• Home »
  • கதைகள் »
  • தொடுவானம் தொட்டுவிடும் தூரம் – அத்தியாயம் 12

தொடுவானம் தொட்டுவிடும் தூரம் – அத்தியாயம் 12

This entry is part of 40 in the series 20080522_Issue

தமிழாக்கம் கௌரிகிருபானந்தன்


வசந்தி வெறுமே கட்டில் மீது படுத்துக் கொண்டிருந்தாள். முன் அறையில் இருபது பேர் வரையில் இடுக்கிக் கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தார்கள். பெண்களும், பையன்களும் எல்லோரும் ஒன்றாக உட்கார்ந்து பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். காலை பதினோரு மணியிலிருந்து அந்த பேச்சுக்கள் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தன.

நடுவின் மூன்று பெண்கள் சமையலறைக்கு சென்று டீ தயாரித்து எடுத்துப் போனார்கள். சவிதா உள்ளேயே வரவில்லை.

“இவர்கள் எல்லோரும் என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள்? இந்த கூட்டம் எதற்கு? இந்த சத்தம் எதற்கு? யாரையோ கொன்று விடுவது போல் ஆவேசம் எதுக்கு?” வசந்திக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. மாலை ஐந்து மணிக்கு அவர்கள் எல்லோரும் கிளம்பிப் போன பிறகு சவிதா களைப்புடன் உள்ளே வந்து கட்டிலில் படுத்துக் கொண்டாள்.

“இது என்ன திருநாள் கூட்டம்?” வசந்தி கோபமாக கேட்டாள்.

“நாளையிலிருந்து பாலிடெக்னிக் காலேஜ் எல்லாம் ஸ்ட்ரைக் செய்கிறது அம்மா. அந்த விஷயங்களை எல்லாம் பேசி முடிவு செய்யத்தான் எங்க யூனியன் மெம்பர்கள் எல்லோரும் இங்கே கூட்டம் போட்டோம். நான் ஸ்டூடெண்ட் யூனியனில் மெம்பர் ஆக சேர்ந்திருக்கிறேன். இரண்டு வருடங்களாக அதில் வேலை பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன். அதனால் நம் வீட்டில் இது போன்ற மீட்டிங்குகளை தவிர்க்க முடியாது” என்றாள் சவிதா.

“ஸ்ட்ரைக் செய்வானேன்?” விருப்பம் இல்லாமலேயே வசந்தி கேட்டாள்.

“பாலிடெக்னிக் முடிந்த பிறகு இன்ஜினியரிங்கில் மாணவர்களுக்காக சில சீட்டுகள் வேண்டும் என்று கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அரசாங்கம் தர மறுக்கிறது. அதனால் ஸ்ட்ரைக் செய்து அந்த சீட்டுகளை சம்பாதிக்கணும்.”

“பாலிடெக்னிக் மாணவர்கள் ஸ்ட்ரைக் செய்தால் உனக்கென்ன வந்தது?”

“எல்லோரும் மாணவர்கள்தானே அம்மா! அவர்களுக்கு பிரச்னை வந்த போது நாங்கள் கைகொடுத்தால் எங்களுக்கு பிரசனை வந்த போது அவர்கள் உதவி செய்வார்கள்.”

“எல்லோரும் சேர்ந்து வருடம் முழுவதும் காலேஜுக்கு போகாமல் இருந்துவிடலாம்.”

“காலேஜுக்கு போகவிக்லை என்றால் நஷ்டம் எங்களுக்குத்தானே?”

“அது உங்களுக்குத் தெரிந்தால் வேறு நன்மை என்ன? நான் படித்துக் கொண்டிருந்த நாட்களில் கல்லூரில் எந்த போராட்டம் நடந்தாலும் நான் மட்டும் கல்லூரிக்கு போகாமல் இருந்ததில்லை.” பெருமையுடன் சொன்னாள் வசந்தி.

சவிதா கலகலவென்று நகைத்துவிட்டு “ரொம்ப நல்ல ஸ்டூடெண்ட் இல்லையா” என்றபடி அம்மாவைக் கட்டிக் கொண்டாள்.

“போதும். நிறுத்து, சின்னக் குழந்தையா என்ன?” வசந்தி சிரிப்பை அடக்கிக் கொண்டே கோபமாக பார்க்க முயற்சி செய்தாள்.

தாயை பேச்சில் ஆழ்த்தும் முயற்சியில் சவிதா கேட்டாள். “நீ படிக்கும் நாட்களில் எதற்காக போராட்டம் நடந்தது அம்மா?”

“ஏதோ ஒரு காரணம். மாணவர்கள் போராட்டம் நடத்தாமல் இருப்பார்களா? நான் பி.ஏ. முதலாம் ஆண்டு படிக்கும் போது பெரிய போராட்டம் நடந்தது ஹோட்டலில் விலையை உயர்த்திவிட்டார்கள் என்று. எங்க கல்லூரியைச் சேர்ந்த மாணவி ஒருத்தி அருணா என்று பெயர். உண்ணவிரதம் இருந்தாள். கடைசியில் ஹோட்டல்க்காரர்கள் விலையை குறைத்தார்கள். அன்று அந்தப் பெண் அருணாவை லாரிலேயோ காரிலேயோ மாணவர்கள் எல்லோரும் சேர்ந்து ஊர்வலமாக அழைத்துப் போனார்கள். அந்தப் பெண் ரொம்ப உயர்ந்தவள் என்று ரோகிணியும், இல்லை என்று நானும் இரண்டுநாட்களுக்கு சண்டை போட்டுக் கொண்டோம். நான் படிக்கும் நாட்களில்தான் வைசாக் ஸ்டீல் போராட்டம் நடந்தது. ஸ்டீல் ·பேக்டரி ஆந்திர மாநிலத்திற்குதான் சொந்தம் என்று முழக்கங்கள் செய்தார்கள். எங்க கல்லூரியைச் சேர்ந்த பெண்கள் அருணா, ஜான்ஸி, மருத்துவக் கல்லூரியைச் சேரந்த உஷா, ஏ.சி. கல்லூரியைச் சேர்ந்த சரோஜினி, ஹோமலதா எல்லோரும் ஒவ்வொரு வகுப்புக்கும் வந்து லெக்சர் கொடுப்பார்கள். படிப்பு வீணாகிறது என்று நாங்கள் நொந்துகொள்வோம். ஏதாவது ஒரு விஷயத்திற்க ஸ்ட்ரைக் செய்துக் கொண்டே இருப்பார்கள்.” வசந்தி கடந்த காலத்து நினைவுகளில் மூழ்கிவிட்டாள்.

“அப்படி செய்யவில்லை என்றால் ஸ்டீல் ·பேக்டரி வந்திருக்காது இல்லையா அம்மா?” தாயின் நினைவுகளை கலைத்துக் கொண்டிருப்பது தெரியாமல் சவிதா சொன்னாள்.

“என்னவோ தெரியாது சவிதா! எனக்கு இந்த அரசியலைக் கண்டாலே பயம்! இந்த அரசியலில் இறங்கிதான் எங்கள் குடும்பத்திற்கு மிகவும் வேண்டிய டாக்டர் பாஸ்கர் ராவ் அநியாயமாக இறந்து போய் விட்டார். எவ்வளவு நல்ல மனிதர் தெரியுமா? பார்த்தாலே அவருடைய நல்லதனம் தெரிந்து போய்விடும். அப்படிப்பட்டவரை கொலை செய்து விட்டார்கள். நீ பிறப்பதற்கு இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பு பேப்பரில் அந்த செய்தி வந்தது. அதற்கு முன்பு அவர்கள் உங்க பாட்டியின் பக்கத்து வீட்டில் குடியிருந்தார்கள். பேப்பரில் அந்த செய்தியை படித்துவிட்டு உங்க தாத்தா அன்று முழுவதும் சாப்பிடவில்லை. அவரைப் போய் கொன்றுவிட்டார்களே என்று வருத்தப்பட்டுக் கொண்டே இருந்தார். அந்த நாட்களில் அரசியல் பாதிப்பு அப்படியெல்லாம் இருந்தது.”

“அம்மா! நீ சொல்வது சாகன்டி பாஸ்கர்ராவ் பற்றியா?

“இருக்கலாம். அவருடைய வீட்டு பெயர் உனக்கு எப்படி தெரியும்?”

சவிதா உற்சாகத்தை அடக்க முடியாமல் தாயைக் கட்டிக் கொண்டாள். “அம்மா! அவரை உனக்கு தெரியுமா? உன்னைப் பார்த்தால் எனக்கு பொறாமையாக இருக்கு” என்றாள்.

“உனக்கு எப்படி அவரைப் பற்றி தெரியும்?” வசந்தி வியப்புடன் கேட்டாள்.

“அவர் மக்களுக்காக உயிரை இழந்தார் இல்லையா? அதனால் மக்களுக்கு தெரியும். அவரைப் பற்றி நான் ஒரு புத்தகத்தில் படித்திருக்கிறேன்” என்றாள்.

சவிதா அரசியலில் ஈடுப்பட்டிருக்கிறாள் என்று தெரிந்தது முதல் வசந்திக்கு கையும் காலும் ஓடவில்லை. இத்தனை நாளும் சவிதா இன்ஜினியரிங் முடிப்பாள். மிஞ்சிப் போனால் காதல் திருமணம் செய்து கொள்வாள் என்று நினைத்திருந்த வசந்திக்கு இந்த விஷயம் மேலும் ஆபத்து விளைவிக்கக் கூடியதாக தோன்றியது.

தான் சொன்னால் கேட்டுக் கொள்ளும் நிலையில் சவிதா இல்லை.

அப்பா சொன்னால் கேட்டுக் கொள்வாளோ என்னவோ. சுரேஷிடம் இந்த விஷயத்தை யார் போய் சொல்லுவார்கள்? சொன்னால்தான் என்ன செய்ய முடியும்? மற்றவர்கள் சொன்னால் இந்தப் பெண் கேட்டுக் கொள்வாளா?

வசந்தியின் மனதில் ஏகப்பட்ட கேள்விகள். அவளுக்கு தன் வாழ்க்கையில் நிகழ்ந்த விபத்தை விட இது பெரிய ஆபத்தாக தோன்றியது. படிப்பு வீணாகிவிடும் என்பதை விட அரசியலில் மூழ்கி அநியாயமாக இறந்து போய் விடுவாளோ என்று பயந்து நடுங்கினாள் வசந்தி.

ஒரு வாரமாக சவிதா காலையில் டிபனை சாப்பிட்டு விட்டுப் போனால் மறுபடியும் இரவு எட்டு மணிக்குத்தான் வீட்டுக்கு திரும்பி வந்து கொண்டிருந்தாள். வந்த பிறகு அன்றைக்கு நடந்த சமாசாரங்காள எல்லாம் விலாவாரியாக தாயிடம் சொல்லுவாள். எந்த கல்லூரிகளுக்கு போனார்கள்? அங்கே என்வெல்லாம் பேசினார்கள் என்று. எப்படி முழக்கம் போட்டார்கள், சிநேகிதிகள் என்ன சொன்னார்கள், போலீஸார் எப்படி நடந்து கொண்டார்கள் என்றும் விவரமாக தெரிவிப்பாள்.

வசந்திக்கு மனதில் பயமாக இருந்தாலும் சவிதா சொல்லும் விஷயங்களை ஆர்வத்துடன் கேட்டுக் கொள்வாள். சவிதா அவளுக்கு புதிய உலகத்தை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டிருந்தாள். அந்த உலகத்தைப் பற்றி அவளுக்கு தெரியாததால் பயமாக இருந்தாலும் ஆர்வத்தை தூண்டும் விதமாக இருந்தது. சவிதா அந்தப் பக்கம் போகாமல் இருந்தால் நன்றாக இருக்கும் என்ற அவளுடைய எண்ணத்திற்கும், சவிதா சொல்லும் விஷயங்களில் ஏற்படும் ஈர்ப்புக்கும் நடுவில் நலிந்து போய்க் கொண்டிருந்தாள் அவள். கடைசியில் சவிதா அதைப் பற்றி பேசவில்லை என்றால் கேட்டுத் தெரிந்துகொள்ளும் நிலைக்கு வந்துவிட்டாள் அவள்.

நாளேடுகளில் மாணவர்களுடைய போராட்டத்தைப் பற்றிய செய்திகளை படிப்பது, அவற்றுடன் மற்ற செய்திகளை படிப்பது பழக்கமாகிவிட்டது. சவிதாவின் சிநேகிதிகள் வந்து பொது விஷயங்களைப் பற்றி பேசும் போது உற்சாகமாய் இருந்தது, தினமும் யாரோ ஒருத்தர் வந்து கொண்டுதான் இருந்தார்கள். ஏதேதோ பேசிக் கொண்டுதான் இருந்தார்கள்.

ஆரம்பகாலத்தில் அவர்களுக்கு முன்னால் வருத்தமாக தென்படக் கூடாது என்றும், கலங்கிவிடக் கூடாது என்றும் பழைய நினைப்புகளை வலுக்கட்டாயமாக அடக்கிக் கொண்டு அவர்களிடம் சாதாரணமாக பேசிக் கொண்டிருந்தாள். நாளாக நாளாக அவள் வருத்தமாக இருக்கும் நேரம் குறைந்துவிட்டது.

மாணவர்களின் போராட்டம் முடிய ஒரு மாதமாகிவிட்டது. மாணவர்களின் கோரிக்கைகளை சிலதை ஏற்றுக் கொண்டார்கள். சிலது மறுக்கப்பட்டன. ஏற்றுக் கொண்டவை முக்கியமானவை என்பதால் மாணவர்களும் போராட்டத்தை கைவிட்டார்கள்.

போராட்டம் முடிந்த அன்று மறுபடியும் இருபத்தைந்து பேராவது வந்து முன் அறையில் கூடினார்கள். இந்த முறை வசந்தி அவர்களுக்கு டீயைப் போட்டுக் கொடுத்தாள். அவர்களும் நன்றியைத் தெரிவித்துக் கொண்டே கோப்பையை வாங்கிக் கொண்டார்கள். அந்த அபிமானத்தைக் கண்டபோது வசந்திக்கு ரொம்ப சந்தோஷமாக இருந்தது.

“எங்க அம்மா ரொம்ப நல்ல அம்மா” என்று சவிதா கன்னத்தில் முத்தமிட்ட போது வசந்திக்கு பெருமையாகவும், வெட்கமாகவும் இருந்தது. கோப்பைகள் போதிய அளவு இல்லாததால் சிலர் குடித்த பிறகு கோப்பைகளை அலம்பி மீதி இருந்தவர்களுக்கு கொடுக்க வேண்டியதாயிற்று.

வீணா, மாதவி, சந்திரா, ஸ்ரீனிவாஸ், கோபி கோப்பைகளை அலம்பி வைத்ததும் வசந்தி டீயை நிரப்பினாள். எல்லோரும் டீயை குடித்த பிறகு அந்த அறையின் வாசற்படியில் சாய்ந்துக் கொண்டு உட்கார்ந்தபடி எல்லோரையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் வசந்தி.

எல்லோரும் மறுபடியும் பேச்சுவார்த்தையில் மூழ்கிவிட்டார்கள்.

எல்லோருமாக சேர்ந்து இந்த போராட்டம் நடந்த காலத்தில் கன்வீனர் ஆக இருந்த கிருஷ்ணமூர்த்தி என்ற பையனை விமரிசித்தார்கள்.

கையேட்டுப் பத்திரங்கள் தாமதமாகிவிட்டன.

கல்லூரிகளுக்குப் போகும் முன்னால் சரியாக திட்டம் போடவில்லை.

யார் எந்த கல்லூரிக்கு போகணும் என்று முன்பே தீர்மானிக்காததால் குழப்பமாகிவிட்டது.

எந்த பொறுப்பு யாருக்கு என்ற விஷயத்தில் தெளிவு இல்லை.

இந்த வேலையை நீ தான் செய்ய வேண்டும் என்று குறிப்பிட்டு சொல்லப் படவில்லை.

இப்படி பலவதமான குற்றச்சாட்டுகளுடன் கிருஷ்ணமூர்த்தியை தாக்கினார்கள்.

கிருஷ்ணமூர்த்தி தன்னுடைய தவறுகளை ஒப்புக் கொண்டான். இந்த அனுபவத்தால் எதை எப்படி செய்யணுமோ பாடம் தெரிந்துக் கொண்டதாக சொன்னான்.

“அப்பாடா” என்ற வசந்தி நிம்மதியாக மூச்சை விட்டுக் கொண்டாள். எங்கே சண்டையில் போய் முடியுமோ என்று அவள் பயந்து கொண்டிருந்தாள். அதற்குள் கோபால் என்ற இளைஞன் எழுந்து கொண்டான். “தவறு நடந்து விட்டது என்று சொன்னால் சரியாகிவிடுமா. ஆன நஷ்டம் ஆகிவிட்டது இல்லையா?” என்றான்.

“ஆமாம். நடந்து விட்டது. இனி மேல் இப்படி நடக்காமல் பார்த்துக் கொள்ளணும்” என்றான் கிருஷ்ணமூர்த்தி.

“இப்போ நஷ்டம் வந்தது உண்மைதானே.”

“ஆமாம். அதற்கு என்ன செய்ய முடியும்?”

“அப்படி சொன்னால் எப்படி? அடுத்த தட¨யும் தவறுகளை செய்து விட்டு மறுபடியும் இதே பதில் வந்தால்?”

“தவறுகள் நடந்தால் அப்படி நினைக்காமல் வேறு என்ன செய்ய முடியும்?”

“தவறுகள் செய்வானேன்?”

“சரியான வழிமுறைகள் தெரியாததால்.”

“இல்லை. பிரச்னையை சரியாக புரிந்துக் கொள்ளாததால். கார்ல் மார்க்ஸ் என்ன சொன்னார் தெரியுமா…” என்று தொடங்கிய கோபால் விடாமல் பேசிக் கொண்டிருந்தான். வசந்திக்கு எதுவும் புரியாததால் சலிப்படைந்து உள்ளே பொனாள்.

ஒரு மணி நேரம் கழித்து இரவுக்கான சமையலை முடித்துவிட்டு அவள் வரும் போது எல்லோரும் கிளம்பிப் போனார்கள். வீணா மட்டும் தங்கிவிட்டாள்.

இருவரும் சிரித்துக் கொண்டு பேசிக் கொண்டிருந்த போது வசந்தி ” அந்தப் பையன் கோபால் என்ன தான் சொல்ல வருகிறான்? எனக்கு ஒன்றுமே புரியவில்லை” என்று வந்து உட்கார்ந்துக் கொண்டாள்.

“சரிதான். எங்களுக்கே புரியவில்லை. உனக்கு எப்படி புரியும்? இந்த போராட்டத்திற்கு தான் தலைமை வகித்திருந்தால் இன்னும் சிறப்பாக நடந்திருக்கும் என்பது அவனுடைய எண்ணம்” என்றாள் சவிதா.

“போகட்டும். இப்படி செய்யலாம் என்று முன்னாடியே சொல்லியிருந்தால் அதன்படி செய்திருப்போம் இல்லையா? ஏன் சொல்லவில்லை? சொன்னாலும் நாம் கேட்டுக் கொள்ளவில்லை என்றால் அப்போ சொல்லணுமே ஒழிய தவறு முழுவதும் நம்முடையதுதான் என்பது போலவும், எல்லாம் தெரிந்த ஞானி போலவும் பேசினால் எப்படி?”

“தலைமை பதவில் இல்லை என்றால் சிலருக்கு வேலை செய்ய பிடிக்காது” என்றாள் சவிதா.

“தலைமை என்ற பேச்சே இல்லாமல், ஒருத்தன் சொல்லி மற்றவர்கள் அதன்படி நடக்கணும் என்று இல்லாமல் எல்லோரும் சேர்ந்து யார் யார் எந்த வேலையை செய்ய வேண்டுமோ முடிவு செய்யலாம் இல்லையா? நான் இந்த வேலையைச் செய்கிறேன் தானாக ஏற்றுக் கொள்ளலாம் இல்லையா?”

“அப்போ யாரும் எதையும் செய்யாமல் இருந்துவிட்டால்? அடுத்தவர் செய்வார்கள் என்று சும்மா இருந்துவிட்டால்?”

“யாரும் எதையும் செய்யாமல் எப்படி இருப்பார்கள்? இது போன்ற அமைப்புகளில் சேர்ந்ததே ஏதோ ஒன்று செய்ய வேண்டும் என்று தவிப்பு இருப்பதால்தானே? வேலைக்கு டிமிக்கி கொடுப்பவர்கள் என்பது போல் பேசுகிறாயே?” என்றாள் வீணா.

சவிதா சிரித்துவிட்டாள்.

வசந்தி இருவரையும் பார்த்துக் கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தாள்.

அவர்கள் ஏதேதோ பேசிக் கொண்டே வசந்தியையும் மெதுவாக தங்களுடைய பேச்சில் கலந்துக் கொள்ளச் செய்தார்கள். பேச்சை தொடர்ந்து கொண்டே சாப்பிட்டு முடித்தார்கள்.

வீணா அன்று அங்கே தங்கிவிட்டாள்.

“அம்மா! நாங்கள் முன் அறையில் படுத்துக் கொள்கிறோம்” என்றபடி தலையணை போர்வைகளை எடுத்துக் கொண்டு போனாள் சவிதா.

வசந்தி தனியாக எஞ்சியிருந்தாள். அவர்கள் இருவரும் தனியாக பேசிக் கொள்ளணும். தான் இருந்தால் இடைஞ்சல். தன்னுடன் சாதாரணமான விஷயங்களை எல்லாம் பேசுவாள். தனிபட்ட விஷயங்கள், மனதில் இருக்கும் விஷயங்கள் எதாவது பேசிக் கொள்ளணும் என்றால் தன்னுடைய சிநேகிதிகளுடன்தான் பேசுவாள். தனக்கு அப்படி தனியாக பேசணும் என்றால் யார் இருக்கிறார்கள்? சுரேஷ் இருந்தால் அவனிடம் பேசியிருப்பாளோ? சவிதா இப்படி இருக்கிறாள். அவள் சிநேகிதி இப்படி சொன்னால் என்று பகிர்ந்துக் கொண்டு இருப்பாளோ? இத்தனை வருடங்கள் செய்த குடித்தனத்தில் சுரேஷ¤டன் தான் பகிர்ந்துகொண்டவை என்ன?

எப்பொழுதாவது குழந்தைகளைப் பற்றி பேசப் போனால் காதில் வாங்கிக் கொள்ளமாட்டான். சவிதாவைப் பற்றி கவலைப் பட்டால் “அவளைப் பற்றி கவலைப் படாதே. ரொம்ப புத்திசாலி” என்று முற்றுப்புள்ளி வைத்துவிடுவான்.

“குழந்தைகளுக்கு துணிமணி வாங்கணும் என்றோ, ஏதாவது பொருள் வாங்கணும் என்றோ சொன்னால் “தாராளமாய் வாங்கிக் கொள். நாளைக்கு பணம் தந்து விடுகிறேன்” என்று சொல்லிவிட்டு தூங்க முற்படுவான், இல்லையா வசந்தியை அருகில் இழுத்துக் கொள்வான்.

கடந்த ஒரு மாதமாக சவிதா சொல்லி வருவது போல் சுரேஷ் தன்னிடம் எந்த விஷயத்தையும் சொன்னதில்லலை. தன்னுடைய உலகம் என்னவோ, தன் எண்ணங்கள் என்னவோ எதையும் சொன்னதில்லை. இப்போ தனிமை தன்னை வாட்டுவானேன்? சவிதா தன்னுடைய சிநேகிதியுடன் பகிர்ந்துகொள்வது போல் தானும் தன்னுடைய சிநேகிதிகளுன் பகிர்ந்துகொள்ளலாம் இல்லையா? வசந்தி விளக்கை போட்டுக் கொண்டு பேனாவையும் பேப்பரையும் எடுத்துக் கொண்டு ரோகிணிக்கும், சாந்தாவுக்கு கடிதம் எழுதத் தொடங்கினாள்.

“அம்மா! இன்னும் தூங்கவில்லையா?” சவிதா குரல் கொடுத்தாள்.

“ரோகிணிக்கு கடிதம் எழுதிக் கொண்டிருக்கிறேன். நீங்கள் தூங்குங்கள்” என்றாள் வசந்தி, எழுதிக் கொண்டே.

முன் அறையில் விளக்கு அணைக்கப்பட்டு விட்ட பிறகும், ஒரு மணி வரையில் வசந்தி தன்னுடைய தற்போது தான் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் விதத்தைப் பற்றி, சவிதா மற்றும் அவளுடைய சிநேகிதிகளைப் பற்றி தன்னுடைய எண்ணங்களைப் பற்றி விவரமாக திருப்தியுடன் மூச்சு விட்டுக் கொண்டாள். அதற்கு பிறகு தூங்கிவிட்டாள்.

அன்று மாலை கல்லூரியிலிருந்து வந்த சவிதா தனக்கு வந்த கடிதங்களைப் படித்துக் கொண்டிருந்த போது வசந்தி காபி கலந்து எடுத்து வந்தாள். மறுபடியும் சமையலறையில் வேலையை முடித்துக் கொண்டு முன் அறைக்கு வந்த போது சவிதா கையில் கடிதத்தைப் பிடித்தபடி கட்டிலில் குறுக்கே படுத்திருந்தாள். காபியை குடிக்கவே இல்லை.

“என்ன சவிதா? ஏன் இப்படி படுத்துக் கொண்டிருக்கிறாய்?” என்று அருகில் வந்தாள் வசந்தி.

“ஒன்றும் இல்லை அம்மா! என் சிநேகிதி கடிதம் போட்டிருக்கிறாள். மனசு சரியாக இல்லை” என்று எழுந்து உட்கார்ந்துகொண்டாள்.

“”யாரு? என்ன எழுதியிருக்கிறாள்?”

“ராஜலக்ஷ்மி என்று, இங்கே எங்களுடன் வேலை பார்த்தாள். பி.எஸ்ஸி. படித்தாள். கம்ப்யூட்டர் டிரைனிங்கிற்காக சென்னைக்கு போனாள். ஆறு மாதங்களாச்சு போய். கடிதத்தை நீயே படித்துப் பாரு. நான் குளித்துவிட்டு வீணாவை பார்த்துவிட்டு வருகிறேன்” என்று எழுந்துகொண்டாள்.

என்றும் இல்லாதவிதமாக சவிதாவின் முகம் கம்பீரமாக, பதற்றத்துடன் தென்பட்டதும் வசந்தி அந்தக் கடிதத்தை உடனே படிக்கத் தொடங்கினாள்.

சவிதா!

இந்த கடிதத்தை பயங்கரமான மனநிலையில் இருக்கும் போது எழுதுகிறேன். நான் இங்கே வந்து ஆறுமாதங்களாகிவிட்டன. இந்த அனுபவத்திற்காகத்தான் இங்கே வந்தேனோ என்று நினைக்கத் தோன்றுகிறது. எப்படி எழுதுவது என்று கூட எனக்குப் புரியவில்லை. பத்து நாட்களுக்கு முன்னால் நவீன் இங்கே வந்தான். அமெரிக்காவுக்கு போகும் முன் ஏற்பாடுகளை கவனித்துக் கொள்வதற்காக என்னிடம்தான் வந்தான்.

உங்க எல்லோரையும் விட்டு பிரிந்து ரொம்ப நாட்கள் ஆகிவிட்டதாலோ என்னவோ நவீனைக் கண்டதும் உயிர் திரும்பி வந்தாற்போல் இருந்தது. ரொம்ப சந்தோஷமாக வரவேற்றேன். அன்று விடுமுறை எடுத்துக் கொண்டேன். இருவரும் சேர்ந்து அவனுடைய வேலை விஷயமாக ஊரைச் சுற்றினோம். வேலைகளை எல்லாம் முடித்துக் கொண்டு மாலையில் வீட்டுக்கு திரும்பி வந்தோம். ஏதோதோ பேசிக் கொண்டு பொழுதை போக்கினோம்.

எனக்கும் நவீன் என்றால் பிடிக்கும்தான். நல்ல நண்பன் என்றும், புது எண்ணங்களைக் கொண்டவன் என்றும், ரொம்ப புத்திசாலி என்றும் நல்ல அபிப்பிராயம் இருந்தது. நான் நவீனை காதலிக்கிறேனா என்று எனக்கு நானே கேட்டுக் கொண்ட சந்தர்ப்பங்களும் இருக்கு. அப்போ நம் குரூப்பில் எல்லோரிடமும் அப்படிப் பட்ட நட்புதான் இருந்தது. அதனால் அந்த விஷயத்தைப் பற்றி நான் அதிகமாக யோசிக்கவும் இல்லை.

அப்படிபட்ட நட்பு இருந்ததால் அவனைப் பற்றி எந்த பயமும் இருக்கவில்லை. நீயும் நானும் ஒரு வீட்டில் இருந்தால் எப்படி இருக்குமோ அப்படித்தான் உணர்ந்தேன்.

ஆனால் நவீன் அப்படி இல்லை. நாங்கள் பேசி முடித்துவிட்டு படுத்துக் கொண்ட சற்று நேரத்திற்கு நவீன் “எனக்கு பயமாக இருக்கு” என்றான்.

நான் வியப்படைந்து “எதுக்கு?” என்றேன்.

“இது போல் உன் பக்கத்தில் படுத்துக் கொண்டு என்னால் சாதாரணமாக இருக்க முடியுமா? காலையில் எழுந்ததும் உன் முகத்தை எப்படி பார்ப்பது? ரொம்ப அமைதியில்லாமல் தவிப்பாய் இருக்கு” என்றான்.

இனம் புரியாத உணர்வு என் உடலை, உள்ளத்தை தழுவியது. திடீரென்று அவன் ஒரு ஆண், நான் ஒரு பெண் என்ற விஷயம் நினைவுக்கு வந்து என் உடல் சிலிர்த்தது. அது போன்ற சிலிர்ப்பை அதற்கு முன் நான் அனபவித்தது இல்லை.

அதற்கு முன் ஓரிருவர் என்னை காதலிப்பதாக தொல்லை கொடுத்ததும், கல்யாணம் செய்து கொள்ளச் சொல்லி வேண்டுகோள் விடுத்ததும் உனக்கு தெரியும். அதையெல்லாம் நான் முறுவலுடன் மறுத்ததும் உனக்கு தெரியும். எப்போதும் என் மனம் இது போல் சிலிர்த்தது இல்லை. நவீனிடம் எனக்கு இருந்த கௌரவமோ, நட்போ, காலையிலிருந்து சேர்ந்து சுற்றியதால் ஏற்பட்ட நெருக்கத்தின் பாதிப்போ … ஏதோ ஒன்று. என் மனம் அவன் வார்த்தைகளுக்கு நிலை தடுமாறியது.

பதில் பேசாமல் அப்படியே படுத்திருந்தேன்.

“ஏன் பேச மாட்டேங்கிறாய்?” என்றான் அவன்.

“என்ன பேசட்டும்?” என்றென் வலிய வரவழைத்துக் கொண்ட சலிப்புடன்.

“ஏதாவது நடந்துவிட்டால்?”

“ஒன்றும் நடக்காது. பேசாமல் படுத்துக் கொள்” என்றேன் சிரித்துக் கொண்டே.

இரண்டு நிமிடங்கள் கழித்து அவன் என் அருகில் வந்தான். என் கையை பற்றிக் கொண்டான். நான் அப்படியே இருந்தேன். என் இதழ்களில் முத்தம் பதித்தான். எனக்கு தலை சுற்றுவது போல் இருந்தது. என்னையும் அறியாமல் நான் அவன் கன்னத்தில் முத்தம் பதித்தேன். இரண்டு பேரும் கொஞ்ச நேரம் எங்களை மறந்துவிட்டோம். பிறகு அவன் சாரி என்ற போது “இவ்வளவு நல்ல அனுபவத்தை பகிர்ந்துகொண்ட பிறகு சாரி எதற்கு?” என்று தலையில் குட்டிவிட்டு அன்புடன் நெற்றியில் முத்தமிட்டேன். காலையில் எழுந்த பிறகு அவன் என்னவோ போல் இருந்தான். சீக்கிரமாக புறப்படுவதற்கு தயாரானான். அவன் ஏதாவது பேசுவான் என்று எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்த எனக்கு அவனுடைய போக்கு வியப்பை ஏற்படுத்தியது. அதிகம் பேசாமலேயே கிளம்பிப் போய்விட்டான்.

ஊருக்கு போன பிறகு கடிதம் எழுதுவான் என்று எதிர்பார்த்தேன். கடிதம் வந்தது.

அன்று தான் அவசரப்பட்டு விட்டதாகவும், என்னைக் கல்யாணம் செய்து கொள்ளும் யோசனை தனக்கு இல்லை என்றும், இருபதாம் தேதி அன்று தான் அமெரிக்காவுக்கு கிளம்புவதாகவும் எழுதியிருந்தான். இன்றுதான் இருபதாம் தேதி. அவன் அமெரிக்காவுக்கு கிளம்பிவிடுவான். என் மனம் அமைதி இல்லாமல் தவித்துக் கொண்டிருக்கிறது.

அவனுக்கு என் மீது அன்பு இல்லை. அப்படி இருக்கும் போது அன்று ஏன் அப்படி நடந்து கொண்டான்?

ஒரு பெண்ணாக தவிர ஒரு சிநேகிதியாய் ஏன் என்னை பார்க்க முடியவில்லை?

என்னை எந்த அளவுக்கு அவமானப்படுத்துகிறோம் என்று அவனுக்கு தெரியாதா? என்னைப் பற்றி என்ன நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறான்?

அவன் என்னை காதலிக்கிறான் என்று கண்மூடித்தனமாக எப்படி நம்பினேன்?

காதலிக்கவில்லை என்றால் இவ்வளவு உரிமையை எப்படி எடுத்துக் கொள்வான் என்ற நம்பிக்கையா? அவன் என் நண்பன் … நல்லவன் என்ற விசுவாசமா?

இல்லை, அவன் என் கண்களுக்கு ஒரு ஆண்மகனாக தென்பட்டானா? காதலைப் பற்றி அதிகம் யோசிக்காமல் அந்த நிமிஷத்தில் மயக்கத்தில் ஆழ்ந்து விட்டேனா?

என்னை அவன் முத்தமிட்ட போது நான் தடுக்கவில்லை. மேலும் அந்த முத்தத்தால் பரவசமடைந்துவிட்டேன். இப்போ நினைத்தாலும் அந்த அனுபவம் மயக்கத்தை தருவதாகத்தான் இருக்கிறது.

அவனை என்னவென்று கடிந்து கொள்வது என்று தெரியவில்லை. அசல் திட்டலாமோ கூடாதோ என்று கூட தெரியவில்லை. மனம் முழுவதும் துக்கம் நிரம்பியிருக்கிறது. இந்த அனுபவத்தை எப்படி எடுத்துக் கொள்வது, எப்படி அனலைஸ் செய்வது என்று புரியாத குழப்பம்.

சாதாரண பெண்ணைப் போல் அவன் என்னை ஏமாற்றிவிட்டான் என்று அவனை வசைபாடி, அழுது புலம்பி திருப்திபட்டுக் கொள்ள முடியவில்லை. தவறு செய்துவிட்டேன் என்று என்னையே நான் குறை காணமுடியவில்லை.

ஆனால் அவன் என்னை அவமானப்படுத்திவிட்டதாக கோபமும், வேதனையும் அலைக்கழித்துக் கொண்டிருக்கின்றன.

நானே முட்டாள்தனமாக நடந்துகொண்டு அவனுக்கு வாய்ப்பு அளித்துவிட்டேனோ என்று தோன்றுகிறது.

எது எப்படி இருந்தாலும் இத்தனை நாளாக நான் “திருமணமே செய்து கொள்ளமாட்டேன்” என்று பேசிக் கொண்டிருந்த பேச்சுக்கள் எல்லாம் பலவீனமானவை என்றும், உள்ளூர ஆணின் துணைக்காக ஏங்கிக் கொண்டிருந்தேன் என்ற விஷயம் புரிந்து விட்டது. இந்த கசப்பான அனுபவத்தால் ஏற்பட்ட பாதிப்பிலிருந்த விடுப்பட்ட பிறகு அந்த விஷயத்தைப் பற்றி யோசிக்க வேண்டும்.

உன் அபிப்பிராயத்தை எழுது.

உன்,

ராஜலக்ஷ்மி

கடிதத்தை முடித்த பிறகு வசந்திக்கு மூச்சு முட்டுவது போல் இருந்தது. யார் இந்த பைத்தியக்காரப் பெண்? அவள் வாழ்க்கை நாசமாகிவிட்டதே? அவன் எவ்வளவு சுலபமாக ஏமாற்றிவிட்டு போய்விட்டான்?

இப்போ என்ன செய்யப் போகிறாள்? அந்தப் பெண் எழுதியதைப் பார்த்தால் தைரியமாகத்தான் இருப்பாள் போல் தோன்றுகிறது. புத்திசாலியாக இருந்தாலும் சில சமயம் இப்படி நிகழ்ந்து விடுமோ என்னவோ?

வசந்தி யோசனைகளிலிருந்து மீளுவதற்குள் வீணா, அவள் பின்னாலேயே ரமணன் வந்தார்கள். இரண்டு பேரையும் அந்தக் கடிதத்தைப் படிக்கச் சொன்னாள் சவிதா.

வீணா படித்து முடித்துவிட்டு யோசனையில் ஆழ்ந்து போனாள்.

“எவ்வளவு அநியாயம் நடந்துவிட்டது? பாவம் ராஜலக்ஷ்மி!” என்றான் ரமணன் கடிதத்தை மடித்துக் கொண்டே.

“எதற்காக இரக்கம் காட்டுகிறாய்? என்ன நடந்துவிட்டது இப்போ?” என்றாள் சவிதா.

“என்ன நடந்ததாவது? அநியாயம் நடந்துவிட்டது இல்லையா?

“அநியாயம் நடந்ததா? அவன் அவமானப்படுத்தினான். அவ்வளவுதானே?”

“அவமானம்தானா? அதைவிட வேறு ஒன்றும் இல்லையா?” ரமணனின் குரல் பொறுமையின்றி ஒலித்தது.

“என் பார்வையில் அவ்வளவுதான்.”

“என் பார்வையில் அப்படியில்லை. அந்தப் பெண்ணின் வாழ்க்கை நாசமாகிவிட்டது. ஒரு கரும்புள்ளி விழுந்துவிட்டது. அந்த கறையை எதைக் கொண்டும் போக்க முடியாது. நாளைக்கு அவளுக்கு திருமணம் ஒரு பிரச்னையாக இருக்கும்.”

“மைகாட்! நீ மேற்கொண்டு ஒரு வார்த்தை பேசினால் என் கையால் உதை வாங்கப் போகிறாய் ரமணன்! எவ்வளவு அர்த்தம் இல்லாமல் பேசுகிறாயோ உனக்கே தெரியவில்லை.” சவிதா கோபமாய் விழித்தாள்.

“உனக்குத்தான் யதார்த்தம் புரியவில்லை. எவனோ அனுபவித்த பெண்ணை திருமணம் செய்து கொள்வது அவ்வளவு எளிது இல்லை. என்னைப் பொறுத்த வரையில் நான் கல்யாணம் செய்து கொள்ளும் பெண் கன்னியாக இருக்க வேண்டும் என்றுதான் விரும்புகிறேன். என்னுடன்தான் அந்தப் பெண்ணுக்கு முதல் அனுபவம் ஏற்பட வேண்டும் என்று நினைப்பேன்.”

“நீ வாயை மூடிக் கொண்டு வெளியில் போய்விடு. மேற்கொண்டு ஒரு வார்த்தை பேசினாய் என்றால் பொறுத்துக் கொள்ள முடியாது” என்றபடி வேகமாக எழுந்தாள் சவிதா.

“சும்மாயிரு சவிதா! என்ன இது?” வீணா சவிதாவைத் தடுத்தாள்.

“உங்களுடைய ஆவேசம் தணிந்த பிறகு நிதானமாக யோசித்துப் பாருங்கள். என் வார்த்தைகளில் இருக்கும் உண்மை உங்களுக்கும் புரியும்” என்று சொல்லிக் கொண்டே புறப்படுவதற்காக எழுந்துகொண்டான் ரமணன்.

“ரமணன்! தயவுசெய்து இந்த விஷயத்தை நீ வெளியில் எங்கும் பேசாதே” என்றாள் வீணா.

“ஏன்? எதற்காக அவ்வளவு பயம்? இருந்தாலும் நான் அந்த அளவுக்கு பண்பு இல்லாவதவன் இல்லை” என்று சொல்லிவிட்டு போய்விட்டான்.

சவிதாவுக்கு ஏனோ துக்கம் பொங்கிக் கொண்டு வந்தது.

வசந்தியும், வீணாவும் “என்ன இது பையித்தியம் போல் ஏன் அழுது கொண்டிருக்கிறாய்?” என்று சமாதானப்படுத்திய போது மேலும் அழுதாள்.

“இல்லை அம்மா! எனக்கு ரொம்ப வருத்தமாக இருக்கு. ஒரு விஷயம் நடந்துவிட்டது. ராஜலக்ஷ்மி அதை அவமானமாக எடுத்துக் கொண்டாள். நானும் அப்படித்தான் எடுத்துக் கொண்டேன். ஆனால் ரமணன்? பண்பாளன், முற்போக்கு எண்ணங்கள் உடையவன், யூனியனில் வேலை பார்ப்பவன் இந்த விஷயத்தை எப்படி எடுத்துக் கொண்டான்? ராஜலக்ஷ்மியை என்னவெல்லாம் சொன்னான்? கறை படிந்துவிட்டது, கற்பிழந்துவிட்டாள், யாரோ அனுபவித்தவளை எவன் பண்ணிக் கொள்வான், எனக்கு கன்னிப்பெண்தான் வேண்டும்… எத்தனை பேச்சுக்கள்? எவ்வளவு வெட்கமில்லாமல் பேசிவிடட்டான்? அந்தப் பெண்ணின் வாழ்க்கை அந்த ஒரு இரவின் மீது ஆதாரப்பட்டிருப்பது போல். இவர்கள் பேசும் பேச்சுக்கள், ஆற்றும் சொற்பொழிவுகள் எல்லாமே ட்ராஷ்! ஆண்கள் இப்படித்தான் யோசிப்பார்கள் என்று தெரிந்த எந்தப் பெண்ணும் இப்படிப்பட்ட சம்பவம் நடந்தால் தற்கொலை செய்துகொள்ளாமல் வேறு என்ன செய்வாள்? நவீன், ரமணன் இரண்டு பேருமே அசலான ஆண்கள். இவர்களுடன் எவ்வளவு அப்பாவியாக நட்பு வைத்திருந்தோம்? தன்னைபற்றி உலகம் என்ன சொன்னாலும் பொருட்படுத்தாத ராஜலக்ஷ்மி கூட ரமணனின் வார்த்தைகளைக் கேட்டு தாங்கிக் கொள்வாள் என்று நான் நினைக்கவில்லை. புரட்சி எழுத்தாளர்களின் படைப்புகளை சீரியஸாக டிஸ்கஸ் செய்யும் இந்த இரண்டு பேரும் இந்த விதமாக நடந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.” சவிதா தலையைப் பிடித்துக் கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தாள்.

“இவர்களைப் பற்றி யோசித்து மனதை பாழடித்துக் கொள்ளாதே. ராஜலக்ஷ்மி தைரியமாகத்தான் இருக்கிறாள். அவளுக்கு மேலும் தைரியம் சொல்லி கடிதம் எழுதுவோம். முடிந்தால் சென்னைக்கு போய் அவளை இங்கே அழைத்து வருவோம். மனிதர்களை மாற்றுவது சுலபமான காரியம் இல்லை. பொறுமையாக மாற்றத்தை வரவழைக்கணும்.” வீணா சவிதாவின் தோளில் ஆதரவுடன் கையை பதித்தாள்.

“பொறுமையை கடைபிடித்து நவீன், ரமணனிடம் மாற்றத்தை வரவழைக்கணுமா?” திகைத்துப் போனவளாக கேட்டாள் சவிதா.

“அவர்கள் ஏதோ ரொம்ப பெரியவர்கள் என்று நினைப்பதுதான் நாம் செய்த தவறு. மற்ற விஷயங்களில் எப்படி இருந்தாலும் பெண்களைப் பற்றி யோசிப்பதில் மட்டும் அவர்கள் பின் தங்கி இருக்கிறார்கள். அவர்களை மாற்றித்தான் ஆகவேண்டும்” என்றாள் வீணா.

“மாற்றிப் பாரு, உனக்கு பொறுமை இருந்தால்” என்றபடி போய் படுத்துக் கொண்டாள் சவிதா.

ராஜலக்ஷ்மிக்கு அப்போ நடந்த அவமானத்தை விட இப்போ ரமணன் செய்த அவமானம் அவளை அதிகமாக பாதித்துக் கொண்டிருந்தது.

ஒரு சம்பவத்தை வார்த்தைகள் எப்படியெல்லாம் மாற்றிவிடுகின்றன?

அந்த விஷயத்தை ராஜலக்ஷ்மி அவமானமாக நினைத்து வேதனைப் படுகிறாள்.

ரமணன் அதை ஒரு களங்கமாக, அழிக்க முடியாத கறையாக நினைக்கிறான்.

ராஜலக்ஷ்மியைப் போல், தன்னைப் போல் யோசிப்பவர்கள் இருப்பது அரிதோ?

சமுதாயம் ரமணனைப் போல்தான் யோசிக்கும். கன்னிப்பெண் … கற்பு … கறை …இந்த வார்த்தைகளைச் சுற்றி பிணைந்திருக்கும் எண்ணங்கள் எவ்வளவு கடினமானவை?

அவற்றைத் தகர்த்தெறிவது எவ்வளவு கஷ்டமோ இன்று புரிந்தது, ரமணன் கூட அப்படி பேசியபோது. முதலில் ராஜலக்ஷ்மியிடம் போக வேண்டும். இந்த உளைச்சலை குறைக்க ஏதாவது செய்ய வேண்டும். இந்த யோசனையில் பசியைக் கூட மறந்துவிட்டாள் சவிதா. அப்படியே உறக்கத்தில் ஆழ்ந்து போய்விட்டாள்.

தொடரும் …..


தெலுங்கில் Volga {P.Lalithakumari}

தமிழாக்கம் கௌரிகிருபானந்தன்

email id tkgowri@gmail.com

Series Navigation

கௌரிகிருபானந்தன்