நினைத்தேன். சொல்கிறேன். தமிழர்களும், சினிமா நடிகர்களும் பற்றி…

This entry is part of 33 in the series 20030317_Issue

PS நரேந்திரன்


கிராமத்தில் இருக்கும் என் உறவினரைப் பார்க்க பஸ்சில் போய்க் கொண்டிருந்தேன்.

மதுரைப் பக்கம் ஒரு கிராமம் என்று வைத்துக் கொள்ளூங்களேன்.

பாதி வழியில் பஸ் பிரேக் டவுன் ஆகி நின்று விட்டது. உடனே எனக்குப் பக்கத்தில் உட்கார்ந்திருந்த, ஐம்பது வயது மதிக்கத்தக்க, கிராமத்துப் பெரியவர் சொன்னார்,

‘என்னா நிர்வாகம் பண்றானுங்க ? ஒரு பஸ்ச கூட ஒழுங்கா ஓட்ட முடியாம. நடிகர் ‘சோசோ ‘ ஆட்சிக்கு வந்தாதான் எல்லாம் சரியாகும் போல!! ‘ என்றார். (நடிகர் ‘சோசோ ‘ என்பதை, புகழ் பெற்ற இன்றைய ‘நம்பர் ஒன் ‘ நடிகர் என்று மாற்றிப் படித்துக் கொள்க).

எனக்கு வியப்பில் பேச்சே வரவில்லை. சினிமா நடிகர் ‘சோசோ ‘ ஆட்சிக்கு வருவதற்கும், ஒழுங்காக பஸ் ஓடுவதற்கும் என்ன சம்பந்தம் என்று.

சினிமா நடிகர் ‘சோசோ ‘ என்ன நிர்வாகப் புலியா ? அல்லது பொருளாதார மேதையா ? அவர் ஆட்சிக்கு வந்தவுடன் எல்லாம் ஒழுங்காக நடந்து விடுவதற்கு.

விஞ்ஞானம் வளர்ந்த இந்த இருபத்தியோராம் நூற்றாண்டில் கூட தமிழ்நாட்டு ஜனங்கள் எவ்வளவு அறியாமையுடன், பாமரத்தனமாக இருக்கிறார்கள் ? அல்லது பாமரத்தனத்துடன் இருக்கும்படி பார்த்துக் கொள்ளப் பட்டிருக்கிறார்கள்!!.

தமிழ்நாடு இன்று இருக்கும் சீரழிந்த நிலைமைக்கும், கலாச்சார சீர்கேட்டிற்கும் முக்கிய காரணம் சினிமாவும், ‘வெத்து வேட்டு ‘ சினிமா நடிகர், நடிகைகளும் மட்டுமே என்பதில் எனக்கு இரண்டாவது கருத்தே இல்லை.

சினிமாவில் நடித்து நான்கு படம் ஓடியவுடன், சில்லறைப் பயல் கூட தலைவனாகி விடுகிறான். உலகத்தில் வேறு எங்காவது இப்படி நடக்குமா ? நடக்கிறதா ?

அப்பாவி ரசிகர்களைத் தூண்டி விட்டு அல்லது தனக்குத்தானே, ‘வருங்கால முதலமைச்சரே வருக, வருக ‘ என்று ஊர் பூராவும் போஸ்டர் அடித்து போட்டுக் கொள்கிறான். தமிழ்நாட்டு முதலமைச்சர் பதவி என்பது ‘ங்கொப்பன் வீட்டில் தொங்குகிற புடலங்காயா ? ‘ பறித்து மடியில் போட்டுக் கொள்வதற்கு ? ரிக்ஷாக்காரர்களூக்கு மழைக் கோட்டு கொடுப்பதும், பத்து ரசிகனுக்கு இலவச கல்யாணம் செய்வது மட்டுமே ஆள்வதற்குரிய தகுதியாகி விடாது பிரதர். கொஞ்சம் மண்டைக்குள்ளும் சரக்கு வேண்டும். அதையும் விட, தெருவில் இறங்கி ஜனங்களுக்காக உழைக்க வேண்டும். போராட வேண்டும். செய்ய முடியுமா உங்களால் ? செய்திருக்கிறீர்களா இதுவரை ?

அதிருக்கட்டும். நாம் ஏன் கண்டவனையும் தலைவராக்குகிறோம் ? அவன் தகுதி, தராதரம், ஒழுக்கம், கல்வி இது பற்றி எதாகிலும் யோசிக்கிறோமா ? சினிமாவில் நடிப்பது மட்டும்தானா நம்மை ஆள்வதற்குரிய தகுதி ? கேவலமாக இல்லையா இது ?

நாம் இப்படி இருப்பதால்தான், தலைமைக்குத் தகுதியற்ற தற்குறிகள் கூட நம்மை அடக்கி ஆள்கிறார்கள். மற்ற மாநிலத்தவர் நம்மைப் பார்த்து ஏளனத்துடன் இகழ்ச்சியாகச் சிரிக்கிறார்கள். நம் அடையாளத்தை இழந்து அவமானப் பட்டு நிற்கிறோம்.

‘கல் தோன்றி மண் தோன்றா காலத்தே முன் தோன்றிய மூத்த குடி ‘ மாண்பிழந்து, மதிப்பழிந்து, மண்ணோடு மண்ணாகப் போய்விட்டது.

நிழலையும் நிஜத்தையும் வேறுபடுத்திப் பார்க்கும் அறிவுத்திறன் தமிழர்களுக்கு மழுங்கிவிட்டதென நினைக்கிறேன். சினிமாவில் நல்லவனாக ‘நடிக்கும் ‘ ஒருவன், நிஜ வாழ்க்கையிலும் அப்படித்தான் இருப்பான் என்று அப்பாவித்தனமாக நம்புகிறார்கள். சினிமாவைத் தொடர்பு படுத்தாமல் அவர்களால் எதையும் பேச முடியவில்லை. சிந்திக்க முடியவில்லை. அந்த அளவிற்கு சினிமா மோகம் அவர்கள் மூளையில் அறையப்பட்டிருக்கிறது.

தமிழ்நாட்டுப் பத்திரிகைகளும், சீர் கெட்ட இந்த சினிமா நடிகர்களைத் தூக்கி விடுவதுவே தங்களின் தலையாய கடமை என்பது போல் எழுதி வருகின்றன. இப்படி எழுதினால் சீக்கிரமாய் சில்லறை பார்க்கலாம் என்பது ஒரு காரணமாகக் கூட இருக்கலாம். சில்லறை பார்ப்பதுதானா முக்கியம் ? சமுதாயப் பொறுப்பு என்னவாயிற்று ? பாரம்பரியமிக்க பத்திரிகைகள் கூட இப்படிச் செய்வது வருத்தத்திற்குரிய விஷயம்.

ஒரு பெரிய அறிவாளி மற்றும் ஒரு சினிமா நடிகன் தமிழ்நாட்டுத் தெருவில் நடந்து போகிறார்கள் என்று வைத்துக் கொள்வோம். யாருக்குக் கூட்டம் சேரும் ? கண்டிப்பாக சினிமா நடிகனுக்குத்தான். அறிவாளியை தெரு நாய் கூட முகர்ந்து பார்க்காது. இதுதான் இன்றைய நிலை.

‘கல்வி சிறந்த தமிழ்நாடு, புகழ் கம்பன் பிறந்த தமிழ்நாடு ‘ கூத்தாடிகளின் பின்னே ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது.

சினிமா நடிகர்கள் அல்லது சினிமா சார்ந்தவர்கள் தமிழ்நாட்டை ஏறக்குறைய 35 வருடங்களாக ஆண்டு கொண்டிருக்கிறார்கள். இவர்கள் சாதனை என்ன ? தமிழ்நாட்டைக் குட்டிச் சுவராக்கியது மட்டுமே. மக்ளைச் சுரண்டிச் சுரண்டி, கொள்ளை அடித்து அவர்களை ஓட்டாண்டிகளாக்கி விட்டார்கள். தமிழ் மக்கள் வாழ வகையின்றி வெளி மாநிலங்களுக்கு கூட்டம் கூட்டமாக போய்க் கொண்டிருக்கிறார்கள். நிர்வாகம் என்றால் ‘எத்தனை கிலோ ? ‘ என்போரெல்லாம் முதலமைச்சர்களாகவும், மந்திரிகளாகவும் ஆகியதால் நிர்வாகம் ஸ்தம்பித்து விட்டது. ஊழலும், லஞ்சமும், வன்முறையும் இன்று தமிழ்நாட்டில் தலை விரித்தாடுகிறது. நீதியும், நேர்மையும், நெறி முறைகளும் செத்துப் போய், சமாதி கட்டியாகி விட்டது.

இவ்வளவிற்குப் பிறகும் நமக்கு புத்தி வரவில்லை. இன்னொரு சினிமாக்காரனைத் தூக்கி அரியாசனத்தில் அமர்த்தத் துடிக்கிறோம். வெட்கக் கேடான விஷயம் இது. நல்லவர்களும், நிர்வாகத் திறமை வாய்ந்தவர்களும், படித்தவர்களூம், நேர்மையாளர்களூம் தமிழ்நாட்டில் இல்லவே இல்லையா என்ன ? (அப்படியே இருந்தாலும் நாம் அவர்களூக்கு ஓட்டுப் போட மாட்டோம் என்பது வேறு விஷயம்).

இதில் ஒரு வேடிக்கையைப் பாருங்கள். பொதுவாக இந்த மாதிரி நம் ஜனங்கள் உச்சாணிக் கொம்பில் தூக்கிவிட நினைக்கும் நடிகர்கள், வெளி மாநிலத்திலிருந்து வந்தவர்களாக இருப்பார்கள். ‘ழ ‘ வுக்கும், ‘ள ‘ வுக்கும் வித்தியாசம் தெரியாதவர்களாக இருப்பார்கள். எவராவது ‘கோணங்கி ‘த் தமிழ்க் கவிஞர், ‘இந்திரன் சந்திரன் ‘ என்று புகழ்ந்து பாட்டு எழுதுவார் ( ‘என்னா செய்யிறது ?. நாய் வித்த காசு, குரைக்கவா போகுது ? ‘). தமிழ் இசையமைப்பாளர் யாராவது மூளையைக் கசக்கி அதற்கு மெட்டுப் போடுவார். ஒரு பஞ்சப் பரதேசி ‘டைரடக்கர் ‘, உலகத்திலுள்ள அத்தனை சினிமாவும் பார்த்து, உல்டா பண்ணி ஒரு கதை எழுதுவார் ( ‘அண்ணே, நாலு பாட்டு. அஞ்சு ஃபைட்டு. ரசிகனுங்கள்ளாம் அவுட்டு ‘). நடிகர் எங்காவது ஒரு ஃபைவ் ஸ்டார் ஓட்டலில் குடித்து கும்மாளமிட்டுவிட்டு வந்து, கையைக் காலை ஆட்டி ‘நடித்து ‘, பெயர் வாங்கிக் கொண்டு போய் விடுவார்.

இப்படியாக, பத்து தமிழர்கள் ஒன்று சேர்ந்து, எவனாவது ஒரு கேடு கெட்டவனை உயரத்தில் உட்கார வைத்து விடுவார்கள். அவன் நம் தலையில் நன்றாக மிளகாய் அரைத்துக் கொண்டிருப்பான். சினிமா நடிகர்கள்தான் இதற்குக் முழுக் காரணம் என்று சொல்ல மாட்டேன். ‘இளிச்சவாயன் ‘ என்று நாமே நம் நெற்றியில் எழுதி ஒட்டிக் கொண்டு திரிந்தால், ஏமாற்றாமல் என்ன செய்வார்கள் ? நம்மை நாம்தான் திருத்திக் கொள்ள வேண்டும்.

வேறு எந்த இந்திய மாநிலத்திலாவது, ஒரு தமிழநாட்டுக்காரர் இந்த மாதிரியான உயர்நிலைக்கு, இத்தனை எளிதாக வர முடியுமா ? அல்லது வர விட்டுவிடுவார்களா ? சாதாரண கூலி வேலைக்குப் போகும் தமிழ்நாட்டுக்காரரையே பொறுத்துக் கொள்ளாமல் துன்புறுத்துகிறார்கள் கர்நாடகத்திலும், கேரளத்திலும். இதற்கு மேல் சொல்ல என்ன இருக்கிறது ? நமது தனித்தன்மையை ஒரு போதும் விட்டுத்தரக் கூடாது என்பது என் கருத்து.

சினிமா வெறும் பொழுது போக்குச் சாதனம் மட்டுமே. அது நிஜ வாழ்க்கையில்லை. சினிமா நடிகர்களால் நமக்கு சுபிட்சம் வராது. வராது. வரவே வராது. அவ்வாறு நினைப்பதைப் போல பைத்தியக்காரத்தனம் எதுவும் இல்லை.

கற்றவர்களாலும், நீதி, நேர்மை மற்றும் நிர்வாகம் தெரிந்தவர்களால் மட்டுமே தமிழ்நாட்டை அழிவிலிருந்து காப்பாற்ற முடியும். காசு கொழுத்த சினிமா நடிகர்களால் அல்ல. நமக்குப் பக்கத்து மாநிலங்களில் ஆளும் சந்திரபாபு நாயுடுவும், கிருஷ்ணாவும் சினிமா நடிகர்களல்ல. நிர்வாகம் தெரிந்தவர்கள். நன்றாக நிர்வாகம் செய்வதால் அவர்கள் மாநிலம் முன்னேறிக் கொண்டிருக்கிறது. நாம் ‘ரிவர்ஸ் கியரில் ‘ கற்காலத்தை நோக்கிப் போய்க் கொண்டிருக்கிறோம்.

இன்னொரு சினிமா நடிகன் தமிழ் நாட்டின் முதலமைச்சராகவோ அல்லது எந்த முக்கிய பதவியிலோ வந்தால், தமிழ்நாட்டின் அழிவை ‘அந்த ஆண்டவனால் கூட காப்பாற்ற முடியாது ‘. நம் எதிர்கால சந்ததியினர் ஒருபோதும் நம்மை மன்னிக்க மாட்டார்கள்.

இன வெறியன் என்றோ அல்லது மொழி வெறியன் என்றோ தயவு செய்து என்னை நினைக்காதீர்கள். Diversityயின் பலன் எனக்கு நன்றாகவே தெரியும். பொதுவாக தமிழ்நாட்டவர்கள் ‘யாவரும் கேளிர் ‘ என்ற பரந்த மனப்பான்மை உடையவவர்கள். இப்படிப்பட்ட பெருந்தன்மையுள்ள மக்களை ஏமாற்றாதீர்கள். அதுதான் நான் சொல்ல வருவது.

நான் எந்தவொரு அரசியல் கட்சியையோ அல்லது கூட்டத்தையோ சார்ந்தவனில்லை. என் கருத்துக்கள் பொதுப்படையானவை. ஒரு தலை சிறந்த கலாச்சாரமும், பழமையான மொழியும், தமிழ் மக்களின் அறியாமையாலும், சினிமாக் கவர்ச்சியாலும், ஆடம்பர அரசியல்வாதிகளாலும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கண் முன்னே அழிவது கண்டு மனம் வருந்தித்தான் இதை எழுதுகிறேன். எதாவது மந்திரவித்தை நடந்து இதுவெல்லாம் மாறிவிடாதா என்ற நப்பாசையுடன்.

புரிந்தவர்கள் புரிந்து கொள்வார்கள்.

புரியாதவர்களைப் பற்றி எனக்குக் கவலையில்லை.

***

psnarendran@hotmail.com

Series Navigation

நரேந்திரன்