விஸ்வரூபம் – அத்தியாயம் முப்பத்தைந்து

This entry is part of 32 in the series 20090512_Issue

இரா.முருகன்



29 ஏப்ரல் 1938 – ஈஸ்வர வருஷம் சித்திரை 17, வெள்ளிக்கிழமை

அய்யர் சொல்றபடிக்கு பட்டணம் போய்ட்டு வாரும். இங்கே இருந்து என்ன பண்ணப் போறீர்? கோர்ட்டுக் கச்சேரியும் அடைச்சுப் பூட்டியல்லோ?

நீலகண்டன் வக்கீலும் நடேசனை மதறாஸுக்குத் துரத்துவதிலேயே குறியாக இருந்தார்.

சும்மா தொடை இடுக்கிலே கையை நுழைச்சுக்கிட்டு இங்கே உறங்கறதை அங்கே போய் செய்யறது மேலானது கேட்டீரோ நடேசன். கை மட்டும் உம்மோடதுன்னாலும் தரக்கேடில்லை. பட்டணத்துலே துடைக்கா பஞ்சம்?

போத்தி வக்கீல் அவர் வார்த்தையில் சொன்னதும் பட்டணத்துக்கு நடேசனை ரயிலேற்றத்தான். ஆகக்கூடி நடேசனைக் குத்திக் கிளப்பி பிரயாணம் போக வைப்பதில் கண்ணில் எதிர்ப்பட்ட எல்லோரும் ஒற்றைக் கட்டாக நின்றார்கள்.

பட்டணத்துக்குப் போக எங்கே ரயில் ஏறணும், நடுவிலே எங்கே ஆகாரம், உறக்கம், குளி, வண்டி இறக்கம், ஜாகை, யாரைப் போய்ப் பார்க்கணும் என்று சகலமானதையும் நீலகண்டன் வக்கீலும் போத்தி வக்கீலும் பிரம்மஞான சபை கட்டடத்தில் மத்தியான நேரத்தில் உட்கார்ந்து பேசி ரெண்டு முழு நீளக் காகிதம் முழுக்கக் குறித்துக் கொடுத்தார்கள். ஏகாம்பர அய்யரும் அப்போது கூட இருந்தார்.

நாளைக்கு ரயில் ஏறுகிற அவசரத்தில் இங்கே அம்பலத்தில் ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் யாத்திரை சொல்லிக்கொள்ள அவகாசம் கிடைக்குமோ என்னமோ. பகல் உஷ்ணம் தணிந்ததும் நடேசன் அம்பலத்துக்குக் கிளம்பி விட்டார்.

அதுக்கு முன்னால் ஏகாம்பர அய்யர் கடையில் மதியத்துக்கு புளித்த தயிர் விரகிய சோறும் கூட்டானும் நல்ல வண்ணம் விளம்பி விட்டிருந்தான் பஞ்சாமி. பட்டன்மார் போல் தைரும் சோறும் கழித்து மிச்ச நாள் எல்லாம் மதராஸில் ஜீவிக்க வேண்டி வந்தாலும் வரும். நடேசன் அதுக்கும் தயாராகத்தான் இருந்தார். கிருஷ்ணன் கைகாட்டினால் எல்லாம் சரியே.

அம்பலத்து படிஞ்ஞாறே நடையில் ஸ்ரீதேவி பிஷாரஸ்யார் அம்மாள் கெந்திக் கெந்தி நடந்து வந்து கொண்டிருந்தாள். ரெண்டு கையிலும் ஒரு பொதி ராமச்ச விசிறிகளோடு அந்த அம்மையார் வருவதைப் பார்த்து நடேசன் சற்றே நின்றார்.

பிஷாரஸ்யார் அம்மாள் பக்கத்திலே வந்ததும் நடேசனுக்கு ஒரு விசிறியை எடுத்து நீட்டினாள்.

ரொம்ப உபகாரம் என்றார் நடேசன் விசிறியை காம்பைப் பிடித்து வாங்கியபடிக்கு.

பிஷாரடி அத்தேஹம் ஸ்வர்க்கம் போய்ச் சேர இன்னும் கூடி விசிறி வினியோகிக்க வேண்டி இருக்கு.

அவள் வீட்டுக்காரரான நாராயண பிஷாரடி வைத்தியர் மரித்து ரெண்டு வருஷம் ஆகிறது. இன்னமுமா சொர்க்கமோ வேறே லோகமோ போய்ச் சேராமல் அலைந்து கொண்டிருக்கிறார் அவரும்?

அதை ஏன் கேட்கிறீர். பிரச்னம் வச்சுப் பார்த்தபோது நம்பூத்ரி வெளிப்படுத்தினதாக்கும். அவர் வியர்ப்போடு அவதிப்பட்டு மேலே போக ஒட்டாமல் அஷ்டமுடிக் காயல் ஓரமாகவே சுற்றிக் கெறங்கி வருகிறாராம். மனுஷர் வைகுந்தமோ கைலாசமோ போக, இங்கே அம்பலம் தொழ வரும் ஒரு நூத்து ரெண்டு புருஷன்மாருக்கு விசிறி தானம் செய்யணுமாம். நீர் தொண்ணூத்தஞ்சாமன்.

பிஷாரஸ்யார் அலுப்போடு சொன்னாள். ரெண்டு நாளாக நடந்து திரிகிறாளாம்.

விசிறி மேடிக்கணும். அம்பலத்தில் வச்சு அதைக் கொடுக்க ஆள்காரைத் தேடணும். ரொம்ப கஷ்டமாச்சே இதெல்லாம்?

நடேசன் கேட்க அவள் கஷ்டம் தான் என்றாள். பிஷாரடி ஜாதியில் ஜனித்தாலே கஷ்டம் அல்லாமல் வேறே என்ன? ரெண்டுங் கெட்டான் இல்லையோ நாங்கள்? முழுக்க பிராமணனும் இல்லாமல் முழுக்க க்ஷத்ரியனும் அல்லாமல் ரெண்டுக்கும் நடுவிலே கிடந்து உலையணும்னு விதிச்சிருக்கே?

அவள் கெந்திக் கெந்தி நடந்து அப்பால் வேறு யாருக்கோ விசிறி தானம் செய்யப் போனாள்.

கஷ்டம் தான். சகலருக்கும் நாடி பார்த்து வைத்தியம் செய்து கொண்டு பரிவார தேவதைகளுக்கு மட்டும் பூஜை நடத்திக் கொண்டு வாழ்க்கை முழுக்கக் கழிக்க வேண்டியவர்களாச்சே பிஷாரடிமார். மரித்தால் கூட புதைக்கத்தான் விதிக்கப்பட்டவர்கள். பிஷாரடி வைத்தியர் மண்ணுக்குக் கீழே வியர்த்து விறுவிறுத்துத்தான் போயிருப்பார். நடேசனுக்கு யாதொரு சந்தேகமும் இல்லை.

பரேதனான வைத்தியருக்கும் சேர்த்து ராமச்ச விசிறியால் விசையோடு விசிறிக் கொண்டு அம்பலக் குளக்கரைக்கு வந்து சேர்ந்தார் நடேசன்.

ஒரு முழுக்கு போட்டு விட்டு சந்தியாகால பூஜை தொழுது போக சன்னிதிக்கு வா என்றான் கிருஷ்ணன்.

வேஷ்டியைக் களைந்து, மேலே விசிறியையும் சார்த்தினது போல் வைத்து விட்டு குளத்தில் இறங்கினார். மேலோட்டமாக வெதுவெதுப்பாக காலை நனைத்தது அம்பலக் குளத்து நீர்.

அதில் மூழ்கும் போது பாசி வாடை இதமாகக் கவிந்து சீக்கிரம் திரும்பி வந்துடு என்றது.

எங்கே சூரிய கிரகத்துக்கா போறேன்? பட்டணத்துக்குப் போயிட்டு கூடிய சீக்கிரம் இங்கே திரும்ப வந்து விழுந்துட மாட்டேனா?

குளத்து நீர் சுற்றிச் சூழ்ந்து மனசையும் உள்ளே அழுத்தி வேறு எங்கோ இழுத்துப் போனபோது நீர்ப் பரப்பு உள்ளே காளை வண்டியைத்தான் முதலில் பார்த்தார் நடேசன்.

வண்டி ஓட்டிப் போகிற பட்டன் ரொம்ப நெருங்கிய சிநேகிதன் போல் சிரித்தான். கூட உட்கார்ந்து போகிறவன் நடேசன் சாயலில் இருந்தான். இல்லை நடேசன் தானா அது?

வண்டிக்குள் வெள்ளைக்காரச்சி மதாம்மை ஒருத்தி உட்கார்ந்திருந்தாள். அவள் வெண்டைக்காய் இங்கிலீஷில் நடேசனிடம் ஏதோ சொன்னது சுத்தமாக மனசிலாகவில்லை அவருக்கு.

பாத்துப் போய்ட்டு வா பட்டணத்துக்குன்னேன். மனசிலாச்சோ நடேசா?

மதாம்மை நம்ம தேச பாஷைக்கு மாற நடேசன் அவளைக் கூர்ந்து பார்த்தார். நம்ம ஊர் ஸ்திரி தான். வேஷம் தான் வெள்ளைக்காரச்சி மாதிரி.

இப்போ எடின்பரோ போயிருக்கேன். தேவ ஊழியம் பண்ணணுமே. இந்த கசின் கடன்காரன் வேறே வந்து உசிரை எடுக்கறான். தெரியுமோ, தங்கியிருந்த இடம் நெருப்பிலே வெந்து பஸ்பமாப் போயிடுத்து. பட்டணத்துலே ஜாக்கிரதையாத் தங்கு. இருக்கப்பட்ட இடத்துலே நெருப்பு பிடிச்சா முதலுக்கே மோசமாயிடும்.

மதாம்மையின் வாய்ப் பேச்சு அசல் பட்டத்திப் பொண்ணு மாதிரி இருந்தது நடேசனுக்கு. அவளுடைய தோரணை அவருக்குள் ஏகப்பட்ட மரியாதையை ஏற்படுத்த அந்தப் பெண் சொன்னதுக்கு மறுப்பு ஏதும் சொல்லாமல் தலையை ஆட்டினார். காதுக்குள் வெள்ளம் புகுந்து இக்கிக்கூ என்று சிரித்தது.

வண்டியும் பட்டனும் மதாம்மையும் கடந்து போக, குடையைப் பிடித்தபடி இன்னொருத்தன் வேகவேகமாக நடந்து வந்தான். குடையைப் பிடித்த கையில் அவனுக்கு ஆறு விரல் இருந்ததை நடேசன் கவனிக்கவே, அவன் குடைக் கம்பிக்குப் பின்னே அந்த ஆறாவது விரலை மறைக்க ரொம்பவே பிரயத்னப்பட்டான்.

அண்ணா, அதை கழட்டி கொடுத்துடுங்கோ. சாவகாசமா மாட்டிக்கலாம்.

நடேசன் பார்த்துக் கொண்டிருந்த போதே குடைக்காரனுக்கு பக்கமாக மரியாதையோடு நடந்து வந்த துளு பாஷைக்காரன் என்று பார்வைக்குப் பட்ட இன்னொரு பட்டன் குடைக்காரனின் விரலை சுவாதீனமாக உருவி எடுத்து இடுப்பில் முடிந்து கொண்டான். நல்ல சிகப்பு மினுக்கும் தேகத்தோடு சின்ன வயதில் இருந்த அந்த பட்டன் நடேசனிடம் திரும்பி ரகசியமாகச் சொன்னான் –

ஓய், பட்டணத்துலே கையை வச்சுக்க வேறே துடையெல்லாம் தேட வேண்டாம். சீக்கு வந்து ஈஷினா போறதுக்குள்ளே பிராணன் போயிடும். ஜாக்கிரதையா இரும்.

வண்டி ஓட்டிப் போன பட்டன் பின்னால் திரும்பிப் பார்த்து பரசு பரம சுகமா பரசு சுகமா என்று பாடினான். துளுவன் லஜ்ஜையோடு போங்கோண்ணா என்று நாணிக் கோணி நெளிய, ஸ்ரீதேவி பிஷாரஸ்யார் அவனுக்கும் ஒரு ராமச்ச விசிறியைக் கொடுத்து விட்டு கெந்திக் கெந்தி நடந்து போனாள்.

மதாம்மை கூட வண்டிக்குள் இருந்த பட்டத்திப் பெண் வண்டியை நிறுத்தச் சொல்லி இறங்கி ஓடி வந்தாள். கூடவே அவளுடைய பெண் குழந்தையும் அரக்கப் பரக்க மாரை மறைத்துக் கொண்டு பெரிய மனுஷி மாதிரி வேகவேகமமக நடந்து வந்தது.

பசிக்கறது அண்ணா, தாகமா வேறே இருக்கு. பஞ்சாமி கிட்டே சொல்லி உப்புமா கிண்டித் தரச் சொல்லுங்கோ. அன்னிக்கு தேவாமிர்தமா உண்டாக்கிப் போட்டானே? நடுராத்திரியிலே நீரும் தானே கழிச்சது? ஓர்மையில்லையோ?

அவள் சொல்ல, மதாம்மை வண்டியை விட்டு இறங்கி, உப்புமா எல்லாம் எதுக்கு? கேக் இருக்கு, சாப்பிடுங்கோ என்றாள். அவள் நீட்டின தின்பண்டத்தைப் பார்க்க நடேசனுக்கே நாக்கில் எச்சில் ஊறியது. வெள்ளைக்காரத் தீனியாக இருக்கும்போல அது. தண்ணீருக்குள்ளே ஏப்பம் வேறே சந்தர்ப்பம் தெரியாமல் வந்தது.

இதிலே கோழி முட்டை கலந்து தானேடியம்மா செய்யறா?

வண்டியில் வைத்த ஒரு குடத்துக்குள் இருந்து சத்தம்.

இல்லே பெரியம்மா. இதுலே முட்டை எல்லாம் போடலே. தனியா பாத்துப் பாத்து செஞ்சது.

மதாம்மை பிரியத்தோடு சொல்ல, அந்தப் பெண் குழந்தை சாப்பிட ஆரம்பித்தது.

வண்டிக்குள் உட்கார்ந்து சாப்பிடுடி கொழந்தே. நடேசனுக்கும் வேணுமான்னு கேளு.

குடத்துக்குள் இருந்து சத்தம் வர, நடேசன் வேணாம் என்றார். பஞ்சாமி கொடுத்த தயிர் விரகிய சோறும் தேங்காய் சம்மந்தியும் இன்னும் நாலு நாளைக்கு பசியடக்கப் போதுமானது.

அதுக்கு அப்புறம் தேவைப்பட்டால் கோழி முட்டை போட்ட, போடாத வஸ்து எதையும் சாப்பிடலாம். பூந்தி லட்டு, வாழைப்பழம், எள்ளுருண்டை எல்லாம் தான்.

குளித்து விட்டு ஈரச் சேலையோடு பெரிய முலைகளும் ஒல்லியான தேகமுமாக வந்த ஒரு கன்யகை தெலுங்கில் சொல்ல, குடுமியைத் தட்டி முடிந்தபடி பக்கத்தில் வந்தவன் அதை மெனக்கெட்டு நடேசனிடம் தமிழில் அர்த்தப்படுத்தினான். இவன் பட்டணத்துப் பிள்ளையாண்டன் என்றான் பக்கத்தில் நின்று வேடிக்கை பார்த்த துளுவன்.

முட்டையும் கோழியும் எல்லாம் வேண்டாம் என்று நடேசன் சொல்வதற்குள் அந்தப் பாழாய்ப் போன பட்டணத்துப் பிள்ளையாண்டான் ஸ்தனம் பெருத்த பெண்ணை நீர்த் தரையில் சாய்த்து அவள் மார்க் கச்சைக் களைந்து எச்சிலாக்க ஆரம்பித்தான்.

கையை வச்சுக்க இது மாதிரி இடம் வருமா நடேசா?

அவன் கேட்டபடி அவள் இடுப்புச் சேலைக்குள் தடவின இடம் நடேசனுக்கு சிலாக்கியமாகப் படவில்லை. டாக்கி பார்த்து கெட்டுப் போகிறார்கள் பட்டணத்துப் பிள்ளைகள்.

டாக்கி மட்டுமா? மொட்டைக் குண்டி பொம்மனாட்டி அந்நிய ஆம்பிளைக்கு வெளிச்செண்ணெய் புரட்டி ஸ்நானம் செய்விக்கிறது போல எல்லாம் தமிழில் பாய்ஸ் கம்பேனி நாடகம் வந்து பாண்டி பூமி தாண்டி சக்கைப் போடு போடுகிறது. பார்த்து விட்டு வெளியே வந்தவன் கையை வைத்துக் கொண்டு சும்மா இருப்பானா?

போத்தி வக்கீல் நீர்த் தரையில் கிடந்தவன் விலாவில் குடையால் குத்திக் கொண்டே நடேசனிடம் தெரிவித்தார். அந்தப் பெண் எழுந்திருக்காமல் ஏமி என்று தெலுங்கில் கேட்க, வக்கீல் அவளிடம் இங்கிலீஷில் பேசத் தொடங்கினார்.

வென் ஹி க்ரஷ்ட் யுவர் நிப்பிள் வாஸ் தேர் அ ரஷ் ஓஃப் பிளஷர் இன் யூ? யூ ஸேட் எஸ் டூ ஃபோர்ப்ளே பட் நாட் டு கோர் ப்ளே. அல்லேடீ? உன் முலைக் காம்பை என் கட்சிக்காரன் கசக்கினபோது சுகமாக இருந்ததோ?

போடா கழுவேறி.

நடேசன் வக்கீலிடம் தைரியமாகச் சொல்லிவிட்டு நடக்க, பிஷாரஸ்யார் பின்னாலேயே விளித்தபடி நடந்து வந்து போத்தி வக்கீலுக்கும் இன்னொரு ராமச்ச விசிறியை நீட்டினாள். வக்கீல் அதை லட்சியம் செய்யாமல் சீவேலிக்கு நேரமாச்சு என்றபடிக்கு அப்பால் போக, நடேசனிடம் விசிறியை நீட்டி, வக்கீலுக்குக் கொடுக்கச் சொன்னாள் அவள்.

இதோட நூத்து ரெண்டு. பிஷாரடி சொர்க்கம் புறப்பட்டாச்சு.

அவள் பேசிக் கொண்டிருந்தபோதே பெரிய அலறல் சத்தம் கேட்டது. தெலுங்கு பேசின கன்யகை ரத்தத்தில் மிதந்தபடி உயிர் போகிற தறுவாயில் நடேசனிடம் சொன்னாள் –

டோக்குமெண்டை அரசூர்க்காரன் கொண்டு போய்ட்டானே நடேசா.

சீக்கிரம் குளிச்சிட்டு வாடா. ஊருக்குப் போக வேணாம்?

இந்தக் குரல் நடேசனுக்கு பழக்கமானது.

வந்துட்டேன் கிருஷ்ணா.

அவர் கரைக்கு வந்தபோது அழித்து வைத்த சோமனுக்கு மேலே ஒன்றுக்கு ரெண்டாக ராமச்ச விசிறி.

போத்தி வக்கீலுக்கு கொடுத்திடும் இதை. சீவேலிக்கு வந்தபோது வாங்கிக்காமல் போய்ட்டார். இதோட நூத்து ரெண்டு. பிஷாரடி சொர்க்கம் புறப்பட்டாச்சு.

ஸ்ரீதேவி பிஷாரஸ்யார் அம்மாள் நடேசன் முகத்தைப் பார்க்காமல் சொல்லியபடிக்கு நடந்து போனாள்.

அம்பல நடையில் மாராரின் செண்டை சத்தமாக ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது.

(தொடரும்)

Series Navigation

இரா.முருகன்