பாகிஸ்தானின் கொத்தடிமைகள் -1

This entry is part of 42 in the series 20030626_Issue

சூசன் கோல்டன்பர்க் (கார்டியன் மார்ச் 18, 1996)


தன்னுடைய அப்பாவைப் போலவும், தன்னுடைய தாத்தாவைப் போலவும், ருபோ கோலி பிறக்கும்போதே அடிமையாகப் பிறந்தார். எல்லா நாட்களும் ஒரே மாதிரியானவை. கரும்புப் பயிர் வயல்களில் நீண்ட கடினமான நேரங்கள். சுட்டெரிக்கும் சூரியனால் சற்று அசந்தாலும் சவுக்கு காதுகளை உரசிக்கொண்டு செல்லும்.

ருபோ, அவரது மனைவி 8 குழந்தைகள் அனைவரும் இன்னொரு ஜமீன்தாரான அலி பக்ஷ் லெகாரி என்பவருக்கு 50000 ரூபாய்க்கு நான்கு வருடங்களுக்கு முன்னால் விற்கப்படும்வரைக்கும் வாழ்க்கை சமாளிக்க முடிந்ததாகவே இருந்தது. இந்த ஜமீன்தார் பெயரைச் சொன்னாலே நடுங்குகிறார்கள் இந்த குடும்பத்தினர்.

காலில் இரும்பு விலங்குகள் கட்டி வயல்களில் வேலை செய்யவைக்கப்பட்டார்கள். இரவு அவர்கள் சங்கிலியால் கட்டப்பட்டு தூங்கினார்கள். ஜமீன்தார் குடித்திருந்தபோது இவர்களுக்கு இன்னும் நிறைய அடிவிழுந்தது. இவர்களுக்கு உணவு மிகவும் குறைந்த அளவில் கோதுமை மாவு மட்டுமே. கொடுக்கும் மாவு போதாததினால், இவர்கள் மாதத்தின் இறுதி நாட்களில் புல்லைத் தின்றார்கள்.

‘நாங்கள் வெங்காயத்தை வயலிலிருந்து எடுத்தாலும், ஜமீன்தார் எங்களை அடிப்பார் ‘ என்று ருபோ கூறினார். எரிக்க விறகோ எண்ணெயோ கொடுக்கப்படாததினால், பச்சை மாவை தண்ணீரில் கலந்து மிளகாயைக் கடித்துக்கொண்டு சாப்பிட்டார்கள்.

போலீசும், மனித உரிமை சமூக சேவகர்களும் இவர்களை விடுவித்த பின்னால், இவர்கள் நகரத்தில் அடிக்கடி நடப்பதே ஆச்சரியமான அனுபவம் அவர்களுக்கு.

ருபோவுக்கோ (வயது 40) அவரது தந்தையாருக்கோ எந்தக் கடனால் இப்படி அடிமைப்பட்டோம் என்பது தெரியவில்லை. ஒரு வாழ்நாள் வேலை செய்தபின்னால், இவர்களது கடன் 1,18,000 ரூபாயாக உயர்ந்துவிட்டது.

தெற்கில் இருக்கும் சிந்து மாநிலத்தில், ஜமீன்தார்கள் இவ்வாறு கொடுமையானவர்களாக இருப்பதை எல்லோருக்கும் தெரிந்த சாதாரண விஷயம் போல ருபோ கூறுகிறார்.

கொத்தடிமை முறை 1992இல்தான் சட்டப்படி குற்றமானது. ஷகீல் அஹ்மத் பட்டான் என்பவர் சிந்து மாநில பிராந்திய பாகிஸ்தான் மனித உரிமைக் கழகத்தின் பிரதிநிதியாக இருக்கிறார். அரசாங்க அதிகாரிகள் இந்த சட்டங்களை நிறைவேற்றுவதில்லை என்றும், அதற்குக் காரணம் அவர்களே இந்த ஜமீன்தார் குடும்பங்களிலிருந்து வருபவர்கள் தான். இஇன்னொரு காரணம் பாகிஸ்தானின் வலிமைவாய்ந்த நபர்களைப் பகைத்துக்கொள்ள தயாராக இல்லை.

பாகிஸ்தானின் முக்கியமான அரசியல்வாதிகள் அனைவரும் பெரும் நிலச்சொந்தக்காரர்கள். பிரதமர் பெனசீர் புட்டோ அவர்களும் பெரிய நிலச்சொந்தக்காரர்தான். கடந்த காலத்தில் நிலச்சீர்திருத்தம் வேண்டி எழுந்த கோரிக்கைகள் பலத்த எதிர்ப்பைச் சந்தித்தன.

சிந்து விவசாய வளமை கொத்தடிமை முறையிலேயே தங்கியிருக்கிறது. தீண்டத்தகாத இந்துக்களே (ஹரி என்று அழைக்கப்படும் மக்கள்) பெரும்பாலான கொத்தடிமைகள். இவர்களே அதிக உழைப்பை வேண்டும் கரும்பு மற்றும் பருத்தி விவசாயத்தில் கொத்தடிமைகளாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறார்கள்.

பெரும் வாழை மற்றும் சர்க்கரை தோட்டங்களில் வேலை செய்யும் ஹரிக்களுக்கு இந்த ஜமீன்தார்கள் கடவுள் மாதிரி. எடுத்ததற்கெல்லாம் கோபம், சுலபத்தில் மன்னிக்க மாட்டார்கள், யாருக்கும் பதில்சொல்லவேண்டிய கட்டாயமில்லை. நிலச்சீர்திருத்தம், வரி, தொழிற்சங்கம், உரிமைகள் பற்றிய சட்டங்கள் போன்ற நவீன அலங்காரங்கள் ஏதுமின்றி கொடுங்கோல் ஆட்சிசெய்கிறார்கள்.

‘எல்லா ஜமீன்தார்களும் ஹரிக்கள் அவர்களது சொத்து என்று நினைக்கிறார்கள் ‘ என்று பட்டான் கூறினார்.

அப்படித்தான். ஜமீன்தாரான இப்ராஹிம் மாங்கிரியோ மேரன் தேவியின் முடியைப் பிடித்து இழுத்துக்கொண்டு வயலுக்குள் சென்று பலாத்காரம் செய்தபோது சாட்சிகளைப் பற்றிக் கவலைப்படவில்லை. ‘என் அம்மாவின் முன்னாலும் பலாத்காரம் செய்வார். உலகமே சூழ்ந்து நின்றாலும் அவர் பலாத்காரம் செய்வார் ‘ என்று மேரன் தேவி கூறினார்.

8 வயது ஹனிஃப் அவரது அருகில் நின்றான். அவரது அவமானத்தின் சின்னம். ஹனிஃப்க்கு முஸ்லீம் பெயர் இருப்பதுதான் அவனது தந்தைக்கு ஒரே முக்கியமான விஷயம் என்று மேரன் தேவி கூறினார்.

ஆரம்ப காலக் கடன்கள் மறந்து போயின. ஜமீன்தார்கள் ஹரிக்களின் படிப்பறிவற்ற நிலையைச் சாதகமாகக் கொண்டு எப்போதும் அவர்கள் சுதந்திரமடைய முடியாதபடி பார்த்துக் கொள்கிறார்கள். இந்த தோட்டங்கள் அவர்களது நிரந்தர சிறைச்சாலைகளாக ஆகிவிடுகின்றன என்று மனித உரிமை கமிஷன் கூறியது.

மேரனின் தாய் ஜேமா தேவி, ‘தப்புக்கவே முடியாது ‘ என்று கூறினார். தோட்டம் ஆயுதம் தாங்கிய காவலாளிகளால் பாதுகாக்கப்படுகிறது. ‘நாங்கள் அங்கே இறந்தோம், நாங்கள் அங்கேயே பிறந்தோம். நாங்கள் அங்கேயே திருமணம் செய்தோம். அவரது நிலத்தை விட்டு 22 வருமாக வெளியே போகவில்லை ‘ என்று கூறினார்.

மனித உரிமை சமூக சேவகர்கள் அதிகாரிகளை தொந்திரவு செய்து தோட்டங்களை ரெய்டு செய்து ஹரிக்களை விடுதலை செய்திருக்கிறார்கள். இதுவரை சுமார் 1000 விவசாயிகள் விடுதலை செய்யப்பட்டிருக்கிறார்கள்.

இந்த சமூக சேவகர்கள் ஜமீன்தாரின் ஆட்களால் அடிக்கப்பட்டு, கொலைவிழும் என்று பயமுறுத்தப்பட்டிருக்கிறார்கள். பட்டான் அவர்களது ஹைதராபாத் அலுவலகத்துக்கு வந்து விடுவித்துச் சென்ற ஹரிக்களுக்கு விலையான பணத்தைக் கொடுக்கும்படி மிரட்டியிருக்கிறார்கள். மட்லி போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்கு ஒரு மைல் தூரத்திலேயே இருக்கும் தோட்டத்தில் இருக்கும் கொத்தடிமைகளைப் பற்றி எதுவுமே தெரியாது என்று அந்த ஸ்டேஷன் போலீஸ் அதிகாரிகள் சாதிக்கிறார்கள். தன் மாவட்டத்திலேயே எந்த கொத்தடிமைகளும் இல்லை என்று காவல் துறை அதிகாரிகள் சாதிக்கிறார்கள்.

குடிசைகளில் 400-லிருந்து 500 பேருடன் ஜேமா தேவி வசிக்கிறாள்.

இந்த ஹரிக்கள் மிகவும் மோசமான ஏழ்மையில் இருக்கிறார்கள். ஒரே ஒரு உடை மட்டுமே சொந்தம். உடைந்து போன சமையல் பாத்திரங்களை வைத்துக்கொண்டு இருக்கிறார்கள். இப்போது தினமும் 80 ரூபாய் வருமானம் வரும் விதமாக வேலை பார்க்க ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள். மறுபடியும் ஜமீன்தார்கள் தம்மை அடிமைப்படுத்திவிடுவார்கள் என்ற அச்சத்திலிருந்து கொஞ்சம் கொஞ்சமாக விடுபட்டு நிமிர்ந்து நிற்க ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள்.

‘நான் இப்போது கொஞ்சம் வெள்ளையாகி வருகிறேன் ‘ என்று ஜேமா தேவி கூறினார். இதுவரை அவர் சரியாக முகம் கழுவியதே இல்லை.

இந்த ஹரிக்கள் அந்த இடத்தில் இருக்கும் ஒரு சர்ச் பாதுகாப்பில் இருக்கிறார்கள். இருப்பினும், அந்த சர்ச்சை நடத்தும் ஐரிஷ் பாதிரியார், இந்த ஹரிக்கள் எப்படி கடனுக்குள் விழாமல் இருப்பது என்று தெரியாமல் இருக்கிறார்கள் என்று கூறுகிறார். விடுவிக்கப்பட்ட சிலர் ஏற்கெனவே கடனாளியாகி மீண்டும் கொத்தடிமையாக ஆகிவிட்டார்கள்.

The Guardian

18 March 1996

மொழிபெயர்ப்பாளர் குறிப்பு:

ஹினா ஜிலானி அவர்கள் எழுதிய கட்டுரையிலிருந்து …

1960இன் பசுமைப் புரட்சியை காரணம் காட்டி, நிலச் சீர்திருத்தம் தேவை இல்லை என்ற நிலைப்பாட்டை தொடர்ந்து பாகிஸ்தான் அரசாங்கங்கள் எடுத்துவந்தன. சிறிய பண்ணைகள் பெரிய பண்ணைகளை விட அதிகம் உற்பத்தி செய்யும் என்ற காரணத்தை காரணமாகச் சொல்லமுடியாது என்று கூறி அரசாங்கம் மறுத்தது. 1989இல் உச்ச இஸ்லாமிய ஷாரியா நீதிமன்றம், 1972இல் கொண்டுவரப்பட்ட நிலச்சீர்திருத்த சட்டத்தை இஸ்லாமுக்கு எதிரானது என்று தீர்ப்புச் சொன்னது.

***

Series Navigation

சூசன் கோல்டன்பர்க் (கார்டியன் மார்ச் 18, 1996)