• Home »
  • கதைகள் »
  • தொடுவானம் தொட்டுவிடும் தூரம் அத்தியாயம் 8

தொடுவானம் தொட்டுவிடும் தூரம் அத்தியாயம் 8

This entry is part of 34 in the series 20080424_Issue

தமிழாக்கம் கௌரிகிருபானந்தன்


“வருகிற ஞாயிற்றுக்கிழமை வெளியே எங்கேயாவது போய் வருவோம். வீட்டில் இருந்து இருந்து போர் அடிக்கிறது.” மாலையில் டீ குடித்துக் கொண்டே வசந்தி சொன்னதை கெட்டு வியப்புடன் பார்த்தான் சுரேஷ். இருவருக்கும் இடையில் பேச்சு வார்த்தைகள் குறைந்து விட்ட சூழலில் வசந்தியில் வார்த்தைகள் அவனுக்கு சங்கடத்தை ஏற்படுத்தின.
“எங்கே போவது?” முணுமுணுப்பது போல் கேட்டான்.
“எங்கே வேண்டுமானாலும். நாளைக் காலையில் சாத்தூர் அணைகட்டுக்குப் போனால் திங்கள் காலையில் திரும்பி வந்து விடலாம்.”
என்ன பதில் சொல்வதென்று புரியாததால் சுரேஷ் மௌனமாக இருந்தான்.
“எனக்கு பிக்னிக் போகணும் என்று இருக்கு. அழைத்துப் போவீங்களா? மாட்டீங்களா?” கடினமான குரலில் கெட்டாள் வசந்தி. எப்படியாவது தன் குடித்தனத்தை சீர் படுத்திக் கொள்ள வேண்டும் என்ற தவிப்பு அவளுக்கு.
“எனக்குப் போகணும்னு இல்லை. நீ போகணும்னு நினைத்தால், துணைக்கு வரணும் என்றால் வருகிறேன்.” பட்டுக்கொள்ளாமல் சொன்னான்.
வசந்திக்கு தாங்க முடியாத அளவுக்கு கோபம் வந்தது. இதுவே அந்த நீலிமா கேட்டிருந்தால் சந்தோஷம் தாங்க முடியாமல் குதித்து பாடிக் கொண்டு போயிருப்பான். தான் இப்போ வேண்டாதவளாகி விட்டாள். இதெல்லாம் புது மோகம்தானா? தான் அலட்சியமாக இருந்துவிட்டாளா? குழந்தைகளின் நினைப்பில், வீட்டு வேலைகளின் மும்மரத்தில் கணவனை லட்சியப்படுத்தவில்லையா? அவன் தேவைகளை பூர்த்தி செய்ய வில்லையா?
இப்போ தான் மாறினால்? அவனுடைய தேவைகளை பூர்த்திசெய்தால்? அவனிடம் மாற்றம் வருமா? அந்த நீலிமாவிடம் இருக்கும் மோகம் போய்விடுமா? பலவிதமான எண்ணங்களால் திக்குமுக்காடியவள் தலையை இரண்டு கைகளாலும் அழுத்திக் கொண்டே “எனக்கு போகணும் போலிருக்கு. நீங்களும் வரணும். வந்துதான் ஆகணும்” பிடிவாதமாக சொன்னாள்.
“சரி. அப்படியே போவோம்” என்றான் சுரேஷ். டீயைக் குடித்துவிட்டு வெளியே சென்றான்.
வசந்திக்கு பிரமிப்பாக இருந்தது. சுரேஷ¤டன் சேர்ந்து தான் சாத்தூர் அணைக்கட்டுக்குப் போகப் போறாள். திருமணமான புதிதில் இருவரும் அணைக்கட்டுக்கு போய் இரண்டு நாட்கள் ஜாலியாக இருந்து விட்டு வந்தார்கள். நான்கைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் வரையில் சுரேஷ் அணைகட்டு போய் வந்ததைப் பற்றி நினைவு படுத்திக் கொண்டே இருந்தான். மறுபடியும் ஜாலியாக போய் வரலாமா என்றும் கேட்டுக் கொண்டிருந்தான். நேரம்தான் கிடைக்கவில்லை.
“இப்போ மறுபடியும் சாத்தூர் பயணத்தால் தன் குடித்தனம் சீரடைந்தால்?” அந்த நினைப்பே வசந்திக்கு புதிய தெம்பை அளித்தது. சுறுசுறுப்பாக வீட்டு வேலைகளை எல்லாம் செய்தாள். சமீபகாலமாய் பொருட்படுத்தாமல் இருந்த சுரேஷின் பொருட்களை எல்லாம் ஒழுங்குப் படுத்தினாள். அவனுடைய உடைகளை இஸ்திரி போட்டு வைத்தாள். சட்டை பித்தான்களை தைத்தாள். அழுக்கடைந்த கைக்குட்டைகளை எல்லாம் தேடித் தேடி தோய்த்துப் போட்டாள்.
மா¡லயில் தேங்காய், பழங்களை எடுத்துக் கொண்டு வீட்டுக்கு பக்கத்திலேயே இருக்கும் ராமர் கோவிலுக்கு கிளம்பினாள்.
“ஸ்ரீராமசந்திரா! என் கணவர் எனக்கு தக்கும்படியாக செய் சுவாமீ! அவர் என்னை விட்டு விலகிக் கொண்டிருக்கிறார்” என்று வேண்டிக் கொண்ட போது “ஸ்ரீராமர் தன் மனைவியை தள்ளி வைத்தாரே? மறந்து விட்டாயா?” என்று யாரோ காதில் சொல்வது போல் தோன்றியது.
“சீ… சீ.. எல்லாம் வேண்டாத யோசனைகள். ராமர் ஏகபத்னிவிரதம் கடைபிடித்தவர். மக்களுக்காக அப்படிச் செய்தாரே ஒழிய சீதையிடம் அவருக்கு எவ்வளவு அன்பு! பரஸ்த்ரீ வியாமேகத்தில் விழுந்து மனைவியை காட்டுக்கு அனுப்பி வைத்தாரா என்ன? வேண்டாததை நினைப்பதால் தான் இப்படி எல்லாம் நடக்கிறது” என்று நினைத்தபடி கன்னத்தில் போட்டுக் கொண்டாள். அடுத்ததாக பிர்லாமந்திருக்கும், கிருஷ்ணரின் கோவிலுக்கும் போன போது திடீரென்று அந்த கடவுள்களுக்குக் கூட இரண்டு அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட மனைவியர் இருப்பது நினைவுக்கு வந்தது.
“இந்த கடவுள்களுக்கு புத்தி இப்படி போவானேன்?” கோபமாக மனதிலேயே திட்டிக் கொண்டாள். மேலும் மனம் நிம்மதியில்லாமல் போனதைத் தவிர வேறு பிரயோஜனம் இருக்கவில்லை.
சனிக்கிழமை மாலையில் கிளம்பலாம் என்று நினைத்திருந்த போது சுரேஷின் நண்பன் ஒருவன் வீடு தேடிக் கொண்டு வந்தான். அவனை வழியனுப்பும் போது இரவு பதினோரு மணியாகிவிட்டது.
“நாளை காலையில் போகலாம்” என்றான் சுரேஷ் கொட்டாவி விட்டுக் கொண்டே. வசந்தி ஆர்வமற்றவளாய் தலையை அசைத்தாள்.
சுரேஷ் இந்த புரோக்கிராமை நிறுத்துவதற்காக அந்த நண்பனை அழைத்திருப்பானோ? நாளைக்காவது அழைத்துப் போவானா? வசந்தி யோசித்துக் கொண்டிருந்தாள். உறங்கிக் கொண்டிருந்த சுரேஷைப் பார்த்துக் கொண்டு அப்படியே உட்கார்ந்திருந்தாள். தூங்கிவிட்டால் மறுபடியும் விழிப்பு வராதோ என்று கண்களை விரித்தபடி உட்கார்ந்திருந்தாள்.
திறந்த அந்தக் கண்களுக்கு முன் எத்தனையோ காட்சிகள்!
மனதில் எத்தனையோ நினைவுகள்!

தொடரும் …..


தெலுங்கில் Volga {P.Lalithakumari}
தமிழாக்கம் கௌரிகிருபானந்தன்
email id tkgowri@gmail.com

Series Navigation