கணினி யுகத்திற்கான இன்றியமையாச் சமூகச் சிந்தனை 2

This entry is part of 18 in the series 20010513_Issue

சி குமாரபாரதி


சென்ற இதழ் தொடர்ச்சி..

நம்பகமற்ற தன்மை (Credibility Gap)

சான்றோர்கள் தலைவர்கள் என்று ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டவர்களின் பேச்சுக்கும் எழுத்துக்கும் அவர்கள் யல்பாக வாழ்க்கையில் இயங்கும் முறைக்கும் உள்ள இடைவெளிகள் பெரிதாகி இறுதியில் யார் சொல்வதையும் எழுதுவதையும் நம்பிக்கையின்றிச் ‘சும்மா ஒரு பேச்சுக்கு ‘ என்று எடுத்துக் கொள்ள வேண்டியுள்ளது. அரசியலில் மட்டுமென்பதில்லை சமயம் கலை போன்ற எல்லாப் பொதுத் துறைகளுக்கும் இது பொருந்தும். எவருடைய ‘உயர் ‘ சிந்தனைகளையும் ஒரு சிறங்கை உப்புடனே பார்க்க வேண்டியுள்ளது. எதிலும் நம்பகமற்ற தன்மையை உற்சாகமற்ற நிலையை இது ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. இது ஒரு மொழி பற்றியகூற்று மட்டுமல்ல. பொதுச் சமூகச் சிந்தனையோட்டத்தில் வாழ்வியலில் ஏற்பட்டு வரும் தேக்கம் எனலாம்.

இன்று அரச நிர்வாகத்தில் பாவனையிலுள்ள சொற்பிரயோகங்கள் காலனிச காலத்தையதும் அதற்கு முந்திய காலத்தையதுமாகும். ஆட்சிப் பாங்குகளாலும் (Style of governance), திரும்பத் திரும்ப நடைபெறும் பேரணி மகாநாடு போன்ற கட்சி சடங்குகளாலும், அத்துடன் தலைவர்கள் தொண்டர்களுடைய பொது நடத்தைகளாலும், ஒட்டு மொத்தமாக, இச் சொற்களுக்கு ஒரு நிலையான அர்த்தம் வந்து சேர்ந்திருக்கிறது. இந்த பொருள் சந்தேகத்திற்கு இடமில்லாமல் ஒரு கெட்டி பட்ட நில பிரபுத்வ சமுதாய முறைகளையே (feudal) உறுதிப் படுத்து கின்றன. மக்களும் நிர்வாக யந்திரமும் நாளாந்த வாழ்கையில் ஏற்படும் அறைகூவல்களை ஓரளவாவது சரிவரச் சந்தித்திருந்தால் பொது நிர்வாகம், முகாமைகளுக்கு தேவையான மொழிப் பிரயோகம் இதுவரை ஏற்பாடாகியிருக்க வேண்டும். அத்துடன் மக்களுக்கும் சில நிர்வாக வழி முறைகள் பரவலாகத் தெரிந்திருக்கும். தெய்வீகத் தன்மையற்ற வேறு பல மொழிகள், பொது நிர்வாக முறைகளை சிக்கலில்லாமல் கூறுவதில் இன்று திறன் பெற்று விட்டன.

சிலகாலத்திற்கு முன் பழைய பத்திரிகைகள் (1950) பார்த்தேன் அவற்றிலிருந்து ஊகித்தவைதான் நான் கூறிவரும் மதிப்பீடுகளின் பிறழ்ச்சி.

ஒரு காலத்தில் சமூக உற்சாகம் இருந்தது

சமூக உற்சாகம் என்பது பரவலாக எல்லோருடைய வாழ்விலும் சுபீட்சம் ஏற்படும் என்ற பொது நம்பிக்கையில் எழுவது. இத்தகைய ஒரு தார்மீக உற்சாகம் சுதந்திரம் அடைந்த அண்மைக்காலங்களில் ஒரு புதிய வாழ்வு நாட்டுக்குக் கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கையாக பரவியிருந்தது. பிரத்தியேகமாக அன்றி பொதுவாக எல்லோருக்கும் எல்லாம் கிடைக்க வழியுண்டு என்பதில் ஏற்பட்ட குதுாகலம். தெருவில் சந்திப்பவர்கள்கூட கூச்சமின்றிப் பகிர்ந்து கொள்ளக்கூடிய பொதுக் குதுாகலம் து. இந்த மாதிரியான உற்சாகம்தான் மக்களை ஒருங்கிணைக்கும் ஆற்றலுள்ள சக்தியாக – synergy மிளிர முடியும். பலர் மனமொத்துக் கூடும் பொழுது ஏற்படும் மிகுதியான ஆற்றலைத்தான் synergy – ஒருங்கிணையும் சக்தி என்று வைத்துக் கொள்வோம்.

வெளிப்படையான நிர்வாகம் என்ற நம்பிக்கை

அக்கால தலைவர்களின் பேச்சுகளுக்கும் அவர்களின் வெளிப் படையாகத் தெரிந்த நடத்தைகள் செயல்களுக்கிடையில் ஒரு இசைவு இருந்ததாக மக்கள் நம்பினார்கள். இந்த நம்பிக்கை மக்கள் சக்திகளை ஒருங்கிணைக்கும் ஆற்றலாக தோன்றியது. உலகப் பெரும் போருக்குப் பின்னர் தத்தமது பெரும் இழப்புகளை கணிக்கிலெடுத்துக் கொண்டிருந்த காலத்தில் உலகம்கூட, விடுதலையடைந்த இந்தியாவிடமிருந்து ஒரு புதுமையான வழிகாட்டலை எதிர்பார்த்தது போலிருக்கிறது. இது வரை உலகம் கண்டிராத வகையில், ஆன்மீக பெறுமானங்களை முன்னிலை படுத்தும் ஒரு அரசு ஏற்படுவதாகவே பல மேன்னாட்டு அறிஞர்கள் நம்பினார்கள்.

இந்நிலை ஒரு கனவுபோல் சில ஆண்டுகளிலேயே கலைந்துவிட்டது மட்டுமல்ல இந்தியா என்பது எல்லா மட்டங்களிலும் ஊழல் வேரோடிய நாடு சாதி சமயச் சளக்குகளுடன் திணறும் நாடு என்ற பிம்பத்தையும் இன்று பெற்றுவிட்டது . உள் நாட்டு மட்டத்திலோ சரி உலக மட்டத்திலோ சரி இந்தியாவிடமிருந்து புதிய திசைகள் வரும் என்ற எதிர்பார்ப்புக்கள் மங்கத்தெடங்கி பல காலம் ஆகிவிட்டது.

நம்பிக்கை வரட்சி

ஒரு காலத்தில் பாரத அரசு அமைத்துக் கொண்டிருந்த உருக்காலைகள்,மின்திட்டங்கள், கால்வாய்கள் ஆகிய பாரிய திட்டங்கள் மக்களுக்கு உற்சாகம் ஏற்படுத்தின. தாகூர் பாரதி ஆகியோரின் இந்தியக் கனவுகளுக்கும் அவர்களின் எழுச்சிப் பாடல்களுக்கும், ஒரு நடைமுறை விளக்கமாகவே இப் பெரும் திட்டங்கள் விரிந்தன என்பதில் பலருக்கு அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை அன்று ருந்தது. இன்று பாரதி பாடல்களை பொது மேடைகளில் பாடுவது ஒரு வெற்றுச் சம்பிரதாயமாகவே ‘ஒரு பேச்சுக்காக ‘ எடுத்தாள்வதாக ஏற்பட்டு விட்டது. அக்காலத்தைய பொருள் பொதிந்த எதிரோலிகளை இப்பாடல்கள் மக்களிடமிருந்து மீட்கமுடியாமல் போய்விட்டது என்பதுடன் எந்த எழுச்சிப் பாடல்களும் ‘சும்மா ஒரு இதுக்காக ‘ என எடுத்துக் கொள்ளப் படுகின்றன. மலினப் படுத்தலால் இந்த ஒரு உற்சாக ஊற்றும் வற்றி விட்டது. ஓருங்கிணையும் மக்கள் சக்தி synergy இன்று துணுக்குதனமாகத் துண்டாடப் பட்டுவிட்டது என்பது எனது எண்ணம். இந்த ஒருங்கிணையும் சக்தி இன்றி எந்தச் சமுதாயமாவது முன்னேறுவது வில்லங்கமான காரியம்.

மதிப்பீட்டு மாற்றங்களின் களம்

இன்று நாம் முகம் கொடுக்கும் சமுதாய அரசியல் அறைகூவல்கள் பொது வாழ்வில் ஊழல்கள் போன்றவை மலைக்க வைக்கும் தன்மையுடையவை. இவற்றைப்பற்றி கொஞ்சம் ஊன்றி சிந்தித்தவுடனேயே ‘எங்களால் எதுவுமே செய்ய முடியாது ‘ என்ற மாலய மனச்சுவரே சாதாரண மனிதர்களாகிய எங்களை எதிர் கொள்கிறது. ஒரு கட்டத்திற்கு மேல் வைபற்றிச் சிந்திப்பதே வேதனைக்குரியதாகி ‘எப்படியாவது போகட்டும் எங்கள் அலுவலைப் பார்ப்போம் ‘ என்றாகிவிடுகிறது. உச்சமான போட்டி மனப்பான்மையும் புரையோடிய ஊழல்களும் நிறைந்த உலகில் பிள்ளைகள் எப்படித்தான் தலையெடுக்கப் போகிறார்கள் என்ற ஆற்றாமையே வேதனையாகிறது. பிரமாண்டமான நிர்வாக யந்திரத்தின் கீழ் உருட்டப் படுவது தவிர வேறு எதுவும் உருப்படியாக செய்ய இயலாது என்ற விஷயம் மிகவும் ஆழமாக பதிந்து விட்டது. தன் பக்க விளைவுகள் உடனடியாகப் புலனாவது இல்லை. என்றாலும் மக்கள் பல விகாரங்களுக்கு ஆட்படுகிறார்கள் என ஊகிக்கலாம். மதிப்பீடுகளில் மாற்றங்கள் ஏற்பட்டிருக்கின்றன என முன்னர் குறிப்பிட்டது இவற்றை எண்ணித்தான். உக்கிரமமான முறையில் தனிப்பட்ட பாதுகாப்பு தேடுதல், பிள்ளைகளுக்காக வெளி நாடு செல்லுதல், நுகர்வோர் கலாச்சாரத்தில் தன்னை மறத்தல், சாதிக் குழுக்களில் ஈடுபட்டு அரச யந்திரத்திடம் சலுகைகள் கறக்க முடியுமா என முயற்சித்தல் போன்ற நடவடிக்கைகளால் தமது நியாயமான வாழ்க்கை வட்டத்திலிருந்து வெளியேற்றப் படுகிறார்கள். இந்த மனப்போக்கு சிறிய விஷயமாகத் தோற்றமளித்தாலும் இது ஒரு ஆழமாக ஊன்றப்பட்ட மனத்தடை அல்லது நம்பிக்கை முறிவு என்றே கருத வேண்டியுள்ளது. பல காலமாக நடைபெற்று வரும் அக/புற முரண்பாடுகளின் விளைவாக சமுதாய நோக்கு பரவலாகக் குறைந்து விடுகிறது.

எதுவுமே செய்வதற்கில்லை

‘ நாங்கள் கொல்கிறோம் எப்பொழுதெனில் வறுமை, சீரழிவுகள், மானபங்கங்கள் ஆகியவற்றைப் பார்த்துக் கண்ணை மூடும் பொழுது. நாங்கள் கொல்கிறோம் எப்பொழுதெனில், சங்கற்பத்துடன் துணிந்து எதிர்க்துப் போராட வேண்டியதை விடுத்து, சுலபமான வழி என்பதற்காக உழுத்துப்போன சமூக, அரசியல், கல்வி, சமய நிறுவனங்களுக்கு ஒப்புதல் அல்லது துாண்டுதல் அளிக்கும் பொழுது. ‘ ஹேர்மன் ஹெஸ்

படித்த மக்கள் வேண்டுமென்றே இப்படி சமுதாய நோக்கம் அற்றவர்களாக மாறுவதோ அன்றி சாதி அமைப்புகளில் சேர்வதோ இல்லை – அதாவது தலைவர்களைத் தவிர. பிரச்சனைகள் மிகப் பெரிதாகத் தெரியும் பொழுது வாழ்வில் பல விஷயங்களுக்கு உள்ளார்ந்த அர்த்தம் இல்லாமல் போய்விடுகிறது. இப்படி எங்களைப் போலவே பலரும் உணருகிறார்கள் என்பது மனத்தடை ஏற்படும் அக் கணங்களில் எமது சிந்தனைக்கு புலனாவவதில்லை. இப்படியான பலரிடம் தொடர்பு ஏற்படுத்தி மேற் கொண்டு ஏதாவது செய்ய முடியுமா எனப் பார்ப்பது ஒரு மாற்று வழியாகத் தோன்றுவதில்லை. உண்மையிலேயே பிரச்சனைகள் தீர்க்க முடியாதவையாகக் கூட இருக்கலாம்தான் ஆனால் இது பற்றி திட்ட வட்டமாக கூற முடியாத பொழுது உத்தேசமான நம்பிக்கையைவிட வேறு வழியிருப்பதாகத் தெரியவில்லை. இப்படியான ஒரு நிலையில் இது பற்றிய சமூக கருத்துப் பரிமாறல்களாவன ஏதோ சதித்திட்டம் போல் என்றில்லாமல் பகிரங்க உரையாடல்களாக வெளிப் பட வேண்டும்.

படித்தவர்களின் கையறு நிலை

இந்த கையறு நிலைக்கு படித்தவர்கள் அங்குலம் அங்குலமாக நகர்த்தப்பட்டார்கள். அரச அமைப்புகளில் ‘நாமும் பங்குதாரார் ‘ என்ற பழைய சுதந்திர கால உணர்வு காலம் செல்லச் செல்ல அரசியல் ஆட்சிபாங்கினால் மாற்றப்பட்டு ‘நாம் வெறும் சாட்சிதான் ‘ என்றாகியது. ஒரு காலத்தில் மேல் படிப்புக்கு வெளிநாடு சென்று மீண்ட இளைஞர்கள் ‘நவீன இந்தியா சமைப்போம் ‘ என்ற லட்சியங்களுடன் இங்கு வேலை செய்ய முனைந்தார்கள். இது அக்காலத்தில் இளைஞர்களிடையே செல்வாக்குப் பெற்ற லட்சியச் சுலோகம். ஆனால், நிர்வாக யந்திரத்தின் மேம் போக்கு அரசியல் குறிக்கீடுகள் தாளாமல் பலரும் விரைவில் விரக்தியடைந்து திரும்பவும் வெளிநாடு சென்றிருக்கிறார்கள். இந்த லட்சிய கனவுகள் பல காலம் நீடிக்கவில்லை. இறுதியில் படித்தவர்கள் சொல்வதை செய்பவர்களாகவும் வெறும் பார்வையாளர்களாகவும் தங்களுக்கு இதில் தலையிட உரிமையில்லை என்பதாக நம்பும்படி பதனிடப் பட்டார்கள். இப்படியாக படிப்படியாக சமுதாய வாழ்விலிருந்து அந்நியப் படுத்தப் பட்டார்கள். ஆனால் இதுவெல்லாம் படித்தவர்களின் அனுசரணையுடனோ அல்லது குறைந்தபட்சம் அவர்கள் மெளன ஆமோதித்தல் இன்றியோ நடைபெற்றிருக்க முடியாது என்பது ஒரு நியாயமான கருத்து என்றே நினைக்கிறேன். ஆனால் ஒரு அசுரத்தனமான நிர்வாக யந்திரம் சுழலும் பொழுது தன் சடத்துவத்தால் (Intertia) எல்லோரையும் தன் வழியில் இழுத்துச் செல்வதன் தவிர்க்க முடியாமையை விளங்கிக் கொள்ளவே வேண்டும்.

மூடிமறைக்கும் நிர்வாகம் என்ற எண்ணம்

ஆட்சிப் பாங்குகள் வெளியரங்கிலிருந்து படிப்படியாக திரைமறைவுக்கு நகர்ந்தன. பல புதிய ‘தேசீயப் பத்திரிகைகள் ‘ தோன்றிய பின்னர்தான் இது நடந்திருக்கிறது என்பது நகைப்புக் குரியது. மக்களோ ‘முந்தைய ஊழல்கள் இப்பொழுதுதான் வெளி வருகிறது. இப்போ நடக்கும் ஊழல்கள் இனிமேல்தான் அம்பலமாகும் ‘ என நினைக்கும் நம்பிக்கையற்ற மெளன பார்வையாளர்கள். ஊழலில் சம்பந்தப் பட்டதாக உறுதிப் படுத்தப் பட்டவர்கள், எவ்வித வருத்தம் கூட தெரிவிக்காமல், ஊடகங்களின் வெளிப் படையான பக்க பலத்துடன், வெற்றிகரமாக மீண்டும் அரசியலில் பவனி வருவகிறார்கள். இதைப் பார்த்த பின்னரும், ஊழல் நிர்வாகச் சீர்கேடுகள் குறித்து கெட்டித்தனமான கதை கட்டுரைகளால் இந்த ஆழமான பொது நம்பிக்கை முறிவை மாற்றுவது சாத்தியமல்ல.

பாசறைகளின் (The Nexus) பெரு வேட்கைகளுக்கு அவிர்

‘இந்த நாடும் அதன் நிறுவனங்களும் இங்கு உறையும் மக்களுக்கே சொந்தம். அவர்களுக்கு ஆண்டு கொண்டிருக்கும் அரசாங்கத்துடன் அதிருப்தி ஏற்பட்டால், தங்கள் குடியுரிமையை பிரயோகித்து அதை மாற்றவோ, அன்றி தங்கள் புரட்சி செய்யும் உரிமையை பிரயோகித்து அதை கண்டதுண்டமாக்கவோ அல்லது முற்றாகத் துாக்கி வீசவோ உரிமையுண்டு ‘ ஏபிரகாம் லிங்கன்

50 வருடங்களாக ஊடகங்கள் – அரசியல் முகாமை – உயர் நிலை நிர்வாக யந்திரம் ஆகியவை ஒருவர் நலனை மற்றவர் பார்த்துக்கொள்ளும் நிறுவனங்களாக ஒருங்கிணைந்துவிட்டன (Nexus). ஒரு நல்ல நிர்வாகத்தை கொண்டு செல்லத் தேவையான நியாயமான ஒத்துழைப்பு என்ற கோட்பாட்டை கடந்த இறுக்கமான உறவு இது. இத்துடன் பெரிய வியாபார நிறுவனங்களும் சினிமாவும் கறுப்புச் சந்தைகளும் இவற்றுடன் நிறுவனரீதியாக உறுதிப்படுத்தப்பட்ட நேச உறவுகளை கமுக்கமாக ஏற்படுத்திக் கொண்டுள்ளன. இப்படியான தக்க மற்றும் தகாத உறவுகள் மூலம் பெரும் ஆளணிகள் பணபலங்கள் அவரவர் பாசறைகளுக்கு வந்து சேரும் பொழுது, அங்கு எழும் வேட்கைகளை தணிக்க, பெரும் உந்து விசைகள் பிறப்பிக்கப்படுகின்றன. இந்த வேட்கைத் தணிப்பை முன்னின்று நடத்தவே உயர் நிர்வாகத்திற்கு நேரம் சரியாகி விடுகிறது. மாறும் அரசியல் சூழ்நிலைகளுக்கேற்ப, தங்கள் விசுவாசங்களை மாற்றும் இந்தப் பாசறைகளுக்கிடையே பலத்த இழுவைகளும் தள்ளல்களும். பாசறைகளுக்கு வெளியேயுள்ள மக்களை அலட்சியப் படுத்தும் போக்குகள் நிர்வாகத்தில் இன்று ஒரு கலாச்சாரமாகவே உருவாகியது தற்செயல் நிகழ்வல்ல. இவர்களுக்கு அவர்கள் சலுகை அவர்களுக்கு இவர்கள் சலுகை என ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொள்கிறார்கள். இறுக்கமான உறவு.

கலாச்சாரம் என்பது..

‘கலாச்சாரம் ‘ என்று ஊடகங்கள் குறிப்பிடும் பொழுது பரதம், சங்கீதம், நாவல் சினிமா போன்றவற்றையே எப்பொழுதுமே சுட்டுவதனால் மக்கள் மனதிலும் அப்படியான எண்ணம் ஊன்றப் பட்டுவிட்டது. நுண்கலைகளைப் பற்றியே ஊடக உரையாடல்கள் அழுத்தம் கொடுக்கின்றன. கல்கி தொடக்கம் இன்று வரை ‘மேலான லக்கியச் சங்கீத ‘ விஷயங்களுக்கு மிக உயர்ந்த நிலை அளித்து ஒரு வகை எதிர்பார்ப்பை வாசகர்களிடம் ஏற்படுத்தியாயிற்று. சாதாரண நாளாந்த வாழ்க்கை என்பது நிதானித்துப் பார்க்கத் தேவையற்ற போர் அடிக்கும் விஷயம் என்பது இந்த தொனியில் உள்ள மறை பொருள். இதை நாங்களும் நம்புகிறோம்.(மிகவும் உறுதியான வாசக உறவுகளை ஏற்படுத்திய ‘ஜாம்பவான்கள் ‘ பின் விளைவுகளை பற்றிச் சிந்தித்தார்களா தெரியவில்லை. இடிச்ச புளிகளை உருவாக்கும் யந்திரத்திற்கு வித்திட்ட பெருமை இவர்களையே சாரும். முடிந்தவரை இவர்கள் நல்ல மேய்பான்களாகவே இருந்திருக்கிறார்கள்.ஆமென்) பாருங்கள், எங்கள் பிரச்சனைகளை ஆராயும் ஆற்றல்கூட இந்த மொழி பிரயோகத்தின் விளைவாக எங்களிடமிருந்து எடுக்கப் பட்டுவிட்டது. உண்மையில் மனித உறவுகள், மனிதனுக்கும் அரச நிறுவனங்களுக்கும், மனிதனுக்கும் சமூகத்திற்குமிடையிலான உறவுகள் ஆகியவையே உயர்ந்த நிலையிலுள்ள கலாச்சாரம். ஏனெனில் நாளாந்த வாழ்க்கையை மிகவும் பாதிக்கும் விஷயம் இது. உண்மையில் இந்த உறவுகள் என்பனவே எங்கள் வாழ்க்கையாகிறது. நுண்கலைகளைப் பற்றிய சர்ச்சைகள் வெறும் நிழல்கள், திசை திருப்பல்கள். இந்த முக்கியத்துவங்களை மறு ஒழுங்கு செய்யாமல் ஏதாவது மாற்றம் ஏற்படும் என நான் நினைக்கவில்லை. கவனக் குவிதல் (Focus of attention) இன்றி எந்தப் பிரச்சனைகளும் தீர்வாகா.

அரச நிறுவனங்களுக்கும் மக்களுக்குமிடையில் நடைபெறும் கொடுக்கல் வாங்கல் அது தொடர்பாக இரு பகுதியினரின் அணுகு முறைகள், இச் சந்தர்ப்பத்தில் இரு சாராரின் நடத்தைகள் ஆகியவைதான் இன்றைய நிலையில் தமிழ் கலாச்சாரத்தின் அடிப்படைக் கூறாகிறது. இக்கலாச்சாரத்தின் அர்த்தம் பரவலான மக்களால் பகிர்ந்து கொள்ளப் படுகிறது. Shared meaning. இது வாழ்வின் முக்கிய பகுதியில் அரங்கேறி, அடையாளம் காணக்கூடிய, நடத்தைக் கோலங்கள். Behaviour pattern.(வெள்ளைக் காரின் உச்சியில் சிவப்பு விளக்குடன் ஜனவாச ஊர்வலம், நீளும் Q வரிசைகள் இத்தியாதி). மேலும் உத்தேசமாகக் கூறப் போனால். ஒரு முக்கிய அரச நிறுனத்திற்கு ஒருவர் போக வேண்டிய நிர்பந்தம் ஏற்படுகிறது என்று வைத்துக் கொள்வோம். முதல் நாளே இது பற்றி மனம் அலம்பத் தொடங்குகிறது. விதி குறித்த நாளில் மனத்தில் இருள் கவிய, விக்கினங்களை விலக்குபவரை வாலாயம் பண்ணி, இவ் விஷயங்களில் கை தேர்ந்தவராக நம்பப்படும் ஒரு – நண்பரின் நண்பரைச் சாய்த்து ஓட்டிக் கொண்டு கொண்டு ஆபீஸ் நோக்கி நடையைக் கட்டுகிறார். இதே சடங்கை இன்னும் பல முறை செய்ய வேண்டியேற்படும் என்றும் அவர் அறிவதுதான் மேலும் உபாதைதரும் சங்கதி.

படித்த நடுத்தர வர்க்கம் ஆளுபவர்களையும் அவர்களைச் சார்ந்தவர்களையும் மக்களைகளிலிருந்து பாதுகாக்கும் ஒரு இடைத்தர படை- Intermediate Layer. மக்களை அலட்சியப்படுத்தும் நிர்வாகக் கலாச்சாரம் படித்த மக்களின் ஒருவித அங்கீகாரம் அல்லது அலட்சியம் இன்றி லகுவில் நிலைத்து நிற்கவே முடியாது. அதாவது படித்தவர்களின் மனப்போக்கு இந்த ஏற்பாட்டிற்கு உறுதுணை. இது எப்படி நடை பெறுகிறது என்பதை கொஞ்சம் நோக்க வேண்டும்.

ஒரு மாதிரியான மந்த குணம்

படித்த வகுப்பினரின் சடத்துவம் அசண்டை போக்குகள் கொஞ்சம் வெளியில் வந்து பார்க்கும் பொழுதுதான் தெரிகிறது ஆனால் வழமை போல ப்படியான விஷயங்களில் இப் போக்குகள் வர்களுக்குத் தெரிவதில்லை. எங்கள் சொந்த வாழ்க்கையைக் கொண்டிழுப்பதைத் தவிர, சமூகம் பற்றிய பிரச்சனைகளுக்கு முகம் கொடுக்க முடியாத நிலை ஏற்பட்டுப் போயிற்று என்று சொல்லலாம். இதுதான் உண்மை நிலையும் கூட. 50 வருடங்களாக அரக்கப் பரக்க வேலை பார்த்ததில் ந்த நிலை ன்று உறுதிப்படுத்தப் பட்டிருக்கிறது. பல வருடங்களாக எதிர்ப்பில்லாமல் அசுர யந்திரத்துடன் செய்து வரப் பட்ட சமரசம் வற்றை மறுமொழிகளற்ற கேள்விகளாக்கி விட்டது. நாளாந்த வாழ்கை பிரச்சகைள் அப்படி. பிள்ளைகளின் படிப்பு வேலைகள் இத்தியாதி. ஒரு கடவுச் சீட்டுப் பெறுவது பிறப்புச் சான்றிதழ் பெறுவது போன்ற மாமூல் வேலைகளே சலுகைகளாக உயர்ந்துவிட்ட பொழுது, பள்ளி உயர் கல்விச் சீட்டு, பிள்ளைகளுக்கு தொழில் போன்ற பாரிய பிரச்சனைகள் பிரமாண்டமான தடைச் சுவர்களாகத் தெரிவது யல்பு. இதற்கு மேல் சமூப் பிரச்சனைகளை உள்வாங்கச் சக்தி எங்கிருந்து வரமுடியும்.

நடுத்தர வர்க்கத்தினர் ஆகிய நாம் ஒருவருக் கொருவரே தொல்லைகளை அதிகரிக்கிறோம் என்பது கவனிக்கக் கூடிய ஒன்று. மற்றது நாங்கள் எங்கள் கனவுகளில் லயித்த படி நல்லீஸ் தங்க மாளிகைப் படிகள் தடையின்றி ஏறியிறங்கிக் கொண்டிருக்க அரசியல் வாதிகள் நம் உரிமைகளைக் காக்கும் மனு நீதிச் சோழர்களாக ருக்க வேண்டும் என எதிர்பார்ப்பதும் நியாயமாகாது. ‘ஏன் இப்படியான படங்கள் எங்கள் மேல் திணிக்கப் பட வேண்டும் ‘ ‘ ஏன் மந்திரி விஜயத்திற்கு இத்தனை தடல் புடல் ‘ ‘ ஏன் சஞ்சிகைகள் இவ்வளவு மட்டமாயிருக்கின்றன ‘ போன்ற கேள்விகளை சமூக அமைப்புக்கள் பொது அரங்கில் உலவ விடவேண்டும், இவற்றிற்கு பலன் இருக்கிறதோ இல்லையோ வேறு விஷயம்.

ஆட்சிப் பாங்குகள்

இந்த இடத்தில் கோடிட்டு சொல்ல வேண்டியது ஒன்றுள்ளது. ஊடகங்களும் அவற்றை நம்பும் படித்தவர்களும் எப்படி நாட்டின் ஆட்சிப் போக்கை நிர்ணயிக்க நுணுக்கமாகத் துணைபோகிறார்கள் என்பதுதான். இந்த விஷயத்தைக்கூட அதன் முழுப்பரிமாணத்தில் நாங்கள் உணர்வதில்லை. படிக்காதவர்களின் வாக்கு வங்கி அரசியல் தலைமையை மட்டுமே தீர்மானிக்கலாம் ஆனால் அதன் பின்பு நடைபெறும் அரசியல் பாங்கு (style of governance) நிர்வாக முறைமை (Norms) ஆகியவற்றை நடுத்தர மக்களின் மனப்போக்கு சகிப்புத்தன்மை ஊடகங்களினது போக்கு ஆகியவையே பெரும்பாலும் தீர்மானிக்கிறது. எந்தக் கட்சி ஆட்சிக்கு வந்தாலும் சில குறைந்த பட்ச முறைமைகள் அரசியல் பாங்குகள் பொது நடத்தைகளில் சில வரம்புகள் என வகுத்து இவற்றை மீறுவது தடைசெய்யப்பட்ட செயல் (Taboo) என்ற நடத்தைக் கோட்பாடு (செய்யா மரபு – தொல்) ஆழமாக நிறுவப்படவில்லை. இதை சந்தர்ப்பத்துடன் பொருத்தி விளக்க ஒரு உதாரணம் கூறுகிறேன். வளர்ந்த நாடுகளுடன் ஒப்பிடுவது எனது நோக்கம் அல்ல.

பொது நடத்தைகளுக்கு செய்யா மரபுகள் Taboo

ஒரு உதாரணத்திற்கு கூறுவதாயின் அண்மையில் நியூசீலாந்து நாட்டு அமைச்சர் ஒருவர் மது போதையில் காரோடும் பொழுது எதேச்சையாக சாதாரண பொலிசரால் நிறுத்தப் பட்டார். அடுத்த நாள் அமைச்சர் பதவி விலக வேண்டியேற்பட்டது. இந்த சம்பவத்தின் பின்னால் அசைக்க முடியாத நடத்தைக் கோட்பாடு இயங்கியது. இன்னொரு உதாரணம். மூன்றாண்டுகளுக்கு முன்னர் அப்போதைய பிரதமர் ஒரு பாடசாலை விழாவில் பள்ளிகளில் ‘கிருஸ்தவ தார்மீக மதிப்பீடுகளை உள்ளடக்கிய கல்வியை பிள்ளைகளுக்கு வழங்கவேண்டும் ‘ என்று குறிப்பிட்டதற்கு சமயத்தையும் கல்வியையும் கலந்து குழறுபடி செய்கிறார் என்ற கடுமையான கட்சி சார்பற்ற விமர்சனம் எழுந்தது. அவரும் பின் வாங்க நேர்ந்தது. ‘அரசும் சர்ச்சும் சமூகத்தின் வெவ்வேறு அங்கங்கள். அவை ஒன்றையொன்று கட்டுப்படுத்தலாகாது ‘ என்ற கோட்பாடு மிகுந்த பிரயாசத்துடன் உறுதிப்படுத்தப் பட்ட சங்கதி. எந்த நிலையிலும் இந்த அடிப்படை மாறுவதற்கு மக்கள் தயாராக இல்லை. இந்த அளவுக்கு வேண்டாம். சில குறைந்த பட்ச நடத்தை கோட்பாடுகளை நிலைநிறுத்தவே படித்தவர்கள் தவறி விட்டார்கள். செய்யா மரபு என்பது விலக்கப்பட்ட விஷயம் (Taboo). ப்படியாயின் இவை பாரபட்சம் தயவு தாட்சண்யம் பார்க்காமல் அமுலாக்கும் பொழுது யாருக்கும் விதி விலக்கு அளிக்க முடியாது என்ற ஒரு கோட்பாட்டை எல்லோருமே பின்பற்றும் தன்மைக்கு உதராரணம் கூறினேன். வளர்ந்த நாடுகள் நீண்ட போராட்டங்களுக்குப் பின் அரசியல் பாரம்பரியத்தில் சில செய்யா மரபுகள் (taboos) சொல்லா மரபுகளை (political correctness) ஆழமாக நிலை நாட்டியுள்ளன. உதாரணமாக, குறிக்கப் பட்ட திட்டத்திற்குரிய நிதி ஒதுக்கீட்டில் சுமாராக 90% இலக்கைப் போய்ச் சேர முடிவது (மிகுதி 10% மட்டுமே லஞ்சம்) முக்கியமான ஒன்று. மற்றது முடிவுறாப் பாலங்கள்; இடிந்து விழும் பாடசாலைக் கட்டிடங்கள் ; அடிகல் நாட்டு விழாக்களில் விமரிசையாக நாட்டப் பட்டு பின் மறக்கப் பட்ட பாசி படர்ந்த கற்கள் ஆகியவை நாடு முழுவதும் இடிபாடுகளாக பரவியிருக்கும் நிலையை தவிர்க்க முடிவது இன்னொன்று. இப்படியான வரை முறைகளை நிறுவிய சமூகங்கள் கேளிக்கைகளில் ஈடுபடுவதை மட்டுமே நம்மால் பார்க்க முடிகிறது. மறைந்து நிற்கும் பங்களிப்பை மறந்து விடுகிறோம். இப்படியான கோட்பாடுகள் இங்கு நிறுவ ஊடகங்களோ நாங்களோ முயற்சிக்கவில்லை.

(அடுத்த இதழில் முடியும்)

Series Navigation

சி குமாரபாரதி