• Home »
  • கதைகள் »
  • தொடுவானம் தொட்டுவிடும் தூரம் – அத்தியாயம் 6

தொடுவானம் தொட்டுவிடும் தூரம் – அத்தியாயம் 6

This entry is part of 44 in the series 20080410_Issue

தமிழாக்கம் கௌரிகிருபானந்தன்


தொடுவானம் தொட்டுவிடும் தூரம்
அத்தியாயம் 6

எப்படியோ வசந்தி எதிர்பார்த்த அந்த நாள் வந்து விட்டது. லாவண்யாவும் மனோகரும் வந்தார்கள். அன்று இரவு சுரேஷ் வீட்டிலேயே இருந்தான். காலையிலேயே வந்து விட்ட மகளையும், மாப்பிள்ளையையும் பார்த்து சந்தோஷப்பட்டான். வசந்தியைப் பற்றி கேட்க வேண்டியதில்லை. கடந்த இருபது நாட்களில் அவள் முகம் கொஞ்சம் தெளிவாய், சந்தோஷமாய் இருந்தது அன்றுதான். காலை எட்டரை மணிக்கு நான்கு பேரும் உணவு மேஜையின் முன்னால் அமர்ந்து டிபன் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்த போது அசல் ஒன்றுமே நடக்காது போலவும், எல்லாம் சாதாரணமாகவே இருப்பது போலவும், அதெல்லாம் கனவு போலவும் வசந்திக்குத் தோன்றியது.
மலர்ந்த முகத்துடன் பரிமாறிக் கொண்டிருந்த தாயைப் பார்த்த போது லாவண்யாவுக்கும் பிரச்னை தீர்ந்துவிட்டிருக்குமோ என்ற சந்தேகம் வந்தது. காபியைக் குடித்த பிறகு மனோகரும் சுரேஷ¤ம் வெளியே சென்றார்கள்.
லாவண்யா சமையலறையில் அம்மாவிடம் வந்தாள். பிரச்னை தீரவில்லை என்றும், அப்படியே இருக்கிறது என்றும் அம்மாவிடம் பேசிய இரண்டு வார்த்தைகளிலேயே புரிந்துவிட்டது அவளுக்கு.
“அப்பாவிடம் அவர் பேசுவதாக சொல்லியிருக்கிறார் அம்மா. இரவில் நான் பேசுகிறேன்” என்றாள்.
“பாரத்தை முழுவதும் உங்க கையில் வைத்திருக்கிறேன். எப்படியோ இந்த வீட்டை சரிப்படுத்த வேண்டியது நீதான்” என்றாள் வசந்தி மகளின் கைகளைப் பற்றிக் கொண்டு.
“என்னால் என்ன செய்ய முடியும் அம்மா? அவர் எப்படிச் சொன்னால் அப்படி கேட்டுக் கொள்ள வேண்டியவள்தானே. அவர்தான் பேசப் போகிறாரே” என்றாள் லாவண்யா பாரமாக மூச்சை விட்டுக் கொண்டே.
மதியத்திற்கு மனோகர் ஒருத்தன்தான் வந்தான். சாப்பிட்டுவிட்டு படுத்துக் கொள்வதற்காக அறைக்குள் போனான். லாவண்யா அவன் பின்னாலேயே போனாள். இதயம் படபடக்க அந்த அறையின் கதவுகள் எப்போடாப்பா திறந்துகொள்ளும் என்று அந்தப் பக்கமே பார்த்துக் கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தாள் வசந்தி.
மனோகரின் பேச்சுக்கு அவர் ஒப்புக் கொண்டிருந்தால் லாவண்யா உடனே வந்து சொல்லியிருப்பாள். என்னதான் நடந்தது? இத்தனை நேரமாய் என்ன பேசிக் கொண்டிருப்பார்கள்? லாவண்யா எப்போ வெளியில் வருவாள்? கட்வுளே! இந்தக் கஷ்டம் எனக்குத்தான் வர வேண்டுமா?
மாலையில் ஐந்து மணிக்கு லாவண்யா அறையை விட்டு வெளியே வந்தாள்.
“என்னம்மா? மனோகர் என்ன சொல்கிறான்?” பதற்றத்துடன் கேட்டாள் வசந்தி.
“அப்பா நல்லவர்தான் அம்மா”
லாவண்யா சொன்னதைக் கேட்டதும் தூக்கிவாரிப் போட்டது வசந்திக்கு. “அப்படி என்றால்… என்ன நடந்தது? மனோகர் சொன்னதற்கு அப்பா ஒப்புக்கொண்டாரா?”
“ஒப்புக் கொண்டார் அம்மா! எனக்கும், சவிதாவுக்கும் சரி சமமாய் சொத்தைப் பிரித்துக் கொண்டுப்பதாக. எங்களுடைய பங்குக்கு இரண்டு ஏக்கர் நிலமும், ஐம்பதாயிரம் ரொக்கமும் வரும். தங்கைக்கும் அதேதான். இந்த வீட்டை உனக்குக் கொடுப்பதாக சொல்லியிருக்கிறார். வீட்டை உன் பெயருக்கு எழுதி வாங்கிக் கொண்டுவிட்டால்..”
பைத்தியம் போல் வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த தாயைப் பார்த்து பேச்சை நிறுத்தினாள் லாவண்யா. “அம்மா! அம்மா!” என்று உலுக்கினாள்.
“நீ என்ன சொல்கிறாய்? மனோகர் உங்க அப்பாவிடம் என்ன பேசினான்? உண்மையில் மனோகர் என்னதான் சொல்கிறான்?” வசந்தி ஆவேசம் வந்தவள் போல் கேட்டாள்.
“அவரால் என்ன சொல்ல முடியும் அம்மா? அவர் ஏதாவது சொன்னால் அப்பா கேட்டுக் கொள்வாரா என்ன?”
“அப்பாவிடம் இந்த விஷயத்தைப் பற்றிப் பேசினானா இல்லையா?”
“இந்த விஷயம் என்றால் இந்த விஷயம் என்று இல்லை. ஆனால் இந்த விஷயத்தைப் பற்றித்தான் பேசினார்.” முணுமுணுப்பது போல் சொன்னாள் லாவண்யா.
“சுற்றிவளைத்து பேசுவானேன்? நேராக விஷயத்தைச் சொல்லு. மனோகர் என்னதான் சொல்கிறான்?”
“நான் இந்த விஷயத்தைச் சொன்னதும் மனோகருக்கு ரொம்ப கோபம் வந்து விட்டது. அப்பாவை நன்றாக திட்டினார். ஆனால் அப்பாவிடம் இதைப் பற்றிப் பேச மாட்டேன் என்று சொல்லிவிட்டார். அவருக்கு வெட்கம் இல்லை என்றாலும் எனக்கு இருக்கு. நான் போய் அவரிடம் எப்படிப் பேசுவேன் என்றார்.”
“பின்னே காலையில் உங்க அப்பாவுடன் எதுவும் பேசவில்லையா? சொத்து விஷயம் எதற்கு வந்தது?” சோர்ந்து போன குரலில் கேட்டாள் வசந்தி.
“அப்பா அவள் மீது மோகத்தில் சொத்து முழுவதையும் அழித்துவிட்டால் நம்மால் என்ன செய்ய முடியும்? முன்ஜாக்கிரதையாக இருப்பது நல்லது என்று மனோகர் நினைக்கிறார். கல்யாணத்தின் போதே வரதட்சிணை எதுவும் தரவில்லை. இப்போ அப்பா இப்படி இருக்கிறார் என்றதும் அவருக்கு அந்த சந்தேகம் வந்தது. அடுத்த வருடம் நாங்களும் அமெரிக்காவுக்கு போவதாக இருக்கிறோம். அப்பா பணம் கொடுக்கவில்லை என்றால் ரொம்ப கஷ்டப்பட வேண்டியிருக்கும். அதனால் நமக்கு வரவேண்டியதை முன்னாடியே கேட்டு வாங்கிக் கொள்வது நல்லது என்று அவர் சொல்லிவிட்டார். என்னால் என்ன செய்ய முடியும் சொல்லு? அப்பா காலையில் சொத்து விவகாரங்களை எல்லாம் மனோகரிடம் சொல்லியிருக்கிறார். தற்சமயம் எங்களுடைய பங்கை மட்டும் கொடுத்து விட்டார். இன்று இரவு நான் அப்பாவிடம் உன்னைப் பற்றிப் பேசுகிறேன். வீட்டை உன் பெயருக்கு மாற்றிக் கொண்டுவிட்டால் உனக்கு எந்தப் பிரச்னையும் இருக்காது”
வசந்தி மௌனமாக இருந்தாள்.
“என்னம்மா? பதிலே சொல்ல மாட்டேங்கிறாய்?” லாவண்யா சலித்துக் கொண்டாள்.
“சொத்தை எழுதி வாங்கிக் கொள்ளவா நான் உங்களை வரச் சொன்னேன்?” வசந்தியின் குரல் எங்கேயோ பாதாளத்திலிருந்து ஒலிப்பது போல் க்ஷ£ணமாக கேட்டது.
“பின்னே அப்பா கேட்டுக்கொள்ளாத போது எங்களால் மட்டும் என்ன செய்ய முடியும்?”
“கேட்டுக் கொள்வதற்கு அசல் சொன்னால்தானே?”
“அப்பா என்ன சின்னக் குழந்தையா? என்னவென்று சொல்ல முடியும்? நீதான் நான்கு நாட்கள் பொறுமையாக இருக்கணும். இரவில் நான்தான் பேசுவதாக சொல்லியிருக்கிறேனே?”
“நி ஒன்றும் பேச வேண்டாம்.” வசந்தியின் குரல் திடமாக ஒலித்தது.
“ஏன்? மறுபடியும் என்ன வந்தது?” லாவண்யா நெற்றியைச் சுளித்தாள்.
“சொத்துக்களை பிரித்துக் கொள்வதற்காக நீங்க வந்திருக்கீங்க என்று நான் நினைக்கவில்லை. அம்மா கஷ்டத்தில் இருக்கிறாள். ஆதரவு தருவதற்காக வந்திருக்கீங்க என்று நினைத்தேன். உங்க அப்பா சொத்தை உங்களுக்குக் கொடுக்காமல் வேறு யாருக்கோ கொடுத்து விடுவார் என்ற சந்தேகம் கூட எனக்கு வரவில்லை. இந்த வீட்டிலிருந்து என்னை வெளியேற்றும் தைரியம் உங்க அப்பாவுக்கு இருப்பதாக நான் நினைக்கவில்லை. அவற்றுக்காக இல்லை உங்களை வரச் சொன்னது. அம்மாவுக்கு இப்படி அநியாயம் செய்யலாமா அப்பா என்று நான்கு வார்த்தைகள் என் சார்பில் கேட்டு அப்பாவை சம்மதிக்க வைப்பாய் என்றும், அப்பொழுதும் உங்க அப்பாவுக்கு புத்தி வரவில்லை என்றால் திருந்தும் வரையில் அம்மாவுக்கு உன் நிழலில் அடைக்கலம் கொடுப்பாய் என்றும் உன்னை வரச் சொன்னேன். உங்களுடைய பயம் உங்களுக்கு. உங்களுடைய சொத்துக்களை எடுத்துக் கொண்டு நீங்க போங்கள். கஷ்டமோ நஷ்டமோ நான் பார்த்துக் கொள்கிறேன்.
“உன்னை என்னுடன் அழைத்துப் போக மாட்டேன்னு சொன்னேனா? ராத்திரி அப்பாவிடம் பேசிவிட்டு..”
“என்ன பேசப் போகிறாய்? அம்மாவுக்கு வீட்டைக் கொடுத்து விடுங்கள் அப்பா! அம்மாவை நான் அழைத்துக் கொண்டு போகிறேன் என்று சொல்லுவாய். மகராஜனாக தந்து விடுவார். பீடை ஒழிந்தால் போதும் என்று நினைப்பார். என் பங்கு சொத்தை எடுத்துக் கொண்டு உங்க வீட்டுக்கு வர வேண்டிய தலையெழுத்து எனக்கு என்ன? எனக்கு என் கணவன், என் வீடு வேண்டும். நான் இங்கேயே இருப்பேன். நீ சொன்னது போல் பொறுமையாக இருப்பேன். என்றாவது ஒரு நாள் அவருடைய மனம் மாறுமோ என்னவோ? மாறவில்லை என்றாலும் நான் இந்த வீட்டை விட்டு வரமாட்டேன். நீ என் விஷயமாக அப்பாவிடம் எதுவும் பேச வேண்டாம்.”
வசந்தி அங்கிருந்து போய்விட்டாள்.
“நல்லாத்தான் இருக்கு. உன் கோபத்தை எல்லாம் என் மீது காட்டினால் என்னால் என்ன செய்ய முடியும்?” என்று முணுமுணுத்துக் கொண்டே மனோகரிடம் சென்றாள் லாவண்யா.
அன்று இரவு வசந்தி மௌனமாக எல்லோருக்கும் பரிமாறினாள். சுரேஷ் அன்று மாலை நேரத்தோடு வீட்டுக்கு வந்து விட்டிருந்தான். சாப்பாடு முடிந்ததும் லாவண்யாவும் மனோகரும் தங்கள் அறைக்குள் புகுந்துக் கொண்டார்கள்.
சுரேஷ் சற்று நேரம் வராண்டாவில் நடை பயின்றுவிட்டு படுத்துக் கொள்வதற்காக உள்ளே வந்தான். வசந்தி கோபத்தில் எரிமலையாய் கொதித்துக் கொண்டிருந்தாள். “சொத்து முழுவதும் பிரித்துக் கொடுத்துவிட்டீங்களாமே? எல்லாம் துறந்து விட்டு போய்விடப் போறீங்களா?” சுரேஷ் உள்ளே வந்ததும் எரிந்து விழுந்தாள்.
“துறந்து விட்டுப் போவதாவது? மனோகர் கச்சிதமாக கேட்டுவிட்டான். லாவண்யாவும் அதே அபிப்பிராயத்தில் இருப்பதாக சொன்னான். என் குழந்தைகளுக்கே என் மீது நம்பிக்கை இல்லாதபோது அவனுக்கு எப்படி இருக்கும்? குழந்தைகளுக்கு இல்லாமல் சொத்தை நாசமாக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் எனக்கு ஒருநாளும் இல்லை. அவர்களுக்குக் கொடுக்க வேண்டிய பங்கை கொடுத்துவிட்டேன்.”
“எனக்குக் கொடுக்க வேண்டியதையும் கொடுத்துவிட்டு அனுப்பிவிடப் போறீங்களா?”
“பைத்தியம் போல் பேசாதே” என்று கத்தினான் சுரேஷ்.
“அப்படி என்றால் அது கூட இல்லாமல் செய்யப் போறீங்களா? உங்களுக்கு என்ன குறை வைத்துவிட்டேன் என்று என்னை இப்படி நாதியற்றவளாய்…”
“வசந்தீ! வேண்டுமென்றால் சொத்து முழுவதையும் உன் பெயருக்கு எழுதி வைத்து விடுகிறேன். எனக்கு எரிச்சல் மூட்டாதே.”
“சொத்தை பார்த்துக் கொண்டு நான் சந்தோஷப்பட்டுக் கொண்டு இருந்தால் நீங்க அவளுடன் குடித்தனம் செய்துக் கொண்டு இருக்கப் போறீங்களா?”
“வசந்தீ!” ஆத்திரத்துடன் கையை ஓங்கினான் சுரேஷ். வசந்தி மிரண்டு போய் அழத் தொடங்கினாள்.
“இப்படியாவது வாழ்வதை விட செத்து ஒழிவது மேல்” என்று சொல்லிவிட்டு வேகமாக வெளியேறினான்.
ஸ்கூட்டர் ஸ்டார்ட் ஆன சத்தம் கேட்டதும் இந்த உலகத்திற்கு வந்தாள். வசந்தி வெளியே வருவதற்குள் சுரேஷ் போய்விட்டிருந்தான். “நீலிமாவிடம்தான் போயிருப்பான். எரிச்சலில் கிளம்பிப் போயிருக்கிறான். அவளிடம் நிம்மதியாக இருப்பானா? அவள் சண்டை போடாமல் சிரித்த முகத்துடன் இருப்பாளா? என்னிடம் வரவில்லை என்றாலும் பரவாயில்லை. உங்களுடைய மனநிம்மதிதான் எனக்கு முக்கியம் என்பாளா? உன்னிடம் தான் எனக்கு அமைதி என்று அன்பாக அவளை…”
வசந்தியின் மனம் சோர்ந்துவிட்டது “ஏன் இப்படிச் செய்தேன்? பொறுமையாக இருக்கணும் என்று நினைத்தவள் ஏன் அவனை தூண்டிவிட்டேன்? வீட்டில் இருந்வன் வெளியே போகும்படியாக செய்துவிட்டேன். இப்படியே நடந்தால் இனி அவன் முழுவதுமாக அங்கேயே இருப்பான். வீட்டுக்கு வரவே மாட்டான். தான் நினைத்தது என்ன? செய்தது என்ன? ஏன் இப்படி தவறு செய்கிறாள்? எப்படி நடந்து கொள்ளணுமோ தனக்குத் தெரியவில்லை. எடுத்துச் சொல்பவர்களும் யாரும் இல்லை.
லாவண்யா ஏன் இப்படிச் செய்தாள்? தந்தைக்கும் மகளுக்கும் இடையே, தாய்க்கும் மகளுக்கும் இடையே இருப்பது பணம் மட்டும்தானா? வேறு எதுவும் இல்லையா? பணத்தை வாங்கிக் கொண்டு அவள் பாட்டுக்கு போய்விடுவாள். தாய்க்கு என்ன நேர்ந்தாலும் அவளுக்கு கவலையில்லை. லாவண்யாவுக்காக தான் எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டாள்? அவளை பெற்றெடுத்து பாலூட்டி வளர்த்தாள். பாலூட்டி வளர்ப்பது என்றால் என்னவென்று அவளுக்கு இன்னும் தெரியாது. தெரிந்திருந்தால் இப்படிப் பேச மாட்டாள். குழந்தைக்கு பால் கொடுக்கும் போது அளவு கடந்த தாகமும், பசியும் அவளை வாட்டி எடுக்கும். அடிக்கடி சாப்பிடணும் போல் இருக்கும். தண்ணீர் எவ்வளவு குடித்தாலும் தாகம் தீராது. நாக்கு வரண்டு போய்விடும். இருந்தாலும் சரி, குழந்தை ஒரு வேளை சரியாக பால் குடிக்கவில்லை என்றால் உயிரே போவது போல் இருக்கும் தனக்கு. அன்றைக்கும் இன்றைக்கும் தாயின் அன்புக்கு எஞ்சியிருப்பது தாகம் ஒன்றுதானா? அப்போ தண்ணீர் இப்போ கண்ணீர் குடித்து வாழவேண்டுமா? அப்படி செய்தாலும் இந்த பாசம் விட்டுப் போய் விடுமா? இந்த தாகம் தீருமா?
வசந்திக்கு சுரேஷ் செய்த துரோகத்தை விட லாவண்யா செய்த துரோகம்தான் பெரியதாக தோன்றியது. இருபது வருடங்களாக தன் உடலில் இரத்தத்தோடு கலந்து விட்ட நம்பிக்கைகள் பொய்த்துப் போகும் போது வசந்தியால் நம்ப முடியவில்லை.
“இந்த உறவுகள் இவ்வளவு பலவீனமானவையா? இவற்றை ஆதாரமாக பற்றிக் கொள்ள நினைத்தால் காலுக்கடியில் நிலம் நழுவிப் போய் விடுமா? சூனியத்தில் நிற்க வேண்டி வருமா? தன்னுடைய திருப்தி, சந்தோஷம் நிம்மதி எல்லாமே அர்த்தமில்லாதவையா?” யோசிக்க யோசிக்க வசந்திக்குப் பைத்தியம் பிடிப்பது போலிருந்தது.
மறுநாள் காலையில் “நீங்க ஆஸ்பத்திரிக்குப் போய் எத்தனை நாள் ஆகிறது?” சுரேஷிடம் கேட்டாள்.
“பத்து நாட்கள்.” வசந்தி கேட்ட தோரணையிலிருந்து அவளுக்கு விஷயம் தெரிந்துவிட்டது என்று சுரேஷ¤க்குப் புரிந்துவிட்டது.

“ஏன் இப்படி செய்யறீங்க?
“நீலிமா மூன்று வருடங்களாக லீவ் எடுத்துக் கொண்டதில்லையாம். பத்து நாட்கள் லீவ் போட்டு ஜாலியாக இருப்போம் என்று சொன்னாள்.”
“என்னுடன் ஜாலியாக பத்துநாட்கள் லீவ் போட்டு என்றாவது இருந்தீங்களா?”
“நான் உன்னுடன்தானே இருக்கிறேன். நாளையிலிருந்து நீலிமாவுக்கு ஆஸ்பத்திரியுடன் சரியாக இருக்கும். ஓய்வு எங்கே?”
‘இந்த மனுஷனுக்குக் கொஞ்சம் கூட வெட்கம் இல்லாமல் போய்விட்டது. நானும் அவளும் ஒன்று என்பது போல் பேசுகிறானே?’ வசந்திக்கு உடல் பற்றி எரிவது போல் இருந்தது.
“அவரவர்கள் வழியில் குழந்தைகள் போன பிறகு நானும் தனியாகத்தான் இருக்கிறேன், பத்துநாடகள் லீவ் போட்டு என்னுடன் இருப்போம் என்று நினைக்க வில்லையே?”
“உன்னிடம் என்ன பேசுவது? வீட்டு விஷயங்களைத் தவிர உன்னிடம் பேசுவதற்கு எந்த விஷயமும் இருக்காது.”
“நீலிமாவுடன் பேசுவதற்கு மட்டும் என்ன இருக்கும்?”
“ஏதோ ஒன்று. ஆஸ்பத்திரி விஷயங்கள், இலக்கியம், இசை இப்படி ஏதேதோ. உலகத்தைப் பற்றி அவளுக்கு நிறையவே தெரியும்.”
“எனக்கும் தெரியும். உங்களைத் திருமணம் செய்து கொள்வதற்கு முன்பு நானும் அந்த இலக்கியத்தை எல்லாம் படித்திருக்கிறேன். இப்பொழுது என் உலகமே நீங்களும் குழந்தைகளும்தான். உங்க மூவரையும் பற்றி எனக்குத் தெரிந்தாற்போல் வேறு யாருக்காவது தெரியுமா? இருபது வருடங்களாக உங்களுக்கு வேண்டியது என்னவென்று தெரிந்துகொள்வதுதான் என்னுடைய வாழ்க்கை என்று நினைத்தேன்.”
“உனக்கு எதுவும் தெரியாது வசந்தி. எனக்கு நீலிமா வேண்டும் என்று உனக்குத் தெரியுமா? உனக்கு அந்த விஷயம் கொஞ்சமாவது புரிகிறதா? இந்த சூழ்நிலையில் லாவண்யா சொத்தைப் பற்றிக் கேட்பாள் என்று நீ நினைத்தாயா? சவிதாவை உன்னால் ஒரு நாளும் புரிந்துகொள்ள முடியாது. இத்தனை நாளாக எங்களைப் புரிந்து கொள்வதில் தவறு செய்துவிட்டாய்.”
வசந்தி சோர்ந்து போனவளாய் தரையில் சரிந்துவிட்டாள். “ஆமாம். உங்களைப் புரிந்துகொள்ள எனக்குத் தெரியவில்லை. முடியவில்லை. உங்கள் யாரையுமே நான் சரியாக புரிந்து கொள்ளவில்லை.”
“வசந்தீ! அழாதே ப்ளீஸ்! எங்கள் எல்லோருடைய சுகத்திற்காக நீ பாடுப்பட்டாய். ஆனால் எங்களுக்கு அந்த சுகம் போறவில்லை. இல்லையா அந்த சுகத்தின் அருமை தெரியவில்லை.”
அவர்களை சந்தோஷமாக வைப்பதற்கு பாடுப்பட்ட ஒரு வேலைக்காரி. அதைவிட தனக்கு மதிப்பு இல்லையா? அவர்கள் வேறு தான் வேறா? குடும்பத்திற்காக சுரேஷ் கஷ்டப்பட்டு உழைத்து பணம் சம்பாதிக்கிறான். தான் அவர்களுக்கு வேண்டிய வசதிகளை செய்து கொடுத்து வீட்டு நிர்வாகத்தை ஏற்றுக் கொண்டாள். இது ஒரு குடும்பம். இந்த குடும்பத்தில் ஒவ்வொரின் நலத்திற்காக எல்லோரும் உழைக்க வேண்டாமா? அப்படி இல்லை என்றால் குடும்பம் என்ற வார்த்தைக்கு அர்த்தம் என்ன இருக்கு? “நீ எங்களுக்காக கஷ்டப்பட்டாய்” என்று தனிமைப்படுத்திப் பேசுவானேன்? என்னைத் தாழ்த்துவானேன்? பணம் சம்பாதிப்பது என்ற வேலையை குடும்பத்திற்காக செய்ய வில்லையா? ஆண் என்பதால் ஏதோ ஒன்றை செய்து தன் திறமையை நிரூபித்துக் கொள்வதற்காகத்தான் செய்கிறானா? அதனால்தான் உங்களுக்காக கஷ்டப்படுகிறேன் என்று சொல்லவில்லையா?
சவிதா தன்னை வேலை பார்க்கச் சொன்ன போது தனக்கு ஓய்வு நேரம் எங்கே இருக்கு என்று கேட்டதும் என்ன சொன்னாள் அவள்? அவங்கவங்க வேலையை அவரவர்கள் பார்த்துக் கொள்ளும் விதமாக செய்து, வீட்டு வேலைகளை எல்லோரும் சேர்ந்து செய்தால் உனக்கு வேண்டிய அளவுக்கு ஓய்வு நேரம் கிடைக்கும் என்று சொன்னாள்.
“இனி உங்க அப்பாவைக் கொண்டு சமையல் செய்ய வைக்கச் சொல்கிறாயா? தலையெழுத்துதான் போ!” என்பாள் வசந்தி சிரித்துக் கொண்டே.
“செய்யட்டும். சமைப்பது கௌரவக்குறைவான காரியமா என்ன?” என்பாள் சவிதா.
“இல்லையா பின்னே? போயும் போயும் ஆண்கள் சமைப்பதாவது?” என்று வசந்தி எரிந்து விழுவாள்.
“சமைக்கவில்லை என்றால், சாப்பாட்டை யாரோ ஒருவர் தயாரித்து வைக்கவில்லை என்றால் இந்த உலகத்தில் எந்த வேலையாவது ஒழுங்காக நடக்குமா? மக்கள் உழைப்பதே சாப்பாட்டுக்காகதானே? அந்த உணவை சமைப்பது மட்டும் கௌரவக் குறைவான காரியம் எப்படியாகும்? பெண்கள் சமைப்பதால்தானா?” என்று சண்டைக்கு வருவாள் சவிதா.
உண்மையிலேயே தான் செய்த வேலை பத்து ஆட்கள் செய்யும் வேலைக்கு சமமானது. தான் வேலைக்குப் போய் பணம் சம்பாதித்துக் கொண்டு வந்தால் அப்போ என்னவாகியிருக்கும்? வேலைக்குப் போவதற்கும் போகாமல் இருப்பதற்கும் நடுவில் இவ்வளவு வித்தியாசம் இருக்கிறதா? இல்லை ….. அது உண்மை இல்லை.
இப்போ வேலைக்குப் போகணும் என்றால் தன்னால் எந்த வேலைக்கு போக முடியும்? தனக்கு என்ன வேலை கிடைக்கும். தனக்கு ஒன்றும் தெரியாது. அசல் வேலைக்கு தான் போக வேண்டிய அவசியம் என்ன? தான் ஒரு இல்லத்தரசி. வீடும், குழந்தைகளும் தான் தன்னுடைய வேலை. இந்த வீட்டை மட்டும் விட்டுட்டுப் போகக் கூடாது.
“இங்கேதான் தன்னுடைய வேலை. வாழ்வும் சாவும் இங்கேதான்.”
திரும்பத் திரும்ப அந்த விஷயத்தை ஆழமாக மனதில் பதிய வைத்துக் கொண்டிருந்தாள் வசந்தி.

தொடரும் …..

தெலுங்கில் Volga {P.Lalithakumari}
தமிழாக்கம் கௌரிகிருபானந்தன்
email id tkgowri@gmail.com

Series Navigation