விஸ்வரூபம் – அத்தியாயம் ஒன்று,ரெண்டு

This entry is part of 31 in the series 20080807_Issue

இரா.முருகன்



வெள்ளம்.

மூடிய கண்ணுக்குள் பச்சை வாடையோடு வெள்ளம் மெல்ல அலையடித்து விளிம்பு உயர்கிறது. குளம் விரிந்து விரிந்து நீளமும் அகலமும் ஆழமும் கூடிக் கொண்டே வர நடேசன் அதில் ஒரு துரும்பாக அடித்துப் போகப்படுகிறார். போகிறது எங்கே என்று தெரியவில்லை. இயக்கம் மட்டும் சீராக நடந்தபடி இருக்க, பழைய நிலைக் கதவு போல் நினைவு இறுக்கமாக அடைத்துத் தாழ்போட்டுக் கொள்கிறது. இருட்டு ஒரு பொதியாகச் சரிந்து விழிப் படலில் கருமையை அழுத்தமாக அப்புகிறது. வெள்ளத்தின் பச்சை வாடை நாசியில் அப்பி இருக்க, இந்த இருட்டுக் கருமையைப் பாளம் பாளமாகக் கடித்துச் சுவைத்து உள்ளே இறக்கும்போது அப்பு மாராரின் சோபான சங்கீதச் சத்தம் கைக்கு அருகே பிடி கூடாமல் மிதந்து வருகிறது.

வந்தே முகுந்த ஹரே ஜெய சவே

ஏய் நடேசன். தியானமா இல்லே உறக்கமா?

மேல்சாந்தி உரக்க விசாரிக்கிற சத்தம். நடேசன் கண் திறந்தபோது நடுக் குளத்தில் அவர் மட்டும் இருந்தார். குளப்படிகளில் ஏறி சந்தியாகால பூஜைக்கு நடை திறக்கக் கோவிலுக்குப் போய்க் கொண்டிருந்த மேல்சாந்தியின் பின்புறம் அவர் பார்வையில் பட்டது. சந்நிதியிலும் சந்திக்க வேண்டிய பிருஷ்ட பாகம் அது. இடுப்பு முண்டோடு கூட ஒரு கோணகம் உடுத்த மாட்டாரோ திருமேனி? கிருஷ்ண பகவானே கூப்பிட்டுச் சொன்னாலும் அது என்னமோ நடக்கப் போகிறது இல்லை.

நம்பூதிரி கோமணம் கிடக்கட்டும் என்று நடேசன் கரைக்கு வந்தபோது மடக்கி வைத்த குடைக்கு அடியே கைக் கடியாரத்தைத்தான் முதலில் தேடினார். இரண்டு ஓரங்களும் நசுங்கி நீண்டிருந்த அந்தக் கடியாரம் இதுவரை துல்லியமாக நேரம் காட்டத் தவறியதேயில்லை. பகல் மூன்று மணிக்குக் குளத்தில் இறங்கும் முன்னால் நேரம் பார்த்துவிட்டுத்தான் கழற்றிக் கரையில் வைத்திருந்தார் நடேசன்.

தலையில் இருந்து வழிந்த நீரைப் புறங்கையால் துடைத்துக் கொண்டு கடியாரத்தை உற்று நோக்கினார். நேரம் சரியாக மூணு மணி ஐந்து நிமிடம்.

ஐந்து நிமிடத்தில் கரைந்து போன யுகம் இன்னும் பச்சை வாடையோடு குளத்தில் மிச்ச சொச்சமாக அலையடித்துக் கொண்டிருந்தது. மேல்சாந்தி குளிக்கக் குளத்தில் இறங்கிக் கொண்டிருந்தார். அப்போ, குளித்துக் கரையேறி நடை திறக்கப் போனது?

நடேசன் கண்ணை மூடி குளக்கரையில் கோயிலைப் பார்க்க நின்றார்.

ஏய் நடேசன், தியானமா இல்லே உறக்கமா?

மேல் சாந்தி விசாரிக்கும்போது கோயில் கதவுகளின் முன் அப்பு மாரார் எடக்கா மீட்டியபடி பாட ஆரம்பித்திருந்தார்.

வந்தே முகுந்த ஹரே ஜெய சவே

நடேசன் தலையைக் குலுக்கிக் கொண்டார். சிரிப்பு உதட்டு ஓரத்தில் எட்டிப் பார்த்து தைரியமடைந்து மழை இரைச்சலோடு போட்டி போட்டபடி குதித்து வந்தது.

கிருஷ்ணா. இது என்ன விளையாட்டு. காலத்தை நீட்டியும் குறுக்கியும் என்னைச் சுத்தி இலவம் பஞ்சு மாதிரிப் பொதிஞ்சு வச்சு விளையாட நான் தானா உனக்குக் கிட்டினது?

ஈர மணல் காலில் ஒட்டி விலகி மறுபடி ஒட்ட அவர் கோவில் வாசலுக்கு வந்தபோது நடை திறந்து மணிகள் ஆரவாரமாக முழங்கும் சத்தம் மழையை அடக்கிக் கொண்டு உயர்ந்து வெளி எங்கும் வியாபித்தது.

மஞ்சள் தீபத்தின் இதமான வெளிச்சத்தில் சந்தனமும் முல்லையும் மணக்க மணக்க உள்ளே சிரிக்கிற கிருஷ்ணன். கிருஷ்ண சுவாமி. அம்பாடிக் கண்ணன்.

வா. இப்பவே இங்கே வந்துடு. என் காலடியிலே துகளுக்குள்ளே சிறு துகளுக்குள்ளே இன்னும் சிறிய துகளில் ஒரு அணுவாக உயிரை ஒட்டி வைத்துக் காலத்தைக் கரைத்து வளைத்து போதமில்லாமல் போய்விடு என்கிறான் அவன்.

ஆமா, உன் கையிலே அந்தக் கடியாரம் ஏன் இப்படி நசுங்கி இருக்கு? சந்தியாகாலம் தொழுதானதும் இப்படியே இறங்கி அம்பலத்துக்கு படிஞ்ஞாறே நடையில் மணிக்குட்டன் கடியார ரிப்பேர்க் கடையில் சரி பண்ணிட்டு வா.

கிருஷ்ணா உன் காலடியிலே அழிந்து போறபோது கடியாரம் எல்லாம் எதுக்கு?

உனக்குத் தெரியாதுடா நடேசா. சொன்னாக் கேளு. மணிக்குட்டன் கடை. உடனே போ. அவன் சோம்பேறி. கடையை எடுத்து வச்சுட்டு வீட்டுக்குத் தூங்கப் போயிடுவான். கிரமமா ராத்திரி ஏழு மணி சுமாருக்கு நித்திரை போறவன் அவன்.

அம்பல நடை அடைத்தது. உள்ளே மேல் சாந்தி பூஜையை ஆரம்பித்து விட்டார். கடியாரம் ஒக்கிட்டு வரும்போது அவருக்கும் ஒரு அம்பலப்புழை கோணகம் வாங்கி வந்து கொடுக்கலாமா? கிருஷ்ணன் சொன்னால் செய்யலாம். கோணகம் விலை அதிகம். பட்டுத் துணி. காசு வேணும் அதுக்கெல்லாம். கிருஷ்ணன் தரணும்.

நடேசன் நிதானமாக அடியெடுத்து வைத்து பிரதிட்சணம் வந்தார். சின்னச் சின்னதாக மழை ஈரத்தில் குளிர்ந்து கிடந்த கற்கள் நோவு கொடுக்காமல் அவற்றை விலக்கி நடக்க முழு நினைப்பையும் செலுத்தும்போது வயிறு முணுமுணுத்துக் கொண்டிருந்தது.

என்னையும் கவனியேண்டா பட்டி. நானும் கிருஷ்ணன் தான்.

விடிகாலையில் ஏகாம்பர அய்யர் காப்பிக் கடையில் ரெண்டு இட்டலியும் கொத்துமல்லித் துவையலும் சாப்பிட்டுக் கிளம்பிய நாள் இது. வழக்கமாக நடக்கிறதுதான். மழையோ தணுப்போ மீன மாசத்துச் சூட்டில் நாலு திசையும் எரியும் வெய்யிலோ, ஏகாம்பர அய்யர் காப்பிக்கடை அடைத்த நாளே கிடையாது என்பதால் இதுவரை இந்த ஏற்பாடு முடங்கவில்லை.

காலையில் பலகாரம் முடித்து அம்பலப்புழை முன்சீப் கோர்ட்டில் நுழைகிற வழக்கம். அது மட்டும் இன்றைக்கு நடந்தேறவில்லை.

நடேசன் அங்கே போனார்தான். வாதியும் பிரதிவாதியும் சாட்சியுமாக ஜனக்கூட்டம் அங்கே பரபரத்துக் கொண்டு இருந்ததும் உண்டுதான், ஆனால் இன்றைக்கு ப்ளீடர்கள் யாரும் வந்திருக்கவில்லை. ஜட்ஜ் வேலாயுதன் நாயர் மாத்திரம் கண்ணைக் கவிந்து கொண்டு வந்து தட்டுத் தடுமாறி கோர்ட்டில் நுழைந்து ஆள் இல்லாத கோர்ட்டை ஐந்து நிமிடம் பார்த்துக் கொண்டிருந்துவிட்டு பங்கா இழுக்கிற கோலப்பனைத் தேடினார்.

எடோ கோலப்பா, கச்சேரி இன்னிக்கு உண்டுங்கறது உன் புத்தியிலே தட்டுப்படலியோ?

நடேசன் தான் அதைக் கேட்டுவிட்டுக் கோலப்பனைத் தேடி சேம்பருக்கு உள்ளே நடந்து பின் தோட்டத்தில் புகுந்தார். சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்த கோலப்பனை எழுப்பிக் கூட்டி வருவதற்குள் ஜட்ஜ் குரிச்சியில் உட்கார்ந்தபடிக்கே தூங்கிப் போயிருந்தார்.

வக்கீல்கள் வராததால் கோர்ட் நடக்காமல் போன ஐந்தாம் தினம் இன்றைக்கு.

நடேசனுக்கு காந்தி மேல் ஏகத்துக்குக் கோபம் வந்தது. அந்த மனுஷன் தலைகாட்டியதற்கு அப்புறம்தான் இதெல்லாம் கோலாகலமாக நடந்தேறிக் கொண்டிருக்கிறது. பிள்ளைகள் பள்ளிக்கூடம் போவதில்லை. கயிற்றுத் தொழிலாளிகள் கயிறு திரிக்கக் கூட்டமாகக் கிளம்புவதில்லை. வக்கீல்கள் கோர்ட் கச்சேரி படியேறுவதும் இல்லை. அதற்கெல்லாம் நேரம் இல்லாமல் கொடி பிடித்துப் போய் இரைச்சல் இடுகிறார்கள். காக்கி உடுப்பும் தொப்பியும் வைத்த சங்கனும் பங்கனும் சர்க்கார் கொடுத்த போலீஸ்கார வேஷத்தில் தடதடவென்று ஓடிவந்து கொடியைப் பிடுங்கிக் கிழித்துப் போடுகிறார்கள். அவர்களோடு வம்பு வளர்த்துக் கொண்டு வக்கீல்களும் பிள்ளைகளும் ஜெயில் வாசலை மிதிக்கிறார்கள். பிள்ளைகள் சாயங்காலம் வீட்டுக்கு வந்து சேர்கிறார்கள். மற்றவர்கள் பத்து நாளோ பதினைந்து நாளோ உள்ளே இருந்து திரும்பி வருகிறார்கள். திரும்பக் கொடி தைக்க ராரிச்சன் துன்னல் கடை என்று பலகை எழுதித் தூக்கிய தையல் கடையில் காத்திருக்கிறார்கள்.

யாரோ எங்கேயோ காத்திருக்கட்டும். அவர்கள் எல்லோரும் கமிட்டி போட்டு தீர்மானம் கொண்டு வந்து நிறைவேற்றி, காந்தியையும், கடலைக்காய் கறியையும் வாரக் கடைசி ஒழிவு தினத்தில் வெளிச்செண்ணெய் புரட்டிக் குளித்த பகல் பொழுதுக்கு மாற்றி வைத்துவிட்டு, மற்ற நாளில் விதிக்கப்பட்ட கர்மங்களைச் சிரத்தையாகச் செய்து வரக் கூடாதா? பிள்ளைகள் பள்ளிக்கூடத்துக்குப் போகாவிட்டாலும் கூட ஒன்றும் குடி முழுகிவிடாது. இந்த வக்கீல்கள்?

அழிச்சாட்டியமாக இப்படி கோர்ட் பக்கம் போகமாட்டேன் என்று வீம்பாக வக்கீல்கள் கிளம்பினால், நடேசனின் மதியச் சாப்பாட்டில் இல்லையா அந்தத் தீர்மானம் திடமாக விழுந்து நசிப்பிக்கிறது? வக்கீல் இல்லாத கோர்ட்டில் நடேசன் போன்ற குமஸ்தன்களுக்கு என்ன வேலை? வேலை இல்லாத குமஸ்தன் வயிறு காயாமல் எப்படி இருக்கும்? அம்பலக் குளத்தில் முழுகியும், சந்தியாகாலம் தொழுதும் மனசும் கண்ணும் நிறைந்ததும் வயிறு தன்பாட்டில் கூக்குரல் இட ஆரம்பித்து விடுகிறது. பகவான் என்னடா என்றால் கடியாரக் கடைக்குப் போகச் சொல்கிறான். வெள்ளைக்காரனை கிளம்பி வந்த தேசத்துக்கே போகச் சொல்லியிருக்கலாம் அவன். வக்கீல்களையாவது பகல் நேரத்தில் சம்போகத்தில் ஈடுபடாமல், கோர்ட் கச்சேரி பக்கம் அவ்வப்போது நடமாட வைத்திருக்கலாம். நடேசனை பிளீடர் ஆக்காமல் போனதும் அவன் செய்த தப்புதான் என்று தோன்றுகிறது. இதெல்லாம் அவன் இலாகா இல்லாத பட்சத்தில் ஏகாம்பர ஐயரையாவது காசு வாங்காமல் நடேசனுக்கு மதியம் சோறு போடச் சொல்லியிருக்கலாம். சோற்றுக்கடை பாண்டிக்காரப் பட்டன் மூலம் வயிற்றுக்குப் படியளக்கிறது அந்த அம்பாடிக் குட்டனுடைய பிரதான ஜோலி இல்லையோ?

ஏகாம்பர ஐயர் ஓட்டல் வாசலில் ஒரு வினாடி நடேசன் கால் நின்றது. ஐயர் கல்லாவில் உட்கார்ந்தபடி நடேசனை ஒற்றை நோட்டமாகப் பார்த்தார்.

ஓய் நடேசன், உச்சி வேளை கழிஞ்சு தேடிண்டு இருக்கேன். எங்கே போனீர்? ஒரு பழைய டோக்குமெண்டை பிரதி எடுத்துத் தர வேண்டியிருக்கு. படி கேரி வாரும்.

நடேசன் அம்பலப்புழை கிருஷ்ணனுக்கு ஸ்தோத்ரம் சொன்னார். இன்னிக்கும் சாப்பாட்டுக்கு வழியைக் காண்பிச்சுக் கொடுத்துட்டார் பகவான்.

மணிக்குட்டனின் கடியாரக் கடைக்குப் போவதை நாளைக்கு ஒத்திப் போட்டபடி ஏகாம்பர ஐயர் ஓட்டலுக்குள் நுழைந்தார் நடேசன். மணிக்குட்டன் நேரத்தோடு வீட்டுக்குப் போய் சுகமாக உறங்கட்டும்.

ஒரு வாய் பசும்பால் காப்பி சாப்பிடுறீரா? அப்புறம் உக்காந்து தெம்பா கோப்பி பண்ணிடலாம்.

ஏகாம்பர ஐயர் சொன்னபோது வேண்டாம் என்று மறுத்துவிட்டு அவசரமாக ஓட்டல் சமையல்கட்டு இருட்டுக்குள் புகுந்தார் நடேசன்.

ஏய் பட்டாபி, இருக்கியோ இல்லே ஒழிஞ்சு மாறிட்டியோ? தைரும் சோறும் கொஞ்சம் இருந்தாச் சொல்லு. விசப்பு பிராணன் போறது.

சமையல்கட்டிலிருந்து எட்டிப் பார்த்த பட்டாபி காவிப் பல்லைக் காட்டிச் சிரித்தான்.

தைர் இல்லே. சம்பாரம் தான். ஆனாக்க, தீயலும், அவியலும், புளிக் குழம்பும் உண்டு. கோர்ட் உத்தியோகஸ்தர்கள் சாப்பிட வந்ததாலே கொஞ்சம் கூடவே உண்டாக்கினது மிச்சமாயிடுத்து. மாகாண காங்கிரஸ்காரன் வந்து தின்னுட்டு காசு கொடுக்காம போயிடுவான்னு ஏகாம்பர அண்ணா எல்லாத்தையும் ஓலைப் பாயைப் போட்டு மூடி வைக்கச் சொன்னார். இனியும் வச்சா கெட்டுப் போய்த் தூரத்தான் போடணுமாக்கும்னு நெனச்சேன். நீர் வந்து நிற்கறீர். இதோ எடுத்துண்டு வரேன்.

அப்ப ஊசிப் போற பதார்த்தத்தை எல்லாம் நடேசனுக்குப் போடற பரிபாடியா?

நடேசன் மனதுக்குள் மட்டும்தான் கேட்க முடியும். அல்லது கிருஷ்ணனிடம் விசாரிக்கலாம். அவன் இதற்கும் ஏதாவது பதில் வைத்திருப்பான்.

இலை நிறைய தணுத்துப் போய் மலை மாதிரி வந்து விழுந்த சோற்றை அவியலில் பிசைந்து கவளம் கவளமாகத் தின்றார் நடேசன். எத்தனை ஜன்மத்துப் பசியோ முன்னுக்கு வந்து ஆகுதி கொடுத்ததை விழுங்கித் தீர்க்கிற அக்னி போல் இலையில் விழுகிற எல்லாவற்றையும் தின்று தீர்க்க வைத்தது. இப்போது கிருஷ்ணன் வயிறாக மட்டும் இருந்தான்.

கிருஷ்ணன் கோவிலில் கோவிலில் நைவேத்தியமாகிற பால் பாயசம் நினைவுக்கு வந்தது நடேசனுக்கு. அதுதான் எத்தனை இனிப்பும் ஏலக்காயும் முந்திரியும் மணக்க மணக்க இருக்கும். கொல்லத்திலிருந்தும் திருவனந்தபுரத்தில் இருந்தும் ஏன் மதராஸ் பட்டணத்தில் இருந்தும் எல்லாம் வந்து அம்பலப்புழையில் அம்பலம் தொழுதுவிட்டு அவனவன் பாயசம் எங்கே கிடைக்கும் என்று நாக்கைத் தொங்க விட்டுக் கொண்டு அலைந்து வாங்கிப் போகிறான். தினசரி அங்கே போய்ச் சேவித்தும் நடேசனுக்கு அது இன்னும் அபூர்வ வஸ்துவாகத்தான் இருக்கிறது.

போன மாதம் நீலகண்டன் பிள்ளை வக்கீலுடைய கட்சிக்காரன் ஒருத்தன். அசமஞ்சமான பிரகிருதி. எட்டுப் பிரி சுற்றிய பளபளப்பான மூடியோடு கூடிய பித்தளை கூஜாவை பிசுக்கு இல்லாமல் முகம் பார்த்துத் தலை சீவக்கூடிய தோதில் நேர்த்தியாகத் துடைத்து ஊரிலிருந்து வரும்போதே எடுத்து வந்திருந்தான் அவன். தெலுங்கு பேசுகிற ராஜதானியில் இருந்து, அது மச்சிலிப் பட்டணமா, தெனாலியா என்று நடேசனுக்கு இப்போது ஓர்மை இல்லை. அந்தத் தெலுங்கன் வந்ததும் வராமலும் வக்கீலிடம் விண்ணப்பித்துக் கொண்டது இப்படி இருந்தது –

மகாப் பிரபோ. கேசு விஷயத்தை ஒரு நாள் உத்தேசம் முன்னே பின்னே கைகார்யம் செய்தாலும் பரவாயில்லை. இந்தப் பொழுதுக்கு பால் பாயசம் சாப்பிடுவது என்று ஏற்கனவே தீர்மானித்துத்தான் ஊரிலிருந்து பிரயாணம் வைத்திருக்கிறேன். உமக்கு கோயில் காரியஸ்தர் யாரையாவது பரிச்சயம் என்றால் தயவாகிக் காட்டித்தர வேண்டும். அம்பலப்புழை பால் பாயசம் சாப்பிட்டாலே மிச்ச வியவகாரங்கள் முனைப்பாக முன்னால் நகரும்.

அவன் சொன்னபோது வக்கீல் கையில் கூஜாவோடு நடேசனைத்தான் அம்பல நடைக்கு அனுப்பி வைத்தார்.

பாயசம் கிடைக்காமல் படி ஏறாதே. கோவிலில் இல்லை என்று கையை விரித்துவிட்டால், கிருஷ்ணவேணியிடம் சொல்லி நான் கேட்டேன் என்று ஒண்ணரைப் படி பாயசம் உண்டாக்கித் தரச் சொல்லு.

கிருஷ்ணவேணி மேல்சாந்திக்கு பெண்களை. அதாவது சகோதரி. கோட்டயத்தில் வேளி கழித்துக் கூட்டிப்போன நம்பூதிரிச் செக்கன் சொற்ப ஆயுசில் போய்ச்சேர திரும்பி வந்துவிட்டவள். நீலகண்டன் வக்கீலுக்கு காந்தியோடு கூடவே யௌவனமான விதவைகள் மேலும் அலாதி பிரியம் உண்டு. அவர்கள் சுகப்பட தன்னாலானதைச் செய்கிறவர் அவர். தேச சேவை பல தரத்திலான விஷயமாச்சே.

இதாக்கும் நான் சொன்ன டோக்குமெண்ட். அவசரமா பிரதி எடுக்க வேண்டியிருக்கு. நீர் எழுதிக் கொடுத்தா, நோட்டரி கிட்டே கைச்சாத்து கிடைச்சு கோர்ட்லே டிகிரி வாங்கிடலாம். விரசா முடிக்கற காரியம். மந்தமா இருந்தா, தோரணையோட சல்லாபிக்கும்போது பின்னாலே இருந்து கோணகத்தை யாரோ உருவின ஸ்திதியாயிடும்.

ஏகாம்பர ஐயர் பலமாகச் சிரித்தபடி ஒரு கத்தை பழுப்புக் காகிதத்தை நீட்டினார். அவர் சல்லாபிக்கும்போது இடுப்புத்துணியை உருவி யார் வேடிக்கை பார்க்கப் போகிறார்கள் என்று நடேசனுக்குப் புரியவில்லை. பட்டர் உடம்பு மட்டுமில்லே, வாய் வார்த்தையும் கோமணமும் கூட பெருங்காய வாடை அடிச்சில்லே கிடக்கும். கூட்டுப் பெருங்காயம், கட்டிப் பெருங்காயம், பால் பெருங்காயம் இப்படி ஏதோதோ பெயரில் ஊர் முழுக்க வாடை அடிக்க இந்தப் பெருங்காயத்தில் என்ன இருக்கு என்று நடேசனுக்குப் புரியவில்லை. ஆனாலும் அதைக் கரைத்துக் கொண்டு வந்து இலையில் வார்த்த சாம்பாரும் சம்பாரமும் கிர்ரென்று சம்போகத்துக்கு முந்திய விரைப்பை நரம்பில் ஏற்றுகிறது என்னமோ வாஸ்தவம் தான்.

சம்போகம் கிடக்குதடா புல்லே, டாக்குமெண்டைப் படியெடுத்து நாலு சக்கரத்துக்கு வழி பண்ணு.

பகவான் பழுப்புக் காகிதத்துக்குள் இருந்து எட்டிப் பார்த்து வார்த்தை சொன்னான்.

பொடி உதிர்கிற காகிதக் கட்டு, காய்ந்து போன வாழை நார் கொண்டு பொதிந்திருந்தது அது. நடேசன் வாழை நாரை விரல் நகத்தால் கீறித் திறந்தார். தும்மலுக்கு நடுவே அதைக் கண்ணுக்குப் பக்கமாகப் பிடித்துப் பார்க்க, அழுத்தமான கட்டைப் பேனா கொண்டு எழுதிய மலையாள எழுத்துகள். அம்பலக் குளத்தில் ஸ்தனபாரம் கொஞ்சம்போல் வெளித் தெரிய விடிகாலையில் கூட்டமாகக் குளிக்கிற ஸ்திரீகள் போல் புஷ்டியான சௌந்தர்யத்தோடு காகிதம் முழுக்க அவை நீந்திக் கொண்டிருந்தன.

‘கொல்ல வருடம் ஆயிரத்து எழுபத்து நாலு மேடம் ஒண்ணு. கிறிஸ்து சகாப்தம் ஆயிரத்து எண்ணூற்றுத் தொண்ணூத்தொன்பது. கொல்லூர் தேவி க்ஷேத்ரத்தில் புஷ்பம் சார்த்தி உத்தரவு கிடைத்தபடி அம்பலப்புழை மகாதேவய்யன் நல்ல தேக ஆரோக்யமும், ஸ்வய புத்தியும் பூர்ண திருப்தியுமாக தனது சிறிய தகப்பனார் ஜான் கிட்டாவய்யன் குமாரனும் ஒன்று விட்ட சகோதரனுமான கோட்டயத்து வேதய்யனுக்கு எழுதிக் கொடுத்தது யாதெனில்’.
அத்தியாயம் ரெண்டு

அந்தி சாய்ந்து வர, காளைவண்டி ஊர்ந்து கொண்டிருந்தது.

மங்கலாபுரம் போய்ச் சேர இன்னும் நாலு நாழிகையாவது பிடிக்கும். நடுவில் மாடுகளை அவிழ்த்து விட்டு புழை ஓரமாக நிறுத்தித் தண்ணீர் குடிக்க வைக்க வேண்டும். புல்தரை பார்த்து சிறு மேய்ச்சல் நடத்த, கூளம் தர என்று அவைகளுக்குக் கவனிப்பு தேவை. இன்றைக்கு அவற்றைக் குளிப்பாட்டி கழுத்தில் ஜவந்திப்பூ தரிக்க வைத்து திரும்ப நுகத்தடியில் பூட்ட முடியாது. மங்கலாபுரம் கடந்து நாளைக்குக் கொல்லூர் போய்ச் சேர்ந்ததும் மற்ற காரியங்கள் எல்லாம் கிரமமாக முடித்து, வண்டி மாடுகளின் மற்ற சிஷ்ருஷை பற்றி யோசிக்கலாம். நாளைக்கு விஷு அங்கே தான். கொல்ல வருஷம் ஆயிரத்து எழுபத்துநாலு மேடம் ஒண்ணு கொல்லூர் தேவி க்ஷேத்ரத்திலே என்று அம்பலப்புழை கிருஷ்ணன் உத்தரவு போட்டு அனுப்பி வைத்திருக்கிறான்.

மகாதேவன் வண்டியை ஓட்டியபடி திரும்பி உள்ளே எட்டிப் பார்த்தான். அகத்துக்காரி கோமதி மடியில் சீமந்த புத்ரி குட்டியம்மிணி நல்ல நித்திரையில் இருந்தாள். கையில் விளையாடப் பிடித்திருந்த கழற்சிக்காய் பிடி நழுவி சிற்றாடை மடிப்பில் உருண்டு கொண்டிருந்தது. கோமதியும் வண்டிச் சட்டத்தில் தலை சாய்த்தபடி அரைத் தூக்கத்தில் தான் இருந்தாள். நேற்று விடிகாலை காசர்கோட்டில் இருந்து கிளம்பி அங்கங்கே கொஞ்சம் நின்று இந்தக் காளைவண்டி நகர்ந்தபடி இருக்கிறது. பூர்வீகர்கள் எப்போதும் போல் வண்டிக்கு முன்னால் ஆவி ரூபமாக நகர்ந்து வழிநடத்திப் போய்க்கொண்டிருக்கிறார்கள். மகாதேவனுடைய அம்மா விசாலாட்சியும் பிரம்புக் கூடையில் இரண்டு எலும்பாக மாத்திரம் சஞ்சரித்துக் கொண்டிருக்கிறாள். கொல்லூரில் அவளுக்கு ஒரு பிரார்த்தனை பாக்கி இருக்கிறது.

குழந்தை சொப்பனத்திலே வவ்வால் துரத்தரதுடா மகாதேவா. பயந்து சத்தம் போட்டு சித்தாடையை நனைச்சுக்கறதுக்குள்ளே எழுப்பி உக்கார வச்சு இத்திரி வெள்ளம் கொடு.

அம்மா பிரப்பங் கூடையிலிருந்து முணுமுணுப்பது மகாதேவனுக்கும் கோமதிக்கும் நன்றாகவே காதில் விழுகிறது. இரண்டு எலும்பில் இத்தனை சத்தத்தை மிச்சம் வைத்திருப்பவள் முழுசாக உடம்பும் ஆத்மாவும் கோர்த்த ஜீவனாக இருந்தபோது பேசியே யாரும் பார்த்ததில்லை. மகாதேவனுக்கு நாலு வயதாகி இருந்தபோதே அவள் போய்ச் சேர்ந்து விட்டாள். குட்டியம்மிணியை விடவும் குறைந்த பிராயம் அப்போது மகாதேவனுக்கு. அந்த சமயத்திலும் விஜயதசமி, கொல்லூர்ப் பயணம். கொல்லூர் அம்பல நடையில் பரத்திய நெல்லில் அரிஸ்ரீ எழுதி வித்யாரம்பம் தொடங்கி வைத்து மகாதேவனை மடியில் கிடத்தித் தூங்கப் பண்ணிக்கொண்டு அவனுடைய பிதா குப்புசாமி அய்யன் அம்பலப்புழைக்குத் திரும்பியபோது விசாலாட்சியின் காலம் முடிந்திருந்தது.

உங்க அம்மா மனசு நிறையச் சிரிக்கறாடா குழந்தே. உசிரோட இருந்தபோது சிரிச்சதை விட இப்போ தான் சந்தோஷமா இப்படி ஒரு சிரியும் கும்மாளமுமா இருக்கா. அரசூர் போயிருந்தபோது நான் ஊருணித் தண்ணியைக் குடிச்சுட்ட்டு இதென்ன மண்ணு வாடை அடிக்கறதேன்னு கேட்டேன். விசாலி திருப்பிக் கேட்டா – மண்ணு வாசனை அடிக்காம ஆகாச வாசனையா இதிலே இருக்கும்? சொல்லிட்டுச் சிரிச்சா பாரு அம்பலத்திலே அம்மை சிரிக்கற மாதிரி. இப்போ ஆகாசத்திலே இருந்து அந்த வாடையும் பிடிச்சிருப்பா. இந்த அஸ்திக் குடத்திலே இருந்து தினசரி உதயத்திலும் அஸ்தமனத்திலும் அவ நாமம் சொல்லிப் பாராயணம் செய்யறது உனக்குக் கேக்கறதோடா?

குப்புசாமி அய்யன் காலமாகிறதுக்கு நாலு நாள் முன்னால் விசாலாட்சியின் அஸ்தி வைத்த உலோகச் சொம்பைத் தலைமாட்டில் வைத்துக் கொண்டு சதா கட்டித் தழுவி தாரைதாரையாகக் கண்ணீர் விட்டபடி இருந்தான்.

அம்மாவைக் காசியில் கடைத்தேற்ற வேண்டும். குடும்பத்தில் நிதிநிலைமை சரியில்லாமல் அந்தக் காரியம் முப்பது வருஷமாக முடங்கிக் கிடக்கிறது. அனாசாரம் என்று யாராரோ எச்சரித்தாலும் கேட்காமல் மகாதேவனின் தகப்பன் குப்புசாமி அவள் அஸ்தியை முழுசாக வேம்பநாட்டுக் காயலிலோ சமுத்திரத்திலோ கரைக்காமல், ரெண்டு எலும்பை மட்டும் பத்திரமாக எடுத்து வைத்திருந்தான். காசர்கோடு குடி பெயர்ந்ததும், வீட்டுக்கு வெளியே தோட்டத்துக்கு மத்தியில் ஒரு சின்னப் புரையிடம் ஏற்படுத்தி அங்கே வெங்கலச் செம்பில் வைத்தபடிக்குத் தான் விசாலாட்சி வீட்டு சுப நிகழ்ச்சிகளிலும் இப்படித் தூரதேச யாத்திரைகளிலும் பங்கெடுத்துக் கொள்கிறாள்.

அம்பலத்தில் எல்லாம் அஸ்தியைக் கொண்டு போகலாகாது.

அம்பலப்புழையில் இருக்கப்பட்ட காலத்தில் உள்ளூர்க் கோவில் தந்த்ரியும் நம்பூதிரி சமூகப் பெரியவர்களும் எத்தனை நயந்தும் மிரட்டியும் சொன்னாலும் மகாதேவய்யன் கேட்கிற வழியாக இல்லை.

இந்தப் பாண்டிப் பட்டன்மாருக்கு எத்தனை சொன்னாலும் புரிகிறதில்லை. வாய்க்கு ருஜியாகச் சமைக்க, அதைச் சளைக்காமல் கொட்டி நிரப்பிச் சாப்பிட்டு ஏப்பம் விட்டுக் குடவண்டி வயிற்றைத் தடவிக்கொண்டு அடுத்த வேளை சோற்றைப் பற்றி நினைக்க மாத்திரம் அறிவு படைத்த ஜீவன்கள் இவர்கள்.

இப்படிப் பொது ஞாநோதயம் ஏற்பட்டு மகாதேவய்யனையும் அவன் வீட்டில் வைத்த அஸ்திக் குடத்தையும் பற்றி மேற்கொண்டு எதுவும் யோசிக்காமல் தாம்பூலத்தால் சிவந்த வாயும், தென்னோலைத் துரும்பு நுழையமுடியாத ஸ்தன பாரங்களும் கூடிய பத்மினி ஜாதிப் பெண்களைப் பற்றிய நூதனமான ஸ்லோகங்கள் எழுதுவதிலும் எழுதுவித்துப் படித்து ஆனந்திப்பதிலும் சிந்தையைச் செலுத்தினார்கள் அவர்கள்.

மகாதேவா, எடோ மகாதேவா.

விசாலாட்சி தான் குடத்துக்குள்ளே இருந்து விளித்தாள். நாலு வயசுக் குழந்தையை உண்ணி மாங்காயும் கட்டித் தைரும் இட்டு விரகிய சோற்றை ஊட்டக் கூப்பிடுகிற வாஞ்சை அந்தக் குரலில் இழையோடியது.

குழந்தை மாதிரி அரண்டு போய் மகாதேவய்யன் கண் விழித்தான். காளை வண்டி சீரான சலனத்தில் போய்க் கொண்டிருக்க, அந்தி கவிந்து கொண்டிருந்த நேரம். கண் அயர்கிற பொழுது இல்லை இது. குளித்துவிட்டு, வாசல் முற்றத்தில் விளக்கேற்றி நாபஜெபம் பண்ணுகிற நேரம். பாண்டிப் பட்டனுக்கு சோற்றுக் கரண்டியைப் பிடிக்கவே நேரம் போதவில்லை. ஆனாலும் குடி புகுந்த இடத்து ஆச்சாரம், அதுவும் நாலு தலைமுறையாக கூடவே வருகிறதால் தள்ள முடியாதது.

அம்மா கூப்பிட்ட மாதிரி இருந்ததே.

மகாதேவன் குடத்தைப் பார்த்தான். பசி வயிற்றைக் கிள்ளியது. உண்ணி மாங்காயும் கட்டித் தைரும் இட்டு விரகிய சுடுசாதம். அது கிடைத்தால் போதும்.

சூடான அன்னத்தில் தைரைப் பிசைந்து சாப்பிடாதேடா குழந்தை. ரோகம் உண்டாகும்.

விசாலாட்சி அவசரமாகச் சொன்னாள்.

பச்சைக் குழந்தை போல எப்போதும் கண்ணும் கருத்துமாக அவனுக்கு சவரட்சணை செய்கிறதில் அவளுக்கு சலிப்பு ஏதும் ஏற்படுவதில்லை. இரண்டு எலும்பும் கொஞ்சம் சாம்பலுமாக ஆனால் என்ன? அந்தக் குரலும், கனிவும், பச்சென்று காய்ந்த தரையில் வந்து விழுந்து ஒட்டிக் கொண்டு வந்த இடத்தை விருத்தியாக்குகிற தண்ணீரைப் போன்ற சிரிப்பும் இருக்கும் வரை உடம்பு இல்லாதது பற்றிக் கவலைப் படுவானேன்?

சாப்பாட்டுக் கடை என்று எழுதி வைத்திருந்த வாசலில் வண்டி நிற்கிறது. இன்னும் சூரிய வெளிச்சம் பாக்கி இருந்தாலும் அவசரமாகக் கொளுத்திய பந்தத்தை உயர்த்திப் பிடித்து யாரோ வண்டிப் பக்கமாக வருகிறார்கள்.

ஏனு பேக்கு?

பசிக்கறது.

மகாதேவய்யன் சொன்னான்.

ஐயோ சுவாமிகளே, தேகண்ட பட்டரெல்லாம் கொல்லூர் உற்சவத்துக்குக் கிளம்பிப் போனபடியாலே அரிவைப்புக்கு ஆள் இல்லாம அப்பம் வடை சுவியனை வச்சுத்தான் ஒப்பேத்திண்டு இருந்தேன். அதுவும் இப்போ இல்லே. உற்சவத்துக்குப் போறவா ஒரு கூட்டம் நாலு காளை வண்டி முழுக்க வந்து வாரி எடுத்துப் போயாச்சு.

சத்தம் கேட்டு வண்டிக்குள் இருந்து தூக்கம் கலைந்து எழுந்த மகாதேவய்யனின் பெண்டாட்டி பர்வத வர்த்தினி அலக்க மலக்க விழித்தபடி இறங்க முற்பட்டாள். அகால நேரத்தில் தூங்குவது ஒரு சுமங்கலி செய்கிற காரியமா என்று மாமியாரும் அவளோடு கூடவே தன்னுடைய சொந்தத் தள்ளையும் கேட்டதுபோல் இருந்தது வர்த்தினிக்கு. வர்த்தினியின் அம்மா எந்தக் குடத்திலும் இல்லை. காசியில் படித்துறையில் பிண்டம் வைத்து சிரார்த்தம் நடத்தி கடைசி எலும்பின் சில்லும் கங்கையில் கரைந்து போனவள் அவள். அதில் அவளுக்கு அசாத்தியப் பெருமையும் கூட.

தூக்கம் வந்தா பரவாயில்லேடீ குழந்தே. பளிச்சுன்னு முகத்தை அலம்பிண்டு தலையை இழுத்து வாரி, பூ வச்சு மூகாம்பிகை குங்குமத்தை நெத்தியிலே இட்டுக்கோ. மகாலட்சுமி எங்கே எங்கேன்னு மனசுலேயும் முகத்திலேயும் தேஜஸா வந்து உக்கார்ந்துட மாட்டாளா.

இது மாமியார் தான். அம்மாவுக்கு வாயில் இழவும் சனியனும் பிரம்மஹத்தியும் முன்பாரம் பின்பாரமாக இல்லாமல் வாக்கு வராது. ஆனாலும் எப்படி இது சாத்தியம்? கட்டின புருஷனே நாலு வயசில் கடைசியாகப் பார்த்து வாய்க்கரிசி போட்டு அக்னிக்குத் தாரை வார்த்த மாமியார் அவன் பெண்டாட்டிக்கும் அனுசரணையாக பிரியத்தைப் பொழிந்துகொண்டு இந்தக் குடத்துக்குள் இன்னும் ஒரு துளி உயிராக ஒட்டிக் கொண்டிருப்பது ஏன்?

இதுவும் முடியப் போறதுடி குழந்தே. கடைத்தேத்தின அப்புறம் நான் இங்கே எங்கேயும் இருக்க மாட்டேன். குருக்கள் பொண்ணு மாதிரி ஈஷிண்டு கூடவே வர எனக்குப் பிடிக்காதுடீ பெண்ணே. அவளும் பாவம் தான். அவளைக் குத்தம் சொல்லி பிரயோஜனம் இல்லை. விதிச்சது அப்படின்னா இருந்தாலும் பிரேதமா அலைஞ்சாலும் அது படிக்குத்தானே?

மாமியார் இப்படித்தான் திடீரென்று ஏதாவது புரியாத பழைய கதை பேச ஆரம்பித்து விடுவாள். மரியாதைக்கு சும்மா தலை குனிந்து கேட்டுக் கொண்டிருக்க வர்த்தினிக்குப் பழகி இருந்தது.

பெண் பிள்ளையும் குழந்தையுமா வந்திருக்கீரே பிராமணரே. உமக்கு நான் என்னத்தத பசியாற இப்பத் தர?

சாப்பாட்டுக் கடைக்காரன் கரண்டியை வெற்றுப் பாத்திரத்தில் வைத்து அரிசிக் குருணையை வழித்தபடி கேட்டான்.

உண்ணி மாங்காயும் தணுத்த சாதமும் கொஞ்சம் கிடைச்சா.

மகாதேவ அய்யன் காதில் அம்மா சொல்லச் சொல்ல கிளிப்பிள்ளை போல திருப்பிச் சொன்னான் அவன்.

அது இருக்கு எதேஷ்டமா. நான் சாப்பிட மத்யானத்திலேயே வெள்ளம் கூட்டி ஓரமா வச்சுட்டேன். நாலு பேர் சாப்பிடற அளவு சோறும் மோரும் உண்டு.

சாப்பாட்டுக் கடைக்காரன் சந்தோஷமாகச் சொல்ல, குழந்தையை இடுப்பில் இருத்திக் கொண்டு வர்த்தினி கேட்டாள்.

இந்த மோர் என்ன மாதிரி விஷயம்? சாதாரணப்பட்ட கிருஹஸ்தர்கள் போஜனமா எடுத்துக்கறது தானே?

அவள் கேட்க மகாதேவ அய்யனும் சந்தேகத்தோடு கடைக்காரனைப் பார்த்தான். இவன் பூணூல் போட்டுக் கொண்டிருந்தாலும் வியாபாரத்துக்காக இருக்கலாம். சித்தப்பன் கிட்டாவய்யன் ஜான் கிட்டாவய்யனாகி திருவனந்தபுரத்திலும் அப்புறம் கோட்டயத்திலும் சோற்றுக் கடை போட்டபோதும் மார்பின் குறுக்கே பூணூலை விடாமல் போட்டுக் கொண்டிருந்ததாக இன்னொரு சித்தப்பன் துரைசாமி அய்யன் சொல்லி இருக்கிறான். கிறிஸ்து ரிஷியை தியானிக்கப் போகிறபோது மட்டும் குரிசு தரித்து போவானாம். பூணூல் வியாபார விருத்திக்கான சாதனம் என்பதை ஜான் கிட்டாவய்யன் போல இந்தக் கடைக்காரனும் உணர்ந்திருக்கக் கூடும்.

அசடே, அவன் காசுக்காகப் பூணூல் போட்டா உனக்கு என்ன, கர்மா செய்யப் போட்டாத்தான் என்ன? மோர்னா என்னன்னு தெரியாத பிரகிருதியா வளர்ந்து வச்சிருக்கியே. சம்பாரம்டா அது. தைரை மத்தால் கடஞ்சா வருமே நீர்க்க நீர்க்க வெள்ளையா. அதுதான். கெட்டியான சம்பாரத்தை விரகின சாதமும் அமிர்தம்தான்.

அம்மா சொன்னால் மகாதேவ அய்யன் தட்டமாட்டான். மோரே எதேஷ்டம் என்று அவன் சொல்லிவிட்டான்.

பின்னாலே கிணத்தங்கரை ஏதும் இருக்கா சுவாமின்? குளிச்சு சந்தி பண்ணிட்டு வந்துடறேன். பொம்மனாட்டியும் சித்தே கால் அலம்பிண்டா தேவலைன்னு சொல்றா.

கடைக்காரன் தோட்டமும் துரவுமாக இருந்த பாதையில் கைகாட்டி, கொளுத்திப் பிடித்த பந்தத்தைக் கையில் கொடுத்தான்.

ஜாக்கிரதையாகப் போய் வாரும். எப்பவாவது நாகராஜாவோ நாக யட்சியோ தட்டுப்படற பிரதேசம்.

வர்த்தினிக்கு முன்னால் பந்தத்தை விசிறி விசிறி அணையாமல் பிடித்தபடி மகாதேவன் போக, பின்னால் தோளில் குழந்தையுடன் அவள் ஒவ்வொரு அடியும் பார்த்துப் பார்த்து எடுத்து வைத்து வந்தாள்.

நீ ஏண்டி குழந்தே சிரமப் படறே. கண்ணை மூடிண்டு நீ பாட்டுக்குப் போ. நான் பாத்துக்கறேன்.

அம்மா குடத்துக்குள் இருந்து இரைந்தது சுவர்க் கோழிகளின் சத்தத்தில் அமர்ந்து போனது.

கிட்டன் பிள்ளை வேதய்யன் நாளைக்குக் காலையிலே அம்பல வாசலுக்கு வந்திடுவான். கையிலே ஆறு விரல். அதுதான் அடையாளம்.

அம்மா குடத்துக்குள் இருந்து இறங்கி தீப்பந்தத்துக்குள் இடம் மாறி மகாதேவனிடம் சொன்னாள். பந்தம் அம்பலத்தில் கொளுத்திய பத்ர தீபம் போல் மஞ்சளும் மங்கலமுமாக நாலாதிசையையும் ஜ்வாலாமயமாக்கிக்கொண்டு எரிந்தது.

(தொடரும்)


eramurukan@gmail.com

Series Navigation

இரா.முருகன்