• Home »
  • கதைகள் »
  • தொடுவானம் தொட்டுவிடும் தூரம் அத்தியாயம் 15

தொடுவானம் தொட்டுவிடும் தூரம் அத்தியாயம் 15

This entry is part of 39 in the series 20080612_Issue

தமிழாக்கம் கௌரிகிருபானந்தன்


இரவு பன்னிரெண்டு மணி தாண்டிவிட்டாலும் சவிதாவும் வசந்தியும் இன்னும் உறங்கவில்லை. அவசரமாக சில காகிதங்களை ஸைக்லோஸ்டைல் செய்து தரவேண்டும் என்று கட்சிக்காரர்கள் கொடுத்து விட்டு சென்றிருந்தார்கள்.
வசந்திக்கு இந்த வேலை நன்றாக பழகிவிட்டது. ஆரம்பத்தில் ஒரு முறை அவசரமாக தேவைப்பட்டதால் சமயத்திற்கு யாரும் இல்லாததால் வசந்தியைக் கொண்டு பத்து பக்கங்களை ஸைக்லோஸ்டைல் செய்ய வைத்தார்கள். அதற்கு பிறகு வசந்திக்கு அந்த வேலை பழகிவிட்டது. மாதத்திற்கு பத்து நாட்களாவது அந்த வேலை இருக்கும். இவையெல்லாம் சவிதா வேலை பார்க்கும் கட்சியின் கொள்க்கைகளுக்கு சம்பந்தப்பட்ட தஸ்தாவேஜுகள்.
ஸ்டென்ஸில் பேப்பர் மீது எழுதி அனுப்புவார்கள். வசந்தி அவற்றை வெள்ளைக் காகிதத்தில் பதித்துத் தருவாள். வசந்திக்கு அந்த இயந்திரமும், மையும் இரண்டு மாதங்களில் பழக்கமாகிவிட்டன.
வசந்திக்கு அந்த காகிதத்தில் எழுதியிருப்பதைப் படித்தால் எதுவும் புரியவில்லை. சவிதாவிடம் கேட்ட போது “அதெல்லாம் புரிய வேண்டும் என்றால் முதலில் சில புத்தகங்களைப் படிக்கணும் அம்மா” என்றபடி சில புத்தகங்களை கொடுத்தாள். அவற்றை படித்தாலும் வசந்திக்கு புரிந்தாற்போல் இருக்கவில்லை. பார்ட்டீக்காரர்கள் தாங்கள் வேலை செய்யும் இடத்தில் நடந்த நிகழ்ச்சிகளைப் பற்றிய ரிப்போர்டுகள் மட்டும் புரிந்தண. அவற்றைப் படித்தால் ரொம்ப உற்சாகமாக இருந்தது.
சமுதாயத்தில் நடக்கும் அநியாயங்களை எதிர்த்துப் போராடுவது அவசியம். இதுதான் வசந்திக்கு முக்கியமாக புரிந்தது. சவிதாவும் மற்றவர்களும் பாடும் பாட்டுக்கள், மாணவர் இயக்கத்தின் மூலமாக அவர்கள் செய்யும் காரியங்கள், நடத்தும் கூட்டங்கள் … வசந்திக்கு இவற்றில் ஆர்வம் அதிகரித்தது.
அன்று இரவும் ஸைக்லோஸ்டைல் செய்ய வேண்டிய பேப்பர்களை எடுத்துக் கொண்டு உட்கார்ந்தாள் வசந்தி. சவிதாவும் உதவி செய்து கொண்டிருந்தாள். யாரோ கதவைத் தட்டினார்கள். வசந்திக்கு பயமாக இருந்தது. சமீபகாலமாய் போலீஸாரைப் பற்றிய கவலை அதிகரித்திருந்தது. என்றாவது ஒரு நாள் போலிஸார் சவிதாவைத் தேடிக் கொண்டு வருவார்கள் என்று சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி, உறுதியாக நினைத்தாள். நள்ளிரவு நேரத்தில் கதவு சத்தப்படுத்தியதும் பதற்றத்துடன் இயந்திரத்தையும் பேப்பர்களையும் கட்டிலுக்கு அடியில் தள்ளினார்கள். கதவு சத்தம் மேலும் கூடியது. சவிதாவை “நீ இரு” என்று சொல்லிவிட்டு வசந்தி போய் கதவைத் திறந்தாள்.
நான்கைந்து பேர் தடதடவென்று உள்ளே வந்தார்கள். வீட்டில் முன்னால் கார் ஒன்று நின்றிருந்தது. வசந்திக்கு பயத்தால் வாயில் வார்த்தை வரவில்லை.
வசந்தியில் நிலைமையைப் பார்த்து விட்டு ஒருவன் “சவிதா இல்லையா?” என்று கேட்டான். அதற்குள் ரமணன் உள்ளே வந்தான். சவிதா வெளியே வந்தாள். “நீங்களா? வாங்க வாங்க. உட்காருங்கள். எப்படி இருக்கீங்க?” என்று பரபரத்தாள்.
வந்தவர்களில் ரமணனைப் பார்த்த பிறகு வசந்தியின் பயம் குறைந்துவிட்டது. “நான் போலீஸார் என்று நினைத்துவிட்டேன்” என்றாள் ரமணனிடம்.
வந்தவர்களில் பெரியவர் ஒருத்தர் சவிதாவிடம் சொன்னார். “ராமமூர்த்தியின் நிலைமை கொஞ்சம் கூட நன்றாக இல்லை. என்ன வியாதி என்று அந்த ஊர் டாக்டருக்கு தெரியவில்லை. மேற்கொண்டு அங்கே ஒரு நாள் இருந்தாலும் ஆபத்து என்று தோன்றியது. ஹாஸ்பிடலில் சேர்ப்பது நல்லது இல்லை. இங்கே தங்க வைத்து தெரிந்த டாக்டரிடம் வைத்தியம் பார்த்தால் தேவலை என்ற எண்ணத்துடன் அழைத்து வந்தோம். முன்கூட்டி தகவல் தெரிவிப்பதற்கு அவகாசம் இல்லாமல் போய்விட்டது. அவன் காரில் இருக்கிறான். இங்கே தங்க வைக்கலாமா? பரவாயில்லையா?”
சவிதா சுறுசுறுப்பாக கதவை நோக்கி நடந்து கொண்டே “வாங்க. அழைத்து வருவோம்” என்றாள்.
நான்கு பேர் சேர்ந்து ஒரு நபரை தூக்கிக் கொண்டு வந்தார்கள். சிவப்பாய், ஒல்லியாக இருந்த அவனுக்கு நினைவு இருக்கவில்லை. அவனை உள்ளே கட்டில் மீது படுக்க வைத்தார்கள்.
“துணையாக ரமணன் இங்கே இருப்பான். நாளை காலையில் டாக்டரை வரவழைத்து காட்டுங்கள்” என்று சொல்லிவிட்டு ரமணனிடம் பணத்தைக் கொடுத்துவிட்டு போய்விட்டார்கள்.
சவிதா ராமமூர்த்தியின் நெற்றியில் கையைப் பதித்து “ஜுரம் அதிகமாய் இருக்கு” என்றாள்.
“ஒரு வாரமாய் அப்படியேதான் இருக்காம். எது சாப்பிட்டாலும் வெளியில் வந்துவிடுகிறதாம். அந்த சின்ன டவுனில் இருக்கும் டாக்டருக்கு எதுவும் புரிபடவில்லை. டைபாயிட், மலேரியா போல் தெரியவில்லை என்று சொல்லிவிட்டார். நாளைக்கு ஸ்பெஷலிஸ்ட் யாரிடமாவது காட்டணும்.”
“ஹாஸ்பிடலுக்குப் போகாமல் எப்படி முடியும்?” வசந்தி கேட்டாள்.
“நமக்கு தெரிந்த டாக்டர் யாரையாவது அழைத்து வந்து காண்பித்து அவருடைய அறிவுரையின்படி செய்வோம்” என்றாள் சவிதா.
“ராமமூர்த்தி சாருக்கு உடல்நலத்தைப் பற்றி கொஞ்சம் கூட லட்சியம் இல்லை. ராப்பகலாய் சாப்பாடு, தூக்கம் இல்லாமல் வேலை செய்து கொண்டே இருப்பார்.” என்றான் ரமணன்.
சவிதாவும், ரமணனும் ராமமூர்த்தியைப் பற்றிப் பேசிக் கொண்டிருந்ததை வசந்தி கேட்டுக் கொண்டிருந்தாள். சற்று நேரம் கழித்து மூவரும் படுத்துக் கொண்டார்கள்.
வசந்திக்கு இன்னும் உறக்கம் வரவில்லை. உள்ளிருந்து ராமமூர்த்தி முணகுவது போல் சத்தம் கேட்டது. வசந்தி எழுந்து உள்ளே போனாள். குச்சியாய் இருந்த கைகளால் நெற்றியை அழுத்திக் கொண்டிருந்தான். கண்களிலிருந்து கண்ணீர் வழிந்துக் கொண்டிருந்தது.
வசந்தி அருகில் சென்றாள். தலைவலிக்கிறதோ என்னவோ. என்ன செய்வது?
தயங்கிக் கொண்டே அருகில் அமர்ந்து கொண்டு தலையை பிடித்துவிட்டாள். நெற்றியின் மீது கையை ரொம்ப நேரம் வைத்திருப்பது கஷ்டமாக இருந்தது. ஜுரம் அதிகமாய் இருந்தது. வசந்தி ஈரத்துணியை கொண்டு வந்து நெற்றியின் மீது வைத்தாள். கொஞ்ச நேரம் கழித்து துணியை மறுபடியும் தண்ணியில் நனைத்து பற்றுப் போட்டாள். நெற்றிப் பொட்டை கொஞ்ச நேரம் பிடித்துவிட்ட பிறகு அவன் மறுபடியும் தூங்கி போய்விட்டான்.
அதற்குள் பொழுது விடிந்துவிட்டது.
சவிதாவும், ரமணனும் காலையில் தயாராகி வெளியே சென்றார்கள். வசந்தி பாலை சுட வைத்துக் கொண்டு வந்தாள். ராமமூர்த்தி எழுந்து உட்காரும் நிலையில் இருக்கவில்லை. பக்கத்தில் அமர்ந்துகொண்டு ஸ்பூனால் வாயில் விட்டாள். மெதுவாக குடித்தான். ஐந்து நிமிடங்கள் கழித்து திக்கு முக்காடிக் கொண்டிருந்தவனைப் பார்த்து வசந்தி பயந்துபோய்விட்டாள். குடித்த பால் முழுவதும் வாந்தியாக வெளியே வந்துவிட்டது. அவனுடைய உடைகள், போர்வை எல்லாம் ஈரமாகிவிட்டன. உடுத்தியிருந்த லுங்கி கூட நனைந்துவிட்டது.
வசந்திக்கு கையும் காலும் ஓடவில்லை. என்ன செய்வது? எதுவும் செய்யாமல் எப்படி இருப்பது?
மெதுவாக யோசித்து செயல் பட்டாள். ஈர டவலால் முகத்தை துடைத்து விட்டாள். சட்டையைக் கழற்றச் செய்து கழுத்துக்கு பின்னால் துடைத்தாள். ஒரு பக்கமாக அவனை நகர்த்தி படுக்கையின் விரிப்பை உருவினாள். இன்னோரு போர்வையைப் போர்த்தி விட்டு லுங்கியை அப்புறப்படுத்தினாள்.
அவனுடைய பேக்கில் மாற்று லுங்கிக்காக தேடிக் கொண்டிருந்த போது ரமணன் வந்துவிட்டான். நடந்ததை அவனிடம் சொன்னாள் வசந்தி. டாக்டர் வந்து பார்த்தார். பழைய ரிபோர்டுகளை பரிசோதித்தார். மருந்துகளை எழுதிக் கொடுத்து சலைன் பாட்டிலை வைத்துவிட்டு போனார். அன்று முழுவதும் ஏதேதோ டெஸ்டுகள் செய்வதற்கு யார் யாரோ வந்துக் கொண்டிருந்தார்கள். வசந்தி சமையலை முடித்துவிட்டு ராமமூர்த்தி பக்கத்திலேயே உட்கார்ந்திருந்தாள்.
சவிதா கல்லூரிக்கு போனாள். ரமணன் டெஸ்ட் ரிசல்டுகளுக்காகவும், டாக்டர்களுக்காகவும் அலைந்து கொண்டிருந்தான். இரண்டு நாட்களுக்கு பிறகுதான் டாக்டர்கள் என்ன நோய் என்று கண்டுபிடித்தார்கள். லிவருக்கு சம்பந்தப் பட்ட நோய் என்றும், ரொம்ப கவனமாக பார்த்துக் கொள்ளணும் என்றும் சொன்னார்கள்.
ராமமூர்த்தியின் பொறுப்பு முழுவதும் வசந்தியின் மீது விழுந்தது. சவிதா கல்லூரிக்கு போயாக வேண்டும். வீட்டில் எப்போதும் இருப்பவர்களைத் தவிர வேறு யாராவது இருந்தால் சந்தேகப்படுவார்கள் என்று மற்றவர்களை தடுத்துவிட்டார்கள்.
ராமமூர்த்தி போலீஸாரின் கண்ணில் படாமல் கடந்த மூன்று வருடங்களாக அஞ்ஞாதவாசத்தில் இருந்து வருகிறான். கீழே வீட்டுக்காரர்கள் கேட்ட போது வசந்தி ராமமூர்த்தி தன்னுடைய தம்பி என்றும், இன்னும் திருமணமாகவில்லை என்றும் சொன்னாள். அடுத்த போர்ஷனில் இருப்பவர்கள் பெங்காலி. இவர்களைப் பற்றி அவ்வளவாக கண்டுகொள்ள மாட்டார்கள். சவிதாவின் சிநேகிதிகளின் வருகை, நடக்கும் மீட்டிங்குகள் அவர்களுக்கும் பழக்கம்தான். அவர்கள் வீட்டிலிருக்கும் வயதான அம்மாள் மட்டும் வந்து ராமமூர்த்தியைப் பார்த்துவிட்டுப் போனாள்.
வசந்தி பதினைந்து நாட்கள் ராமமூர்த்தியைக் கண்ணும் கருத்துமாக பார்த்துக் கொண்டாள். அவன் ஒரு ஆண். அவனுக்கு எப்படி பணிவிடை செய்வது என்ற சங்கோசம் இல்லாமல் எல்லாம் செய்தாள். வாழ்வுக்கும் சாவுக்கும் இடையே ஊசலாடிக் கொண்டிருந்த அவனுடைய உயிரை இரண்டு கைகளாலேயும் பிடித்து நிறுத்துவதற்கு முயன்றாள். அவன் பிழைத்துக் கொள்ள வேண்டும். எப்படியாவது பிழைத்தாக வேண்டும் என்ற நினைப்பை தவிர வேறு எண்ணம் இல்லாதவளாய் சிசுரூஷை செய்தாள்.
பதினைந்து நாட்களுக்கு பிறகு முதல் முறையாய் ஜுரம் குறைந்து சாதாரணமாக இருந்தான். அன்று வசந்தி என்றும் இல்லாத அளவுக்கு சந்தோஷமாக இருந்தாள். “ஜுரம் இல்லை. இனி கவலைப் பட வேண்டியதில்லை” என்று சவிதா, ரமணனிடம் நூறு முறையாவது சொல்லியிருப்பாள். அன்று சலைனை கூட எடுத்து விட்டார்கள். இரவு பத்து மணிக்கு பாலையும், மருந்துகளையும் கொடுத்த பிறகு ராமமூர்த்தி நிம்மதியாக தூங்கி கொண்டிருந்தான்.
“இன்று அவர் இனி எழுந்து கொள்ள மாட்டார் அம்மா! நீ நிம்மதியாக தூங்கு” என்று சொன்னால் வசந்தி கேட்டுக் கொள்ளவில்லை. எப்போதும் போல் அவனுடைய தலை மாட்டில் பாயை விரித்துக் கொள்ளப் போனாள்.
சவிதா தாயை வலுக்கட்டாயமாக இழுத்துக் கொண்டு போய் தன்னுடைய கட்டில் மீது படுக்கச் செய்து தானும் பக்கத்தில் படுத்துக் கொண்டாள்.
நள்ளிரவு நேரத்தில் “அடடா! கையை நகர்த்தாதே. சற்று நேரம் அ¨சாயாமல் இருந்தால் எல்லாம் சரியாகிவிடும்” என்றபடி பதற்றத்துடன் வசந்தி கத்தியதைக் கேட்டு சவிதா விழித்துக் கொண்டாள். தாயை உலுக்கிவிட்டு “என்ன நடந்ததும்மா?” என்றாள் குழப்பத்துடன்.
“நான் இன்னும் ராமமூர்த்தியின் சலைன் நினைவாகவே இருந்திருக்கிறேன் போலும். கையை அசைத்து விட்டு சிரிஞ்சி நகர்ந்து ரொம்ப ரகளையாகிவிடும் இல்லையா. அதே நினைப்பில் புலம்பிவிட்டேன் போலும்” என்று எழுந்துகொண்டாள்.
“நி இங்கே படுத்துக் கொள். நான் அங்கேயே படுத்துக் கொள்கிறேன்” என்று சொல்லிவிட்டு ராமமூர்த்தியின் கட்டிலுக்கு பக்கத்தில் பாயை விரித்துப் போட்டு படுத்துக் கொண்டாள். ராமமூர்த்தி அமைதியாக தூங்குவதைக் கவனித்து தானும் நிம்மதியாக தூங்கினாள்.
மேலும் பத்துநாட்கள் கழிந்தபிறகு ராமமூர்த்தி எழுந்து நடமாடத் தொடங்கினான்.
“நீங்கதான் என்னை பிழைக்க வைத்தீங்க. நீங்க மட்டும் இல்லை என்றால் செத்துப் போயிருப்பேன்” என்று ராமமூர்த்தி சொன்ன போது வசந்தியின் உடல் சிலிர்த்தது.
“தன்னுடைய வாழ்க்கை வீண் போகவில்லை. தன்னிடம் சக்தி இன்னும் பாக்கியிருக்கிறது. எத்தனை சக்தி இருக்கிறது என்றால் ஒரு மனிதனின் உயிரை மீட்டுத் தரும் அளவிற்கு. தன் வாழ்க்கைக்கு இப்போ ஒரு அர்த்தம் இருக்கிறது. தான் இல்லாவிட்டால் சில வேலைகள் நடக்காது. தன்னால் சில காரியங்களை திறமையாக செய்ய முடியும். அந்த காரியத்தால் பிரயோஜனம் இருக்கு. ராமமூர்த்தி உயிரோடு இருந்தால் மக்களுக்கு நன்மை நடக்கும். அந்த ராமமூர்த்தியை தான் பிழைக்க வைத்தாள்.”
வசந்திக்கு தன் மீது கௌரவமும், மதிப்பும் ஏற்பட்டன. அகில உலகத்தையும் நேசிக்க வேண்டும் என்ற அளவுக்கு விருப்பம் ஏற்பட்டது.
உலகத்தில் எல்லோருடைய கஷ்டங்களை, உடல்நலக் குறைவை, அமைதியின்மையைத் துடைத்தெரியக் கூடிய சக்தி தனக்கு இருக்கணும் என்ற தவிப்பு ஏற்பட்டது.

தொடரும் …..

தெலுங்கில் Volga {P.Lalithakumari}
தமிழாக்கம் கௌரிகிருபானந்தன்
email id tkgowri@gmail.com

Series Navigation