குடந்தை குழந்தைகள் கொலைக்கு யார் பொறுப்பு ? – பகுதி 2

This entry is part of 42 in the series 20040819_Issue

ஞாநி


கும்பகோணத்தில் நடந்தது வெறும் தீ விபத்தல்ல. குழந்தைகள் படுகொலை. எப்படி போபால் விஷ வாயு கசிவில் கம்பெனி நிர்வாகத்தின் மெத்தனத்தால் ஆயிரக்கணக்கானோர் மடிந்தது வெறும் விபத்தில்லையோ அது போலவே கும்பகோணம் படுகொலைக்கும் அரசின் மெத்தனமே பொறுப்பு. அது ஜெயலலிதா அரசா, கருணாநிதி அரசா என்ற அற்ப அரசியலைத் தாண்டி அசல் உண்மைகளை ஆராய்ந்தால் கடந்த 12 ஆண்டுகளில் இருவர் ஆட்சியிலும் நர்சரி பள்ளி விஷயத்தில் காட்டிய அலட்சியமே இதற்குக் காரணம். இரு கழக அரசுகளும் குற்றவாளி கூண்டில் நிறுத்தப்பட வேண்டும். இது தொடர்பாக தீம்தரிகிட ஆசிரியர் ஞாநி, ஜுனியர் விகடன் இதழில் கும்பகோணம் கொடுமைக்கு கீற்றுக் கொட்டகை மட்டும் காரணமா ? என்ற தலைப்பில் எழுதிய தொடர் கட்டுரை விரிவாக்கப்பட்டு தீம்தரிகிட/ திண்ணை வாசகர்களுக்காக இங்கே தரப்படுகிறது.

ஒரு குழந்தை எந்தக் காரணத்தினால் இறந்து போனாலும், அது இயற்கையானது அல்ல. அது தன் பிறந்த சமூகத்தால் கொல்லப்பட்டதாகவே அர்த்தம். – கிரேக்க அறிஞர் டெமோஃபினஸ்

பகுதி – 2

தமிழக அரசு மறுபடியும் 2002ல் அதே சிட்டிபாபுவைக் கொண்டு இந்த முறை மெட்ரிகுலேஷன் பள்ளிகளைப் பற்றி ஆராய கமிட்டி அமைத்தது. இது ஓராண்டு ஆய்வுக்குப் பின் அறிக்கையை அரசுக்கு அளித்தது. இப்போதும் முன்னாள் துணைவேந்தர்கள், கல்வி அறிஞ்ர்கள் என்று பலரின் கருத்துக்களை கமிட்டி கேட்டது.

இந்தக் கமிட்டியில் இம்முறை உறுப்பினர்களாக இருந்தவர்களில் ஒருவரைத் தவிர மற்ற எல்லாரும் கல்வித் துறை அதிகாரிகள் அல்லது ஓய்வு பெற்ற அதிகாரிகள். அந்த ஒருவரான ஓய்வு பெற்ற தலைமையாசிரியர் எஸ்.எஸ். ராஜகோபாலன் கமிட்டியுடன் கருத்து வேறுபட்டால் பிப்ரவரி 2003ல் கமிட்டியிலிருந்து ராஜினாமா செய்துவிட்டார். ( கமிட்டி அறிக்கை அவரது கருத்து வேறுபாட்டை குறிப்பிடாமல், அவர் சொந்தக் காரணங்களுக்காக விலகியதாகக் குறிப்பிடுகிறது.)

அரசாங்கம் போடுகிற கமிட்டியை தனியார் பள்ளி நிர்வாகங்கள் மதிப்பது கூட கிடையாது என்பது திரும்பத் திரும்ப உறுதியாகிக் கொண்டே இருந்தது. 1992ல் நர்சரி பள்ளிகள் பற்றி விசாரித்த சிட்டிபாபு கமிட்டி ஒரு கேள்வித்தாளை அனுப்பியபோது 5349 பள்ளிகள் மட்டுமே பதில் அனுப்பின. 2002ல் மெட்ரி குலேஷன் பள்ளிகள் சுமார் 3500 இருப்பதாக பள்ளிக் கல்வித்துறை கணக்கிட்டிருந்தது. ஆனால் கேள்வித்தாளுக்கு பதில் அனுப்பியது வெறும் 1635 பள்ளிகள்தான்.

இவற்றிடமிருந்து கிடைத்த தகவல்படியே பார்த்தால் மெட்ரிகுலேஷன் பள்ளிகளில் மொத்தம் சுமார் 15 லட்சம் மாணவ்ர்கள் படிக்கிறார்கள். கிராமங்களில் 61 சத விகிதம் பள்ளிகளும், நகரங்களில் 69 சதவிகிதம் பள்ளிகளும் ஒரு ஏக்கரை விடக் குறைவான நிலத்தில்தான் இருந்தன.

கட்டட வசதியை எடுத்துக் கொண்டால் 24 சத விகித பள்ளிகளுக்கு ஒழுங்கான கட்டடம் கிடையாது. பத்தாயிரம் சதுர அடி அளவுக்கு மேல் கட்டடம் இருந்த பள்ளிகள் நகரத்தில் 21 சதவிகிதம். கிராமத்தில் 18 சதவிகிதம். இருபது சதவிகிதம் பள்ளிகளில் கம்ப்யூட்டர் உண்டு. ஆனால் மாணவர்களுக்கான கழிப்பறை வசதி 81 சதவிகித ஆண்கள் பள்ளிகளில் கிடையாது. 72 சத விகித பெண்கள் பள்ளிகளில் கிடையாது.

மெட்ரிகுலேஷன் படிப்பை தரமான கல்வி என்று சொல்லிக் கொண்டாலும் கூட, இந்தப் பள்ளிகளில் இருக்கும் ஆசிரியர்களில் பாதிக்கு மேல் (57 சதவிகிதம் பேர்) பயிற்சி இல்லாத ஆசிரியர்கள்தான் என்று தெரிவிக்கிறது சிட்டிபாபு கமிட்டி.

சம்பள விஷயமும் மோசம். ஆயிரம் ரூபாய் கூட மாதச் சம்பளம் இல்லாத ஆசிரியர்கள் 28.62 சதவிகிதம் பேர். இரண்டாயிரம் வரை வாங்கியவர்கள் 38.42 சதவிகிதம் பேர். ஐந்தாயிரத்துக்கு மேல் சம்பளம் கிடைத்தது வெறும் 3.63 சதவிகிதம் பேருக்குத்தான். பத்தாயிரத்தை தாண்டியவர்கள் 0.42 சதவிகிதம். மொத்தக் கணக்கில் இரண்டாயிரம் ரூபாய்க்கு குறைவான சம்பளம் பெறும் ஆசிரியர்கள் எண்ணிக்கையே அதிகம் – சுமார் 67 சதவிகிதம்.

மாணவர்களிடமிருந்து கட்டணம் வசூலிப்பதில் எதிர்மாறான நிலை. எல்.கே.ஜி, யு.கே.ஜி, முதல் வகுப்புக்கெல்லாம் இரண்டாயிரம் ரூபாய் வரை வசூலித்த பள்ளிகள் சுமார் 40 சதவிகிதம். பிளஸ் டூ லெவலில் ஐந்தாயிரத்துக்கும் மேல் கட்டணம் வசூலித்த பள்ளிகள் சுமார் 50 சதவிகிதம்.

இந்த முறை கமிட்டி நியமிக்கபட்டதன் நோக்கமே மெட்ரிகுலேஷன் பள்ளிகளின் கட்டண விகிதம், கட்டிடம் முதலிய கட்டுமான வசதிகள், ஆசிரியர் ஊதிய நிலை மூன்றைப் பற்றியும் அரசுக்கு ஆலோசனைகள் சொல்வதற்காகத்தான்.

கமிட்டி விசாரணை நடத்திக் கொண்டிருந்த போதே வந்த ஓர் உச்ச நீதி மன்ற தீர்ப்பு கமிட்டியை அதிர வைத்து விட்டது. 1993ல் பதிவான ஒரு வழக்கில் 2002ல் தீர்ப்பு வழங்கிய உச்ச நீதி மன்றம் அரசு உதவி பெறாத தனியார் கல்வி நிறுவனங்கள் ஃபீஸ் நிர்ணயிப்பதில் தலையிட அரசுக்கு உரிமை இல்லை என்று கூறியது.

எனவே சிட்டிபாபு கமிட்டி குறைந்தபட்சம் தனியார் பள்ளி நிர்வாகங்களுக்கு அரசு ஆலோசனையாவது வழங்கலாம் என்று தன் பரிந்துரையில் தெரிவித்தது. பள்ளியின் இருப்பது நகரமா, கிராமமா, இருக்கும் வசதிகள் என்ன என்பதற்கேற்ப வகை பிரித்து ஒவ்வொரு வகைக்கும் ஒவ்வொரு அளவில் கல்விக் கட்டணம் வசூலிக்கும்படி அறிவுரை சொல்லச் சொல்லியது.

ஃபீஸ் விஷயத்தில்தான் அரசு தலையிட முடியாது என்றாகிவிட்டது. ஆசிரியர் சம்பளம் ? அது பற்றி உச்ச நீதி மன்றம் எதுவும் சொல்லவில்லை. ஆசிரியர்களுக்கு அரசு சம்பள விகிதம் கொடுக்கும்படி சொன்னால் நிர்வாகங்கள் தாங்கள் வாங்கும் ஃபீசுக்குக் கட்டுப்படியாகாது என்று பதில் சொல்லலாம். அப்போது அரசு நடவடிக்கை எடுத்தால் உச்ச நீதி மன்ற உத்தரவின் கீழ் பொருந்தி வருமா என்ற சந்தேகம் உள்ளது என்று கருதிய சிட்டிபாபு கமிட்டி இதிலும் அறிவுரை வழங்கச் சொன்னது. மாணவர்களிடம் வாங்கும் ஃபீஸில் 70 சத விகிதம் ஆசிரியர் சம்பளமாகத் தர வேண்டும் என்று அரசு அறிவுறுத்தலாம் என்பதே யோசனை.

எனினும் கட்டடம், மைதானம், இதர வசதிகளை ஒழுங்குபடுத்த அரசுக்கு அதிகாரம் உண்டு. அது பற்றி கமிட்டி கூறிய பரிந்துரைகளைப் பார்ப்போம்

கல்வித்துறை இயக்குநர் 21-5-1993லேயே போட்டிருந்த ஒரு உத்தரவின்படி, ஒரு பள்ளிக்கூடத்துக்கு எவ்வளவு நிலம் தேவை என்று வரையறுக்கப்பட்டிருந்தது. மாநகராட்சி பகுதியில் – 9 கிரவுண்டு. மாவட்ட தலைநகர் – 8 கிரவுண்ட். நகராட்சிப் பகுதி – 10 கிரவுண்ட். நகரியம் ( டவுன்ஷிப்) – ஒரு ஏக்கர். கிராமப்பகுதி – 2 ஏக்கர். இது குறைந்தபட்ச தேவை.

சிட்டிபாபு கமிட்டி இதில் மாநகராட்சிப்பகுதியில் மட்டும் நிலத்தின் விலைவாசியை கருத்தில் கொண்டு குறைந்தபட்சம் 6 கிரவுண்ட் என்று வரையறுத்தது., மீதி எதையும் மாற்றவில்லை. குடந்தை நகராட்சிப்பகுதி என்பதால் விபத்துக்குள்ளான பள்ளிக்கு விதிப்படி குறைந்தபட்சம் ஒன்பது கிரவுண்ட் நிலம் இருந்திருக்க வேண்டும். இருந்ததாகத் தெரியவில்லை.

கட்டடங்களில் ஓலைக்கூரை, அஸ்பெஸ்டாஸ், துத்த நாகம் எதுவும் இருக்ககூடாது என்று 1993 அறிக்கையில் நர்சரிகளுக்கு சொன்னதையே மறுபடி 2003ல் மெட் ரிகுலேஷன் பள்ளிகளுக்கும் சிட்டிபாபு கமிட்டி வலியுறுத்தியது. தமிழ்நாடு பொது கட்டட லைசன்சிங் சட்டம்-1963ன் கீழ் கட்டடத்துக்கு லைசன்ஸ் பெற்றிருக்க வேண்டுமென்பது இன்னொரு பரிந்துரை.

மெட்ரிகுலேஷன் பள்ளிகள் புற்றீசல் மாதிரி பரவுவதைத் தடுக்க சிட்டிபாபு கமிட்டி இன்னொரு பரிந்துரையும் அளித்தது. ஒரு பள்ளிக்கும் இன்னொரு பள்ளிக்கும் இடையே போதிய இடைவெளி இருக்க வேண்டும் என்ற விதியை நெறிமுறை விதிகளில் ( code of regulations) சேர்க்கும்படி கூறியது.

அதாவது ஒரு ஆரம்பப் பள்ளிக்கும் இன்னொரு ஆரம்பப்பள்ளிக்கும் இடையே ஒரு கிலோமீட்டர் தூரம் இருக்க வேண்டும். நடு நிலைப் பள்ளியானால் 3 கிலோ மீட்டர். உயர்நிலைப் பள்ளியானால் 5 கிலோமீட்டர். ஹையர் செகண்டரிப் பள்ளியானால் 8 கிலோமீட்டர். புதிய பள்ளிகளுக்கு அனுமதி தரும்போது இதைப் பின்பற்றவேண்டும் என்பது சிட்டிபாபு கமிட்டியின் பரிந்துரை.

இந்தக் கட்டத்தில் நாம் ஒரு முக்கியமான கேள்வியை எழுப்பி அதற்கு பதில் தேடியாக வேண்டும்.

1992 கமிட்டியில் பல அறிஞர்களுடன் கல்வித்துறை உயர் அதிகாரிகளும் கமிட்டியில் இருந்தார்கள். 2002 கமிட்டியில் எல்லாருமே முன்னாள், இந்நாள் அதிகாரிகள்தான். குறிப்பாக பள்ளிக் கல்வி இயக்குநர், மெட்ரிகுலேஷன் கல்வி இயக்குநர் ஆகியோரும் இந்த கமிட்டி உறுப்பினர்கள். இவர்கள்தான் பள்ளிகளுக்கு அங்கீகாரம் வழங்கும் அதிகாரத்தில் இருந்தவர்கள். இருப்பவர்கள்.

பத்தாண்டுக்கொரு முறை கமிட்டி போட்டாலும், அவற்றின் அறிக்கைகளில் ஒரே மாதிரி பிரச்சினைகள் – போதுமான இட வசதி இன்மை, மோசமன கட்டடம், கொத்தடிமை ஆசிரியர் நிலை — என்று திரும்பத் திரும்ப சொல்லப்படுகின்றன.

கமிட்டி இல்லாத காலங்களில் இதற்குப் பொறுப்பான இந்த உயர் அதிகாரிகள் இவற்றுக்காக என்ன நடவடிக்கை எடுத்தார்கள், அவர்கள் கமிட்டி அறிக்கைகளின் அடிப்படையில் நடவடிக்கை எடுத்தார்களா இல்லையா என்று மேலிருந்து கல்வித்துறை செயலாளரோ, கல்வி அமைச்சரோ, முதலமைச்சரோ கேட்டார்களா இல்லையா, என்ற கேள்விகள் முக்கியமானவை.

அப்படி நடவடிக்கை எடுக்கப்பட்டிருந்தால், பத்தாண்டுகளுக்குப் பிறகும் அதே பழைய நிலையில் பள்ளிகள் இருந்திருக்க முடியாது. அப்பாவிக் குழந்தைகள் கூண்டோடு நரபலி கொடுக்கப்படும் கொடுமை ஏற்பட்டிருக்க முடியாது.

பிரச்சினையின் இன்னொரு பக்கம் என்னவென்றால் , இந்த அதிகாரிகள், கமிட்டி முன்பு நடப்பில் இருக்கும் அவல நிலையைப் பதிவு செய்துவிட்டு பழையபடி அன்றாட அலுவலில் எதையும் கண்டு கொள்ளாமல் அலட்சியமாகவோ அல்லது கண்டு கொள்ளாமல் இருப்பதற்கு கவனிக்கப்படுவதற்கோ பழகிவிட்டார்கள்.

நடவடிக்கைகள் எடுக்க வேண்டுமானால், அதற்கான ஆள்பலம் இல்லை என்பது அவர்கள் தரப்பு வாதம். இதையும் சிட்டிபாபு கமிட்டி 2002ல் பதிவு செய்திருக்கிறது.

அங்கீகாரம் தரும்போதும், அதன்பின் அங்கீகாரத்தைப் புதுப்பிக்கும்போதும் மெட்ரிகுலேஷன் பள்ளிகளை சென்று பார்வையிட, 2001 வரை ஒரே ஒரு மெட்ரிகுலேஷன் பள்ளி இன்ஸ்பெக்டர்தான் இருந்தார். 2001ல் தனி இயக்ககம் அமைத்ததும் 10 இன்ஸ்பெக்டர்கள் நியமிக்கப்பட்டார்கள்.

ஏற்கனவே பள்ளிக் கல்வி இயக்ககத்தில் 5400 பள்ளிகளை கவனிக்க மாவட்டத்துக்கு ஒரு சீஃப் எஜுகேஷனல் ஆபீசர் வீதம் 29 பேர் இருக்கிறார்கள். அதே போல மெட்ரிகுலேஷனுக்கும் மாவட்டத்துக்கு ஒரு இன்ஸ்பெக்டர் வீதம் இன்னும் 19 பேரை நியமிக்க வேண்டும் என்று சிட்டிபாபு கமிட்டி கூறியது.

ஆட்களை நியமித்தால் மட்டும் பிரச்சினை தீர்ந்து விடாது என்பதற்கு கும்பகோணம் கொடுமையே சாட்சி. அந்த மாவட்டத்தில் ஒரு சீஃப் எஜுகேஷனல் ஆபீசர் இல்லாமல் இல்லை. இருந்திருக்கிறார். இப்போது சஸ்பெண்ட் ஆனவர்களில் அந்தப் பதவி அலுவலரும் ஒருவர்.

சிக்கல் தும்பை விட்டு வாலைப் பிடிக்கும் அரசின் அணுகுமுறைதான்.

நர்சரி பள்ளிக் குழந்தைகள் விபத்தில் இறப்பது முதன் முறையாக கும்பகோணத்தில்தான் நடந்ததா என்ன ? இல்லை. ஒரு சில வருடங்கள் முன்பும் நடந்தது. அப்போது அரசு என்ன செய்தது ?

ஒவ்வொரு முறை ஏதாவது பெரிய விபத்தும் சோகமும் நிகழ்ந்தால் உடனே மக்கள் உணர்ச்சி வசப்படுவதும் அரசாங்கம் அதிவேகத்தில் தீர்வு நடவடிக்கைகளை எடுப்பது போல பாவனை காட்டுவதும் நடைபெறுகின்றன. ஆனால் இன்னொரு பெரும் சோகம் நிகழும்வரையில் முன்னர் நடந்த பிரச்சினைக்காக எடுத்த தீர்வுகள் செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றனவா இல்லையா என்று அரசும் கவலைப்படுவதில்லை. மக்களும் கவலைப்படுவதில்லை.

நர்சரிக் குழந்தைகள் 94 பேர் இந்த முறை ஒரே இடத்தில் தீ விபத்தில் இறந்தார்கள். முதல் சிட்டிபாபு குழு அறிக்கை அரசுக்கு சமர்ப்பிக்கப்பட்டு மூன்றே ஆண்டுகள் கழித்து 16 குழந்தைகள் ஒரே இடத்தில் 1995ல் பலியானார்கள்.

ஜூன் 23, 1995ல் இந்த சம்பவம் திண்டிவனம் அருகே ஒரு கிராமத்தில் நடைபெற்றது. நர்சரிப் பள்ளிக்கு சைக்கிள் ரிக்ஷாவில் சென்று கொண்டிருந்த இந்த 16 குழந்தைகளும் ( ஒரே ரிக்ஷாவில்) கிராமப்பாதையில் இருந்த பெரிய துரவுக்கிணற்றில் ரிக்ஷா விழுந்ததில் மூழ்கி இறந்தார்கள். தீ மட்டுமல்ல, தண்ணீரும் கொல்லும். காற்றும் கொல்லும். எதுவும் கொல்லும். நாம் விழிப்பாக இல்லாவிட்டால்.

திண்டிவனம் பகுதியின் குடிசைப்பாளையம் கிராமத்தில் ஊராட்சி ஒன்றிய தொடக்கப்பள்ளி இருக்கிறது. அடுத்த கிராமமான காட்டு சீவரியில் ஊராட்சி ஒன்றிய நடு நிலைப்பள்ளி உண்டு. ஆனல் ஏன் இந்த கிராமங்களிலிருந்து 16 குழந்தைகள் அவற்றில் சேராமல் ரிக்ஷாவில் பயணித்து திண்டிவனம் கான்வெண்ட்டுக்கு செல்லும்படி அனுப்பப்பட்டார்கள் ? ஆங்கில மோகம்தான். குழந்தைகளை இழந்த பெற்றோர்கள் பலரும் அப்போது சொன்னது ‘பெரிய படிப்பு ‘ படிக்க வைக்கிற ஆசையில் பச்சிளம் குழந்தைகளை கான்வெண்ட்டுக்கு அனுப்பினோம் என்பதுதான்.

இந்த துயர சம்பவத்துக்கு மூன்றாண்டுகள் முன்பே சிட்டிபாபு கமிட்டி 1992-93ல் இந்தப் பிரச்சினையையும் ஆய்வு செய்து பரிந்துரைகளை அளித்திருக்கிறது. நர்சரி முதல் உயர் நிலைப் பள்ளி வரை எல்லா பள்ளிகளிலும் தமிழைக் கட்டாயப்பாடமாக ஆக்குவது, நர்சரிகளில் தமிழ் அல்லது தாய் மொழியிலேயெ பயிற்றுவிப்பது பற்றி ஆய்வு செய்யும்படி கமிட்டி அப்போது கோரப்பட்டிருந்தது. கமிட்டி தெளிவாக எல்லா பள்ளிகளிலும் தமிழ் ஒரு மொழிப்படமாக கட்டாயம் எல்லாராலும் கற்கப்பட வேண்டும், ஆங்கில மீடியம் தவிர தமிழும் பயிற்று மொழியாக எல்லா பள்ளிகளிலும் இருக்க வேண்டும், நர்சரிகளில் விளையாட்டின் மூலம் கல்வி என்ற அடிப்படையே பின்பற்றப்பட்டு தமிழ் அல்லது தாய்மொழியே பயன்படுத்தப்பட வேண்டும் என்று தன் பரிந்துரைகளை அறிவித்தது.

பெற்றோர்கள் விரும்புகிறார்கள் என்பதால்தான் நாங்கள் ஆங்கில மீடியம் அளிக்கிறோம் என்ற பள்ளி நிர்வாகங்களின் வாதத்தை கமிட்டி ஏற்கவில்லை. தாய்மொழியில் கற்பதுதான் குழந்தையின் வளர்ச்சிக்கு நல்லது என்று காந்தி முதல் தாகூர் வரை உலகளாவிய அறிஞர்கள் கருத்தை பெற்றோர்களுக்கு எடுத்துச் சொல்லி ஏற்கச் செய்யும் கடமை பள்ளி நிர்வாகங்களுக்கு உண்டு என்று கமிட்டி சுட்டிக் காட்டியது.

பெற்றோர் இதைத் தான் விரும்புகிறார்கள் அதனால் இப்படி செய்கிறோம் என்ற பள்ளி நிர்வாகங்களின் வாதத்தை ஏற்றுக் கொண்டால் இதே வாதப்படி மருத்துவரிடம் ஒரு நோயாளிகள் நடந்து கொள்ள முடியுமா ? ‘டாக்டர். எனக்கு இந்த நோய். இன்னின்ன மருந்துதான் வேண்டும். அதை ப்ரிஸ்க்ரிப்ஷனாக எழுதிக் கொடுங்கள் ? என்று சொன்னால் அதை எப்படி ஒரு நல்ல மருத்துவர் ஒப்புக் கொள்ள மாட்டாரோ அதே போலதான் நல்ல பள்ளி நிர்வாகிகளும் இருக்க வேண்டும்.

சிட்டிபாபு கமிட்டி 1992லும் சரி 2003லும் சரி, குழந்தைகள் அந்தந்த வட்டாரத்தில் உள்ள பள்ளிகளிலேயே சேர்க்கப்படுவதுதான் சரியான அணுகுமுறை என்றும் சுட்டிக் காட்டியது. ரிக்ஷாவிலும் வேனிலும், பஸ்சிலுமாக வெகு தூரம் சென்று படிக்கச் செய்வது தேவையற்றது. எல்லா பள்ளிகளும் தங்கள் பகுதியில் வசிக்கும் குழந்தைகளை சேர்ப்பதற்கே முன்னுரிமை தர வேண்டும் என்றும் கமிட்டி கருத்து தெரிவித்திருக்கிறது.

1995ல் ரிக்ஷா விபத்தில் குழந்தைகள் இறந்த சமயத்தில், மழலையர் கல்வி தொடர்பாக விஞ்ஞானி எம்.எஸ்.சுவாமிநாதன் ஆராய்ச்சி நிறுவனத்தில் அக்செஸ் என்ற திட்டப்பிரிவு கல்வியாளர் மீனா சுவாமிநாதனின் முயற்சியில் ஒரு விழிப்பு உணர்ச்சி பிரசாரத்தை மேற்கொண்டிருந்தது. அதற்காக நான் எட்டு ஒரு நிமிட வீடியோ படங்களையும் பத்திரிகையாளர் ஏ.எஸ்.பத்மாவதி ( மா) இரண்டு ஒரு மணி நேர படங்களையும் உருவாக்கியிருந்தோம்.

சிட்டிபாபுவின் பேட்டி இடம் பெற்றிருந்த ‘ இந்த பாரம் தேவையா ? ‘ என்ற படம் நர்சரிகளில் குழந்தைகள் படும் கொடுமைகளைக் காட்டியது. ‘அறிவதில் ஆனந்தம் ‘ என்ற இன்னொரு படம் மாற்றுக் கல்வி முறை எப்படி செயல்படுகிறது என்பதை விளக்கியது. சென்னை தூர்தர்ஷனின் அன்றைய இயக்குநர் ஏ.நடராஜன் இந்தப் படங்களை தூர்தர்ஷனில் ஒளிபரப்ப ஏற்பாடு செய்தார். நீண்ட படங்கள் ஓரிரு முறையும் ஒரு நிமிடப் படங்கள் ஓராண்டுக்குள் சுமார் 300 முறையும் ஒளிபரப்பப்பட்டன. இதன் விளைவாக தூர்தர்ஷனுக்கும் சுவாமிநாதன் நிறுவனத்துக்கும் கடிதங்களும் தொலைபேசி அழைப்புகளும் குவிந்தன. எல்லாமே பல ஊர்களிலிருந்து பெற்றோர்கள் மாற்றுப் பள்ளி தங்கள் பகுதியில் எங்கே உள்ளது என்று ஆவலுடன் கேட்டு செய்தவைதான்.( விடியோ டி.வி பிரசாரத்துக்கு இந்த அளவு பெற்றோர்களிடமிருந்து விசாரணைகள் வந்தது பற்றி தனி ஆய்வே செய்த ஒரு இளைஞரின் ஆய்வு வெளி நாடுகளில் பாராட்டப்பட்டு அவர் லண்டன் ஸ்கூல் ஆஃப் எகனாமிக்ஸில் மேற்படிப்புக்குச் சென்றார்!)

ஆனால் அரசாங்கத்தின் நடவடிக்கைகள் மறுபடியும் மறுபடியும் கமிட்டி போடுவதைத் தாண்டிச் செல்லவே இல்லை. ஒவ்வொரு கமிட்டியின் பரிந்துரைகளிலும் கால்வாசியாவது நிறைவேற்றப்பட்டிருந்தால் அடுத்த கமிட்டிக்கு அவசியமே இருக்காது. அரசு செய்ததெல்லாம் ஒன்று கமிட்டி போடுவது, அல்லது ஏதேனும் ஒரு வழக்கு நீதி மன்றத்தில் இருப்பதைக் காரணம் காட்டி அடுத்து எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்காமல் இருப்பது.

TN Forces எனப்படும் சிறு குழந்தைகள் பராமரிப்பு- சேவைக்கான கூட்டமைப்பு பத்தாண்டுகளாக இயங்கி வருகிறது. இதில் தமிழ் நாடு முழுவதும் உள்ள பல்வேறு தொண்டு நிறுவனங்கள், இயக்கங்கள் உள்ளன. பத்தாண்டுகளாக ஒவ்வொரு ஆண்டும் தவறாமல் புது வருட கேலண்டரை கம்பெனிகள் வாடிக்கையாளர்களுக்கு அனுப்பி வருவது போல இந்த அமைப்பும், அமைச்சர்கள் , சட்ட மன்ற உறுப்பினர்கள், அதிகாரிகள் ஆகியோருக்கு நர்சரி பள்ளிகள் தொடர்பான கோரிக்கைகளை அளித்து வருகிறது.

கோரிக்கைகளில் எந்த மாற்றமும் இல்லை. ஆண்டு தோறும் அதே கோரிக்கைகள்தான் என்கிறார் அமைப்பாளரும் லயோலா கல்லூரி சமூகப் பணித்துறைப் பேராசிரியருமான டாக்டர் சண்முக வேலாயுதம். 1. நர்சரி பள்ளிகள் ஒழுங்குபடுத்தப்பட வேண்டும். 2. விளையாட்டின் முலம் கல்வி முறையே பின்பற்றப்பட வேண்டும்.3. போதுமான இட வசதி, விளையாட்டு, கற்பித்தலுக்கான உபகரண வசதி இல்லாமல் பள்ளியை அனுமதிக்கக்கூடாது. 4.இதற்கான பயிற்சி பெற்ற ஆசிரியர்களே நியமிக்கப்பட வேண்டும். 5. பயிற்சி தருவதற்கான அமைப்புகளை பலப்படுத்த வேண்டும்.

இதே கோரிக்கைகளை சிட்டிபாபு கமிட்டி 1993லேயே தன் பரிந்துரைகளாகத் தெளிவாகச் சொல்லிவிட்டது. அதன்படி செய்திருந்தால், திண்டிவனம் கிணறோ, கும்பகோணம் கூரையோ குழந்தைகளை நிச்சயமாக பலி வாங்கியிருக்க முடியாது.

இப்போதும் அடிப்படை பிரச்சினைகளை ஒதுக்கி விட்டு கீற்றுக் கூரை போன்ற மேலெழுந்தவாரியான காரணங்களை முன்னிறுத்தியே நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்படுகின்றன.

உண்மையில் சிட்டிபாபு கமிட்டி பரிந்துரையை நிரைவேற்றும் தாய் மொழி தமிழ் வழிக்கல்வி நர்சரிகள்தான் இந்த நடவடிக்கைகளால் தண்டிக்கப்படுகின்றன. விளையாட்டின் மூலம் கல்வி, தாய்மொழியில் கல்வி, கூடவே மொழிப்பாடமாக ஆங்கிலம் என்பதைப் பின்பற்றும் தமிழ்வழிப் பள்ளிகளுக்கு பண பலம் இல்லை. எனவே பல இடங்களில் கீற்றுக் கூரையுடன்தான் இவை இயங்குகின்றன. ஆனால் பாதுகாப்பு வசதிகள் இல்லாத கட்டடங்களில் அல்ல.

அசல் பிரச்சினையை விட்டுவிட்டு கீற்றுகளை அகற்ற கெடுபிடி செய்யும் அதிகாரிகள் அம்பத்தூரில் தமிழ் தேசியப் போராளியான தியாகு நடத்தும் பள்ளியின் கூரையையும் அகற்றச் சொல்லியுள்ளனர். தியாகு பள்ளியில் பயிலும் அத்தனை குழந்தைகளின் பெற்றோர்களையும் அழைத்து கூட்டம் நடத்தினார். பள்ளியின் பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகள் அவர்களுக்கு திருப்தியாக இருப்பதாகவும் கீற்றுக் கூரையை அகற்றத் தேவையில்லை என்றும் பெற்றோர்கள் கூறினர். ஆனால் அதிகாரிகள் ஒப்புக் கொள்ளவில்லை. எனவே வகுப்புகள் திறந்த வெளியில் மரத்தடியில் நடக்கின்றன.

நெடுஞ்சாலையில் தினசரி பஸ் விபத்துகள் நடக்கின்றன. அதற்குக் காரணம் பஸ்தான் என்று சொல்லி இனி பஸ்களே ஓடக்கூடாது என்று சொல்லுவது போன்ற அணுகுமுறையை அரசு பின்பற்றுகிறது.

உண்மையில் இப்போது அரசு செய்ய வேண்டியது என்ன ? 94 குழந்தைகள் இறந்து விட்டன. ஆயிரக்கணக்கான குழந்தைகள் தினசரி வதைக்கப்படுகின்றன. அதற்கு தீர்வு காண வேண்டும்.

1. நர்சரி பள்ளிகளில் இட வசதி இருக்கிறதா ?

2. விளையாட போதுமான இடம் இருக்கிறதா ?

3. விளையாட்டின் மூலம் கல்வி கற்பிக்கிறார்களா ? அல்லது மூன்று வயதிலேயே விரலையும் மனதையும் ஒடிக்கும் பாடப்புத்தக-நோட்டுப்புத்தக முறை பின்பற்றப்படுகிறதா ?

4. ஒவ்வொரு பள்ளியிலும் அந்தந்த பகுதிக் குழந்தைகள் எத்தனை சதவிகிதம் ?

5. பள்ளிக்கு குழந்தைகள் வந்து செல்ல பயன்படுத்தப்படும் ஆட்டோ, சைக்கிள் ரிக்ஷா, வேன் முதலியவற்றின் பாதுகாப்பு நிலை என்ன ? அந்த வண்டிகளில் ஆபாசமான சினிமாப்பாடல்கள் ஒளிபரப்பப்படுவதை தடுக்கக்கூட முடியாத நிலையில் பள்ளி நிர்வாகங்களே இருப்பது அரசுக்குத் தெரியுமா ?

6. பயிற்சி பெறாத ஆசிரியர்கள் எத்தனை பேர் ?

7. அவர்களுக்கு குறுகிய காலப் பயிற்சித்திட்டங்களின் மூலம் பயிற்சி தரும்படி சிட்டிபாபு கமிட்டி சொன்னதை எத்தனை பள்ளிகள் செய்துள்ளன ?

8. நர்சரி ஆசிரியருக்கு பயிற்சி தருவதற்கு எத்தனை அமைப்புகளுக்கு அரசு உதவி செய்கிறது ?

9. கும்பகோணம் விபத்தையொட்டி கல்வித்துறை அதிகாரிகள் மீது நடவடிக்கை எடுத்தது போல ஏன் சத்துணவுக் கூடத்திற்குப் பொறுப்பான உயர் அதிகாரிகள் மீது நடவடிக்கை எடுக்கப்படவில்லை ?

10. ஏன் சத்துணவுக் கூட நிர்வாகம் பள்ளிக் கல்வித்துறையின் கீழ் இல்லாமல் உள்ளாட்சித் துறையிடம் இருக்கிறது ? அப்படியானால் ஆரம்பப் பள்ளி, நடு நிலைப் பள்ளி நிர்வாகத்தையும் காமராஜர் காலத்தில் இருந்தது போல உள்ளாட்சிகளிடம் ஒப்படைப்பது பற்றி பல பரிந்துரைகள் இருந்தும் ஏன் செய்யப்படவில்லை ?

11. ஒவ்வொரு பள்ளியிலும் சமையற்கூடம் அமைப்பதற்கு பதிலாக ஏன் மத்திய சமையலறை முறை ( centralised kitchen) பரிசீலிக்கப்படவில்லை ?

12. திண்டிவனம் கிராம மக்கள் ஏன் உள்ளூரில் இருக்கும் தொடக்கப் பள்ளியை விரும்பாமல் வெளியூர் கான்வெண்ட்டுக்கு குழந்தைகளை அனுப்புகிறார்கள் ?

13. அரசு ஊழியர்களும் குடும்பத்தினரும் மருத்துவச் சலுகைகள் பெற அரசு மருத்துவமனையில்தான் சிகிச்சை பெற வேண்டும் என்ற கட்டாய விதி இருப்பது போல அரசு ஊழியர்கள், குறிப்பாக கல்வித்துறை ஊழியர்கள், அதிகாரிகளின் வீட்டுக் குழந்தைகள் அரசுப்பள்ளிகளில்தான் படிக்க வேண்டும் என்ற விதியை ஏன் ஏற்படுத்துவது பற்றி அரசு பரிசீலிக்கக்கூடாது ? அப்போது அரசுப் பள்ளிகளின் தரமும் தனியாருக்கு நிகராக (அந்தப் பெற்றோர்-அதிகாரிகளால்) ஆக்கப்பட்டுவிடுமல்லவா ?

இப்படிப்பட்ட கேள்விகளுக்குத்தான் அரசும் மக்களும் இப்போது விடை தேட வேண்டும். கீற்றுக் கொட்டகை அகற்றலுடன் சமாதானமாகிவிட்டால், கும்பகோணங்களும் திண்டிவனங்களும் திரும்பவும் நடப்பதை தடுக்க முடியாது என்பதை நாம் உணர வேண்டும்.

முற்றும்

dheemtharikida@hotmail.com

Series Navigation