ஒரு சம்பிரதாயமாக மட்டுமே இருந்தாலும், ஐரோப்பாக் கண்டத்தின் அரசியலைப் பொறுத்தவரை கிருஸ்தவ ஜனநாயகக் கட்சிகளே அரசியல் மைய நீரோட்டமாக இருப்பவை. இத்தகைய கட்சிகளுள் முதலாவதாகத் தொடங்கப்பட்ட எதிர்-புரட்சிக் கட்சி, 1879-ல் நெதர்லாந்து நாட்டில் கால்வினிஸ்ட் பிரவினரின் முன்னாள் பிரசாரகரான ஆப்ரஹாம் குய்பெர் என்பவரால் தொடங்கப்பட்டது. கடவுள் என்பவரை (சர்ச்-ஐ அல்ல), மானுட நடவடிக்கைகளின் மீது முழுமையான கட்டுப்பாடு கொண்டவராக மீட்டெடுப்பது அவருடைய இலக்காக இருந்தது. மதசார்பற்ற அரசாங்கமானது தன் வேர்களை கிருஸ்தவ நம்பிக்கைகளில் ஆழமாகப் பதித்திருந்தால்தான் அதன் ஜனநாயக நிறுவனங்கள் பிழைத்திருக்கும். அவர் நம்பியதும், கிருஸ்தவ ஜனநாயகவாதிகள் இன்னமும் நம்புவதும் இதைத்தான்.7

நான் இதை நம்பவில்லை. மதங்களைப் பற்றி எந்த அக்கறையும் இல்லாத ஒருவர் அமைப்பு ரீதியான மதத்தின் முக்கியத்துவம் பற்றி விவாதிப்பது மிகவும் செடுக்கு நிறைந்த செயலே. கூடுதலான மக்கள் மத நம்பிக்கை உள்ளவர்களாக இருக்க வேண்டும் என்றோ அல்லது கடவுள் இல்லாமல் ஜனநாயகம் பிழைத்திருக்க முடியாது என்றோ நான் சாதிக்க மாட்டேன் என்றாலும், மதத்தைக் கடைபிடிக்கும் மக்களின் குரல் கேட்கப்பட்டே தீர வேண்டும் என்று வாதிடுவேன். ‘இயங்கும் ஜனநாயகம்’ என்பதற்கான மிக முக்கியமான நிபந்தனை அதில் மக்கள் பங்கு பெற முடிய வேண்டும் என்பதே. மதச் சார்புகள் மூலம் பொதுவான விதிகளின் படி எல்லாரும் நடக்கத் தேவையான பொது ஒப்புதலை (consensus) அடைய முடிகிறதென்றால், அத்தகைய சார்புகள் வெளிப்படையாக ஏற்கப்பட வேண்டும். ஷரியத் சட்ட வழி அமைந்த ஷியா மதவழி அரசு (theocracy) ஒன்று, பெரும்பான்மையினரால் ஆதரிக்கப்பட்டாலும் கூட, அது ஒரு ஜனநாயகமாக இருக்க முடியாது. பல்வேறு இன மற்றும் மதக் குழுக்களின் உரிமைகளையும் நலன்களையும் பற்றிப் பேசி முடிவெடுத்துத் தேவையான சமரசங்கள் செய்து கொள்ளப்பட்டால் தான் அதை இயங்கும் ஜனநாயகம் எனலாம்.

(தொடரும்)

பின் குறிப்புகள்:

இக் கட்டுரை டிசம்பர் 5, 2004 தேதியிட்ட நியூயார்க் டைம்ஸ் மாகஸினில் வெளிவந்தது. கட்டுரை ஆசிரியர் இயான் புருமா பற்றிய குறிப்பு அடுத்த பகுதியில் வெளியாகும்.

[1] புருமா தன் கட்டுரையில் அதிகம் விளக்கங்கள் தருவதில்லை. ஆங்கிலத்துக்கும் தமிழுக்கும் ஒரு மாறுபாடாக நான் கருதுவது என்னவென்றால், இத்தகைய கட்டுரைகள் ஆங்கிலத்தில் ஒரு தொடர்ந்த கருத்துச் சங்கிலி, அல்லது விவாதக் கட்டுக்குள் இயக்கம் பெறுகின்றன. எழுதுபவர், மேலும் படிப்பவர்கள் ஒரு சொற்களஞ்சியத்தைத் தம்முள் சுமந்து திரிகிறார்கள். ஏராளமான கருத்துக் கட்டுகள், தத்துவத் தொடர்புகள் எல்லாம் மேலை நாகரிகத்தின், சிந்தனை மரபின் உள்ளிருந்து எழுவதால் அந்த சமூகங்களில் ஓரளவு கல்வி அறிவுடன் வாழ்பவர்களுக்கும் (உயர்நிலைப் பள்ளியாவது படித்து முடித்தவர்கள்), வெளி நாகரிகங்களில் உள்ள பெருவாரியான அறிவு ஜீவிகளுக்கும் இந்த மரபுகளில் நல்ல பயிற்சி உள்ளதால் இந்த சொற்களஞ்சியத்தின் செழுமையையும், கருத்துச் சங்கிலியையும் எளிதில் அறிந்து கொள்கிறார்கள், புழங்குகிறார்கள், பயன்படுத்துகிறார்கள்.

ஆனால் தமிழில் மட்டும் படிப்பவர்கள் அல்லது மேலை நாடுகள், மேலைப் பண்பாடுகள் அல்லது மேலைக் கருத்துலகில் அதிகம் பயிற்சி இல்லாதவர்கள் தம் பண்பாட்டுக்கு உள்ளிருந்தும், கருத்துலகில் இருந்தும் புறப்படாதவையான இக் கருத்துகளை, அவற்றின் பின்புலன் அல்லது வரலாற்று விரிவுகள் எல்லாம் தமக்குக் கிட்டாத ஒரு நிலையில், தம் போக்கில் அல்லது தம் இச்சைப்படி புரிந்து கொண்டு பயன்படுத்துகிறார்கள். இதன் விபரீத விளைவுகள் ஏராளம்.

மாஒவின் மார்க்சியத்தை அதன் உள்ளீடான சீன தேசியத்தில் இருந்து விலக்கி, அதன் வரலாற்றுப் பின்னணியை விட்டு விலக்கியே புரிந்து கொண்டு, அதை ஓர் உலகளாவிய உண்மையாக, காலப் பின்னணிகளால் கட்டுப்படுத்தப் படாத நிரந்தர உண்மைகளாகப் புரிந்து கொண்டு, அதாவது அவற்றை தூலம் கடந்த கருத்தியலாகப் (metaphysics) புரிந்து கொண்டுள்ள இந்திய மாஒயிஸ்டுகள் இந்தியாவில் விளைக்கும் நாசம் இதற்கு ஓர் உதாரணம்.

இதையே பல மேலை நாட்டு இறக்குமதிகளுக்கும் பொருத்திப் பார்க்க முடியும். இங்கு ஒரு சிறு விளக்கம் மட்டும் தருகிறேன். மக்கள் ஜனநாயகம் என்பது பொதுவுடைமையோடு பொருந்த முடியாது என்பது நம்மில் பலருக்குப் புரிவதில்லை. மாஒயிசங்களில் உயர் மட்டங்களில் சிலருக்குப் புரியலாம். ஆனால் மாவோயிசங்களில் உயர் மட்டம், கீழ் மட்டம் என்று ஏதும் இல்லை என்று சாதிப்பார்கள் என்பதால் அவர்களிடமிருந்து உண்மை நிலையை நாம் அறிய முடியாது. ஜனநாயகம் என்றாலே மக்கள் யதார்த்தமாக சமத்துவத்தைத்தான் நாடுவார்கள் என்று கருதுவது ஓர் அறியாமை. ஜனநாயகத்தில், அதுவும் மக்கள் ஜனநாயகத்தில், அது உண்மையாக நடத்தப்படுமானால், முதல் பலியாக மாஒயிஸ்டுகளே கூட இருக்கக் கூடும் என்பதை நம்மில் பலரும் கருதுவதில்லை. அதனால்தான் புரட்சி முடிந்த பின்னும் வெகு காலத்துக்குப் ‘பொதுவுடைமைக் கட்சி’ தன் ஆயுதங்களைக் கீழே போடுவதில்லை. அதாவது, மக்களின் விருப்பம் எப்படி இருந்தாலும் தன் ஆயுதங்களால் மக்களைப் பலவந்தப்படுத்த மாஒயிஸ்டுகள் தயங்குவதில்லை, மேலும் அதை ஒரு தார்மீக அல்லது அறநெறிப் பிரச்சினையாகக் கூடக் கருதுவதில்லை. இதே போன்ற சர்வ நிச்சயத்தனம் ஒரு வலதுசாரியிடம் காணப்பட்டால் அதைப் பாசிசம் என்று பெரும் கூக்குரலிடும் இந்திய இடது, அதே வன்முறை, மக்களை அலட்சியம் செய்யும் போக்கு மாஒயிசங்களிடம் காணும்போது அதைப் பார்த்துப் புல்லரித்துப் போவதுதான் ஒரு பெரிய அபத்தம்.

அதே போல பொதுவுடைமை என்பதும் மக்கள் ஜனநாயகத்துக்கு இன்னொரு பலியாக இருக்கக் கூடும் என்பதையும் மாஒயிச உயர்மட்டங்களும் இதர பொதுவுடைமைக் கட்சி உயர்மட்டங்களும் அறிவர். அதனால்தான் பொதுவுடைமை பேசும் அரசியல் கட்சிகளும், இயக்கங்களும் தமது அதிகார மையத்தை பல அடுக்குகளுக்கு உள்ளே, சாதாரண பாமர மக்களின் கைவசப்படாத தூரத்தில் வைத்துள்ளன. கேள்வி கேட்கும் பாமரர் ஒன்று ஒதுக்கப்படுவர் அல்லது அடக்கப்படுவர் அல்லது பலியாடாகக் கருதப்படுவர் அல்லது எதிரி என்று கொல்லப்படுவர்/சிறைப்படுத்தப்படுவர். இன்றும் அன்றும் சீனாவில் கேள்வி கேட்பவருக்குக் ஏற்படும் நிலைகள் இவைதான். ஸ்டாலினின் ‘பொதுவுடைமைக் கட்சி’ வெகு காலம், பல பத்தாண்டுகள் பல மிலியன் மக்களைக் கொன்று குவித்ததற்கு இந்த அடுக்கு அமைப்புக்குள் இருக்கும், மக்களின் கை வீச்சுக்கு அப்பால் இருக்கும் இரும்பு இதய அதிகார மையம்தான் காரணம். இந்த இதயமற்ற, நோய்க் கூறான மனப்பாங்கைத்தான் பீடத்தில் ஏற்றி வைத்துக் கூத்தாடுகிறது இந்திய இடதுசாரி. அதனால்தான் இன்று வரை ஸ்டாலினின் அரக்க முகம் இந்திய மக்கள் முன்னால் உண்மையாக வைக்கப்பட்டு அதற்கு இந்திய இடதுசாரி ஏதும் மன்னிப்போ அல்லது பிழை விளக்கமோ மேற்கொள்ளவில்லை. மேலும், இனி ஸ்டாலினின் பெயரைப் பயன்படுத்த மாட்டோம் என்று உறுதியும் தருவதில்லை. மாறாக எந்த இந்தியப் பொதுவுடைமைக் கட்சியின் துவக்க நிலை உறுப்பினரும் முதலில் சந்திக்கும் சில நூல்களில் இன்றும் ஸ்டாலினின் நூல்கள் முதன்மையாக இருப்பதன் காரணமே பொதுவுடைமைக் கட்சிகளின் தவிர்க்க முடியாத பாசிச உள்ளீடுதான்.

இதைத்தான் புருமா லேசாக ஒரே வரியில் பொதுவுடைமை என்பதற்கும் மக்கள் ஜனநாயகம் என்பதற்கும் வெகு தூரம் என்றும் அவை முரணானவை என்றும் குறிப்பிடுகிறார். இதே போலவே இந்தியாவில் உள்ள அநேக ‘சமத்துவ’ இயக்கங்களும் இயக்க அமைப்பில் அதிகாரத்தைச் சிலர் கையில் குவித்த அமைப்புகளாக இருப்பதன் ரகசியமும் இதுதான். சமத்துவம் என்பது ஓர் இலக்காக மட்டும் இருப்பது எல்லா மக்களுக்கும் பிடிக்கும், அதை நடப்பில் கொணர ஜனநாயகம் உதவாது. ஜனநாயகம் என்பது பல போக்குகளும், பலவித மனச் சாய்வுகளும், பல பண்பாடுகளும் அதிகாரத்துக்கும், வசதிப் பகிர்வுக்கும், வாய்ப்புகளுக்கும் போட்டியிடும் ஓர் அமைப்பாகத்தான் இருக்க முடியும். போட்டி என்பதே மக்களுக்குப் பிடிக்காதது என்று சாதாரணமாகவும், அதையே என்றென்றைக்குமான ஒரு நிரந்தரக் கருத்தாகவும் உயரே ஏற்றி வைத்து அதற்கு அன்றாடம் பூசை செய்யும் இந்த இயக்கங்கள் மக்களை அறியவோ அல்லது அவர்களை நம்பவோ எந்த ஒரு முயற்சியும் செய்ய மாட்டார். ஏனெனில் யதார்த்தத்தில், ஒரு கட்சி சர்வாதிகாரத்துக்கும் ஜனநாயகத்துக்கும் வெகு தூரம். பொதுவுடைமைக்கும் ஜனநாயகத்துக்கும் அதை விடவும் தூரம் அதிகம். ஏன் சமத்துவத்துக்கும் ஜனநாயகத்துக்குமே கூட கருதப்படக் கூடிய அளவு தூரம் உண்டு. இதையும் இந்திய இடதுசாரிகள் ஒரு போதும் நேர்மையாக ஒப்புக் கொள்வதில்லை.

ழாக் டெரிடா மேலும் ஃபூகோ போன்ற எதிர்ப்புக் கருத்தியலாளர்கள் பலவாறாகச் சுட்டுவது போல ஜனநாயக சமுதாயங்களில் வர வர சமத்துவப் போக்கை அதிகரிக்கலாம். வெறும் கருத்தாக மட்டும் இல்லாமல் நடைமுறையிலும், ஏன் பண்பாட்டிலுமே கூட சமத்துவத்தை ஓர் அற நெறியாக மாற்ற முடியலாம். ஆனால் இந்த மாறுதல்கள் நெடு நாளைய கருத்துப் பரிமாற்றங்களிலும், தொடர்ந்த பயிற்சியிலும் தான் சாத்தியமாகும். முன்னேகும் காலமும், பின்னடைவு நேரும் காலமும் இவற்றில் மாறி மாறி வரலாம். ஃபூகோ ஒரு விடையாகச் சொல்வது – மக்களை நம்புவது நாளடைவில் பெரும் பலன் தரும். அவர்கள் மீது அதிகார அமைப்புகளைச் சுமத்துவது நாளடைவில் சாதாரணமாகவே தோற்றுவிடும் என்பதுதான். தடாலென்று பொதுவுடைமையைக் கொணரும் சமுதாயங்கள் பெருமளவும் தோற்பதன் காரணமே இதுதான். குதிரைக்கு முன் வண்டி பூட்டினால் வண்டியும் நாசம், குதிரைக்கும் நோவு.[1]

[2] ஷியாக்கள் உயரிய கருத்துகளைக் கொள்வது அதிசயம் என்பதல்ல கருத்து. அண்டை நாடான இரானில், அனேகமாக ஷியாக்கள்தான் வாழ்கின்றனர். மிகச் சிறு எண்ணிக்கை யூதர்களும், கிருஸ்தவர்களும், வேறு சில மதத்தினரும் (ஜோராஸ்ட்ரியர்கள்) வாழ்கிறார்கள். ஆனால், இரானின் மத சார்பற்ற அரசான ஷாவின் அரசு தூக்கி எறியப்பட்டு, இஸ்லாமிய அரசு பதவிக்கு வந்து கிட்டத்தட்ட கால் நூற்றாண்டு ஆகிவிட்டது. இவற்றில், கடந்த பத்தாண்டுகளுக்கும் மேலாகத் தொடர்ந்து அதிகாரத்தில் இருக்கும் ஷியா இஸ்லாமிய அரசு பெரும்பாலும் மேற்சொன்ன மாதிரி ‘உயரிய’ கருத்துகளை ஏதும் கொள்ளவில்லை என்பதோடு நடப்பில் அனேகமாக இவற்றில் பலவற்றையும் எதிர்க்கும் கருத்துகளைத்தான் கொண்டிருக்கிறது. குரானியச் சட்டங்களை நடைமுறையில் கொணர்வதில் துவக்கத்தில் இருந்த அளவு கட்டாயமும், வன்முறையும் இன்றைய இரானிய அரசு கைக் கொள்வதில்லை என்று சுட்ட நமக்குப் பல அறிகுறிகள் கிடைத்த போதும் இன்றும் மறைவில் உள்ள வன்முறையாகவே அச்சட்டங்கள் இருக்கின்றன. மக்கள் அச் சட்டங்களை விட்டு மனத்தளவிலும், நடைமுறையிலும், கருத்தளவிலும் விலகிப் பல ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன என்பதற்கும் நிறைய அறிகுறிகள் இருந்த போதும் ஷியாக்களின் மதபோதகர்களால் ஆன ஒரு சிறு குழு அதிகாரத்தைத் தன் கையில் குவித்து வைத்துக் கொண்டு மக்களை அடக்கி ஆண்டு கொண்டு வருகிறது என்பதுதான் உண்மை.

இது மேலே குறிப்பு எண் [1]-ல் சொன்ன பல கருத்துகளின் நிருபணம் என்று காண்பது எளிது. இந்த வரலாற்றுப் பின்னணியையும், இராக்கில் சுன்னி முஸ்லிம்களின் கண் மூடித்தனமான வெறியாட்டத்துக்குப் பெரும்பான்மை இராக்கிய ஷியாக்கள் அடிமைப்பட்டுக் கிடந்து பல பத்தாண்டுகள் ஆகிவிட்டன, சதாம் ஹுசைனின் அரக்க அரசியல் அமைப்பு ஷியாக்களை இரண்டாம் நிலைக் குடிமக்களாக நடத்தியதோடல்லாமல், அவர்களை அடிக்கடி பெரும் குவியலாகக் கொன்று குவித்தது என்ற வரலாற்றையும் மனதில் கொண்டு புருமா இந்த வரியை எழுதுகிறார்.

இன்று அமெரிக்க ஆக்கிரமிப்பினால், சிறுபான்மை சுன்னிகளின் அடக்குமுறை அரசு கவிழ்ந்தது என்பது மட்டுமல்லாமல், முன்னாள் ஆட்சியாளர் கும்பலில் (சுன்னிகளில்) இருந்த ஒரு சிறு கயவர் கூட்டம் ராணுவம், காவல் துறை போன்ற அடக்கு முறை அமைப்புகளைத் தன் கட்டுப் பாட்டில் வைத்துக் கொண்டு பெருவாரி இராக்கியரை வன்முறைக்கு அடிமைப் படுத்தி வைத்திருந்த நிலை மாறி பெரும்பான்மை ஷியாக்கள் இன்று தம் பண்பாடு, தம் வழிபாட்டு முறைகள், தம் மதம் ஆகியவற்றை சுதந்திரமாகக் கடைப் பிடிக்க முடிந்திருப்பதால், அவர்கள் சமீபத்தில் விடுபட்ட ஒரு பெரும்பான்மையினருக்கு இயல்பாகத் தோன்றக் கூடிய பழி வாங்கும் அரசியல் அமைப்பை நாடவில்லை என்பது இங்கு சுட்டப்படுகிறது. தம்மை அடக்கி இருந்த சுன்னிகளுக்கு அரசியல் அதிகாரத்தைப் பகிர்ந்து கொடுக்காத ஓர் அரசியல் அமைப்பைத் தாமும் கைப் பிடிக்கும் எண்ணம் இல்லாது இருப்பதையே அயதுல்லா சிஸ்டானியின் கருத்துகள் காட்டுவதைச் சுட்டுகிறார். அதாவது கருத்தளவிலாவது சிஸ்டானி போன்ற ஷியா தலைவர்கள் பெருந்தன்மையோடு நடக்க முயல்வதை நாம் கவனிக்க வேண்டும் என்பது குறிப்பு.[2]

[3] இங்கு புருமா சொல்லாதது என்னவென்றால், தற்போதைய போப் தலைமைப் பதவிக்குக் கத்தோலிக்க சர்ச்சால் தேர்ந்தெடுக்கப் படுவதற்கு ஒரு முக்கிய காரணமே அவர் போலந்து நாட்டவர், சோவியத் கம்யூனிசத்தின் அதிகார வர்க்க ஒடுக்குமுறைக்கு எதிராக, கத்தோலிக்க சர்ச்சை போலந்தில் தொடர்ந்து நடத்திக் காட்டியவர், போலிஷ் அரசுக்கு எதிரான தொழிலாளர் போராட்டக் குழுவான கூட்டொற்றுமை (solidarity) இயக்கத்துக்குத் தன்னாலான உதவியைச் செய்ததோடு, அதன் தலைமைப் பதவிகளில் இருந்த தொழிலாளர் தலைவர்களில் பலரைக் கத்தோலிக்கராகவும் கவர்ந்து வைத்திருந்தார். அன்றைய உலக அரசியல் நிலையில் ஆஃப்கானிஸ்தானில் பெரும் சிக்கலில் மாட்டி இருந்த சோவியத் அரசு தன் ராணுவத்தைப் பலத்த சேதத்துக்குப் பின்னர் தோல்வியை ஒப்புக் கொண்டு பின்வாங்கியதும், சோவியத் பொருளாதாரமும், அரசும் பெரும் ஆட்டத்தில் இருந்தது உலகுக்குத் தெரிய வந்ததும், கத்தோலிக்க சர்ச்சின் மேலாட்சிக் குழுவிற்கு ஊக்கம் தந்திருக்க வேண்டும். ஓர் ஐரோப்பிய அரசியல் நடவடிக்கையாக அன்று போலந்தில் சர்ச்சின் தலைமைப் பதவியில் இருந்தவரை போப்பாகத் தேர்ந்தெடுத்தனர். மேலை நாடுகளில் அரசாங்கத்தில் சர்ச் தலையிடக் கூடாது என்ற கருத்து நிலவுவதை இந்தப் பின்னணியில் பார்த்தால் இது ஒரு விதமான பொய்மை என்பது நமக்குத் தெளிவு. இதையே இங்கு புருமா கவனிக்கிறார்.

[3]

[4] புருமாவின் இன்னொரு சுருக்கமான அறிக்கை இது. ஃபிரெஞ்சுப் புரட்சியின் அரசியல் போக்கிற்கும், ஆங்கில முடியாட்சிக்கு எதிரான அரசியல் ஜனநாயக இயக்கங்களுக்கும் இடையே பல மாறுபாடுகள் இருப்பது நமக்குத் தெரியும். பொதுவாக இடதுசாரியினர், அதுவும் மார்க்சியர்கள், ஃபிரெஞ்சுப் புரட்சியை முன்மாதிரியாகக் கொள்வர். இதன் உட்பொருளாக எனக்கு என்ன தோன்றுகிறது என்றால், முந்தைய பண்பாடுகளை முற்றிலும் அழித்து மக்கள் கையில் அதிகாரத்தைக் கொடுத்தால் ஒரு பெரும் சமத்துவ சமுதாயம் மலரும் என்பது ஒரு மண்ணாந்தைத்தனமான நம்பிக்கை. இதுதான் இடதுசாரிகளின் மூட நம்பிக்கை. இதை விட்டு அவர்கள் விலகி, தம் தந்தை வழிச் சொத்தாக அவர்கள் கருதும் பகுத்தறிவைப் பயன்படுத்தினால், மக்கள் ஒருக்காலும் பச்சைக் களிமண்ணை மூளையாகக் கொண்டவர் இல்லை. சொற்களஞ்சியம், வாழும் பண்பாட்டுப் பயிற்சி, குடும்ப முறைகள், உற்பத்தி முறைகள் என்ற ஒரு கூட்டுக் கதம்பமான வாழ்வியலில் விருப்பப்பட்ட படி ஒரு கூறை மட்டும் பிய்த்து எறிந்து விட்டு அத்தனையையும் மாற்றி அமைக்க முடியாது என்பது சாதாரணமாகப் புரிந்துவிடும். ஆனால் இடதுகளின் அறிவு பாரிச வாயுவால் பீடிக்கப்பட்டது. பழமைவாத மதவாதிகளின் கற்பனையைப் போலவே அதுவும் ஒரு வண்டிச் சோடையில் தான் ஓடும். ஆனால், புருமா ஜனநாயகம் என்பதை தொடர்ந்த இயக்கத்தினால் உருமாறும் அரசியல் அமைப்பாகக் கருதுகிறார் என்பது தெளிவு.[4]

[5] இந்த வாதம் இந்தியா, மலேசியா, இந்தோனேசியா, சவுதி அரேபியா, பங்களாதேஷ், பாகிஸ்தான், மாலத் தீவு போன்ற நாடுகள்/இடங்களுக்குப் பொருந்தாது. இந்த நாடுகளில் நவீனமயமாக்குதல் அல்லது மதசார்பின்மை என்ற பெயரில் பழமை வாய்ந்த மசூதிகளை அல்லது மதப் பள்ளிகளை யார் இடித்தார்களாம் ? உண்மையில் அரசர்கள், பெரும் நிலக்கிழார்கள் அல்லது பெரும் வணிகர்களை நம்பி இருந்த ஒரு மதம் இன்று தன் பரவலுக்கும், செல்வாக்கு வளர்ச்சிக்கும், கவுரவத்திற்கும் உலகளவில் வேலை வாய்ப்புகளைத் தேடிப் போய் செல்வம் ஈட்டிய மத்திய வர்க்க முஸ்லிம்களையே பெருமளவு நம்பி இருக்கிறது. குறிப்பாக இந்தியா போன்ற வளரும் நாடுகளில் நாடு நெடுக சிற்றூர்களில் பள்ளிகளும், மதப் பள்ளிகளும், மசூதிகளும் கட்டுவதில் இந்த நாடோடி மத்திய வர்க்கத்தின் பங்கு அதிகம். சவுதி அரேபிய அரசு அல்லது இஸ்லாமிய பன்னாட்டு அமைப்புகளின் நிதி உதவி ஒரு பங்கு இருக்கும் என்று எடுத்துக் கொண்டால் கூட அத்தகைய உதவிகளைத் தேடவும், பெறவும் இந்த மத்திய வர்க்கத்தின் தொடர்ந்த முயற்சியும், பன்னாட்டு முஸ்லிம் புரவலர்கள் நடுவே நடத்தும் கருத்துப் பிரசாரமும் உதவியிருக்கும் என்று கருதுவது நடப்பு யதார்த்தமாகவே இருக்கும்.

ஆகவே கணக்கெடுத்துப் பார்த்தால், முஸ்லிம்கள் நடுவே உள்ள ஆளும் வர்க்கத்தின் பங்கை விட மத்திய வர்க்கத்தின் பங்கெடுப்பில் மசூதிகளும், மதப் பள்ளிகளும் பன்மடங்கு வளர்ந்திருக்கின்றன என்றே நான் கருதுகிறேன். இக் கருத்து உண்மையானால், அதன் பின் விளைவுகள், இஸ்லாத்தின் உலக வளர்ச்சி, உலக நடத்தை, மேலும் உலகளவில் அது எடுக்கப் போகும் நடவடிக்கைகள் ஆகியவற்றைப் பாதிக்கும் விதம் முன்னெப்போதையும் விட மாறுபட்டதாகவும், மிகத் தீவிரமான பாதிப்புகள் உள்ளனவாகவும் இருக்கும்.

என் கருத்தில் அச்சு எழுத்தால் வளர்க்கப்பட்ட இஸ்லாம், முந்தைய பல நூறாண்டுகளில் கத்தியையும், போரையும், பிற பண்பாடுகளை ஆக்கிரமித்து அழிப்பதாலும் வளர்ந்த இஸ்லாத்தை விடப் பன் மடங்கு பெரியதாக இருக்கும். அச்சு எழுத்தால் வளர்ந்ததால் அது ஜனநாயகத்துக்கு ஆதரவாகவோ, அல்லது அமைதி வழியாகவோ, அல்லது மக்கள் நடுவே சமத்துவத்தைப் பரப்புவதாகவோ அமைந்தது என்று கொள்வது மந்த புத்தி உள்ளவர் செய்வதாக இருக்கும். மற்றெந்த நவீனத்துவக் கருவிகள் போலவே அச்செழுத்தும், இதர ஊடகங்களான தொலைக் காட்சிகள், ஒலி நாடாக்கள், மேலும் ஒலிபரப்பு நிலையங்கள் ஆகியவற்றின் உதவியால் பரவிய இஸ்லாத்தின் தாக்குதலும் முழுவதும் அமைதி வழியானதல்ல. ஒரு சிறு உதாரணமாக தமிழகத்தில் ஒரு கட்டத்தில் பரபரப்புடன் விற்கப்பட்ட பழனிபாபா என்னும் இஸ்லாமியத் தீவிரவாதியின் ஒலி நாடாக்களை அமைதி வழி என்று சொல்பவருடைய மொழி நாம் சாதாரணமாகப் புழங்கும் மொழி வகையைச் சார்ந்ததல்ல. ஒஸாமா பின் லாடனின் ஒலி நாடாக்களோ அல்லது ஒளி நாடாக்களோ அமைதி வழியைச் சேர்ந்தவை எனச் சொல்வது எந்த மூளையில் இருந்து உதயமானது என்பதில் எனக்குச் சிறிதும் ஐயம் இல்லை. அதே போல் சவுதி அரேபியாவின் அழிப்புப் பாதை அரசியலுக்கு ஆணிவேராக விளங்கும் இனவெறி மதப் பார்வையுடன் எழுதப்படும் வஹாபிய மத விளக்கப் புத்தகங்களை அமைதி வழிப் புத்தகங்கள் அல்லது மிதவாதப் புத்தகங்கள் என்று சொல்ல பொய்மையில் ஏராளமாகவே பயிற்சி தேவைப்படும். எனவே நவீன சாதனங்களை இதர மக்கள் போலவே நன்மைக்கும் தீமைக்கும் ஒரு சேரத்தான் உலக இஸ்லாமியக் கருத்துப் பரப்புனர்கள் பயன்படுத்தி இருக்கின்றனர். தம் சமூகத்தை ஒரு சேரக் கட்ட உதவ அச்செழுத்தைப் பயன்படுத்தும் அதே நேரம், பிற சமூகங்களைப் பெரும் தீமை என உருப் பெருக்கிப் பூதாகாரமாக்கவும், வஹாபியத்தின் வன்முறையை உலகெங்கும் நியதியாக்கவும் கூட பயன்படுத்தித் தீமையை வளர்த்திருக்கின்றனர்.

ஆனால் நவீனத்துவம் என்பதே தீமையின் மொத்த உருவம் என்பது போலவும் அவற்றின் மையமே அமெரிக்காவும் ஐரோப்பிய நாடுகளும் (பிற்சேர்க்கை: இந்தியா) என்று தொடர்ந்து பிரசாரம் செய்வது ஓர் இஸ்லாமிய நவ-பழமைவாத உத்தி. நவீனத்துவம் எப்படித் தன்னுடைய மையத்தில் அமர்ந்திருக்கிறது என்பதைப் பற்றி அது உருப்படியாக எதுவும் சொல்வதில்லை. இது பற்றி விவரமாகப் பேச இங்கு இடம் இல்லை.

எனவே புருமாவின் இந்தக் கருத்து ஒரு சிறு நிலப் பகுதிக்குத்தான் பொருந்தும். புருமா சொல்வது போல நவீனத்துவத்தின் எதிர்ப்பால் இஸ்லாம் அழியவும் இல்லை, அது ஓரம் கட்டப்படவும் இல்லை. மாறாக நவீனத்துவத்தின் ஒரு மையமான சந்தையில் இருந்து பெரும் நிதி வளத்தைப் பெற்று அதன் உதவியால் பல வகையான நவீனத்துவத்தின் ஆயுதங்களைத் தானும் கைமாற்றிப் பெற்றுக் கொண்டு, அவற்றுடன் கிட்டும் (நவீனத்துவத்தின் மையத்தில் உள்ள) மதம், கடவுள், அதிகாரம் – இவற்றுக்கெல்லாம் எதிர்ப்பு தெரிவிக்கும் சிந்தனை முறையை, அல்லது அத்தகைய குணங்களை அழித்து அக் கருவிகளின் இன்னொரு இயல்பான, பாதையான அரசு அதிகாரப் பரப்பல், நுகர் பண்பாட்டுக்கு மக்களை அடிமையாக்குதல், மேலும் பல அடுக்கு சமூக முறைக்குள் மக்களைப் பொருத்தி அவர்களை அரசியல் யதார்த்தத்தைப் பார்க்க விடாமல் முட்டாளடித்தல் ஆகியவற்றைக் கைக் கொண்டு, மதம், கடவுள் மற்றும் அரசு ஆகியவற்றை எதிர்க்க முடியாத ஒரு மந்தைக் கூட்டமாக மக்களை ஆக்கும் ஒரு நவ-பழமைவாதத்திற்கு (ஷரியா மீது மரபு என்ற முகமூடியுடன் வைக்கப்படும் புது வாசிப்புகள் என்று இதை நான் கொள்கிறேன்) உலகை ஆட்படுத்த முயன்று வருகிறது என நான் கருதுகிறேன்.

மேலும் இந்தியாவில், குறிப்பாக மலப்புரம், ஹைதராபாத், தமிழகத்தின் சில பகுதிகள் ஆகியவற்றுக்கு இது பொருந்தவே பொருந்தாது. இங்கெல்லாம் ஆதிக்கம் செலுத்துவது மதச் சார்பின்மை அல்ல. இன்றையத் தேதியில் காரணமற்றுப் பரவி இருக்கும் உலகளாவிய இஸ்லாமியத் தீவிரவாதம்தான் ஆதிக்கம் செலுத்துகிறது. இங்கு வெகு காலமாக நிலவிய பழமைப் பார்வை/பாதை மதத்தோடு, அரைகுறை நவீனத்துவத்தால் பாதிக்கப்பட்ட இளைஞர் கூட்டத்தின் அதிகார ஆசையோடு இழையும் அரைகுறை இஸ்லாம்தான் மோதுகின்றது. அரைகுறை என்று குறிக்கக் காரணம் – நவீனத்துவத்தின் ஆயுதமான அறிவியல் பாதை எப்படியோ தன் மதத்துக்குப் பொருந்தும், அதன் மூலமாக தம் மதத்தை எதிர்க்க முடியாத கருத்தியலாக நிறுவலாம் என்ற ஒரு அபத்தமான முரண்பாட்டை அடிப்படை நம்பிக்கையாகக் கொண்டு உலகப் பொது அறிவுக்கு எதிரான தன் அனைத்துக் கோரிக்கைகளையும் முன் வைப்பது இஸ்லாமியத் தீவிரவாதம்.

இதே போன்ற அபத்தமான முரணை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஒரு தீவிரவாதம் உலகக் கிருஸ்தவத்திலும் பெருகி வருகிறது. அறிவியல், பகுத்தறிவு என இன்று அறியப்படும் இரு பெரும் போக்குகளின் இயல்பு என நான் கருதுவன இவை. அறுதி முடிவுகள் எனவும், மாற்ற முடியாத உண்மைகள் எனவும் எந்தக் கருத்தும் இல்லை, முன் முடிவுகளுடன் துவங்கப்படும் எல்லாத் தேடல்களும் தொடர்ந்து மாறி மாறிப் புது முடிவுகளுக்கு இட்டுச் செல்வது ஒன்றுதான் மாறாதது. ஆனால் அது ஒரு தொடர் நடவடிக்கை, அறுதி முடிவு அல்ல. ஏனெனில் என்ன வேகத்தில் மாற்றங்கள் நடக்கும், மாற்றங்கள் எப்போதும் முன்னேதான் செல்லுமா, பின்னாளில் ஒதுக்கிய கருத்துகள் ஒரே அடியாக அழிக்கப்பட்டு விடுமா, அல்லது எதிர்காலத்தில் மறு பரிசீலனையினால் மறுபடி தேர்ந்தெடுக்கப் பட்டு வேறு உருவில் தற்காலத் தற்காலிக உண்மைகளாக மேலிடம் பெறுமா என்பதெல்லாம் ஆய்வில் தொடர்ந்து ஈடுபடுபவரால் முடிவு செய்யப்படும். ஆனால் அறிவியல் என்பது தன் நடத்தை, அடிப்படைகள் மேலும் கொள்கைகளையே கூடத் தொடர்ந்து பரிசீலிப்பது, அதன் வழி காணப்படும் குறைகளை முடிகிறவரை களைவது, பிறகு எந்தக் குறைகள் எஞ்சுகின்றன, எவை பூரணமாகக் களையப்பட்டன என்பதைப் பட்டியலிட்டு உலகின் முன் ஒளிவு மறைவின்றி வைப்பது, அதாவது உலக மக்களின் அறிதிறன் மீது நம்பிக்கை வைத்து அவர்களோடு தம் நிறை குறைகளைப் பகிரங்கமாகப் பகிர்வது, தேடுபவரையும் அவர் பின் செல்பவரையும் அதிகாரப் பிரிவுகள் மூலம் மேல் கீழாக்காமல் சமதளத்தில் வைத்துக் கருத்துகளைப் பகிர்வது – யதார்த்ததில் அது ஒன்றும் சிறப்பான வழி முறை அல்ல என்றாலும் இதை ஒரு நல்லொழுக்கம் எனவும், எதிர்பாராத வகைகளில் சிறப்பான முடிவுகளுக்குக் கொண்டு செல்ல உதவும் ஒரு பாதை எனவும் அறிந்து கடைபிடித்தல், அறிந்த உண்மைகளை ஓர் ஏணியாகக் கொண்டு மேலும் மேலும் என்று அறிதலையும் உண்மைகளையும் தேடுவது போன்றவற்றை அறிவியல் முறையின் இயல்பு என நான் கருதுகிறேன்.

இதையே தத்துவம் மற்றும் கருத்தியல் தளங்களில் தனது இயல்பாகக் கொள்வது பகுத்து அறியும் முறை. அதற்குத் தனியாக ஒரு பீடம் ஏதும் இல்லை,

தமிழ் நாட்டில் இப்போது கொடுக்கப்பட்டிருப்பது போல பகுத்தறிவு அனைத்தையும் தீர்க்க வல்ல அரு மருந்து என்ற இடம் ஒரு மடமை – தத்துவ தளத்திலும் கருத்தியல் தளத்திலும் இது ஒரு பேதமையை உயர்பீடத்தில் ஏற்றும் முறை. அதாவது Reification என்று மார்க்சியமும், Iconization என்று பண்பாட்டு ஆய்வியலும், Idolatory என்று செமிடிய மதங்கள் வெறுத்து ஒதுக்குவதும் இத்தகைய போக்குதான். அறிவியல் எனவும், பகுத்தறிவு எனவும் இன்று தமிழகத்தில் அறியப்படும் போக்குகள் அனேகமாகப் பெருமளவும் செமிடிய மதங்களின் கருத்தாக்கத்திலிருந்து மூலாதாரம் தெரியாத பேதமையால் கடன் வாங்கப்பட்டுத் தமிழர் பண்பாடு, திராவிடர் பண்பாடு என்ற முத்திரைகளோடு புழங்கப்படுவதால் இதை மறுபடி சொல்கிறேன். மேற்படி மதங்கள் வெறுத்து ஒதுக்கும் பழக்க வழக்கங்கள் பலவும் தமிழகப் ‘பகுத்தறிவு’களிடம் ஏராளமாகவே இருக்கின்றன.

இவற்றின் ஒரு அபத்த விளைவுதான், தன் அதிகார வெறியால் பல லட்சம் மக்களைக் கொன்று குவித்த அரக்கர்களின் பெயர்களை ஒரு பாவமும் அறியாத அப்பாவித் தமிழ் குழந்தைகளுக்குப் பெயராகச் சூட்டி அதைப் பகுத்தறிவின் உச்ச கட்டமாகவும், முற்போக்குத்தனத்தின் விளம்பரமாகவும் கருதும் மடமை. இல்லாவிட்டால் ஸ்டாலின், லெனின் என்ற பெயர்களைத் தமிழகத்தில் ஏன் காணப் போகிறோம் ? திருவரங்கக் கோயிலில் ‘பார்ப்பனிய’ எதிர்ப்பு என்ற பெயரில் கருவறையில் ஸ்டாலின், மாஒ போன்ற பெரும் கொலை வெறியர்களின் படங்களைப் பிரதிட்டை செய்யும் முயற்சிகளைக் காண நேர்வது வேறு எதனால் ? இப்படிப் பட்ட அடி முட்டாள்தனமான கடன் வாங்கலினால்தான். சமதர்மக் கருத்துக்குச் சீனக் கொடுங்கோலாட்சியிடம் போய்க் கை ஏந்தும் அறிவுக் கொழுந்துகளை நாம் என்னவென்று கருத ?

இதே மூடத்தனத்தால்தான் ‘பகுத்தறிவுப் பகலவன்’ என்றெல்லாம் பட்டம் வழங்கும் பேதமை தமிழகத்தில் புழங்குகின்றது. பகுத்தறிவு அனைவரிடமும் உள்ளது, எவரிடமும் எந் நேரமும் அது உச்சத்தில் இருக்க வாய்ப்பில்லை. பகலவனாக ஒளிருமளவு தமிழகத்தில், என் கருத்தில் கடந்த பல நூறாண்டுகளில் எவரும் இருந்ததில்லை. அது வேறு விஷயம். பகுத்தறிவின் உருவாக தன்னைத் தானே ஒருவர் கண்டாலோ அல்லது பிறர் அவரைக் கண்டாலோ அதை ஒரு மூடத்தனமாகவே நான் கருதுகிறேன். மனிதர் அனைவரும் தனியராகவோ அல்லது குழுக்களாகவோ எப்படியும், அவ்வப்போதுதான் உண்மைகளை, சிறப்பான விடைகளை அடைகின்றனர். என்றென்றும் ஒளிரும் மனிதர் அனேகமாக எவருமே இல்லை என்பது ஒரு நிதர்சன உண்மை.

வழுக்கி விழுந்தவள் என்ற பிம்பத்தைக் காட்டித் திரைக்கதைகளில் நெடும் வசனம் பேசிப் புகழ் பெற்ற திராவிட அரசியலாளர்களுக்கு ஓர் உண்மை அப்போதும் இப்போதும் புலப்படவில்லை. மனிதர் என்பவரே பாவ ஆத்மாக்கள் என்ற கருத்தை எப்போதும் முழங்கும் கிருஸ்தவருக்கும் ஓர் உண்மை புலப்படவில்லை. அது இதுதான். மனிதர் எல்லாரும் தொடர்ந்து வழுக்கி விழுபவர்தான் அதாவது பாதை தவறுபவர்தான், அதாவது வழி தெரியாது முன்னேகுபவர்தான். வழி முழுவதும் புலப்பட்டு விட்டால், பயணத்தில் எந்த சுவாரசியமும் வலிந்துதான் பெற முடியும். தம் வழி பெரும் துன்பத்தில் முடியும் எனவோ, அல்லது முடிவில்லா அயர்ச்சியுள்ளது என்றோ, அல்லது எந்த வளர்ச்சியும் அற்றது என்றோ அறிபவரில் அனேகர் பயணப்பட முன் வரமாட்டார். மனிதரில் கணிசமானவர் பிறரோடு பயணப்பட முன்வராத நிலை எழுந்தால், அதற்கு அனைத்தையும் முன் முடிவு செய்த கடவுள் அல்லது பெரும் பகுத்தறிவு என்ன செய்ய முடியும். அவர்களைத் தரதர என்று அவர்களது விருப்பத்துக்கு எதிராக தான் எது எதிர்காலம் என உறுதி செய்ததோ அந்த வழியில் இழுத்து வரும் அல்லது அவரைக் கடுமையாகத் தண்டிக்கும். ஸ்டாலினியம், மாஒயிசம் இரண்டும் பகுத்தறிவு மார்க்கங்கள் அல்ல, வெறும் அதிகார வெறி மார்க்கங்கள் என்றாலும் அவை இந்த விடையைத்தான் தேர்ந்தெடுத்தன – விருப்பம் இல்லாத, காட்டிய வழியில் செல்லத் தயாரில்லாத மக்களை அந்த அதிகார மையங்கள் எதிர் கொண்ட போது. இன்று தம்மைப் பகுத்தறிவுச் சோதிகளாகக் காணும் திராவிடப் ‘பகலவர்’களோ, அல்லது மாஒயிசச் செம்மல்களோ நாளை ஒரு வேளை தனித் தமிழ்நாடு அல்லது மாஒயிசக் கொடுங்கோல் அரசு ஒன்றை நிறுவினால் மக்களை இப்படித்தான் வன்முறைக்கு ஆளாக்குவர் என்பது என் ஊகம். மேலும் அதுதான் பகுத்தறிவு என்று வேறு முழங்குவர் என்பதுதான் ஒரு பரிதாபம்.

அனைத்தையும் அறிபவன் கடவுள் என்று அவன் புகழ் பாடும் மக்கள் மீது எனக்கு மிகுந்த பரிவு உண்டு. அனைத்தையும் அறிந்து விடுவதை விட ருசியற்ற அல்லது உபயோகம் அற்ற நிலை என்னவாக இருக்க முடியும் ? கடவுளின் இருப்பே ஒரு சாரமற்ற சக்கை நிலை என்பதும் என் கருத்து. ஒரு வேளை செமிடிய மதங்களின் துவக்க காலக் கடவுள் போல பழி வாங்குவதைத் தன் மைய இயக்கமாக வைத்திருக்கும் கடவுளோ எக் காலத்திலும் நம் மதிப்பையோ அல்லது அடிபணிதலையோ பெறத் தக்கவர் அல்ல. எறும்பின் காலை ஒவ்வொன்றாகப் பிய்க்கும் அல்லது வண்ணத்துப் பூச்சியின் இறகுகளை ஒவ்வொன்றாகப் பிய்த்து அவற்றைக் கொதிக்கும் வெயிலில் போட்டு வேடிக்கை பார்க்கும் சிறுவரை நீங்கள் கண்டிருப்பீர்கள். அல்லது பச்சிளம் சிறுவரை 14 மணி நேரம் கல்லுடைக்கவோ, அல்லது தறியில் நூல் கோர்த்துத் தரவோ, அல்லது தீப்பெட்டியைப் பசை போட்டு ஒட்டவோ பயன்படுத்தும் வயது வந்த மனிதரைப் பற்றி நீங்கள் கேட்கவாவது செய்திருப்பீர்கள். இத்தகைய மனிதர் வறுமைக் கொடுமையால் இப்படிச் செய்தார் என்று ஓர் அற்பக் காரணமாவது இருக்கும். அந்தக் கொடுமை செய்யும் சிறுவர் அவ்வளவு அற உணர்வு வளராத சிறுவர் என்று நாம் அவரையும் மன்னிக்கலாம். ஆனால் அனைத்தும் தெரிந்த, எல்லா வல்லமையும் பொருந்திய முக்காலமும் தெரிந்த கடவுள் ஒருவரின் பழி வாங்கும் குணத்தை என்ன சால்ஜாப்பு சொல்லி ஒத்துக் கொள்ள முடியும் ?

அப்படி ஒரு கடவுள் இருந்துதான் ஆக வேண்டும் என்று முழங்குபவரோ, அப்படிப்பட்ட எல்லாம் அறிந்த, அறிய முடிகிற பகுத்தறிவு ஒரு மனிதரிடம் இருக்கிறது என்று தெண்டனிடுகிறவரோ அரசியல் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றினால் அங்கு ஜனநாயகம் எப்படி வளரும் ? அல்லது அப்படி ஒரு சமூகத்தில் சமத்துவம் எப்படி உதயமாகும் ? வளர்வது இருக்கட்டும், எப்படித் தோன்றும் ?

காட்டாக, சமத்துவம் என்ற கருத்தாக்கமே கூட புதியதும் அல்ல, ஐரோப்பியரின் கண்டுபிடிப்பும் அல்ல, கிருஸ்தவத்தின் கொடையும் அல்ல. இஸ்லாத்தின் தனிப் பண்பும் அல்ல. ஆனால் அங்கிருந்துதான் தமிழருக்குக் கிட்டியது என்பது போன்ற பிரமைகளை நிரந்தர உண்மைகளாகத் தமிழகத்தில் அனைத்து முற்போக்குகளின் மனதிலும் நாம் காணமுடியும். மேலும், சமத்துவம் என்பது உண்மையில் மனித சமுகத்தால் சமீப காலத்தில் எந்த வகையிலும் அடையக் கூடியதும் அல்ல.

மாறாத உண்மை என்று எதையாவது சொன்னால், அடுத்த பல பத்தாண்டுகளுக்காவது இதை ஒரு மாறாத உண்மை என்று வேண்டுமானால் சொல்லலாம். இதைப் படிக்கும் முற்போக்குகளில் பலருக்குக் குருதி கொப்பளிக்க வாய்ப்பு இருக்கிறது. ஆனால் குருதி கொப்பளிப்பதால் உண்மைகளை நாம் அடைவதில்லை. மாறாக கடும் அமைதியை நம் சிந்திக்கும் திறனில் கொள்வதன் மூலம் வேண்டுமானால் ஒரு சில உண்மைகளை நாம் சில நேரம் அடைய முடியலாம்.

ஆர்தர் கோயஸ்ட்லர் (Arthur Koestler) என்ற ஒரு சிந்தனையாளர் 50-களிலிருந்து 70-களின் இறுதி வரை ஓரளவு பிரபலமாக இருந்தார். பின்னர் அவர் நோய் வாய்ப்பட்டுத் துன்பம் தாளாமல் தற்கொலை செய்து கொண்டார். உண்மையைத் தேடும் பலருக்கும் அதுதான் அனேகமாகக் கிட்டும் முடிவு என்பது என் கருத்து. அவர் எப்படிச் சிந்தனையாளர்கள் புதிய கண்டுபிடிப்புகளை அடைகின்றனர், அதுவும் அறிவியல் துறைகளில், என்று ஆராயத் தலைப்பட்டு தன் முடிவுகளை ‘The Sleepwalkers ‘ என்ற ஒரு நூலில் எழுதினார். அதன் பிறகு இத்தகைய ஆய்வுகள் ஒரு துறையாகவே கூட வளர்ந்திருக்கும் என்று நான் ஊகிக்கிறேன். Cognitive psychology, Sociology of science, Neuro-physiology (பார்க்க: www.med.uwo.ca/physiology/courses/medsweb/objectives.htm) Neuro-psychology, (பார்க்க: www.med.uwo.ca/physiology/courses/medsweb/objectives.htm) என்று பல விதமாகப் பாதை பிரிந்து போய் மனித அறிவு எவ்வகைக் கூறுகளால் கட்டப்பட்டுள்ளது, அறிதிறன் எப்படி எதையும் அணுகுகிறது என்று கடுகைத் துளைத்து கடலை அதில் பாய்ச்ச முயன்று கொண்டு இருக்கிறார்கள். ஏதும் தெளிவடைய இன்னமும் ஒரு நூறாண்டாவது ஆகும் என்று நினைக்கிறேன். அதுவரை நம் நாட்டின் அழுக்குப் பஞ்சாங்கங்களும், மூலம் இல்லாத அதிசயங்களான கறுப்பு நூலும், பச்சை நூலும் (நான் எவற்றைச் சொல்கிறேன் என்று உங்களுக்குத் தெரியும்!) வெறுப்பு, இனவெறி மேலும் அரைகுறை அறிவில் வேர் கொண்ட தாஸ் காபிடலும், செம்புத்தகமும் நம் அறிவைச் சிறை வைக்காமல் இருந்தால். அதில் அவர் ஒரு விடையாகக் கண்டது ‘serendipity’ என்பதுதான் கண்டுபிடிப்புகளுக்கு அதிகம் உதவி இருக்கிறது, பகுத்தறிவை விட என்பது. இந்தச் சொல் ஏதும் பெரிய கருத்தாக்கம் இல்லை. தற்செயல் நிகழ்வு என்று பொருள். ஒரு தலையணை அளவு உள்ள புத்தகத்தின் முடிவு இதுதான். கிழவருக்குக் கூடத் தெரியுமே இது என்பீர்கள். சில நேரம் அறிவியல் முறைகள் இப்படித்தான் மலையைக் கெல்லி எலியைப் பிடிக்கின்றன. தற்செயல் நிகழ்வுகள் வழியே அறிவியலின் பெரும் தாவல்கள் நேர்ந்தன என்றால் ‘பகுத்தறிவு’ மூலம் அனைத்தும் நடந்தது என்று சாதிப்பவர்கள் எங்கிருந்து அப்படி ஒரு முடிவுக்கு வந்தார்கள் என்று கேட்கத்தானே நமக்குத் தோன்றும்.

என் கருத்தில், முழுவதும் தன் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள விடை காணும் முறை என்று எவரிடமும் ஒரு வழி கைவசப்படுவதில்லை. பகுத்தறிவு என்பது அப்படிப் பட்ட முழுமையான கருவியும் அல்ல. அது பல துறைகளில், பல தளங்களில் நல் விடைகளுக்கான ஒரு வழிமுறை, பாதை. ஆயினும் மனித உறவுகள், நெருக்கம், உடல் ஆசைகள், உடல் தேவைகள் போன்ற இடங்களில் பகுத்தறிவின் பங்கும், விடைகளும் அனேகமாக உபயோகம் அற்றவை. காட்டாக, மனித உறவுகளைப் பற்றிய சித்தர் பாடல்கள் போன்றவை தர்க்கத்தின் ஓர் அதீதமான முடிவுகள். இப்படி அறிவியல் பார்வையை வரலாற்றுக்கப்பால் இட்டுச் சென்ற ஒரு பயன்படுத்தல் சித்தர்களைப் போலச் சமூகத்தை ஒதுக்கிய தன்னிச்சையான நடத்தைக்குத்தான் நம்மை இட்டுச் செலும். மனித குலம் இதனால் வளராது, மாறாக நசித்துப் போகும். ஆசை என்பதே அபத்தம் என்ற இன்னொரு தளத்துக்குப் பகுத்தறிவு நம்மை இட்டுச் செல்லும். மாற்று வழிகளான கொனாரக், காம சூத்திரம் போன்றவை தவறு எனப் பகுத்தறிவால் நமக்கு உறுதி சொல்ல முடியாது. முத்தம் என்பது கிருமிகளின் பரிமாற்றம் என்று அறிவியலில் பால பாடம் படித்த சிறுவர்கள் கருதுவதை நாம் பார்த்திருக்கலாம். அது போன்ற கருத்துகளுக்குத்தான் ‘பகுத்தறிவின்’ மோசமான பயன்படுத்தல் நம்மை இட்டுச் செல்லும். ஆகப் பகுத்தறிவு அறுதியான விடைகளைத் தரும் என்ற பிரச்சாரத்தில் நம்மை மூழ்கச் சொல்லும் எந்த கருத்தியல் வாதமும் ஒரு வகை மதமாகச் சீரழிகிறது என்றே நான் கருதுகிறேன். எங்கு அறிதிறன் தன் கூரிய வெட்டு முனையை இழக்கிறது, எங்கு அது தன் கூர்மையின் உச்சத்தை அடைகிறது எனக் காண்பதற்குப் பகுத்தறிவு அல்ல, உள்ளுணர்வின் நுட்பம்தான் பெரிதும் உதவுகிறது. முடிவைக் கண்டபின் சான்று தேடப் பகுத்தறிவு உதவும், அதில் ஐயம் இல்லை.

இவை பற்றி இதற்கு மேல் எழுத இது இடம் அல்ல. ஆக, ஒரு பாதையில் நடப்பவரை அப்பாதையாகவே காண்பதுதான் reification அல்லது iconization. இம் முறையைப் பின்பற்றுவதில் சங்கர மடத்துக்கும், திராவிட மடத்துக்கும், மாஒயிச (சீன தேசிய) மடத்துக்கும் அதிகம் வித்தியாசம் இல்லை. அறிவியலின் ஆதிக்கம் நடப்பு உலகின் மீதும், மக்களின் வாழ்வு மீதும், மக்களின் சிந்தனை முறை மீதும், அவர்கள் நம்பிக்கை பழக்க வழக்கங்கள் மீதும் தன் பாதிப்பைப் பரப்பி வருவதைக் கண்டு அஞ்சிய மத நம்பிக்கைப் பழமைவாதம், அறிவியலின் அறிமுறைகளைத் தானும் கையாண்டு தன் உள்ளீடு நிரந்தர உண்மைகளைக் கொண்டது எனக் காட்டினால் தன் பெருமை மிச்சப்படும் என்று நம்பி அதன் வழியே பல வகை நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்கிறது.

இவ் வழியில் உதாரணமாக, கிருஸ்தவத்தில் படைப்பியல் வாதம் (creationism) என்ற ஒரு வகைக் கருத்தியல் பல முகங்களோடு செயல்பட்டு வருகிறது. இதன் செயல் முறைகளால் உந்தப்பட்டு நடந்த அரசியல் மாறுதல்களுக்கு ஓர் உதாரணம்: அமெரிக்கப் பள்ளிகளில், டார்வினின் பரிணாமவியலுக்குப் போட்டியாகப் படைப்பியல் வாதம் போதிக்கப்பட வேண்டும் என்ற பெருவாரி கிருஸ்தவரின் வற்புறுத்தலின் வலுவால் பல மாநிலங்களில் பாடத் திட்டங்களில் சேர்க்கப்பட்டு விட்டது. இதில் இன்னொரு முகம் ‘புத்திசாலித்தனமான அமைப்பு’ (Intelligent design) என்ற கொஞ்சம் அறிவியல், கொஞ்சம் நம்பிக்கை ஆகியவற்றால் ஆன கலவை வாதம். இதில் பல அறிவியலாளரும் சேர்ந்து வருகின்றனர் என்பது அசதியூட்டும் ஒரு தகவல். இந்த வாதம் முழுவதுமே மத நம்பிக்கை உள்ள கூட்டத்தால் உந்தப்படுவதில்லை. மாறாக குறிப்பிட்ட மதம் எதையும் நம்பாத, ஆனால் பட்டுணர்வுக்கும் அறிதிறனுக்கும் புலப்படும் பெரும் அண்ட பேரண்டம் முழுவதும் தற்செயலாக உருவாகி இருக்க முடியாது என்ற ஒரு வாதத்தின் அடிப்படையில் ஓர் ஊகமான முடிவுக்கு வரும் அறிவியலாளரும் இதர சிந்தனையாளரும் இதில் சேர்ந்திருக்கின்றனர். எனவே, இது முழுவதும் கிருஸ்தவ மதத்தின் உலகாளும் விருப்பத்தால் கட்டப்பட்ட சதி என்று கருத இடம் இல்லை. இந்த இயக்கத்தில் அது ஒரு பக்கம் இருக்கிறது என்றாலும் அதுவே முழு ஆதிக்கம் செலுத்தவில்லை. ஆனால், இத்தகைய வழிமுறைகள் மதத்தையும் அறிவியலையும் ஒரே நேரத்தில் அவமானப்படுத்துகிறது என்பதை இந்த அரை வேக்காட்டுக் கிருஸ்தவர்கள் சற்றும் அறிந்தாரில்லை. அதே போலவே கடவுள் என்ற கருத்தே ஒரு அபத்தம் என்ற அறிவியலின் மிக அடிப்படையான வாதத்தை எதிர்கொள்ளத் திராணி இல்லாத ஒரு கூட்டம் இந்த இளைஞர் + முல்லா கூட்டணி. எனவே, இவர்களின் மதப் பிடிப்பே ஓர் அரைகுறைப் புரிதல் சார்ந்தது என்பது என் கட்சி. நீங்கள் ஒத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று நான் அடம் பிடிக்கப் போவதில்லை.

இன்று இஸ்லாத்திலும், கிருஸ்தவத்திலும் பழக்கத்தில் இருந்து எழும் மதப் பிடிப்புக்கும், அதிகார வெறியில் எழும் மத மூர்க்கத்துக்கும் நடுவேயான மோதலில் எழுவது சகிப்பற்ற தீவிரவாதமாக மாறுகிறது. மேற்சொன்ன நாடுகளில் இன்று கணிசமான பகுதி மக்கள் திரள் இன்று தீவிரவாத அதுதான் நவ-பழமைவாத இஸ்லாத்தின் சார்பாக இருப்பதற்கு புருமா காட்டும் காரணங்கள் பொருந்தவில்லை என்று நான் கருதுகிறேன். மாறாக, வாலறுந்த நரி கதை மேலாகப் பொருந்தும் என்பது என் கருத்து. தம் நாட்டின் அல்லது சமுகத்தின் தேக்கத்துக்கும், நசிவுக்கும் காரணமும், பரிகாரமும் தேடும் புதுத் தலைமுறைகள், உலக வரலாற்றை ஓரளவாவது பள்ளிகளில் பயின்று, பின்பு அன்றாட தற்கால வரலாற்றைத் தகவல் சாதனங்கள் மூலம் பெறும் இன்றைய இளைஞர்களுக்கு அவரது முன்னோரைப் போல கருத்து மையங்கள், மேலும் கருது பொருள்களாக அருகாமையில் உள்ள சமூகங்கள் இருப்பதில்லை. சரியாகச் சொன்னால் அருகாமையில் உள்ள சமூகங்கள் அவரது கவனிப்பில் அதிக இடம் பெறுவதில்லை என்று கூடச் சொல்லலாம். ஆனால் அருகாமையில் உள்ள சமூகங்களின் தேக்க நிலை அல்லது உயிர்ப்பற்ற சிந்தனை வழிகள் அவர்கள் மனதில் சலிப்பைத் தரும் என்பதில் ஐயம் இல்லை. தகவல் சாதனங்களின் நாடகத் தன்மையுடன் கூடிய கலகத் தகவல்களினால் உலகில் வேறெங்கோ அனைத்து வளர்ச்சியும் படு வேகமாக நிகழ்கிறது, தாம் மட்டும் பின்னே விட்டுச் செல்லப் படுகிறோம் என்னும் ஆதங்கம் அவர்கள் மனதைப் பீடிக்கிறது. அதே நேரம் அவர்களிடம் உள்ள ஒரே கருத்தியல் ஓரளவாவது அவருக்குப் பிடிபடுகிற கருத்தியல் கருப்பு நூல் அல்லது பச்சை நூலில் இருந்துதான் கிட்டுகின்றன. பள்ளிகளில் படிக்கும் விவர அறிவும் ஆய்வறிவும் சிகரங்கள் இன்னும் எவ்வளவு தூரங்களில் இருக்கின்றன என்பதைத் தான் அவர்களுக்குச் சுட்டுகின்றன. மாறாக கருப்பு நூலோ அல்லது பச்சை நூலோ ஒரே புத்தகத்தின் மூலம் சிகரத்தை எட்டி விடலாம் என்ற பிரமையை அவர்களுக்குத் தந்து அப் புத்தகத்தின் மூலம் உலகையே ஆளலாம் என்ற ஒரு குதூகலமான நம்பிக்கையையும் தருகின்றன. அரைப் படிப்பு என்பது, அரைகுறை அறிவு என்பது எத்தனை ஆபத்தானது என்பதற்கு இந்த வகை இளைஞரின் அரசியல் இயக்கங்களும், மத நம்பிக்கைகளும் தெளிவான சான்றுகள்.

அதுவும் சந்தைப் பொருளாதாரம் நாட்டைப் பீடிக்க, உயிர்த்திருக்கக் கூட தம் மக்கள் பெரும் போட்டிக்குத் தயாராக வேண்டுமே, அதைப் பற்றிய புரிதல் இல்லாமல் மெத்தனமாக இருக்கின்றனரே என்றெல்லாம் கருதத் துவங்கும் ஒரு தலைமுறை, முந்தைய தலைமுறையினரின் இஸ்லாத்தை விலக்கி, உலகில் ஆதிக்கம் செலுத்த விழையும் ஒரு வகை இஸ்லாத்தோடு அணி சேர விழைகின்றனர் என்றுதான் நான் இந்த தீவிரவாத இஸ்லாத்தின் பரவலைப் புரிந்து கொள்கிறேன். மற்ற காரணங்கள் அனைத்தும் தவறானவை என்று வாதிடவில்லை. அவை இந்தக் காரணங்களை விட மெலிவானவை, தாக்கம் குறைவானவை என்பது என் கருத்து.

சாமுவெல் ஹண்டிங்டனின் ‘நாகரிகங்களின் மோதல்’ (Clash of civilizations) என்ற கருத்தாக்கம் பெருமளவும் ஏற்கப்பட முடியாததாக இருக்கலாம். ஆனால் அதன் மைய வாதங்களில் பல பகுதிகள் தவறானவை அல்ல. அல்லது இஸ்லாம் இன்று உலகெங்கும் போர்க் கோலம் பூண்டு காணப்படுவதற்கு எளிதில் ஒரு சரியான தூண்டுதலைக் காண முடியாது. இஸ்ரேல்-பாலஸ்தினம், காஷ்மீர், செசன்யா, பாஸ்னியா என்று பல தூண்டுதல்களைக் காட்டுகின்றனர் இஸ்லாமியத் தீவிரவாதிகள். இதை விடவும் தீவிரமான, மோசமான ஆக்கிரமிப்புகளை இஸ்லாமிய உலகம் சந்தித்தது 19-ஆம் நூற்றாண்டிலும், 20-ஆம் நூற்றாண்டின் மத்தியிலும். அப்போது இத்தகைய உலகளாவிய போர்க்கோலம் காணப்படவில்லை. லெபனிய நாட்டுப் பத்திரிகைப் பதிப்பாசிரியர், சலாமெஹ் நெமாத் (Salameh Nematt), அல்-ஹயத் (Al-Hayat) என்ற லெபனியப் பத்திரிகையின் ஆசிரியர் (அல்லது ஜோர்டானியப் பத்திரிகையா ?), இந்தத் திடார்ப் போர்க்கோலம் எழுந்ததற்கு இதையெல்லாம் விட ஒரு எளிய காரணத்தைக் காட்டுகிறார். (பார்க்க: C-span தொலைக் காட்சி அலையில் சமீபத்துப் பகல் நேர நிகழ்ச்சி ஒன்று. அவருடைய பெயரை வைத்துத் தேடினால் தகவல் கிட்டும் என நினைக்கிறேன்).

அரசுக் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள தொலைக்காட்சி நிறுவனங்கள், அரேபிய நாடுகளிலும் மேற்கு ஆசியாவிலும் பெருமளவு மையத் தகவல் பரப்பு சாதனங்களாக உருவெடுத்த பின் கடந்த முப்பது ஆண்டுகளில் சாதாரண அரபு மற்றும் மேற்காசிய மக்களுக்கு உலகைப் பற்றிய உருப்படியான நம்பகமான தகவலே கிட்டுவதில்லை. பெரும்பாலும் மேற்கு ஆசியாவில் ஆட்சியில் இருக்கும் களவாணிக் கூட்டங்களின் பிடியில் இருக்கும் அடக்கு முறை அரசுகளின் பொய்ப் பிரச்சாரம், அரபு தேசியம் அல்லது இதர பண்பாடுகளுக்கு எதிரான வெறுப்புப் பிரச்சாரம் ஆகியவற்றால் சாயம் பூசப்பட்டுத் தொடர்ந்து தரப் படுவதால் உலக மக்களில் கணிசமானவர்கள் மீது அவநம்பிக்கையுடனேயே இம் மக்கள் வாழ்கின்றனர். இதிலிருந்துதான் புறப்பட்டிருக்கிறது இஸ்லாமியத் தீவிரவாதம் என்கிறார். அல்-ஜசீரா என்னும் தொலைக் காட்சி நிறுவனம் உண்மையின் தூதுவராக இன்று முஸ்லிம் ஜனத்திரள் நடுவே உலவுகிறது. ஆனால் உண்மையில் கத்தார் நாட்டு அரசரின் கைப்பாவை அது என்பது மக்களுக்குத் தெரியாது என்பது இவரது வாதம். இதை அவர் சொன்ன அதே அரங்கில் அல்-ஜசீரா நிறுவனத்தின் பிரதிநிதியும் பங்கெடுத்துக் கொண்டிருந்தார். அவர் தலையை ஆட்டி எதிர்ப்புத் தெரிவித்தார் என்றாலும், நெமாத்தின் அடிப்படையான வாதம் எளிமையானது – யார் முதலீடு செய்கிறார்களோ அவர்களின் கொள்கைதான் அரபு தகவல் நிறுவனங்களை ஆள்கிறது என்பது. இதை யாரும் அன்றைய அரங்கில் எதிர்க்கவில்லை. அது தவறு என்று கூட, அதாவது இப்படித் தகவல் திரிக்கப்படுவது தவறு என்று கூட அந்தப் பகுதியிலிருந்து பங்கெடுத்த தகவல் நிறுவனப் பிரதிநிதிகள் வாதிடவில்லை.

ஆக ஆளும் வர்க்கத்தினரின் தொடர்ந்த பொய்ப் பிரச்சாரத்தால் பெரும் மக்கள் திரள்கள் தவறான நம்பிக்கைகளின் வழியே செலுத்தப்பட்டு தம் அடையாளக் குழுவைத் தவிர இதர மக்கள் குழுக்களை எதிரிகளாகவும், அழிக்கப்பட வேண்டிய கூட்டங்களாகவும் காணத் தலைப்படுகின்றனர், இதைத் தற்கால மக்கள் தொடர்பு சாதனங்கள் துரிதமாகவும், எளிதில் எதிர்க்க முடியாத வகையிலும் செயல்படுத்துகின்றன என்பது இவரது அடிப்படையான வாதம். ஆனால் இதில் என்ன புதிதாக இருக்கிறது ? கடந்த ஈராயிரம் வருடங்களுக்கு மேலாக இதுதானே உலகத்தில் பல பகுதிகளிலும் அரசியலாக இருந்திருக்கிறது. அனேக மதங்களுமே இந்த வகைச் செயல்பாடுகள்தானே ?

ஒப்பீட்டில் இன்றைய இஸ்லாமிய உலகு முன்னெப்போதையும் விட அதிகம் வசதியோடும், ஆயுத பலத்தோடும், குறிப்பிட்ட பெரும் எதிரி யாரும் இல்லாமலும்தான் இருக்கிறது. அமெரிக்கா என்பது ஒரு பெரும் எதிரி என்று வாதிடுவது ஒரு பாசாங்கு. அமெரிக்கா இஸ்லாமிய உலகின் இயற்கை வளமான எண்ணெயைப் பெருமளவு நம்பி இருக்கிறது, அதில்லாமல் அமெரிக்கப் பொருளாதாரம் ஸ்தம்பித்துப் போகும். அதனால்தான் பெருவாரி இஸ்லாமிய நாடுகளின் அடக்குமுறை அரசுகளோடு கூட்டுறவு வைத்துக் கொண்டு இயங்கி வருகிறது அமெரிக்கா. எண்ணெய் வளம் இல்லாத இஸ்லாமிய உலகு உடனடியாக தனது உலக இயக்க சக்தியை இழந்து இன்னொரு வலிவில்லாத அரசியல் கொள்கையாக மாறிவிடும் என்பது அமெரிக்கருக்கு நன்றாகவே தெரியும். ஆப்பிரிக்க மதங்களை இன்று யாராவது சட்டை செய்கின்றனரா ?

இந்து மதம் இன்று கந்தல் துணியாகக் கிழிக்கப்பட்டு யார் வேண்டுமானாலும் அதன் மீது சாணி எறிய முடியும் அவல நிலையில் இருப்பதற்கு என்ன காரணம் ? அதனிடம் எந்த அரசின் பலமும் இல்லை. மேலும், அதன் வழி செல்லும் மக்களிடம் உலகச் சந்தையில் சூதாட்டம் நடத்த எந்த வளமும் இல்லை என்பதுதானே ? இஸ்லாமியப் படையெடுப்புகளும், ஐரோப்பியக் காலனியத்தின் கொள்ளைகளும் சீரழித்த இந்திய மக்களிடம் பழங்காலம் பற்றிய வெற்றுப் பெருமிதத்தைத் தவிர இன்று சொந்தமான திறன் என்று என்ன உள்ளது ? இருக்கும் படித்த கூட்டத்தின் அறிவையும் முன்னேற்றம் என்ற பெயரில் காலனி ஆதிக்கத்தின் பண்பாடு, அறிவுத் திரட்டு ஆகியவற்றுக்கு அடகு வைத்தாயிற்று. மீதம் உள்ள புத்திசாலிகளில் கணிசமானவர் சீன தேசியம், ரஷ்ய தேசியம், அரபு தேசியம் ஆகிய உலக ஏகாதிபத்திய வெறிகளுக்கு இரையாகி இருக்கின்றனர். ஆக இந்தியாவோ, இந்து மதமோ அது சார்ந்த சமூகமோ இன்று உலக அரசியலில் வெறும் உதை பந்துதான்.

மாஒயிசம் இன்று உலக அரசியலில் காணாமல் போனதற்கு என்ன காரணம் ? அதன் ஒரே பலமான மக்கள் திரளின் உற்பத்தித் திறனை, சீனாவின் அதிகார வர்க்க முதலாளிகள் சமத்துவம் என்ற பெயரில், தம்மிடம் தரப்பட்ட அரசியல் அதிகாரத்தை வைத்துக் கொள்ளை அடித்துக் கொண்டு, உலக முதலாளியத்துடன் ஆடும் சூதாட்டத்தில் மக்களைப் பகடைக் காயாக வைத்து பலி கொடுத்துத், தம் நலனை முற்படுத்த ஆரம்பித்து இரண்டு பத்தாண்டுகள் ஆகிவிட்டன. இன்று சீன மாஒயிசம் இருளில் தடுமாறும் சில நடைமுறைக் குருடர்களின் கருத்தியலாக மட்டுமே எஞ்சி இருக்கிறது. சீனாவின் உலக ஏகாதிபத்தியத்துக்கு, இந்தியா போன்ற உதிரி நாடுகளில் மக்கள் அந்தந்த நாட்டு தேசியத்தின் பின்னே திரளாமல் தடுக்க உதவும் ஒரு சதித் திட்டத்துக்கான ஆயுதமாகவே இன்று சீனாவில் அது எஞ்சி இருக்கிறது. இந்திய மாஒயிசங்களின் அரசியல் குருட்டுத்தனத்துக்கு ஒரு தெளிவான சான்று அவர்கள் பெரும் மக்கள் திரளின் பட்டினிச் சாவிற்குக் காரணமான ஓர் அரக்கக் கருத்தியலை இன்னமும் உயர்த்திப் பிடித்திருப்பதுதான்.

உலகத்தில் சுதந்திரச் சந்தை மட்டுமே இயங்கினால் எண்ணெய் வளத்தை நம்பும் இஸ்லாமிய நாடுகள் துரிதமாகவே தம் பெரும் பணபலத்தை இழந்து விடுவர். சுதந்திர சந்தையை ஒடுக்கிய உற்பத்தியாளரின் கூட்டு (Producer’s cartel) உலக எரிபொருள் சந்தையில் புழங்கும் பெரும் முதலீட்டில் ஒரு கணிசமான பகுதியை அடக்குமுறை ஆட்சியாளர்களின் தனி நபர் வங்கிக் கணக்குக்கு மாற்றித் தந்து, அந்த நிலப் பகுதியில் வாழும் எளிய மக்களை ஓட்டாண்டிகளாக வைத்திருக்கிறது. இதற்கு அமெரிக்கர்தான், அமெரிக்க வெளி நாட்டு உறவுக் கொள்கைகள்தான் காரணம் ? ஆம் என்று சொல்பவர் கருத்துக் குருடர் மட்டும் அல்ல, காரணக் குருடரும் கூட என்றே நான் கருதுகிறேன். அவர்கள் உள்ளங்கைப் புண்ணுக்குக் கண்ணாடி தேடும் காரியக் குருடரும் கூட. இந்தக் கூட்டுக் கொள்ளை முயற்சியில் அமெரிக்கருக்கும் பங்கு உண்டா என்றால், உலகத்தில் நடக்கும் கொள்ளைகளில் அமெரிக்க வணிக நிறுவனங்களுக்கும் அமைப்புகளுக்கும் பங்கில்லாமல் எந்தக் கொள்ளை சுலபமாக நடக்க முடியும் ? ஆனால் மேற்காசியாவில் மக்களைக் கொள்ளை அடிக்கும் முயற்சிகளுக்கு அமெரிக்கர்தானா மூல காரணம் அல்லது முழுக் காரணம் ? இல்லை என்பது என் கருத்து. என்றுமே முதுகில் குத்துவதில் முதல் குத்து சொந்தக்காரருடையது தானே ?[5]

[6] இங்கும் புருமா வழி தவறுகிறார். இது மதசார்பற்ற ஆய்வாளர் பலரும் வழி தவறும் இடம்தான். பொதுவாக அறிவுத் துலக்கப் பாதையை (enlightenment paradigm) மதிப்பவரும், அதுதான் மக்களின் உய்வுக்கு வழி என்று நம்பும் கருத்தியலை விழிப்புணர்வுடனோ அல்லது உள்ளுணர்வு மூலமாகவோ பின் தொடரும் எந்த ஆய்வாளரும் வழி தவறும் இடமும் இதுதான். அடையாள அரசியல் என்பதே அழிவுக்கு இட்டுச் செல்வது என்று கருதிய துவக்க கால அறிவுத் துலக்கச் சிந்தனை (மார்க்ஸ் இந்தக் காலத்துக்கு ஓர் உதாரணம்) பின்னர் அடையாள அரசியலின் முன் தன் அரசியல் தோற்றுப் போய்விட்டது என்று அறிந்து, ஓர் இரண்டாம் தர அரசியலாகச் சீரழிந்து போய் அடையாள அரசியலுக்கு வால் பிடிக்கும் அரசியலாக இன்று உலக அரங்கில் உலவுவதன் காரணமே இந்த வழி தவறுதல்தான். இதைப் பற்றி விரிவாக எழுத வேண்டும், பின்னர்தான்!

ஆனால் இங்கு புருமா வழி தவறுவது ஏன் என்றால் அவர் மீண்டும் இஸ்லாம் இதர கருத்தியல்கள் போன்றதே என்று இயல்பாகக் கருதுவதுதான் என்பது என் கருத்து. இஸ்லாமியச் சிந்தனையாளர் – பழமைவாதிகளும் சரி, நவ-பழமைவாதிகளும் சரி – பலரும் மறுபடி மறுபடி சொல்வது உண்மையானால், இஸ்லாத்தில் அரசியலுக்கும் மதத்துக்கும் இடையே தனிப் பிரிவு அல்லது சுவர் ஏதும் இல்லை. அரசியலில் எது வெல்லுகிறதோ அதுதான் சரி என்ற ஒரு சிந்தனை பெரும் சக்தியாகச் செயல்படுகிறது என்றால் அதேதான் இஸ்லாத்தின் மையத்திலும் இயங்குகிறது என்றே நான் கருதுகிறேன். ஆனால் இஸ்லாமியச் சிந்தனையாளர் இந்தக் கருத்தை ஏற்க மாட்டார். அப்படி ஒப்புக் கொண்டால் அரசியலின் இயல்பான அதிகாரத் தேட்டைதான் இஸ்லாத்தின் மையத்தில் இருக்கிறது என்று ஒப்புக் கொள்வதாக ஆகிவிடும். அது இஸ்லாத்தின் அறநெறியை மறுப்பதாகவோ அல்லது பின்னொதுக்குவதாகவோ ஆகும்.

எனவே ஒரு சமரசத்தை முன்வைக்கிறார். அதாவது அரசியலை இஸ்லாத்தின் அறப்பார்வை பதப்படுத்தி மேம்படுத்திவிடும் என்றும் அதுதான் இஸ்லாமிய அரசியலின் இயல்பு எனவும் அவர்கள் தொடர்ந்து வாதம் செய்கின்றனர். என் கருத்தில் இது ஒரு சாமர்த்தியமான கட்சி கட்டல். நடை முறையில் பொய்க் காசு நல்ல காசைப் புழக்கத்தில் இருந்து விரட்டி விடும் என்பதுதான் உலகப் பொருளாதார நடைமுறை காட்டுவது. அரசியலும் பொருளாதாரத்தைப் போன்ற ஓர் இயக்கம்தான். இங்கும் அனேகமாக வன்முறையும், பொய்மையும், சாமர்த்தியமும் நேர்மை, அமைதி முறை, உண்மை தேடும் யதார்த்த அரசியல் ஆகியவற்றை விரட்டும்தான். புருமா இஸ்லாமிய சமூகங்களில் அரசியலில் வெற்றி பெறும் அல்லது வெற்றி பெறுவது போலக் காணப்படும் தலைவர்களை அவர்களது மத நம்பிக்கையின் ஆழம் அல்லது தூய்மை அல்லது நேர்மை என்னும் உரைகல்லால் மக்கள் சோதித்துப் பார்ப்பர் என்று கருதுவதே ஒரு அபத்தம். அவரது கட்டுரையின் துவக்கத்தில் செய்த ஒரு தவறு இங்கும் முடிவுகளைப் பாதிக்கிறது.

அதாவது இஸ்லாமிய சமூகம் உலகளவில் இன்று தனக்கு ஒரு வீச்சு இருக்கிறது என்று நம்புகிறது, தம் ஆதிக்கம்தான் உலகில் நிலவ வேண்டும் என்ற கருத்தியல் இஸ்லாமிய சமூகங்களில் ஒரு கணிசமான பகுதி மக்களிடம் பரவி இருக்கிறது என்ற ‘உண்மை’ களைக் கணக்கில் எடுக்க மறுக்கிறார். இது சாமுவெல் ஹண்டிங்டன் போன்ற மோதல் பற்றிய கருத்தை முன் வைக்கும் கருத்தியலாளரிடம் இருந்து தன்னை மாறுபடுத்திக் காட்டித் தான் ஒரு ‘முற்போக்கு ‘ என்று நிறுவ புருமா கைக்கொள்ளும் ஓர் உத்தி என்றே நான் கருதுகிறேன். இது முற்றிலும் தவறு அல்ல. ஆனால் நடைமுறை உண்மைகளை இப்படித் தவற விடுவது சரியான முடிவுகளுக்கு இட்டுச் செல்லாது என்பதுதான் என் கருத்து.

முடிவாக, ஒஸாமாவை மதிக்கும் அல்லது அவரது பாதை சரி எனச் சொல்லும் தீவிர முஸ்லிம் மதத்தலைவரை அல்லது அறிஞரைக் காண்பது எளிது என்றே நான் கருதுகிறேன். ஆனால் ஒரு முல்லா அல்லது உள்ளூர் மார்க்க அறிஞர் பகிரங்கமாக ஒரு செய்தித்தாள் பேட்டியிலோ, தொலைக்காட்சி நேர்காணலிலோ இதை ஒப்புக்கொள்வாரா என்றால் மாட்டார். ஏனெனில், பெருவாரியான ஜனநாயக நாடுகளில் ஒஸாமா பின் லாடன் போன்றவரின் வன்முறை மற்றும் அழிப்புப் பாதை மீது வெறுப்பு இருப்பது அவர்களுக்குத் தெரியும். எனவே தற்போதைக்கு அவர்கள் வெளிப்படையாக இப்படி ஒப்புதல் தருவதை தவிர்ப்பர்.

ஆனால் ஜனநாயகம் இல்லாத நாடுகளில், குறிப்பாக இஸ்லாமிய நாடுகளில் ஒஸாமாவிற்கு ஆதரவு தெரிவிக்க மதத்தலைவர்கள் பலர் இருக்கின்றனர் என்பது பன்னாட்டு செய்தித்தாள்களைப் புரட்டினால் உடனேயே தெரிந்து விடும் என்றே நான் கருதுகிறேன்.[6]

[7] இந்தியாவில் மதசார்பற்ற அரசு வேண்டும் என முழங்குவதில் கிருஸ்தவ சர்ச்சுகளும், கிருஸ்தவ இயக்கங்களும் பேரூக்கம் காட்டுவது இந்த வரலாற்றுணர்வு அவர்களிடம் இருப்பதால்தான். அவர்கள் மதசார்பற்ற அரசு எனக் காண்பது ஒரு கிருஸ்தவ அறநெறியால் இயக்கப்படும் அரசைத்தான். இதையே களம் மாற்றிப் பெருவாரியினரின் மதம்தான் ஒரு மதசார்பற்ற அரசின் அறக் கோட்பாட்டை இயக்க வேண்டும் என்ற கருத்தாக்கமாக மாற்றிக் கொடுத்தால் இந்த கிருஸ்தவ நிறுவனங்கள் உடனே அங்கிருந்து ஓட்டம் பிடிப்பர் அல்லது அதை எதிர்ப்பர். இந்தக் கருத்தை செமிடியப் பண்பாட்டில் இருந்து வெளிவந்து, தன் வேர்களை முழுவதும் அறியாத ஓர் அரை வேக்காட்டு இயக்கமாக இன்று உலகில் உலவும் மார்க்சியமும் முன்வைப்பதன் காரணம் கிட்டத்தட்ட அதன் கிருஸ்தவப் பின்புலன்தான். இந்த இரு இயக்கங்களும் இன்று இந்திய அரசியலிலும், மைய அரசிலும் கை கோர்த்துக் கொண்டிருப்பதன் காரணமும் அவற்றின் கிருஸ்தவ மத வேர்கள்தான். ஆனால் மேற்சொன்ன வகையில் இந்தியாவின் பெருவாரி மதம் இந்து மதம், அதன் அறநெறிதான் இந்திய மத சார்பற்ற அரசின் மதிப்பீடுகளை உருவாக்க வேண்டும் என்று ஒரு கருத்து முன்வைக்கப் பட்டால் மேற்சொன்ன இரண்டு இயக்கங்களும் பெரும் ஆர்ப்பாட்டம் நடத்துவர் என்பதில் நாம் எந்த ஐயமும் கொள்ள வேண்டாம். அதே வகை ஆர்ப்பாட்டத்தை முஸ்லிம் இயக்கங்களும் மேற்கொள்ளும். அதே இயக்கங்கள் இஸ்லாமிய நாடுகள் மற்றும் முஸ்லிம்கள் பெருவாரியாக உள்ள நாடுகளில் ஷரியாதான் அரசின் மதிப்பீடுகளை வழி நடத்த வேண்டும் என்று கோருவதற்குச் சற்றும் தயங்குவதில்லை. இந்த வகை நடத்தையை நான் ‘இரட்டைக் குவளை’ அரசியல் என்றே கருதுகிறேன். இதைத்தான் புருமா வேறு விதமாக அடுத்த பகுதியில் ஒரு பத்தியில் எதிர் கொள்கிறார். இதை அடுத்த வாரம்காண்போம்.[7]

aacharakeen@yahoo.com

Series Navigation